Wasze gotowanie, a dzieci

[pani.serwusowa]

Zakładam ten wątek, bo jestem ciekawa jak to jest u Was. Natchnęły
mnie obserwacje dzieci znajomych, bo własnych nie mam. Kilka razy
proponowane przeze mnie przepisy na proste dania, zostały odrzucane,
bo np. jeden ze składników nie pasował dzieciom. OK - rozumiem
jeszcze np. krewetki - dziecięca wyobraźnia jest jaka jest. Ale
pieczarki, papryka, oliwki, groszek, ryż!?

Jak to jest z Wami - czy Wasza kuchnia jest podporządkowana ich
smakom i wymaganiom? Czy Wasze dzieci krzywią się na widok oliwek,
ryb bez panierki, warzyw, ryżu? Czy mocno zmieniły one sposób, w
jaki gotowaliście przed ich pojawieniem się? A może to jest kwestia
nauczenia dziecka jedzenia pewnych produktów, wyuczenia w nim
nawyków żywieniowych np. zjadania również porcji sałaty, a nie tylko
frytek i mięsa. Czy np. włoskie dzieci krzywią się na widok oliwek?
Chyba nie. Dlatego, że to produkt, który naturalnie jest im znany i
obecny w kuchni 'od małego'?

Może mam pecha i spotykam tylko takie wybrzydzające, ale naprawdę
mam wrażenie, że aby takiemu dogodzić, to trzeba się nieźle namęczyć
i niestety - rezygnować ze swoich smaków...

[Gość: dzika]

Mu mieszkamy w Polsce, dzieci od maleńkości nie znosiły kapusty
kiszonej pod żadną postacią. Tak, więc nie sądzę, że jest to
kwestia "narodowa". W tej chwili kapusta jest dopuszczalna jako
składnik surówki do ryby. Co do dziecięcych (i nie tylko) smaków-
warto co jakiś czas zaserwować nielubiany szpinak, groszek, czy
sałatę, celem próby. Gusty kulinarne zmieniają się, ale trzeba je
szanować, żeby nie obrzydzić jedzenia jako takiego, bo ono powinno
być przyjemnością. Jeśli przyrządzam coś nielubianego przez resztę,
to dodatkowo serwuję coś uniwersalnego. Ja, pomimo, że lubię kuchnię
śródziemnomorską, staram się eliminować z przepisów oliwki. Nie
lubie, nie smakują mi-ale co jakiś czas próbuję.

[anula36]

znam rodzicow ( nie tylko moich)ktorzy dzieki dzieciom rowzwineli kulinarne i smakowe skrzydla i to bez wiekich poswiecen:)

[Gość: kim]

A skąd to przekonanie, że dzieci jadają chętnie tylko frytki i
mięso? Myślę, że wiele zależy od tego czym rodzice karmia malucha
juz w pierwszym, drugim roku zycia. Dziecko karmione zapychaczami
typu Kubuś i Danonki nie tknie owoców - bo będzie ich smak odczuwac
jako kwaśny. Ale fakt, nawet dziecko przyzwyczajane do róznorodnych
smaków ma swoje jedzeniowe sympatie i antypatie. Które notabene
ewoluuja z wiekiem. Np.mój starszy syn niemal wymiotował na widok
ryb (obojętnie jak przyrządzonych) , po czym z dnia na dzień
stwierdził, że ryby sa megacool. Córka z kolei jada chętnie "rybkę-
kotlecik" (czyli filet panierowany ), nie znosi natomiast "rybki z
oczkami". Nie lubiła też do niedawna fasolki, obecnie jadłaby ją na
okrągło. Zmiana nastąpiła z dnia na dzień. Czasem trudno dogodzić
wszystkim, bo nigdy nie pamiętam kto z domowników lubi buraczki na
ciepło a kto na zimno; Niemniej w rodzinie dalszej jest dziecko,
właściwie juz panienka, która nabiera sobie na talerz spore porcje,
poczym gmera widelcem z obrzydzeniem na twarzy. Tak jest ZAWSZE,
niezaleznie od tego co jest podane ( a mnie TAKIE gule rosna;)
Myślę, że dorośli podobnie maja swoje ulubione i antyulubione
potrawy, tyle, ze jesli chodzi o te nielubiane lepiej sie z tym
kryją. Dzieci sa nader prostolinijne i walą prawdę między oczy:)

[pani.serwusowa]

Niestety widuję tylko wybrzydzające dzieci, widocznie mam pecha :(
(No może poza dziećmi Gordona Ramsaya ;) )

No właśnie i mnie TAKIE GULE rosły, jak słuchałam czego to rzeczone
dzieci nie lubią. Tak, słyszałam, podczas ciąży hormony robią swoje
i kobieta zmienia nastawienie, inaczej patrzy na dziecko i zaraz
usłyszę pewnie, że tego nie zrozumiem. Na chwilę obecną, jakbym
miała takie wybrzydzające w domu, to chyba chodziłoby głodne.

Cieszę się, że to jednak, przynajmniej po części kwestia
wypracowania u dziecka pewnych nawyków, to daje mi jakąś
nadzieję. ;)

Nawiązując do Twojego przykładu Danonków itp. u mnie w rodzinie jest
dziecko, które było 'zamykane' słodyczami i ono nie tknie owoców, no
może banana. Owoce nie są dla niego wystarczająco słodkie.

[teletombola1]

Mam troje dzieci i podaję im wszystko, co akurat ugotuję (nawet moje
eksperymenty kulinarne). Nie zważam na to co, co kto w danym dniu lubi albo nie,
bo bym zwariowała. Na hasło "je tego nie będę jeść" odpowiadam "to nie jedz" i
za którymś razem okazuje się, że szpinak jest zjadliwy i to nawet całkiem dobry...

[Gość: kim]

Ja też mam trójkę i podaję to, co akurat ugotuję. Zasada jest
następująca: nie chcesz jeść to nie jedz, ale zero deseru ( i to
jest straszak na tyle duży by skłonić do zjedzenia wszystkiego).
Dużą wagę przywiązuję do śniadań, zwłaszcza zimą - z domu należy
wyjść po porządnym śniadaniu. Tu akurat ulegam i robię to co lubią
najbardziej, czyli zupy mleczne i/lub jakieś zapiekanki.
Z kolei najmłodzy (9miesięcy) nie dostaje żadnych gotowców,typu
słoiki i słodkie kaszki. Dzięki temu zajada sie z apetytem kaszą
gryczana z indykiem i puree z kalafiora, a na deser młóci ochoczo
truskawki bez cukru. Co z tego, jak znam życie, to prędzej czy
później kochające babcie i ciocie zaczną wpychać dziecku pyszne
batoniki i chipsy ...oczywiście w tajemnicy przede mną, bo zła matka
zabrania :(( (pamietam scenkę zprzed paru lat, kiedy jedna z ciotek
wręczywszy dziecku torbę śmieciowych słodyczy głaszcząc malucha po
główce rzekła: a powiesz mi czy zjadłaś łsdnie wszystko, czy matka
ZNOWU ci zabrała...).

[Gość: kim]

o matyldo, "sprzed" miało byc a nie zprzed

[plepla]

mój nastoletni Syn - poczęty we Francji ;-)) od najmłodzych lat zajada się oliwkami, serami "śmierdziuchami", krewetkami, foundues itp lubi próbować różnych kuchni, chodzenie z nim z restauracji to przyjemność - od kiedy skończył jakieś 5 lat zajada się różnościami, smakuje, "rozkoszuje się" ... Teraz jest posiadaczem całkiem pokaźnego brzusia (jako i tatuś)...
Córa lat 8 - poczęta we Włoszech - kocha "węgle" - schemat żywieniowy ma bardzo prosty (czyt. ubogi) Sniadania i kolacje: białe pieczywo + ser ew. nutella, obiady: makaron z żółtym serem, pierogi z serem, kopytka, frytki, ziemniaki z masłem, z mięs: kurczak z rożna, schabowy, z warzyw surowych - pomidor, z gotowanych - brokuł, kalafior, fasolka... koniec
A dzieci niby tak samo chowane ...
+ ja na diecie niskowęglowodanowej (mąż udaje że też) = gotowanie dla takiej rodziny to wyzwanie ... próbuję iść na kompromis :-))

PS. Ostanio gościliśmy nastolatka z Niemiec w ramach szkolnej wymiany - mimo moich zachodów i podchodów żywieniowych zadowalony był tylko gdy dostał kanapkę z mortadelą i kiełbasę smażoną ...

[Gość: marta]

Przyznam, że dla mnie takie otwarte wybrzydzanie dzieci jest oznaką niezbyt
dobrego wychowania. Wiele zależy oczywiście od wieku dziecka ale najczęściej jak
na dłoni widać przyzwyczajenia z domu.
Małe dzieci często są nieufne, kiedy widza nową potrawę i jest to zupełnie
normalne. Z doświadczenia z własnym synem wiem, że zachęcanie do próbowania,
pozwalanie na wybór, podawanie rozmaitych dań ze składników już zaakceptowanych
i nowych daje dobre rezultaty. Oczywiście wszystko można zepsuć pozwalając na
zapychanie się słodyczami i podając w kółko te same "ulubione dania". Babcia
biegająca za kilkulatkiem z jabłuszkiem lub kotlecikiem "bo on taki chudziutki"
brr.. (kompletny bezsens, trudno było mi wytłumaczyć, ze robi krzywdę ukochanemu
wnukowi).
No i jeśli mama czy tata przy wybrzydzającym niejadku głośno usprawiedliwia jego
zachowanie, a cała rozmowa koncentruje się wokół problemu jedzenia czy
niejedzenia, to jaki dziecko otrzymuje komunikat? Z drugiej strony jeśli dziecko
naprawdę nie znosi barszczyku to wciskanie na siłę nic nie da. Lepiej tego
barszczyku przez jakiś czas nie robić.

[mhr-cs]

zalezy jak sie dziecko smakowo nauczy jesc
to nie ma nic wspolnego z krajem
w kturym zyje,
jeden ugotuje np.kalafior tak ze nawet doroslemu nie smakuje
a drugi zrobi z niego cos wspanialego
to samo z innymi produktami albo umie albo nie
nie kazdy jest urodzonym kucharzem
to prawda
a smakowa kuchnie uczy sie w domu

[mama_wojtka]

A wg mnie dzieci sa naprawde rozne. Nie wolno wrzucac "wszystkich do jednego worka". A
widze ze jak zwykle opinie o dziciach wypowiadaja te osoby, ktore swoich nie maja. I
gwarantuje Ci, ze jesli kiedys bedziesz posiadac dzieci, i bede one jadaly tylko np. kotlety
mielone, to bedziesz je przyrzadzac codziennie (dla dziecka oczywiscie), a nie wykwintna
rolade, ktorej nie ruszy. Zeby nie chodzilo glodne. Bo dziecko musi cos jesc. Bo sie rozwija,
rosnie, potrzebuje wszystkich skladnikow niezbednych do zdrowego rozwoju. Oczywiscie nie
jest problemem, kiedy od czasu do czasu czegos tam nie zje, nic mu sie nie stanie.
A z wlasnego doswiadczenia wiem, ze przychodzi taki czas, ze dziecku sie zaczyna nudzic
to co jadl do tej pory i szuka nowych smakow.
Ale np. nastolatek wybrzydzajacy przy jedzeniu jest faktycznie wg mnie zle wychowany, ale
nie dwulatek.
Ja tez mialam ombitne plany wychowania smakosza. Zeby nauczyc swoje dziecko zasad
zdrowego odzywiania, ciekawosci nowych smakow, delektowania sie jedzeniem. A byl czas,
ze codziennie smazylam placuszki z jablkami, bo chcial je jesc codziennie. A teraz juz sie
pyta: a co bedzie pysznego na kolacje? Bo oczekuje czegos nowego, chociaz sie tego
czesto boi jesc. Moj syn ma ponad 5 lat.
Pozdrawiam.

[Gość: marta]

Twój synek jest jeszcze malutki (5 lat), mój ma 13. Nigdy nie smażyłam
codziennie kotletów mielonych ani placków z jabłkiem ani innych tego typu
"zdrowych smakołyków". Chociaż zgodziłam się na codzienne śniadanie z płatków i
mleka, a do szkoły na kanapki z ementalerem + owoce i sok. Ale w moim domu każdy
na śniadanie je to na co ma ochotę.
Z jedzeniem jest tak samo jak z całą resztą. Jedni rodzice czytają tę samą bajkę
przed snem przez kilka lat, a inni potrafią przez te kilka lat przeczytać
dziecku pokaźną biblioteczkę. Jedni chodzą do tej samej piaskownicy, a inni
wybierają się to tu to tam i wiecznie czegoś nowego szukają. I dyskusje na temat
co lepsze dla dziecka nie mają końca.
Pani Serwusowa, sama kiedyś zdecydujesz (o ile zechcesz mieć dzieci).

[mhr-cs]

moja 3 dzieci ma od 25-32 lat
mam w domu najmlodsza 11lat
ona by byla zadowolona z tego co piszesz

Chociaż zgodziłam się na codzienne śniadanie z płatków i
mleka, a do szkoły na kanapki z ementalerem + owoce i sok. Ale w
moim domu każdy
na śniadanie je to na co ma ochotę.
ale ja robie odwrotnie platkow z mlekiem
co jej bardzo samakuja ma tylko w poniedzialek
a potem kazdego dnia co innego
-jajeczniece
-kanapki moze wybrac cos do tego
aby nie slodkie
a do szkoly dostaje owoce i warzywa
i cos do picia
w domu wiem co je a w szkole kanapki sie wyrzuca
ja tez bylam dzieckiem
a dziecko rosnie i musi sie uczyc i to jest najwazniejsze

[fettinia]

Coz-niekoniecznie ma to zwiazek z wychowaniem:)Wiadomo,ze dzieci mam duzo:)I
wlasciwie nie mam problemu z tym,ze cos komus nie smakuje:)Z jednym
wyjatkiem:)Mlodsze blizniaki-corka zjada wszystko,lubi eksperymenty,warzywa
wszelakie jej niestraszne:)Natomiast jej brat blizniak to tzw francuski
piesek:)I co?Wychowywane tak samo,nawyki zywieniowe powinny miec takie same,przy
jednym stole siedza a jednak rozne:)
Oczywiscie w towarzystwie syn nie powie-bee to mi nie smakuje:)Po prostu
podziekuje grzecznie i powie,ze nie jest glodny:D

[iwu]

Ponieważ lubię gotowac, a jeszcze bardziej lubię jeśc, moje dziecko
od urodzenia słyszało teksty w stylu: "Gotuję ci pyszną zupę",
czy "Zobaczysz, jaki dobry dziś obiadek". I ona w to wierzyła. W
ogóle nie było problemu z jakimś wybrzydzaniem. Dopiero później
nasłuchała się od ludzi, że to jest niedobre, tamto tłuste i teraz
trochę wybrzydza.
Myślę, że dziecko powinno widziec, że gotowanie i jedzenie sprawia
radośc, a możliwości w tej dziedzinie są nieograniczone. Trzeba
tylko trochę pomysłowości, dobrego nastawienia i entuzjazmu.

[salsadura]

Dzieciom sie zmienia po prostu...Moja corka (17) pare lat temu
przepadala za kanapkami(zolty ser,salata,pomidor,ogorek i
cebulka).Teraz do ust nie wezmie pomidora surowego,natomiast sos
bolognese uwielbia...Odwrotnie bylo z ryba.Najpierw "fujjj",a teraz
je az milo.Przekonala sie nawet do krewetek,na ktore nie mogla w
ogole patrzec;-).Zawsze(teraz tez,mimo,ze jest juz prawie dorosla)
mowilam:Jesc nie musisz,ale sprobowac mozesz.Wydaje mi sie,ze
dziecko wtedy jest otwarte na eksperymenty i do niczego nie
zmuszane.Smakuje?Ok.Nie?To nie jedz(w domysle:sprobujemy pozniej;-)

[mia77]

Moje dziecię jest jakieś zepsute. :-)
Najlepsze na świecie jego zdaniem są: szpinak, czerwona papryka,
wątróbka, oliwki, zwłaszcza czarne, bakłażan, łosoś... zjada
dziennie prawie kilogram truskawek, malin, mandarynek, brzoskwiń czy
innej trawy, a za pomidora da się pokroić.
To już ja bardziej wybrzydzam, niż ono!

[pani.serwusowa]

Ja też jako dziecko uwielbiałam szpinak, wątróbkę, ryby i wszystkie
warzywa i owoce. Latem wystarczyło dać mi do ręki dojrzałego
pomidora, albo kalarepkę i byłam w siódmym niebie. ;) Fakt - miałam
problem z tłustym mięsem (za którym do dziś nie przepadam), ale
zjadałam posłusznie, bo było powiedziane, że nie ma nic innego na
obiad i jak nie zjem to nikt nie ugotuje mi nic innego. Zresztą to
były takie czasy, że trzeba było ostro kombinować w kuchni, za co
podziwiam moją Mamę.

[Gość: kuchara]

też mam za sobą "ostre kombinowanie". dzieci były małe w latach
1977 - początek 80-tych. W sklepach nędza, z trójką dzieci wykupić
mięso na karki nieraz było niemożliwością (nie miałam "stacza
kolejkowego" w rodzinie). Zbierałam przepisy skąd się dało
(wydawnictwa "Kuchnia całego świata" z kosku Ruchu itp), przyprawy
skąd się dało (m.in. z NRD, Czechosłowacji, Węgier) i kombinowałam.
Mówiłam dzieciom: dzisiaj robimy danie chińskie - albo
meksykańskie. Były to oczywiście różne podróby... Ale dzieciom się
podobało, do dziś pamiętam wypowiedź któregoś "babcia to gotuje
obiady, a nasza mama robi DANIA".
Dzieci chętnie próbowały różnych smaków, były wszystkożerne i do
dziś im to zostało. Wszyscy (faceci już) lubią sami gotować.

[roseanne]

nie uwazam, by kwestia lubienia lub nie konkretnej potrawy byla elementem
wlasciwego lub nie wychowania

zaloze sie o kobialke truskawek, ze absolutnie kazda osoba , w tym dorosla, ma
przynajmniej jedna potrawe , ktorej nie lubi

[Gość: marta]

ale wybrzydzania, jęczenia itp. z pewnością tak
A lubienie i nielubienie? Pamiętam z własnego dzieciństwa ciężkie chwile nad
buraczkami, kapustą, mięsem itp. Kiedy zbliżał się czas obiadu - byłam
przerażona i miałam łzy w oczach już siadając do stołu.

[bobralus]

ja mysle, ze to bywa roznie - dzieci czesto maja "fazy" - np. dwa tygodnie o
samym makaronie z szynka i serem. i po co sie z nim klocic, obrzydzac jedznie?
ale jest tez kwestia samych rodzicow - jak "weszlam" do domu mojego chlopaka i
zaczelismy cos tam sobie gotowac razem, to jego mama nieraz mowila: "No cos ty,
przeciez on tego nie ruszy". I na tej zasadzie przez blisko cwierc wieku obiad
wygaladal tak samo: kotlet lub inne mieso, ziemniak surowka z pora, mizeria lub
ogorek kiszony. nawet nie mial szansy sprobowac nic innego i mysle, ze znajomi
rodzice pani serwusowej maja tak samo - tego nie zrobimy, bo on tego nie zje, bo
dzieciak raz czy dwa to odrzucil, to sie nie meczmy, nie ryzykujmy, nie
zachecajmy. jest tez kwestia podania - wiekszosc moich znajomych nienawidzi
szpinaku (wspomnienie przedszkolnej bezsmakowej rzadkiej papki), ja poznalam
szpinak w wersji mojej mamy - pyszny, doprawiony gałką i czosnkiem, podany z
grzankami czosnkowymi i jajkiem sadzonym, dla mnie to byla najwieksza delicja.
tak samo watrobka - delikatna w srodku, rumiana na zewnatrz, z cebulką,
pieczonymi jabłkami -poezja. znajomi - szara, smierdzaca zelazem podeszwa
serwowana w przedszkolnej stolowce. z dziecinstwa pamietam wisnie i porzeczki z
dzialki, sok jablkowo-selerowy z sokowirowki, ciasta z czeresniami, kalafiora
panierowanego z sosem tatarskim, leczo. to sa moje smaki dziecinstwa i przez tak
szeroka game moje kubki smakowe wciaz sa gotowe na eksperymenty, bo nie
serwowano mi "dzieciecego menu" - pozbawionego przypraw i smaku. widzialam
kiedys, jak jamie oliver szykowal danie z chili dla swojej bodajze 1,5 letniej
corki. bylam w lekkim szoku, ale jesli lubi ten smak, to tylko fajnie. a nie ze
tylko nalesniki z twarogiem, pulpeciki cielece, marchewka z groszkiem i rosolek,
bo "dzieci tak lubia". w ogole nie rozumiem napiecia rodzicow, ze dziecko ma byc
najedzone po uszy, ostatnio na zajeciach z psychologii dzieciecej wykladowca
mowil, ze niektore matki karmiac piersia zatykaja dziecku nos, zeby wiecej
wypilo. przeciez dzieci same wiedza, kiedy sa glodne! wystarczy nie zapychac ich
slodyczami (mowie juz o tych starszych), wtedy na pewno beda ciekawsze roznych
smakow.a wszystkim zestresowanym rodzicom polecam uwage "superniani", ze jeszcze
zadne dziecko nie umarlo z glodu nad pelnym talerzem.

[wojtusia]

A spotykasz tylko wybrzydzające dzieci i tylko one cię denerwują?
Dorośli już nie ? Bo jeśli tak, to wychodzi na to, że im z wiekiem
przechodzi.

[wojtusia]

Jednak nie przechodzi, bo to chyba nie są posty pisane przez małe
dzieci.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=77&w=81185788

[eeela]

Owszem, przechodzi, a smaki się z biegiem lat zmieniają. Ja byłam karmiona i
jedzeniem stołówkowym, i Mamy domowym bez żadnej litości dla moch wybrzydzań, i
babcinym ('a co chcesz dziś dziecinko na obiad?' - 'zupę pomidorową!'). Mnóstwo
się zmieniło w preferowanych przeze mnie smakach - kiedyś lubiłam flaki, dziś
ich nie jadam, kiedyś nie lubiłam cebuli, ale z tego wyrosłam, kiedyś piłam
heratę z cukrem, potem przez wiele lat gorzką, teraz dalej nie lubię herbaty z
cukrem, ale za to uwielbam z miodem... Prawdą jest, że zestaw lubianych przeze
mnie rzeczy bardzo się poszerzył w porównaniu do tego, jaki był w moim
dzieciństwie. Trzeba jednak pamiętać, że dzieciństwo spędziłam w późnej komunie,
kiedy o bardzo dużo produktów było trudno, więc siłą rzeczy jedzenie było
bardziej jednostajne niż może być dzisiaj. Najmilsze kulinarne wspomnienia mam
ze wsi, gdzie jeździłyśmy z Mamą na wakacje, bo tam rzeczywiście jedzenie miało
wspaniały aromat i smak, i jakoś moje dziecięce 'niejadztwo' z roku szkolnego na
wsi zamieniało się w radosna wtrążalanie wszystkiego jak leci :-)

[pani.serwusowa]

Wybrzydzający dorośli denerwują mnie, ale w ich przypadku nie
obchodzi mnie czy będą głodni, czy nie. Jak będę miała dziecko, to
będzie to dla mnie nie lada wyzwanie pokazać mu i próbować nauczyć,
że warto próbować wszystkiego. Widzę koleżankę, która pada na twarz,
bo każdy członek rodziny lubi coś innego, a w ogóle lista rzeczy
które lubia jest bardzo ograniczona. Z mojego punktu widzenia, z
punktu widzenia osoby, któa lubi gotować i eksperymentować taka
sytuacja byłaby co najmniej trudna. I stąd moje pytanie, jak bardzo
pojawienie się dziecka w rodzinie zmieniło sposób w jaki gotujecie.

[mika_p]

Mój Pierworodny się krzywi.
Coś nowego spróbuje tylko wtedy, jesli to nowy gatunek slodyczy.
Po częsci winię siebie - jako niemowlę i małe dziecko dostawal slodkie kaszki i
slodkie jogurty, słodkie kubusie. Później wyszła alergia, więc przez jakiś czas
dieta była ograniczona.
Z drugiej strony, to musi być coś innego. Pamiętam dwie sytuacje.
Któregoś dnia pojechaliśmy do mojej mamy. Dostaliśmy po talerzu zupy. Dziecko
spytało: "co to za zupa?". Zgodnie z prawdą odpowiedziałam "grochowa" i w tym
momencie dostałam kopa w kostkę od mamusi, która oznajmiła "jarzynowa".
"Jarzynową" dziecko wsuneło z apetytem, "grochowej" by nie tknęło.
Druga sytuacja była kilka lat później. Mama wpadła do nas w porze obiadowej,
miałam zupę gulaszową, nałozyłam dla siebie, dla mamy i dla Juniora; Junior
najpierw spytał co to jest, a jak się dowiedział, że mięso takie jak na gulasz
plus warzywa, to zaczął jeść i jadł. Mama spytała o przepis i jak dziecko
usłyszało, że w zupie jest papryka, to nagle zupa zrobiła się niejadalna.

Na szczęście dziecko lubi jedzenie stołówkowe i problem z obiadem mamy tylko w
weekendy. Jak mamy ochotę na coś neijadalnego dla Juniora (na przykład makaron w
sosie brokułowym), to dziecko dostaje zastępnik (makaron z jogurtem) i trudno.
Nie mam siły na awantury.

Natomiast młodsze dziecko, jesli chodzi o jedzenie, jest marzeniem rodzica. Jest
zaledwie kilka rzeczy, krtórych nie ruszy i podejrzewam, że to instynkt
alergika; jako niemowlę reagowała alergicznie na te produkty w mojej diecie.
Brokuły są w nagrodę za zjedzenie mięsa z obiadu, kaszy z sosem jarzynowym zje
tyle ile dorosły człowiek, w twarożku przejdzie nawet niejadalna w gołej postaci
rzodkiewka, a dziś zasypiając zgłosiła pretensję, że mialyśmy jeść bób (a jakoś
nie miescił mi się w planie posilkow przed 21) - poznała go wczoraj.
Faktem ejst, że jako niemowlę nie dostawała słodkich kaszek a słodkie jogruty
sporadycznie.

Jeśli za trzy lata będzie dalej taka otwarta na nowe smaki i miała taki
pozytywny stosunek do warzyw, to będę podpisywac się pod teorią o wpływie
niemowlęcego i wczesniedziecięcego jedzenia na przyszły gust. Kiedy Pierworodny
miał sześć lat z hakiem, byłam już zmeczona jego niejadkostwem i wybrednością.
Mam nadzieję, że Mała będzie jadkiem.

[pani.serwusowa]

OK! Temat lubienia, czy nielubienia potraw przez dzieco, jak dla
mnie wyczerpany.

Nadal zastanawia mnie czy dziecko radykalnie zmieniło Waszą kuchnię?

[Gość: XYZ]

Nie zmieniło.Jem to co lubię.Dziecku jak coś nie smakowało to nie jadło.Jak
nauczyło się mówić (przedtem pokazywało palcem)to zrobiłam mu zamówioną
potrawę.Teraz jest dorosły i mamy różne smaki.Ale kila a może kilkanaście potraw
uwielbiamy wspólnie.

[Gość: kim]

Nie zmieniło. A czemu by miało?

[kingaolsz]

Moje gotowanie nie zmienilo sie ze wzgledu na dzieci wielce - aczkolwiek w
miedzyczasie moja swiadomosc gotowania na korzysc rodziny sie zwiekszyla ;)

Starszak ( obecnie 5 lat) od kiedy zaczal jesc wiecej niz mleko mial niezwykle
roznorodna diete ( rozszerzana z glowa oczywiscie, nie wszystko na raz). Zjadal
co dostal, nawet jesli byl to talerz pelen brukselki. Po 2 urodzinach nagle
przestal jesc normalnie i ograniczyl sie do +/- 5 produktow. Chocbym stanela na
glowie to nie ma bata, zeby zjadl cos innego. Wiec dla niego mam zawsze obiad
taki jaki wiem, ze zje - dla nas normalny.
Mlodszy (2,5 l) - jako maluch jadal niewiele, teraz chetnie eksperymentuje, choc
niestety czasem wzoruje sie na wybrzydzajacym bracie.

Nie ma przepisu i gwarancji, ze dziecko bedzie wszystko jedzace i gotowe na
wyzwania kulinarne. Dzieci to indywidualne istoty, maja swoje charaktery i nie
wszystko zalezy od rodzicow. Aczkolwiek, dopoki nie mialam dzieci to wydawalo mi
sie, ze bede miala wplyw na wszystko :/

Poza tym, ja wychowywana w czasach kartek itp. tez jestem nadwyraz wybredna i
nie zjem byle czego ;)

[kejzi-mejzi]

No i nie zapominajmy o alergiach pokarmowych - to akurat nie są niczyje fochy.

ja z kolei slyszam od kolezanki, ze dzieci z

[jo.hanna]

natury nie lubia pikatnych rzeczy (tak jej powiedziala pani doktor, ktora
sugerowala rezygnacje z pikantnych potraw w czasie ciazy). Mam jednak
przyjaciolki (z prowincji Hunan i z Meksyku), ktore wcinaly w czasie ciazy rozne
ostre rzeczy. Do tej pory L., na bole brzuszka, serwuje odrobine cayenne
wymieszanego z woda. Dodaje, ze dzieci tak chinki jak i meksykanki jak
najbardziej zdrowe sa. I od malenkiego uwielbiaja pikantne rzeczy.

[betty_julcia]

Ja dzieciom staram sie serwować wszystko - od mniej zdrowych po
bardzo zdrowe. Ale oczywiscie staram się też gotować pod nie, bo po
pierwsze male żołądki delikatniejsze, po drugie jak zdrowo im gotuję
to tylko na dobre mi to wychodzi, po trzecie gotuję pod nie bo
najważniejsze dla mnie zeby zjadły dzieci, a nie mam ochoty gotować
podwójnie - dla nich i dla nas.

A propos pikantnych

[betty_julcia]

wieksozść dzieci generalnie lubi smaki zdecydowane, mniej mdłe i
nijakie.

[eeela]

W Meksyku nie da się uniknąć chili od zarania życia w żaden sposób :-) Dzieci są
karmione nawet surowymi papryczkami od momentu odstawienia od piersi. Mnóstwo
słodyczy jest doprawianych chili. Ciekawa jestem, czy mój luby też będzie tak
dzieci przystosowywał na obczyźnie :-)

[thiessa]

Nie zmienilo sie. Zawsze dziecku nakladalam na talerz to co nam i albo jadlo albo nie. Rozne byly fazy tego jedzenia badz nie i nie mialy nic wspolnego z tym co sie na owym talerzu znalazlo.
Na poczatku dziecko chcialo jesc wszystko co sie na naszych talerzach znajdowalo, po przelozeniu na wlasny talerz tego samego konsumpcji nie chcialo kontynuowac. Pozniej byla faza niejedzenia niczego, pozniej znowu mialo dziki apetyt i znowy faze niejadka. Obecnie dziecko ma faze jedzenia wszystkiego. Nie bylo jednak zagrozenia, ze padnie z glodu, bo jest bardzo towarzyskie i podczas domowego buntu zjadalo w zlobku wszystko co sie na talerzu znalazlo, bo inne dzieci jadly.
Od momenty kiedy zaczelo wiecej rozumiec czesto zabieram je do kuchni i opowiadam co dodaje, co robie, zadaje pytania i nawet kanapka przygotowana wspolnie lepiej smakuje.
Uwazam, ze gusty gustami, bo kazdy ma prawo cos lubiec a czegos nie ale wiele matek skrzywdzilo kulinarnie swoje dzieci podsuwajac im pare potraw na krzyz zakladajac, ze cos dziecku nie bedzie smakowac i wygraly doprowadzily do tego, ze dziecku faktycznie nia smakuje, albo nie sprobuje, bo przeciez tego nie lubi.
Nie zgadzam sie z przedmowczynia, ktora twierdzi, ze kazda matka stanie na glowie i bedzie robila codziennie dziecku mielone, zeby nie chodzilo glodne. Ja w takim razie jestem wyrodna matka, bo nie zrobie. Uwazam, ze wieksza krzywde zrobie dziecku gdybym je zrobila. I fakt, ze w normalnej rodzinie jeszcze zadno dziecko nie umarlo z glodu.
Co do potraw pikantnych, dzieci i kobiet w ciazy. Czy ciezarne kobiety w Meksyku, Tajlandii czy Indiach w okresie ciazy i karmienia zaprzestaja jesc pikantnie? Oczywiscie, ze nie. Nie czekaja tez z podawaniem dzieciom potraw pikantnych do ukonczenia ktoregostam roku zycia tylko zaczynaja bardzo wczesnie. Ja bedac w ciazy i karmiac rowniez nie rezygnowalam z potraw pikantnych a nasze roczne dziecko zajadalo sie tajszczyzna z naszych talerzy. Wychodzilam z zalozenia, ze skoro cos nie szkodzi dzieciom w innych czesciach swiata to czemu mialoby zaszkodzic mojemu skoro bylo swieze i zdrowe. Nie podalabym natomiast mojemu dziecku danonkow nafaszerowanych sztucznymi aromatami, slodzonych jogurtow z nadmiarem cukru, zup gotowanych na kotkach rosolowych, slodzonych kubusiow i tym podobnych swinstw, ktore na pewno nie sluza zdrowiu dziecka i od ktorych psuja sie zeby.

[pani.serwusowa]

Thiesso, wielbię Cię za tego posta! Dziękuję. :)

[cipcipkurka]

Thiesso, a ja Cię uwielbiam za kotki rosołowe :-)))))

[Gość: miu]

Podzielam opinie Mary, ktora kilka postow wyzej napisala, ze
wybrzydanie przy stole jest oznaka zlego wychowania.

Jako dziecko nie cierpialam pewnych dan, ale rodzice nauczyli mnie
zebym wlozyla sobie na talerz odrobine, ktora jakos przelkne i
wiecej tego co lubie.

[cipcipkurka]

Droga Miu, zasadniczo się z Tobą zgadam, a jednak wydaje mi się, że
nie masz dzieci ;-)

Większośc będzie mogła sama ten problem sprawdzić

[izka_74]

Trochę się jeżę, jak czytam takie wątki, ale tylko trochę, bo w
końcu są w życiu większe problemy ;-) Generalnie przychylam się do
tych wypowiedzi, które leżą gdzies pośrodku skrajności. Ideałem
byłoby, żeby być pięknym, mądrym i bogatym, czyli karmić dzieci
jedynie ekologiczną, nieskoprzetworzoną, pełnosmakową,
bezkonserwantową, bezcukrową żywnością pracowicie
przygotowywaną "tymi ręcami" na pięc minut przed spożyciem i żeby
jednocześnie żywność ta była przez dzieci przyswajana chętnie, bez
oporów, z delektowaniem się i kategorycznym odrzucaniem wszelkiego
chłamu typu danonki czy inne świństwa. Niestety życie często nie
jest idealne o dzieciach nie mówiąc ;) Dlatego mnie w domu,
praktykując podejście - nie dajmy się zwariować - nie gotujemy dla
każdego czegoś innego, ale też wspólne dania są wynikiem
długoletniego dochodzenia do pewnych kompromisowych, wspólnie
lubianych smaków i potraw. A na przykład obok domowo robionego
koktajlu z własnego jogurtu i owoców, pojawiają się też Danonki,
paluszki rybne i kupne frytki od czasu do czasu, i jakoś psychicznie
dajemy sobie z tym radę ;)

[eeela]

> "Nie zabijaj" dotyczy tylko ludzi???

> "Nie zabijaj" ogłoszono zanim się narodzili rozmaici pseudointerpretatorzy Słow


Ciekawe zatem, skąd się wzięły w tymże Starym Testamencie - więcej! w tej samej
Księdze! - szczegółowe opisy składania ofiar i spożywania zwierzęcego mięsa?

Pseudokomentatorzy dopisali?

[monia1996]

Po części pewnie kwestia środowiskowa - moja starsza córka od
maleńkości jadła wszystko. Teraz ma 12 lat i wielu rzeczy nie jada.
Pewnie koleżanki czegośtam nie jedzą i dziecku się w głowie
przewraca. Tyle że mam podejście pt. "nie chcesz to nie jedz"
Młodsza, prawie dwuletnia, wcina wszystko (może poza chlebkiem -
woli to co na wierzchu kanapki :), ale obawiam się, że z czasem też
manier nabędzie ....

[coronella]

moje dzieci uznałabys pewnie za wybredne, bo nie lubią cięzkich, przyprawionych, tłustych dań. Nie toleruja wielu składników, potrafia je wyczuc nawet w minimalnych ilosciach.
Gotuje pod dzieci. A dzieki temu odkryłam wiele prostych, ale pysznych dań. Poznałam, jak smakuje niczym nie doprawiony ziemniak (ziemniak ma smak! inny niz słony!), niesolone warzywa, jak gotuje sie bez przypraw, prosto.
Czasem mamy ochotę na bardziej dorosłe danie, wtedy wyjmuje z lodówki jakis zapas jedzenia dla dzieci.

To nie tak, że dzieci są wybredne. dzieci mają duuuużo więcej kubków smakowych na języku, wyczuwają więcej smaków, są wrazliwsze. Zapytane o smak konkretnej potrawy moga wprawic w osłupienie. Np dla mojej córki cytryna jest... słodka! natomiast czeresnie gorzkie.

To ja tak przy okazji tematu spytam.

[cipcipkurka]

Konia z rzędem temu, kto mi powie, jak przekonać dziecko do
zjedzenia śniadania. Bo że zjeść powinno przed wyjściem do szkoły---
jasna sprawa.
Powiedzieć---jak sugerujecie---nie chcesz, to nie jedz? Pójdzie
głodne do szkoły (nosi ze sobą przekąskę i drugie śniadanie, ale
zanim zje, trochę czasu minie).
Zmusić? He he...
Ugiąć się i zrobić "flebek frupki" z czekoladą---o co to to nie!

Czasem zjada. A czasem odmawia, bo mu się chleb nie podoba.
Czekam na rady, nawet od bezdzietnych ;-)

[Gość: ania_m]

odnosze wrazenie, ze zdrowy czlowiek, takze ten maly, je kiedy... jest glodny.
sa osoby skowronki - pelne energii od rana i sowy, ktore budzone rano sa
"zamulone". moze po prostu twoje dziecko tak wczesnie rano nie ma
zapotrzebowania na zapychanie zoladka?
w niemczech przemysl spozywczy propagowal pare lat temu shake-i z cerealiami.
moze cos takiego, oczywiscie przyrzadzone w domu, byloby jakims rozwiazaniem?
koktajle mleczne, badz owocowe dziecko lubi?
jesli tak, przygotuj mu duza szklanke ulubionego napoju w mikserze. zmiksuj
owoce z dodatkiem drobniutkich otreb, nie wiem, jak sie takowe po polsku
nazywaja, ale na pewno w sklepie ze zdrowa zywnoscia ci poradza. takie koktajle
mleczno-owocowe zapychaja na dluzej i utrzymuja krzywa insulinowa na stalym
poziomie. a do szkoly oczywiscie przygotuj drugie sniadanie, ale to i tak na
pewno robisz.

cipcipkurka

[coronella]

a co rozumiesz przez pojęcie: śniadanie? i w jakim wieku jest dziecko?
U nas panuje jakiś dziwny pogląd, że rano z domu nalezy wyjśc objedzonym po uszy. Nic błednego!! Nie powinno sie wychodzić z zupełnie pustym żołądkiem, ale jeden musi zjeśc porządne śniadanie (jak mój mąż) innym wystarczy skubnąć (jak mi).
Ja od zawsze, od dziecka, mam tak, że rano jedzenia nie tknę. Jak muszę wyjść na dłuzej, jem mały jogurt, jabłko, itp. I mi to wystarcza do ok 12:00, dopiero o tej godzinie robie się głodna i zawsze mam cos porządniejszego do jedzenia.

I widzę, że moje dzieci (3 lata i 5,5 ) mają to po mnie. Nie lubią rano jeść. W przedszkolu jedzą dopiero 2 sniadanie, w okol. godz 12:00. A rano daję im:
- po pół banana
- mały jogurt
- garść płatków czekoladowych zalaną mlekiem.
- małą kanapeczkę z dzemem.
Sami wybierają sobie co chca zjeść.

I to wystaczy!

Proponuję porozmawiac z dzieckiem, wytłumaczyc mu, że żołądek pusty jest bardzo smutny (nie wiem w jakim wieku masz dziecko) i spytać co by chciało zjadac na śniadanie. Niech poda z 5 ulubionych potraw.
Ale niech to nie będzie talerz płatków, tylko tyle, ile dziecko zje.

Nic mu się nie stanie! A jak bedzie potem głodne, samo zrozumie dlaczego powinno jednak zjeść sniadanie.

[cipcipkurka]

Dzięki za rady, koktajle mleczne nie wpadły mi do głowy, a może to
jest dobry pomysł.

Przez pojęcie "śniadanie" rozumiem cokolwiek do jedzenia
(sensownego, a nie batonik, czy kanapkę z nutellą) plus wypicie
czegoś ciepłego (w zimne dni, ale ja chyba mieszkam w miejscu, gdzie
zimne dni zdarzają się 340 razy w roku ;-)). Nie chodzi mi o to, że
dziecko ma się objeść po uszy, ma zjeść tyle, żeby nie paść, a w
niektóre dni sprowadza się w zasadzie do zjedzenia czegokolwiek :-/
Ale może rzeczywiście za bardzo chcę postawić na swoim i oglądać
uśmiechniętego blondaska wcinającego bez szemrania pajdę domowego
chleba z domową wędliną i pomidorkiem eko? Może powinnam postawić na
współpracę z dzieckiem ("Kochanie, co chcesz na śniadanie?"), ale o
siódmej rano trudno mi z maluchem pertraktować, wolałabym postawić
śniadanie na stole i patrzeć, jak wcina.
Wracając do jadłospisu Twoich Dzieci, Coronello, rozumiem, że dajesz
im pół banana ALBO mały jogurt itd?
Rany, chyba nie zdając sobie nawet z tego sprawy idę prosto w ślady
mojej Mamy, ganiającej za nami i pytającej, czemu my tak mało jemy i
czy nam jeszcze dołożyć. A tak chcę tego uniknąć :-(

[coronella]

Ja Cię rozumiem. U nas życie zaczyna się nieco później, o 8 rano, ale my jesteśmy nocne marki, chodzimy spac po północy. I ja o tej 8 tez jestem nieprzytomna, i tez nie mam ochoty walczyc z dziecmi :)

Moje jedzą jedną z tych wymienionych rzeczy. A czasem piją tylko szklankę kako
Pytałam o to, co chcesz im dawac, bo mam koleżanki, które nie wypuszczą dziecka z domu bez zjedzenia zupy mlecznej i 2 kanapek z wedliną (na 1 sniadanie)..
Spróbuj przygotować z dzieckiem sniadanie dla niego wieczorem, np wyjąc talerz, szklankę, niech samo zdecyduje, co chce zjeść.

Przypomniałmi się jeszcze jeden argument, który zadziałał na moją córkę. Ale pomógł mi troche przypadek. Widziała kiedyś, jak człowiek na ulicy stracił przytomność, wzywalismy pogotowie. Powiedziałam jej potem, ze ten pan nie zjadł sniadania, że jego organizm był głodny i nie miał siły pracowac. dlatego pan zemdlał i musiał pojechac do szpitala.
To na nią robiło bardzo duże wrażenie.

Co do kanapki z Nutellą- wg mnie to bardzo dobre 1 sniadanie. Wybierz chleb razowy, albo jakiś inny bardzierj wartościowy, a nutella to sporo magnezu, duzo energii, ja bym dawała bez oporów.
Batonika juz nie :)

[Gość: ania_m]

albo chleb penoziarnisty z "grubym" maslem orzechowym, tym z kawalkami orzechow :).
wbrew pozorom takie polaczenie wcale nie jest az tak niezdrowe. kawalek
dostarcza energii, ale to polaczenie rowniez trzyma krzywa insulinowa dlugo na
rownym poziomie :)
na to mozna jeszcze polozyc kawalki owocow, badz ogorka, pomidorow, itp.

[dvoicka]

ja też należę do "porannych niejadków" i kanapki "wciskane" we mnie przez tatę
jak o 5 nad ranem wstawałam na pociąg były koszmarem i strasznym bezsensem.
na śniadanie przed wyjściem z domu jem na ogół jakieś płatki z mlekiem a zimą,
na rozgrzanie, kubek gorącego kakao.

Czytam i widze, ze jestem szczesliwa mama :)

[rozyczko]

Moja corcia (9.5) jada prawie wszystko :) Pisze prawie, bo jak kazdy czlowiek ma
dania, ktorych nie lubi wcale.... albo akurat teraz ;-P

Zdarzylo nam sie raz, ze ugotowany obiad jej akurat nie smakowal. Musiala
sprobowac, ale potem SAMA miala zrobic sobie parowki, bo Mama juz ugotowala
obiad dla wszystkich i teraz wszyscy jemy (to inwencja mojego meza). Przyznam
sie, ze do tego dania dalam wtedy spooooro czosnku i malej rzeczywiscie moglo to
nie smakowac

różyczko, a dlaczego szczesliwa??

[coronella]

przeciez jedzenie nie jest najważniejszą rzecza na świecie!
Ja jestem szczęsliwa, bo moje dzieci przestały chorowac, bo sa wesołe, mądre, ale nie dlatego, że jedzą wszystko :)

Z jednej strony Cię rozumiem, bo u nas (niestety) jest taki napór na jedzenie, od samego początku zycia dziecka. Wciąż ktoś się martwi, że je mało, albo nie to, co by mama chciała, je nabiał- zle bo za duzo, nie je- tez zle bo powinien....

Ja sama byłam niejadkiem, jestem zdrowa, nie choruje wcale (ostatnio chyba w podstawówce). Jem mało, więc jem rozważnie. Jestem szczupła, i nie musze myslec o swojej figurze.
dzieci nie naciskam. nie biadolę. nie odczuwam tego, że zjadły obiad, jako szczeście. A jak nie zjadły- nie robie tragedii, daje im banana, jest wartościowszy niż niejeden obiad.

I powiem Ci, że gdy patrze na spacerach na dzieci, które nie przejda obojętnie obok budki z lodami, czy goframi, gdy widze, że dla rodziców wyjdzie na dwór oznacza wyjscie w celu zjedzenia czegoś, jestem zadowlona, że my jedzenie traktujemy jako rzecz drugorzędną. na spacery chodzimy do lasu.

P.s. moja 5 latka tez potrafi zrobic sobie sama jedzenie, moze nie parówki, bo tego nie jada, ale kanapkę tak. Ma pokrojony chleb, sama smaruje masłem i nakłada wedlinę.

[rozyczko]

Nie szukalam zaczepki, a ja znalazlam ...hmmm

Ja rowniez jestem szcesliwa z innych powodow niz jedzenie :)
Ale czytajac powyzsze posty, zdalam sobie sprawe, jak duzym klopotem moga byc
wspolne posilki. A ja tego klopotu nie mialam.
Moje dziecko je malo w porownaniu z rowiesnikami. Ale je czesto. Nigdy nie jest
zmuszana do jedzenia. Wie tez gdzie sa slodycze i ze moze je zjesc po posilku.

Troche usmiech zycze

[dvoicka]

moje gotowanie zmieniło się na korzyść odkąd gotuję również dziecku.
zawsze żywiłam się raczej niezdrowo, zupy gotowałam głównie na kostkach
rosołowych. i po tym najbardziej widać zmianę - od jakiegoś czasu kostki stoją
nietknięte, a ja przygotowywanie zup czy risotto zaczynam od zrobienia jakiegoś
wywaru.
jak robię różne "ragout" czy inne duszone mięso z warzywami to staranniej
wybieram mięso - kiedyś zadowalałam się czymś mielonym wołowo-wieprzowym (35%
wołowiny, 53% wieprzowiny, 12% niewiadomoczego)
gotuję trochę łagodniej, na razie nie używam chili (mały ma 16 m-cy) ale sporo
ziół, papryki, czosnku. mniej i krócej smażę, jak robię dla nas coś w panierce,
to synkowi robię coś innego albo obieram z panierki.
poza tym raczej się nie ograniczam. to przyjemność pokazywać dziecku nowe smaki
- botwinka, zupa szczawiowa, soczewicowa, szparagi, brukselka, makaron ze
szpinakiem i rokpolem. on na szczęście je chętnie wszystko, choć np. jak dostaje
marchewkę z groszkiem, to misternie wybiera groszek, nawet jak chce mnie "nakarmić".