musi dostać od razu!

[anik801]

Moja 6,5 letnia córka musi mieć wszystko natychmiast.Jak się na coś
uprze to truje i truje;)Potrafi ryczeć każdego dnia o to samo.I nie
są to rzeczy upatrzone w sklepie(na zakpach jest ok i niczego nie
wymusza).Np.ostatnio uparła się na 2złotówkę okolicznościową(ja
kolekcjonuję).Uparła się,że ona też musi takie mieć i koniec.Teraz
codzień pyta kiedy jej dam.Podchodzi i mówi,że mam jej dać,bo jak
nie to czegoś tam nie zrobi.Na moje nie dam ci idzie do pokoju i
ryczy.Powiedziałam,że jak dostanę taką,którą już mam to jej
dam.Jednak dla niej takie zapewnienie to za mało.Chodzi i truje
żebym jej powiedziała kiedy konkretnie to nastąpi.I codzień to samo!

[verdana]

Bo widocznie wie, ze jak nudzi i nudzi, to dostaje.
jedyna rada w tym wypadku to konsekwencja. Mówisz "nie dam" i nie
dajesz.

[baszi]

a może namów córkę, żeby sama zaczęła coś kolekcjonować, znaczki, naklejki,
kolorowe karteczki, załóżcie album, teczkę, przygotujcie razem pudełko na te
skarby np. z pudełka po butach pomalowanego farbą, oklejonego wycinanką, niech
ma własną kolekcję

[anik801]

Ona zbiera mnóstwo rzeczy;) Co tydzień zaczyna coś innego.A jej
marudzenie i płacz nie przynosi efektów w postaci,że dostaje co chce.

[verdana]

Nie przynosi efektów? Przyniosi. Już obiecalaś córce monetę - teraz
dziecko czeka na spełnienie obietnicy. A jak rozumiem, wcale nie
masz pewności, czy uda Ci się ja spełnić.
Po co obiecywałaś? Podejrzewam, ze własnie dla świętego spokoju,
zamiast zdecydowanie powiedzieć "Nie dam i już, nawet jak będziesz
rok marudzić".
Podejrzewam - być może niesłusznie - ze wiele razy dla świętego
spokoju mowisz "Kiedyś moze ci kupię", albo "Jeszcze nie teraz",
albo "zaczekaj na..." i nie zawsze dotrzymujesz.

[anik801]

Wcale nie!Monetę miała obiecaną już wcześniej(jedną już ma).I w tym
miesiącu będę je miała.Tylko ona nie potrafi zaczekać,musi mieć już
i myśli,że marudzeniem przyśpieszy jej dostanie.A obietnic
dotrzymuję zawsze.

[Gość: tylkotroche]

Jakby nie miała jakis korzyści z marudzenia to by nie marudziła...
dzieci są madre i powtarzaja tylko zachowania, dzięki którym dostaja
to co chcą.
Może nie chce 2zł tylko Twojej uwagi ? czy czegos innego?
I jest to znany , skuteczny sposób aby to dostać.

[reni_78]

> ... mówi,że mam jej dać, bo jak nie to czegoś tam nie zrobi.

wiem, że ja już nudna z tym efektem lusterka, ale akurat u mnie 80%
niepokojących sytuacji z dziećmi to jednak naśladownictwo w różnym
stopniu

napewno ani razu jej emocjonalnie nie zaszantażowałaś w stylu:
jak nie zjesz szpinaku, to nie pójdziesz do obiecanego kina ?

może ona teraz na Tobie Twoje 'sztuczki' stosuje...
na nią zadziałały, a Ty oporna jesteś, to dziecię jęczy i jęczy

jak nie Ty, to może Tata/Babcia/Ciocia/Opiekunka/InneDziecko

[anik801]

On już taka "upierdliwa" jest i była odkąd pamiętam.Dziś była u nas
ciotka.Przez 15minut pobytu ciotki moje dziecko truło jej o 2 sprawy
i mówiło to samo ze sto razy.Ciotka mówi "tak Zosiu jak Dominika
przyjdzie z przedszkola to jej powiem".Na to moja córka "ale
pamiętaj,że masz jej powiedzieć..."i za minutę to samo.Ciotka
cierpliwie odpowiada,że będzie pamiętała,a moja córka po kolejnej
minucie znowu swoje.Potrafi tak o wszystko jak się na coś uprze.

[verdana]

Cóż, wyglada wi na to, że4 masz marudną, upierdliwą nudziarę,
którego matka nie popełnia żadnych wychowawczych błędów - tylko
dziecko jej się felerne trafiło.
Jakoś nie mogę w takie wypadki uwierzyć.

verdana!

[anik801]

Mam cudowną, kochaną córkę,która marudzi odkąd pamiętam-moja mama
twierdzi,że byłam taka sama,no cóż może geny;)na pewno nie jest
felerna i nie życzę sobie tego typu stwierdzeń!No niestety błedy
popełnia każdy.Ja jestem z wykształcenia pedagogiem,więc pewnie
popełniam ich więcej(pedagodzy jakoś mają problemy z własnymi
dziećmi-to tak z relacji moich koleżanek nauczycielek,które świetnie
radzą sobie w klasie,a gorzej w domu).Moja córka właśnie od
30min.podtyka mi telefon i nakazuje dzwonić do Dominiki,choć już
dzwoniła jakieś 40min.temu i uzyskała informację.Ponieważ jednak nie
może się doczekać kiedy Dominika przybędzie truje mi,abym znów
wykręciła jej numer.I będzie tak stała koło mnie,aż jej się
znudzi.Taka juz jest.I nie potrzebuje wymądrzania się,jaką to jestem
złą matką.Myślałam,że może ktoś miał podobnie i ma na to
sposób.No,ale widzę że mamy super eksperta i psychologa na tym forum
w Twojej postaci.

[verdana]

Cóż, sama tak opisałaś swoją córkę. Jesli sobie nie zyczysz, nie
przedstawiaj tak swego dziecka na forum publicznym, nie pisz o
nim "upierdliwe", nie pisz w takiej formie, ze kazdy czytając czuje
do Twego dziecka gwałtowną antypatię.
Moje dzieci aniolami zdecydowanie nie byly, jednak nigdy bym o nich
nie napisała w taki sposób, z ktorego bija brak sympatii do dziecka.
Moze zamiast się wsciekać, warto zastanowić się nad tym, dlaczego
tak, a nie inaczej przedstawilaś nam córkę w swoich postach?
Rozumiem, ze chcesz rady, co zrobić z dzieckiem, ktore sprawia
problemy, nie zmieniając się samemu - otóż powiem Ci. Nie ma takiej
możliwosci. Poki nie zrozumiesz, ze coś robisz nie tak - dziecko też
się nie zmieni. Póki nie dotrze do Ciebie, ze nie ma sytuacji, gdzie
matka jest idealna, a wina lezy tylko po stronie dziecka - tez nie
ma szans na zmianę, tylko na pogłębienie klopotów.

[anik801]

Nie ma matek idealnych!Swoje dziecko uwielbiam,a słowo "upierdliwa"
jest raczej przedstawieniem jej charakteru w sposób humorystyczny.I
nie mów co czuje każdy czytający,bo tego nie wiesz!Moja córka jest
wrażliwa i dobra.Jest też marudą i obrażalską istotą,której jeśli
ktoś zwróci uwagę to idzie obrażona do pokoju.Zmienia się z każdym
rokiem,ale "upierdliwość" jest od zawsze i już.dziecko tak samo jak
dorosły nie składa się z samych zalet!

[verdana]

Nie ma.
Wobec tego czasem, gdy dziecko wykazuje utrwalone, niewlaściwe
reakcje, zmienić się musi zachowanie matki. Co jako pedagog,
powinnaś wiedzieć znacznie lepiej ode mnie.
Wierzę, ze Twoja córka jest mila, dobra i wrazliwa. Tym bardziej
dziwi mnie, jak niesympatycznie przedstawilaś ją nam w pierwszych
postach. Zamiast się wściekać, radziłabym Ci się zastanowić,
dlaczego. I dlaczego aż tak wiele "negatywnych"
etykietek "upierdliwa", "obrazalska", "maruda" przyczepilaś wlasnemu
dziecku.
Wiesz, mój najstarszy nie był najbardziej prawdomownym dzieckiem w
galaktyce. I jakos nigdy nie pomyślalam o nim, ze jest kłamcą, tylko
że klamie. A to spora róznica. Zresztą kłamał częściowo z mojej
winy. A Twoja corka jest "marudna", "obrazalska" i "upierdliwa"
tylko dlatego, że ma taki charakter... A nie nasladuje np.
w "obrazalskosci" mamy, ktora najwyraźniej też przejawia podobną
cechę.

[anik801]

No nie przypominam sobie,żeby widziała że się na kogoś
obrażam.Ogólnie jestem raczej spokojna i dużo jestem w stanie znieść.
Niestety to nie tylko moje spostrzeżenia.Ona może powiedzieć każdemu
co chce,ale byle jej nikt nic nie powiedział.Jest to dość męczące
dla mojej rodziny,bo czasem ktoś powie coś w żartach,a ona obrażona
i pędzi do swojego pokoju.Poza tym jeśli się na coś uprze,to chodzi
za tą osobą i męczy.Ja za nikim nie chodzę i nie "wyłudzam" więc nie
wmawiaj mi,że nauczyła się tego ode mnie.I nie wściekam się-nie
przypisuj mi emocji,których nie odczuwam.Chcę coś z tym zrobić i to
wszystko.Nie wiem czy opisałam ją niesympatycznie-opisałam aby
czytający wiedział mniej więcej o co chodzi.To nie jest
przyczepienie etykietek-ona taka właśnie jest.Lepiej Ci się będzie
czytało jeśli napiszę:jest marudna,obraża się,truje?Nie mówię do
niej jesteś "upierdliwa","obrażalska"itd.A na forum używam tych
określeń,aby nakreślić sytację.A co do matek idealnych widzę,że Ty
chcesz się na taką kreować-co to dokladnie wie jak z dziećmi
postępować.A do tego matką,która bierze winę na siebie,a w dziecku
winy nie widzi.To bardzo szlachetne.Podczas pracy z dziećmi
widziałam różne sytuacje i wierz mi wina nie zawsze leży tylko po
stronie rodziców.Teraz jest taka "moda" winni są
rodzice,nauczyciele,otoczenie tylko nie dziecko.

[Gość: kiki]

nie może się pozłościć przez te kilka dni w pokoju? zobaczy, ze jej
zachowanie nie działa na ciebie i przestanie (być może). poza tytm,
moze to tez jst jakas forma szukania z toba kontakt? Czy ie jestes
zmeczona "swoimi dziecmi" szkolnymi, a jak przychodzisz do domu to
jeszcze "jedno dziecko"?

[anik801]

Aktualnie jestem na urlopie macierzyńskim.Pracą zmęczona nie bywałam.
Moja córka na brak uwagi z mojej strony chyba narzekać nie powinna-
robię z nią mnóstwo rzeczy.Nawet,gdy nie mam wieczorem siły to i tak
robimy to co zwykle(czytanie książki lub bajek na projektorze)W
ciągu dnia(po jej powrocie ze szkoły)też nie siedzi gdzieś
sama.Tylko jej jest ciągle wszystkiego mało.Przeczytam 5 bajek
marudzi o kolejną.Zagramy w 2 gry,ona chce w trzecią.Dostanie jakiś
prezent i już mówi,że czegoś tam nie ma i czy jej kupię.Nie wiem czy
gdzieś popełniłam błąd(ciągle słyszę,że ma za dobrze),czy ona po
prostu taka jest(i kiedyś z tego wyrośnie).

[Gość: kiki]

dajesz więcej i wiecej, chcesz uszczesliwic dziecko, ale nie wiem,
czy to dla niego dobrze wyjdzie. W sumie nie odnioslas sie do mojego
pytania- czy nie moze sie pozloscic, pokrzyczec i poplakac w swoim
pokoju? Bo jesli sie okaze ,z e nie ma tego czego chce moze pojawic
sie zlosc, poczucie straty i warto by dziecko z takimi emocjami tez
mialo kontakt, bo pozniej gdy bedzie postawiona przed wyborami juz
doroslymi bedzie miala problem i dosc ciezko, bo nie bedzie mogla z
czegokolwiek zrezygnowac, by miec wszystko- miec ciastko i zjesc
ciastko.
Odpusc sobie, zyj tez dla siebie

[anik801]

A wiesz jakie są opinie w mojej rodzinie?Że po dupie nie dostała i
taka jest.I tak jak Ty wszyscy twierdzą,że to moja wina.Tylko ci z
kolei twierdzą,że moja wina,bo lania nie daję.Więc tak czy siak wina
moja i już.Chyba muszę się więc pogodzić z tym jaka ze mnie zła
matka.No trudno.

[agata01234]

Nie przejmuj się wszystkimi wypowiedziami na tym forum. Już dawno
zauważyłam, że niektórzy ludzie maja się tu za wszystkowiedzacych -
ale niestety zamiast zająć się czyms pożytecznym, całe dnie spędzają
przed komputerem w wirtualnym świecie. Może to jednak te osoby mają
jakiś problem... Może leczą swoje kompleksy przemądrzałymi
wypowiedziami, bo w życiu jednak nie jest tak fantastycznie...

Co do małej - nie wiem czy gdziekolwiek jest problem. Może być tak,
że dziecko ma taki charakter. Wszak nie każdy człowiek tak samo się
zachowuje i nawet jak ubrać to w schematy i próbować zmienić na
siłę, to jedna osoba się dostosuje, a inna nie. Pomyśl tylko, bo
jedyne, gdzie może być Twoja "wina", to czy poświęcasz jej dość
uwagi. Dzieci najczęściej wykazują złe zachowanie po to, żeby
otrzymać nagrodę w postaci uwagi. Jeśli tu jest ok, to po prostu
przyjdzie Ci chyba przeczekać. Ja byłam taka sama. Mama się mną dużo
zajmowała, jednak miałam wiele problemów w życiu, z którymi mama nie
mogła nic zrobić i dlatego stale szukałam dziur w całym. Nie
przeszło :)

[anik801]

Ja był ponoć "strasznym dzieckiem" i przeszło;)Dziś moja mama(ma 4
dzieci)uważa,że to właśnie ja mam najlepszy charakter;)I mam
nadzieję,że z moją córką będzie tak samo.Właściwie dla mnie przed
długi czas jej zachowanie nie stanowiło problemu-przez tyle lat
przyzwyczaiłam się do tego "trucia".Tylko ostatnio zaczęły pojawiać
się opinie,że jak się za nią nie weźmiemy to bedziemy z nią mieli
duże problemy w przyszłości(to zdanie mojej teściowej).Nie sądzę,by
była to chęć zwrócenia na siebie uwagi-przez wiele lat była zawsze w
centrum uwagi,a jednak i tak zachowywała się tak jak teraz.U niej
jest to kwesia chęci uzyskania czegoś.W momencie gdybym jej tą
monetę dała trucie by się skończyło,aż do chwili gdyby znów czegoś
nie chciała.

[Gość: tylkotroche]

przez wiele lat była zawsze w centrum uwagi

Dlaczego? Przecież dziecko ma swoje miejsce w rodzinie i nie zawsze
jest w centrum uwagi, w sumie chyba dość często nie jest...
To chyba normalne!?
To dlaczego twoja córka miała inaczej?

[anik801]

Przez prawie 7lat była jedynaczką.Przez długi czas jedyną wnuczką i
dlatego cała uwaga była skupiona na niej.

[Gość: tylkotroche]

szkoda, ze tak się stało...
cóż mleko się rozlało. Teraz trzeba się zastanowić jak najszybciej przyzwyczaić dziecko, że świat to nie tylko ona i np dla ciebie bywają ( i to często ) chwile ze najważniejszy jest maż albo kto inny - a nie ona.

[anik801]

Problemem nie jest zazdrość.Jej zachowanie nie wynika z zazdrości.To
nie jest tak,że nagle stała się taka,bo jest o kogoś
zazdrosna.Zresztą jej nie chodzi o mnie(że np.nie pświęcam jej
czasu,czy coś w tym rodzaju).Ona po prostu jeśli sie na coś uprze to
koniec.To nie jest dziecko,które trzyma się maminej spónicy;)Jest
samodzielna i zawsze była odważna.Ona nie "truje",że mam z nią cały
czas być,czy się bawić.Ona truje w konkretnej sytuacji,gdy chce coś
uzyskać-wtedy nie odpuści.Natomiast jeśli akurat niczego nie chce to
jest mega grzeczna;)i nie chodzi o to,że czegoś chce,bo to normalne.
Chodzi o sposób w jaki chce to uzyskać-trucie,powtarzanie 100razy i
musi to być zrobione natychmiast.

[Gość: kiki]

a moim zdaniem to mosze byc chec bycia w centrum- raz, ze przez
wiele lat dziecko bylo pepkiem swiata, to teraz przez taka strate
zachowania sie mogly nasilic. Wczesniej jesli one byly to moze z
innych przyczyn- npo, z własnego widzimisie- zahcowanie moglo byc
takie samo, ale motywy różne.

a jak wyglądaja twoje relacje z mama? bo odnosze wrazenie, ze w
rodzinie jakas silna rywalizacja byla- o uwage niej. Stwierdzilas-
ze mama "pochwaliła" nagrodziła cie stwierdzeniem- mialam najlepszy
charakter- to znaczy, ze cię oceniła (jaka jestes nie jeste-
oceniasz córke-"Jest u[ierdliwa, marudna itd zamiast oceniać
zachowanie, że marudzi, zachowuje się natrętnie- to pisała verdana-
ocenia się zachowanie anie ludzi tacy jacy są). to stwierdzenie
mamy, mysle, ze zadzialalo jak nagroda- uff wygrałam coś, dostałam
coś, doceniła mnie (w końcu, nie wkońcu, bo może trzeba było znosić
humory mamy).

Podobne zahcowania wyuczone, mozesz przekładac na córkę isa one
mniej lub bardziej świadome.

[anik801]

Moja mama była dla nas bardzo dobra(i nadal jest).Może nie
uwierzysz,ale nigdy żadne z nas nie dostało od niej nawet lekkiego
klapsa(a w tamtych czasach lanie było raczej normą-przynajmniej u
moich rówieśników).Mam bardzo dobre relacje z mamą.To nie był żaden
wyścig o jej uwagę(zresztą w wieku lat 20 rozpoczęłam samodzielne
życie).Po prostu podobno jako dziecko byłam daibłem wcielonym,a
np.moja siostra miała anielskie usposobienie.W wieku dosroślym
uległo to zmianie.I tylko to moja mama chciała podkreślić przez
stwierdzenie,że to ja mam najlepszy charkter.To nie były żadne
zawody.A jeśli chodzi o powielanie zachowań-no właśnie chyba je
powielam,bo tak jak moja matka ja nie potrafię być surowa,krzyczeć
na dziecko i "ustawiać po kątach".

[anik801]

Moja mama była dla nas bardzo dobra(i nadal jest).Może nie
uwierzysz,ale nigdy żadne z nas nie dostało od niej nawet lekkiego
klapsa(a w tamtych czasach lanie było raczej normą-przynajmniej u
moich rówieśników).Mam bardzo dobre relacje z mamą.To nie był żaden
wyścig o jej uwagę(zresztą w wieku lat 20 rozpoczęłam samodzielne
życie).Po prostu podobno jako dziecko byłam daibłem wcielonym,a
np.moja siostra miała anielskie usposobienie.W wieku dosroślym
uległo to zmianie.I tylko to moja mama chciała podkreślić przez
stwierdzenie,że to ja mam najlepszy charkter.To nie były żadne
zawody.A jeśli chodzi o powielanie zachowań-no właśnie chyba je
powielam,bo tak jak moja matka ja nie potrafię być surowa,krzyczeć
na dziecko i "ustawiać po kątach".

[doctor.no.1]

To, że dziecko "ma za dobrze" nie oznacza, że aby ten stan rzeczy
zmienić, należy dziecko lać. Na ogół dzieci, które mają "za dobrze" są
rozpieszczane, dostają wszystko zanim jeszcze mogą zamarzyć o jakiejś
rzeczy, są przyzwyczajone, że wszystko i wszyscy spełniają zachcianki,
życzenia, że dorośli są na każde zawołanie i istnieją po to, by
dziecka oczekiwania i zachcianki (nie mylić z potrzebami!) spełnić.
Dziecko przyzwyczajone do tego potrafi kaprysić, płakać, dąsać się tak
długo, aż wymusi przywilej. Najwyraźniej tak jest u Ciebie i Twojej
córki. Gdy zaczyna swoje wyoczone zachowania powiedz raz i
kategorycznie "powiedziałam NIE" i koniec. Powtarzaj tak długo, aż jej
przejdzie. Pierwsze razy będą najtrudniejsze, bowiem zachowanie córki
nasili się. Będzie jeszcze częściej i głośniej domagała się monety,
telefonu itp. Córka musi nauczyć się, że jeśli jej czegoś odmawiasz to
nie wymusi swoim zachowaniem zmiany twojego zachowania. Wystarczy
trochę konsekwencji. Aha - i mów tak, by w Twoim głosie, gdy
odmawiasz, nie było ani poczucia winy ani agresji. Siła spokoju ponad
wszystko!

[joakal]

1. oceniasz dziecko i przykleiłaś mu łatki, więc nie dziw się, że
zachowuje się zgodnie z oczekiwaniami (jaka mama taka córka)
2. zgadzasz się na jej zachowania (skoro Twoja mama dzielnie znosiła fochy
i na dobre to wyszło, to Twoja córka też ma prawo), a to już jest duży błąd

ja w wypadku takiego zachowania zapowiedziałabym, że jak jeszcze raz
usłyszę o temacie, to odwołam obietnicę i nie dostanie tego o co prosi (i
konsekwentenie stosowała się do zapowiedzi)
dla mnie nie do pomyślenie jest również to, że dziecko zadręcza również
Twoich gości, a Ty nic z tym nie robisz...
dzieci powinny wiedzieć, że jest czas kiedy dorośli się nimi zajmują i
jest czas, kiedy mają zająć się sobą same

joakal

[anik801]

Moja córka potrafi zająć się sama sobą przez bardzo długi czas.Co do
gości-nie zadręcza moich gości.Ciotka jest jakby domownikiem,a
domowników zadręcza.W przypadku innych osób(np.moich znajomych)tego
typu zachowania nie mają miejsca.To nie jest tak,że ona marudzi od
rana do nocy dzień po dniu.Po prostu,gdy coś sobie wymyśli to
zamienia się w największą marudę jaką znam.I jak już pisałam nie
jest to tak,że jak marudzi to dostaje to czego chce.Na jej
zachowanie się nie zgadzam,ale nie stosuję żadnych "drastycznyc"metod
To,że nie krzyczę,czy nie daję klapsa nie oznacza,że godzę się na
fochy.

[Gość: lala mido]

dobra, juz jej nie tłumacz, bo mam wrażenie, że wciąż ją tłumaczysz-
no taka jest, tak ma, zmienic sie nie da. Może i nie da...jak nie
chcesz swojego zachowania zmienić. Wyznacz jasne granice, pomarudzi,
pokrzyczy , pozłości się, powinno przejść. Jak nie wyznaczas
stanowczo granic, to ma to gdzies. i nie wiem, czemu od razu
przyszło ci do glowy od razu klapsy. :/

[anik801]

Nie tłumaczę ani jej ani siebie.Dlaczego piszę o klapsach?Bo
niektórzy mi to właśnie sugerują jak rewelacyjne rozwiązanie.Co do
innych kar-odnoszą krótkotrwały efekt.To jest tak-moja córka jest
super grzeczna i miła przez 2 dni,potem coś sobie ubzdura i truje
niemiłosiernie.Potem(jak przestanie jej na tym zależeć)znów jest
spokój i normalne zachowanie.Dziś po obejrzeniu reklamy Barbie
koniecznie chciała ją dostać,powiedzialam że nie ma mowy(ma ich
sporo)i ok nie było żadnych fochów.Natomiast już informacja,że nie
dostanie psa(żywego)była powodem do płaczu(co prawda płacz był
krotkotwały,ale był).Niektóre odmowy z mojej strony przyjmuje nad
wyraz dojrzale-np.wczoraj wieczorem chciała żebym jej wyświetliła
bajkę na projektorze.Akurat usypiałam wtedy synka i powiedzałam,że
musi zaczekać.Stwierdziła więc,że może poczytamy jutro i poszła do
swojego pokoju.Bardzo też pomaga mi przy dziecku(choć ja akurat
wcale tego nie oczekuję)-jest dla niego bardzo czuła.Nie wiem czy to
wynika z jej wieku,ale mam wrażenie jakby w niej były 2 osoby;)
Dlaczego robi tyle afery jednego dnia, a drugiego nic jej nie
przeszkadza i niczego nie chce.Czasem wystarczy naprawdę
drobnostka,by truła cały dzień o jedno i to samo.

[tylkotroche]

Anik, mam pytanie. Dlaczego tak bardzo ci przeszkadza , że córka
marudzi i meczy cie o rożne rzeczy?

[anik801]

A Ciebie by nie wkurzało jakby stała przy Tobie,chodziła krok w krok
i ciągle mówiła o tym samym,płakała i smęciła że mam je dać coś lub
coś zrobić i musi to być już!Oczywiście takie zachowanie nie ma
miejsca każdego dnia,ale tak naprawdę nie wiem kiedy znów zacznie
swoje.W dodatku tak się nakręca tym swoim "nieszczęściem",jakby to
był koniec świata.To jest dość uciążliwe.Nawet jeśli nie zwracam na
to uwagi to ona i tak nie daje za wygraną.I zrozumiałabym gdyby
przez to swoje marudzenie osiągała swój cel,ale ona go nie osiąga-bo
to że ryczy nie sprawi,że pobiegnę i kupię jej psa.

[verdana]

Cóż, a nie wpadło Ci do głowy, ze jej jest naprawdę smutno, ze nie
będzie miała psa?

[anik801]

Jasne;) Ma już 2 koty i żółwia. Miała już psa,którego musieliśmy
wydać-dostała go w prezencie(niestety) i szybko okazało się że to
nie jest "zabawka".Zresztą kota też dostała na urodziny(szkoda,że
obdarowujący nie pytają rodziców o zdanie).Teraz uparła się na
cocker spaniela.Mi też jest smutno,bo zawsze chciałam mieć konia;)-i
choć mam warunki do jego trzymania oraz utrzymania to zdaję sobie
sprawę z tego ile jest przy nim pracy.Zwierzę to nie kolejna
lalka,którą można rzucić w kąt i nie kupię jej psa,bo ma taką
zachciankę.Ona jakby mogła to wzięłaby wszystko-było już marudzenie
o papużki,a teraz przebąkuje coś o kolejnym kocie(bo akurat u
siostry męża są kocięta).Właśnie problem jest w tym,że jej jest
smutno,bo coś jest nie po jej myśli.Jeszcze gdybym nie wiedziała
czym to się skończy to może bym jej tego psa kupiła.Tylko,że opieka
nad tym psem spadłaby na mnie oczywiście.Ponieważ aktualnie mieszkam
na wsi przeszliśmy już przez różne jej zachcianki dotyczśce zwierząt
(nawet królika dostała bo marudziła-nie od nas,mój teść jej
przyniósł).

[jola_ep]

Nie chodzi o to, po czyjej stronie jest racja. Może być tak, że ona doskonale wie, że pies to nie najlepszy pomysł. Co nie zmienia faktu, że jest jej smutno i być może potrzebuje kogoś, kto potrafiłby to zrozumieć.

Owszem, bywa tak, że należy konsekwentnie odmawiać dziecku. Ale można jednocześnie spróbować obrócić sprawę w żart (z wyczuciem, sprowadzając sprawę do humorystycznego absurdu), a czasem pożałować albo zwyczajnie podstawić rękaw do wypłakania się.

Kolejna sprawa to zazdrość. Tak. Wiem. Was to nie dotyczy. Też tak powiedziałam mojej mamie, gdy zasugerowała, że nieznośność mojej starszej jest tym spowodowana. A po namyśle odkryłam też i w tym prawdę. Wasze życie nie jest takie jak przedtem, a Twoja starsza pragnie sobie znaleźć w nim na nowo miejsce. Marudząc odpowiednio długo, zyskuje Twoją uwagę (zdenerwowałaś się? ale na nią, nie jest przeroczysta, hurra ;) ) Nie chodzi tylko o poświęcanie czasu starszemu dziecku, także przekonanie go, że nasza miłość się nie zmieniła. Zazdrość jest zmienna w czasie. Nie pojawia się wyłącznie wraz z przyjściem na świat młodszego. Może wybuchnąć np. wtedy, gdy np. młodsze staje się mobilne. I nie chodzi o to, aby zrobić wszystko, aby tej zazdrości nie było. Czasem trzeba zwyczajnie na nią starszemu dziecku pozwolić. Ma do niej prawo. I wcale nie oznacza, że nie kocha młodszego. Po prostu, czasem może być jej z tego powodu trudno. I o akcpetację takich "nieprawomyślnych" uczuć też warto zadbać.

Pozdrawiam
Jola

[verdana]

Wiesz, to, ze dziecko obiektywnie patrzac nie moze miec psa, nie
zmienia w niczym jego uczuć, przeciwnie.
Twoja córka ma prawo się martwić, ze psa nie będzie miała. Dlaczego
uwazasz, ze jesli cos jest niemozlliwe, to martwić się tym nie
wolno? Wielu doroslych ludzi bardzo boleje własnie nad tym, ze
czegos bardzo chcą, a jest to dla nich nieosiagalne. Dziecku nie
wolno?
A marudzenie jest jednym z najbardziej oczywistych przejawów
zazdrosci. Nie tylko jako przyciągnięcie uwagi. także
jako "marudzenie zastępcze" - dziecku jest zazdrosne, a zwykle tego
wprost nie moze powiedzieć.

[anik801]

Tylko,że młodsze dziecko jest z nami dopiero od 6tyg.a ona jest taka
od kilku lat;)Ona ma takie etapy-przez kilka dni chodząy ideał(to
oczywiście przenośnia),potem coś sobie wymyśli i koniec.Pies jest
tematem pojawiającym się co jakiś czas i wiem,że bardzo chciałaby go
mieć.Tylko u niej fascynacja jest chwilowa.Ona chciałaby robić
wszystko,ale potem szybko ją to nudzi.Akurat jeśli chodzi o brata,to
nie spodziewałam się tak pozytywnej reakcji(nie wiem jak będzie
potem).Gdy mały płacze sama biegnie do niego i próbuje go "zabawić".
Aktualnie tematem też na tapecie(musi mi to powtarzać jak ją
napadnie co 15min.)jest jej wyjazd do kolegi(właściwie to są jak
kuzyni)i ciągle pyta czy pamiętam,że będzie u niego nocowała.Nie
nocuje u nich pierwszy raz,więc nie jest to jakaś super nowość.Ale
ona zachwuje się tak jakby nic innego w tym momencie się nie
liczyło.Teraz wystarczy,że stałoby się coś co ten wyjazd uniemożliwi
i będzie "tragedia życia",będzie płacz,gadanie o tym cały
czas,męczenie że musi jechać i koniec.To nie jest zazdrość,bo to nie
jest zachowanie które nastąpiło czy nasiliłó się po urodzeniu się
brata.

[verdana]

Wiesz, Ty jesteś zla na córke, jeszcze zanim zaczyna marudzić. I to
w wypadkach, gdy powinnas ją zrozumieć. Jak nie pojedzie na dlugo
oczekiwaną wizytę, to pewnie, ze bedzie płacz. I jest oczywiste, ze
dziecko w kółko mowi o czyms, na co bardzo czeka.
No, ale jeszcze nie placze, ze wyjazd się nie udał, a Ty już to
przewidujesz i się nakręcasz.

[anik801]

U niej niestety wszystko jest "długo oczekiwane".Z kuzynką Dominiką
widzi się prawie każdego dnia,a jednak jest płacz jeśli nie może do
niej iść.A przewiduję,bo znam swoje dziecko.Wystarczy,że wspomniałam
iż kolega ma ospę i że nie wiem czy w tej sytuacji nocowanie będzie
możliwe.Efekt-płacz i tragedia życia.Nie jestem na nią zła.Po prostu
tego typu sytuacje są męczące i tyle.Nie wmawiaj mi czegoś,czego nie
odczuwam.Uważam,że zbyt szybko reaguje płaczem.A najgorsze,że częst
nie mam żadnego wpływu na sytuację.Jak była chora to płakała,że nie
może iść do szkoły.Chodziła i ciągle pytała czy jutro może
iść.Tłumaczenie,że bierze antybiotyk i kaszle i nie może iść do
szkoły,bo zarazi inne dzieci i jeszcze bardziej się rozchoruje w
ogóle do niej nie trafiały.Twierdziła,że musi iść do szkoły i
koniec.Ja rozumiem jej rozgoryczenie,ale ile razy można pytać o to
samo?

[agata01234]

A mi trochę to wygląda jak jakieś natręctwo. Wiesz... ja miałam
bardzo dobry dom, a jednak mam strasznie "lękliwą" osobowość. I
takie zachowania, upewnianie się milion razy o różne rzeczy (np.
teraz potrafię 5 razy sprawdzać czy wyłączyłam żelazko) dawały mi
poczucie spokoju i bezpieczeństwa. Może idź z małą do psychologa,
niech zobaczy czy problem nie jest po prostu w sferze takiej akurat
psychiki.

Ja nie bardzo rozumiem usilne próby wmówienia autorce, że to ona
jest czemukolwiek winna. Kobieta opisała, że nie ulega dziecku i
napisała, że zachowanie dziecka jest takie bez względu na to jak ona
stawia sprawę, a stale wkręca się jej błędy wychowawcze. Nie można
po prostu przyjąć, że dziecko takie jest? Niektóre Panie zachowują
sią tak bardzo podobnie do tej małej dziewczynki...

[verdana]

Niestety, nie ma tak dobrze. Dom moze być dobry, ale jeśli z
dzieckiem od lat są problemy w jednej tylko dziedzinie, to nie ma
siły - wina nie lezy tylko po stronie dziecka. Żaden psycholog nie
będzie korygował zachowań dziecka, nic nie zmieniając w zachowaniach
całej rodziny - tak wlasnie jest.
A z postow autorki widać wyrażnie, ze dziecko jest etykietowane,
pełni w rodzinie role upierdliwej marudy i trudno sie dziwić, ze po
latach takiego postrzegania - takie własnie jest.

[agata01234]

To proszę o diagnozę na temat mojej osoby, skoro tak łatwo
przychodzi Pani ocenianie sytuacji innych ludzi - jestem marudna,
upierdliwa i lękliwa. Mam normalnych rodziców, którzy nie popelniali
szalonych błędów wychowawczych. Mało tego, nikt mi nie wypominał, że
taka jestem. Żyłam sobie z taką konstrukcją mojej psychiki i jakoś
szło to do przodu. Wobec tego gdzie jest problem?

agata01234

[doctor.no.1]

hihihi to oczywiste, że nie miałaś super dobrych rodziców, skoro
masz "taką jakąś lękliwą osobowość i np. 5 razy sprawdzasz, czy
wyłączyłaś żelazko" :))))
Natręctwa nie biorą się znikąd :) po prostu jeszcze nie dojrzałaś do
tego, by zauważyć co złego działo się w Twoim domu rodzinnym i jakie
naprawdę było Twoje dzieciństwo

a teraz: zaprzeczaj do woli :)))

[verdana]

Nie ma rodziców, nie popełniających błędów wychowawczych. Nie ma i
już. To, czy rodzice popełniają błąd widać zazwyczaj obserwując
dziecko, nie rodziców...
największym błędem wychowawczym jest przeswiadczenie, że się go nie
popełnia...

[anik801]

Nigdy nie powiedziałam,że nie popełniam błędów.Poza tym moja córka
nie była postrzegana jako upierdliwa i maruda przez wiele
lat.Wcześniej było to postrzegane jako "taki wiek".Po prostu
myśleliśmy,że z tego wyrośnie(wiadomo młodsze dzieci dążą do celu
często poprzez marudzenie,płacz,niektóre przez złość,krzyki i
agresję).U nas nigdy nie było problemu agresji,nigdy nie usłyszałam
od córki jakiejś niemiłej odzywki czy przekleństwa.Ponieważ ogólnie
nie sprawiała problemów wychowawczych więc jej wcześniejsze
marudzenie było przeze mnie usprawiedliwiane-może to właśnie był
błąd.Miałam nadzieję,że po prostu któregoś dnia to minie(i nadal mam
taką nadzieję).Oczywiście jest to wkurzające,ale nie jest to problem
który dezorganizuje nam życie;)Boję się trochę jak to będzie w
szkole.Teraz chodzi do zerówki,ale od września idzie do I klasy w
innej miejscowości.Pytałam jej nauczycielkę czy w szkole też marudzi?
Nauczycielka powiedziała,że jest bardzo uparta i
potrafi "truć".Tylko,że dla tej pani usprawiedliwieniem jest to,że
moje dziecko jest z grudnia,twierdzi ona,że jej syn był też
taki "upierdliwy" jeszcze w I klasie i żeby się tym nie
przejmować,bo taki problem to nie problem.Nie wiem może ja szukam
dziury w całym,ale chwilami ten jej upór i trucie są naprawdę
uciążliwe.Moja teściowa ostatnio powiedziała do mojej córki,żeby
zmieniła temat,bo słuchanie jednego i tego samego robi się już
nudne.Tak więc inni też dostrzegają to "trucie".

[verdana]

Ależ ja to rozumiem, wiele dzieci ma jakąś skazę w charakterze,
która jest trudna do wytrzymania. Mój syn np. olewał szkołę, mimo
próśb, blagań, pilnowania i psychologów. I wiem, ze to jest okropne,
bo czlowiek czuje się bezsilny - niepotrzebnie odbierasz moje
wypowiedzi albo jako niewiare w problem, albo jako niewiarę w to,z e
jesteś dobra matką.
Sek w tym, ze aby zmienić tego typu zachowania dziecka, zmienić coś
musi w zachowaniu i podejsciu do dziecka cała rodzina. Nigdy nie da
sie tego zrobić tak, aby zmienić dziecko, nie zmieniając siebie. I
pewnych zakorzenionych zwyczajów rodzinnych.
ja bym poszła do psychologa z dzieckiem. Może pomoc. Mnie pomógł
(wprawdze dopiero czwarty, ale i tak było warto). Ale wymagało to
sporo zmian także w moim zachowaniu.
A dlaczego syn był, jaki był i tak zrozumiałam później, gdy sam
został psychologiem i wytumaczył mi, o co chodziło. I okazało sie,
ze miał np. uzasadniony powód, by nie mieć przez większość szkoły
ani jednego zeszytu... Tak bywa, to co absurdalne czasami jest
logiczne.

[anik801]

Ja też olewałam szkołę;) Powiedz jak to jest-4 dzieci wszystkie
wychowywane w tym samym domu(te same zasady itd.)i 2 dzieci ma
szkołę w nosie,a dla 2 jest czymś bardzo ważnym.Ja miałam ją w nosie
i akurat jakoś tego nie żałuję,że nie zakuwałam dniami i nocami;)I w
tym samym domu te same dzieci mające te same wzorce-3 z nich ma w
nosie kościół,jedno jest wierzące i praktykujące.I tak sobie
myślę,że chyba na pewne postawy składa się coś więcej niż dom
rodzinny.Pewne cechy charakteru są moim zdaniem wrodzone(oczywiście
wiara lub jej brak akurat nie jest cechą).Myslę,że to wszystko jest
bardziej złożone.Zauważ,że już niemowlę wykazuje pewne cechy
charakteru.To nie jest tak,że wszystkie dzieci rodzą się idealne,a
rodzice mają negatywny wpływ na te biedne istotki.To byłoby zbyt
proste.Wiele razy słyszałam,że dziecko w dniu porodu to "czysta
kartka".Niestety moim zdaniem wiele dzieci jest już "zapisanymi
kartkami" w jakimś stopniu.Kiedyś moje dziecko pewnie mnie "osądzi".
Oczywiste jest,że pewne błedy dostrzega się dopiero po wielu
latach.Moja mama pewne z nich dostrzegła dopiero niedawno(choć ja
mówiłam o tym już 10lat temu).Czasem chyba trudno nam uwierzyć w
to,że coś robimy nie tak.Staramy się ze wszystkich sił,by nasze
dzieci miały dobre i szczęśliwe dzieciństwo,może czasem staramy się
aż za bardzo-co nie zawsze wychodzi na dobre.Czasem cokolwiek nie
zrobimy jest źle.Od roku walczyłam,żeby córka spała w swoim pokoju.
Kładła się u siebie(bardzo niechetnie),a w nocy przychodziła do nas
i tak każdej nocy. Próbowałam różnych metod,a ona wciąż
przychodziła.Od tygodnia śpi u siebie,bez żadnych protestów kładzie
się i nie przychodzi.Jednej nocy gdy przyszła(chyba z
przyzwyczajenia)powiedziałam żeby wróciła do siebie i bez słowa
wróciła do swojego łóżka.Mam nadzieję,że z tym truciem i
ciągłym "jęczeniem" będzie tak samo.Może któregoś dnia stwierdzi,że
nie ma sensu płakać i pytać sto razy o to samo.

[Gość: lala mido]

a ja skomentuję to tak- "jaka matka, taka córka" - ty sie upierasz
przy swoim, wydaje mi sie, ze bez nutki refleksji, i twoja córka
pewnie też. no skad moze czerpać wzorzec, hmmm?
Tyle w temacie.

[Gość: ia80]

a ja do tego wszystkiego dodam, że moja córka zachowuje sie
identycznie, jak córka autorki wątku ale nie nazywam tego
upierdliwością tylko zdecydowanym charakterem i smieje się, że
zostanie kiedyś zawodowym negocjatorem. Przypominam jej poza tym, że
odpowiedź już dałam.
Mam taką jedną praktyczną radę "z życia wziętą": staram sie nie
odpowiadać od razu "tak" lub "nie", tylko rozmawiać- przedstawić
moje argumenty, wysłuchać jej zdania (czasem jest ryk, nerwy- to
mówię, żeby spokojnie powiedziała swoje zdanie), a potem jest
decyzja. I powiem, że często moją pierwszą myślą było "zabraniam!",
a po wysłuchaniu córki sama dochodziłam do wniosku, że ona ma rację.
I czasem trzeba zaakceptować, że jeżeli dziecko na coś niecierpliwie
czeka, to jest uciążliwe, że smutek i żal nie jest tłumiony w srodku.