Blogi o umieraniu lub smierci

[Gość: Pred]

Czesc

Ostatnio buszujac w sieci, natknalem sie na blog jednej z dziewczyn, ktora do
konca swoich dni opisywala swoje zmagania z ciezka choroba. Przerazajacy bol i
strach przed smiercia, jaki jej towazyszyl w trakcie choroby w magiczny sposob
zawarla w pisanych slowach. Po tym blogu znalazlem inne, o podobnej tematyce,
czyli umierania. Sa one jakby ze soba polaczone. Znajdujac jeden, znajdujesz
pozostale. Niestety wiele z blogow nie bylo juz az tak podnioslch. Polowa
opisywala proby samobojcze, ciagle myslenie o smierci, samodestrukcji, itp.

Czasem zastanawialem sie, czy to prawda, czy tez moze falsz i proba
odszialywania na ludzkie uczucia, ale tak na prawde nie jest to chyba do
sprawdzenia.

Jaki jest fenomen blogow? Czy nie idzie to troche w zlym kierunku? Wydaje mi
sie, ze za latwo umozliwiaja czlowiekowi zamykanie sie w sobie, gdzie w pewnym
momencie drzwi juz zamykaja sie na zawsze. Stopniowe pograzanie sie w swiecie
iluzji, zniewala zmysly i czlowiek zaczyna czesciej myslec o smierci niz o
zyciu. Tak mnie jakos naszlo po swiezej lekturze, ze to moze bedzie dobry
temat do przedyskutowania...

Pozdrawiam
Pred

[kimbri]

Jest wiele rodzajow smierci. Smierc fizyczna jako jedyna jest ostateczna, lecz zanim stracimy kontakt z innymi - biologicznie zywymi mozna wczesniej stracic bardzo wiele innych rzeczy.
W kazdym z nas obumiera lub czasem ginie jasnosc umyslu, otwartosc, wspolczucie ale tez gniew, popedliwosc czy lapczywosc. Kazda z tych smierci boli, bo wiaze sie ze strata. Jedne z tych rzeczy z nas umykaja, inne w mozole z siebie wyrywamy. O tym wszystkim warto pisac przede wszystkim blogi. Piszemy glownie dla siebie ale publicznie sie do tego przyznajemy. Wystawiamy nasz wysilek na niebezpieczenstwo smiesznosci, lecz takze laske dobrego slowa - moze tego jednego jedynego, ktore nas podzwignie.
Pozdrawiam
kb