Chwalenie - co w nim złego?

[zielonatosia]

Przeczytałam w wątku o nieposłusznym 3,5latku, że nie jest pani, pani Justyno
fanką chwalenia? Proszę o rozwinięcie:) Wydaje mi się, że wzmocnienie
pozytywne działa cuda, owszem przyjmuje różne formy, ale odkąd pojawił się na
świecie mój 7miesięczny syn chwalenie córki, zwłaszcza w stylu "Zobacz Jerzyk
jak Lenka pięknie posprzątała", "Jestem z ciebie dumna, bo świetnie zrobiłaś
to czy tamto" czyni cuda. Jasne, że jak ze wszystkim nie można z chwaleniem
przesadzić, ale ja tam chwalić swoje dziecko lubię:)

[justyna_dabrowska]

Chętnie wyjaśnię, bo w tej sprawie moje myślenie się zmieniło... Zmieniło sie
dlatego, że widzę sama (ale też znajduje potwierdzenie tego w literaturze) że
"chwalenie" stało się kolejnym sposobem manipulowania dziećmi, wywierania na nie
wpływu żeby robiły to, czego my od nich chcemy. Oczywiscie wychowanie MUSI byc
socjalizacją ale tę socjalizację trzeba jednak jakos równoważyć z daniem dziecku
prawa do rozwoju własnego. Czyli chodzi o jakis rozsądny kompromis między
rozwijaniem indywidualizmu a uspołecznianiem. No i okazuje się, że chwalenie -
zamiast wspierać rozwój dziecka- jest jedynie narzedziem socjalizacji, w dodatku
uzywanym często w sposób mechaniczny (chwalimy każdy rysunek jaki dziecko nam
przyniesie), tylko dlatego, że wiemy, że "należy" chwalić a nie dlatego, że cos
naprawdę nas w tym rysunku zachwyciło. Dziecko dostając taką "rutynowa pochwałę"
przeczuwa że coś jest nie tak i podsuwa kolejne rysunki otrzymując podobna
informację zwrotną...
Jasne że wszelkie pozytywne informacje są lepsze od negatywnych ale pod
warunkiem że sa autentyczne (te negatywne, niestety zazwyczaj SA autentyczne)...
I jeszcze druga rzecz, takie nieustające chwalenie powoduje że dziecko staje sie
zależne od zewnętrznej oceny, a nie wyrabia w sobie wewnętrznego systemu nagród
(dla uproszczenia nazwijmy to przeżywaniem satysfakcji). I wtedy cokolwiek
zrobi, chce usłyszeć od otoczenia, że to co zrobiło jest swietne, bo samo tego
nie czuje.
Warto zauważać to co konstruktywne, warto dawać dziecku informacje pozytywne ale
przede wszystkim trzeba je traktowac serio i pomagac rozwijac wewnętrzna siłę:)
Mam nadzieję, że teraz moja uwaga dot. chwalenie jest jasniejsza?
pozdr
j

[verdana]

jesli chwalenie czyni cuda, to nie jest już chwaleniem - jest metodą
wychowawczą, mającą skłonić dziecko do określonych zachowań. Trzeba
brać pod uwagę, ze dziecko po pierwsze - uzaleznia się od pochwał,
po pewnym czasie sa one banalne, trzeba czegos więcej. A poza domem
tych pochwał wcale dużo nie będzie - ja sobie dziecko poradzi, skoro
główną motywacją były pochwały.
Poza tym stałe pochwały albo są totalnie niesprawiedliwe, chwalimy
za wszystko, albo też, co gorsza brak pochwały staje się karą. Po
pewnym czasie dziecko jest zatem częściej karane brakiem nagrody,
niż nagradzane - zresztą za specjalne osiągnięcia nie ma już jak
nawet dziecka nagrodzić, pochwały są dla niego normą.
Jestem zdania, ze chwalić nalezy za coś, nie ot tak - aby dziecko
bardziej sie starało.

[zielonatosia]

jak dla mnie chwalenie ad hoc , za wszystko jak leci jest bez sensu, zapewne też
dziecko uzależnia i daje fałszywy obraz świata, ale nie chwalenie wtedy gdy
zasłużyło jest też niesprawiedliwe i krzywdzące. No cóż w pokoleniu moich
rodziców królował "zimny krytycyzm", co zresztą teraz obserwuję u moich
koleżanek po fachu, wolą zrugać klasę za napisanie kiepsko testu niż pochwalić
za świetny wynik , to niestety bolączka nauczycielska.
Dziecku czasem wystarcza "świetnie to zrobiłeś" , jeśli oczywiście to zrobi
świetnie:)

[Gość: gosc]

chyba przestane wchodzić na gazeta.pl bo im więcej wątków czytam, tym gorzej się
czuję ;), pranie mózgu :)

[justyna_dabrowska]

Bo nikt Pana/Pani nie chwali?
;-)

[Gość: gosc]

nie.. raczej dlatego, że specjaliści co i rusz zmieniają zdanie, ale mniejsza o
to :), nie rozumiem co złego jest w chwaleniu dziecka, które przychodzi i z
zachwytem pokazuję coś co samo zrobiło, dajmy na to nawet jeśli samo tańczy i
podskakuje w rytm muzyki i woła "mami paa" ( w wolnym tłumaczeniu mamo patrz),
czy w takim wypadku mam dziecku odpowiedzieć zwyczajnie "widzę" i nie mogę
pochwalić, bo... no właśnie bo co? bo kiedyś w życiu ktoś powie, że sorry ale
jednak nie tańczysz tak pięknie jak mówi Twoja mama? Do mnie kompletnie nie
przemawia ta metoda... Oczywiście nie chce urazić, ani podważyć niczyich
kompetencji, proszę mi uwierzyć, natomiast nie widzę sensu, chwalenia dziecka
tylko w wybranych momentach/chwilach. Moim zdaniem to kolejny trend, który znowu
minie. Ja byłam wychowywana w atmosferze pochwał, jakoś nigdy nie stała mi się
krzywda, gdy poza domem usłyszałam, coś niekoniecznie pozytywnego :). Ja z
autopsji wiem, że pochwały mają wpływ na to jakimi ludźmi się stajemy, na naszą
pewność siebie. A już to, że przez chwalenie manipulujemy dziećmi wydaje mi się
nieco przykoloryzowane. Owszem chwalenie ma skutek taki, że dziecko będzie
dążyło do zachowań, które są nagradzane słowami: "świetnie Ci się to udało",
natomiast manipulacja? To lekkie przegięcie. W takim wypadku samo wychowanie i
wyznaczanie jasnych granic, też jest manipulacją? No bo przecież, pokazujemy
dziecku jakie zachowania skutkują pozytywną opinią u rodzica a jakie nie. Tak
samo, sprawa, którą Pani poruszyła - rysunki. Uważam, że dziecko należy chwalić
za KAŻDY rysunek zrobiony dla nas, nie zależnie od tego czy jest olśniewający,
czy zwykły. Natomiast właśnie w zależności od tego jak dobry owy rysunek był
pochwałę można dostosować, tj. zamiast "ładny rysunek, dziękuję bardz"
powiedzieć " ten rysunek jest wyjątkowo piękny, napracowałeś się". No to chyba
tyle z mojej strony.

Mam nadzieję, że mój post nikogo nie uraził, proszę mi wierzyć, nie taka moja
intencja :), chcę to podkreślić, gdyż boję się, że po moim poście wybuchnie fala
odpowiedzi negatywnych, szukających tzw. dziury w całym. Więc z góry
przepraszam, jeżeli ktoś poczuje się urażony.
pozdrawiam

[verdana]

Nie rozumiesz - dziecko trzeba pochwalić, jesli coś robi dobrze, a
malutkie także wtedy, gdy jest z siebie dumne. Nie nalezy jednak
chwalić rutynowo za kazdą zrobiona rzecz, ani uzywać chwalenia do
tego, aby dziecko robilo zawsze to, co chcemy.
Co innego pochwalić dwulatke, ze pieknie tańczy (o ile nie chwalimy
jej za kazdą rzecz , jaka zrobi), a co innego chwalić za kazdy
występ taneczny 7-latke, chocby wcale się nie starała.
Jeśli dziecko dąży do tego, by robić głównie to, za co spotyka go
nagroda, to moze być to w przyszłym zyciu niebezpieczne. Człowiek
powinien umieć zrobić coś, za co nagroda go nie spotka, a nawet coś,
za co zostanie zganiony.

[Gość: gosc]

w takim wypadku moje pytanie brzmi, co źle robi autorka "zielonatosia"? Jej
dziecko nie ma w końcu 7 lat tylko z tego co wywnioskowałam 3,5 i nie chwali jej
od tak, tylko po prostu, dziecko zrobić coś ok dostanie pochwałę, ja w dalszym
ciągu nie rozumiem co w tym złego? No i jak to się ma do manipulacji dzieckiem?
To moim zdaniem jest lekkie nadużycie tego słowa

[Gość: reni_78]

> Ja byłam wychowywana w atmosferze pochwał, jakoś nigdy nie stała
mi się krzywda, gdy poza domem usłyszałam, coś niekoniecznie
pozytywnego :)


no, to fajnie : )
u mnie było odwrotnie : (

Rodzice wychodzili z założenia, że życie jest brutalne, i trzeba
mnie na to przygotować... obcy prawdy mi nie powie, szybciej się
odwróci... poza tym bardzo ważne było, co powiedzą ludzie... kanony
wyuczone musiały być...

na zewnątrz więcej zbierałam pochwał niż w domu, byłam bardziej
doceniana, konstruktywnie krytykowana... Rodzice uważali, że te
pochwały, to ich zasługa, bo wyuczyli mnie wyżej wymienionych
kanonów... i bardziej przykręcali śrubę... nie ważne było, że na
30osób w klasie było 20dwój, 8trójek, w tym moja, jedna czwórka,
jedna piątka... ważne było, że można jednak ponad tą tróję...

i też krzywdy swojej nie widziałam... Rodzice
mówili: 'będziesz miała swoje dzieci to zrozumiesz'... szczerze
mówiąc, ich system wychowania rozumiem coraz mniej!, za to Teściowa
jest bardzo bliska memu sercu : )



ja po ulicy idę z dziecięciem śmiesznymi krokami, a w wąwozie bawię
się w kucanego berka - podobno matce takie rzeczy nie przystoją, bo
co ludzie powiedzą... może: szkoda, że ja nie umiem / nie mam odwagi
tak się bawić ze swoim dzieckiem ??? a jak sobie nawet pomyślą, że
głupia jestem, to ich sprawa, a nie moja! ważne, że moje dzieci
zadowolone, a inne dołączają się radośnie do zabawy


chwalę, ale staram się nie robić tego nagminnie
nie pochwalę byle czego, byle jak, byle by było, rutynowo
jeśli nie jestem zadowolona, mówię
jeśli dziecko jest z siebie dumne to różnie bywa - można być
dumnym z tego, że w końcu dopadło z zaskoczenia i popchnęło
tego Kolegę, który zawsze popycha inne dzieci - wtedy mówię, że mnie
się to nie podoba, ale po cichu jestem zadowolona, że dziecko
ma do mnie tyle zaufania, że mówi mi takie rzeczy

nigdy nie zapomnę, jak bardzo chciałam chodzić na tańce, niestety,
moi Rodzice nie mieli tyle czasu, by mnie tam zaprowadzać, czekać i
odbierać - chciałam im pokazać, tak po dziecinnemu, że zasługuję na
to - w jakimś 5-10-15 czy innym teleranku podpatrzyłam układ
taneczny, który ćwiczyłam w każdej wolnej chwili - po występie
usłyszałam zwyczajne 'śmiesznie to wygląda, jak ktoś nie umie
tańczyć', spokojne wzruszenie ramionami i wyjście z pokoju - to miłe
nie było! - dlatego zawsze chwalę dzieci, nawet za barachło, jeśli
widzę, że włożyły w to całego siebie

[Gość: gosc]

i dokładnie o to mi chodziło ;) stąd nie widzę racji teorii Pani Justyny :)

a dodając od siebie,a propo zabawy, kiedyś od jakichś obcych ludzi usłyszałam,
że matka powinna być stateczną osobą i nie może sobie pozwolić na wygłupy z
dzieckiem, bo to rola ojca, matka ma wychowywać a nie się bawić, ale jakoś mnie
to nie przejęło i dalej wariowałam z córeczką

[reni_78]

moja Koleżanka usłyszała, że nie wypada jej już w spodniach
chodzić... ani w niczym co odkrywa kolana lub ramiona...

[verdana]

Wysmianie dziecka, ktore się staralo - to świństwo i porazka
wychowawcza. A z drugiej strony chwalenie dziecka za wszystko co
zrobi - to po prostu dwaluacja pochwał. Dziecko wie wtedy, ze za
kazdy przyniesiony rysunek pochwała się nalezy i trudno wtedy
cieszyć się z prawdziwej, "nierutynowej" piochwaly, bo niknie ona
wśród tysiąca innych. Dziecko nawet nie wie, co robi tak sobie, co
dobrze, a co doskonale.
Moi rodzice chyba zachowywali stosowny umiar - i dlatego, gdy raz,
jedyny raz w zyciu ojciec pochwalił mnie "bardziej" -
powiedział "Jestem z ciebie naprawde dumny" - to slowa te jeszcze po
trzydziestu paru latach cieszą. Gdy matka na pewną moją uwagę
powiedziała "Masz 100% racji, ale absolutnie nie rozumiem, jak
możesz w tym wieku o tym wiedzieć" - to pamietam równie długo.
Rodzice chwalacy automatycznie, za wszystko odbierają moc pochwałom..
A z wyglupianiem się z dzieckiem nie ma to absolutnie nic wspólnego.

[mama303]

verdana napisała:

> Moi rodzice chyba zachowywali stosowny umiar - i dlatego, gdy raz,
> jedyny raz w zyciu ojciec pochwalił mnie "bardziej" -
> powiedział "Jestem z ciebie naprawde dumny"

W sumie to jakoś smutne :-(.
Musiał być naprawdę oszczędny w chwaleniu.

manipulacja ma miejsce wtedy gdy

[Gość: nana]

chcemy cos od dziecka uzyskac. ZTo zalezy od NASZYCH intencji. Bo
chwalenie moze byc autentyczne pod wartunkiem, ze to co zrobilo
dziecko nam sie szczerze podoba. Dzieki takim komunikatom dziecko
bedzie potrafilo wyrazac wobec innych podobne komuniakty, no i
nabierze pewnosci siebie niejako. brak takich wzmiocnien tez oslabia
wiare we wlasne sily, bo jak ciagle slyszy, zle, nie podobało mi sie
i nie ma pochwaly, to bedzie dazylo by ja miec (bo będzie mu
zalezało, by byc pozytywnie postrzeganym i akceptowanym przez
własnych rodziców) i dopiero wtedy pochwala bedzie nagroda, a jej
brak kara, w zwiazku z tym uzalezni sie od oceny, bo wciaz
bylo "oceniane" (negatywnie). oczywiscie wszystko nalezy robic
rozsadnie.

[klarci]

a teraz wyobraź sobie, że Twoje dziecko ma prawdziwy talent
plastyczny, czy poprzez mówienie mu ciągle "ślicznie" nie zabijasz
czegoś?
owszem, można powiedzieć, napracowałeś/łaś się, dziękuję, o, to dla
mnie, jak miło, a co chciałeś/aś pokazać na rysunku, o widzę, że
świetnie radzisz sobie z kredkami, a może namalujemy coś razem
farbami, bo to nam słabiej wychodzi, itp. to jest rozmowa,
wzbudzanie ciekawości. nikt nie mówi, żeby czepiać się, dlaczego
niebo jest różowe, a nie niebieskie, mówić, e tam ten rysunek jest
bez sensu, ja tu nic nei widzę. tylko, żeby nie powtarzać jak zdarta
płyta "ślicznie" - ja to tak rozumiem.
dobrze rozumiem?

[hovawartka]

ja jestem dzieckiem pochwał i bardzo mi trudno znieśc krytykę.
Krytyka mnie demotywuje, nie mam woli walki "a ja wam jednak
pokażę!", natomiast pochwalona od razu dostaję skrzydeł i chce mi
się pracować dalej.

Ale wyczuwam też nutę nieszczerości w nadmiernych pochwałach, to
przegięcie w druga stronę. Moja mama już wołała "ślicznie" zanim
pokazałam jej rysunek, do dziś mówi "mm, jaką pyszną zupę
ugotowałaś" nawet bez próbowania choćby jednej łyzki. I to trochę
wkurza;)

[Gość: domza2]

Chwalimy z mężem naszą roczną córeczkę za drobne osiągnięcia w
nauce mówienia, chodzenia, nowe postępy. Robimy to szczerze, bo
wiadomo- zachwycają nas te dziecięce postępy, na jej miarę przecież
są to kroki milowe. Zauważyłam, że córka szczególnie chetnie zajmuje
się tym, co u niej pochwaliłam. Np. ostatnio z lubością bawi się
przyczepianiem magnesów na lodówkę, bo pochwaliłam, jak sprytnie
łapki bawią się małymi magnesikami i sprytnie je przyczepiają.
Próbuje "przyczepić" na lodówce inne przedmioty, np. czapeczkę, a
więc te pochwały skłoniły ją do eksperymentów. Czy już manipuluję?
Bo nie pochwaliłam innych zabaw i córka mniej się w nie angażuje?
Uczy się ode mnie oceny własnych posunięć, że coś robi sprytnie,
szybko, dobrze. Ja byłam dzieckiem krytykowanym. Pochwała była
rzadkością. W kwestii zawodowej zaszłam daleko, można powiedzieć,
ale samoocena była tragiczna, leczyłam też nerwicę. Gdzie więc jest
złoty środek? Nie chciałabym rozpieścić córki, uzależnić od pochwał,
ale chwalę, bo chcę by wiedziała, że widzę, obserwuję i cenię jej
wysiłek, nowe osiągnięcia.

[justyna_dabrowska]

Złoty środek znaleźć niełatwo zwłaszcza jesli samemu miało się wzorce których
nie chce sie pwoielać - wtedy zazwyczaj "znosi nas" nieco za bardzo w przeciwnym
kierunku...Sądze że ważna jest autentycznośc czyli okazywanie dziecku - szczere
- zachwytu z tego że jest a niekoniecznie jakie jest i wczuwanie się w jego
perspektywę bo wtedy ten zachwyt o wiele łatwiej nam przychodzi - wystarczy że
posłuchamy swojej empatii. Wiemy wtedy że zrobienie czegoś co jeszcze przed
chwila było niemozliwe jest zachwycające:)

pozdrawiam

jd

[Gość: domza2]

Pani Justyno, no właśnie, tego się boję najbardziej, przegięcia w
drugą stronę...

[mamapodziomka]

A moim zdaniem jeszcze wazniejsze od tego ile, jest jak chwalic. Jezeli przy
kazdym rysunku automatycznie powtarzamy "super", "sliczne", "ekstra" tylko
rzuciwszy okiem na dzielo, to takie pochwaly zdewaluuja sie imho blyskawicznie i
beda jedynie wyrazem tego, ze mame niespecjalnie interesuje to co ja robie.

Lepiej chyba skomentowac rysunek "o! rycerz wjezdza do zamku na koniu!" albo
"slonko naprawde ci sie udalo, az czuc cieplo". To niekoniecznie musi byc
pochwala sensu stricte, najczesciej wystarczy komentarz, wyraz tego, ze
interesuje mnie to co dziecko robi. I chyba zwlaszcza przy troszke starszych
dzieciach lepiej poprosic o przyjscie jeszcze raz za 10 minut, niz automatycznie
chwalic bez zbytniego zainteresowania, bo akurat zupa w garnku kipi ;)

Z drugiej strony brak zainteresowania tez bywa zabojczy. Moja corka (jest w
pierwszej klasie) rok zaczela z olbrzymia motywacja i bardzo chetna do pracy.
Niestety trafila na bardzo kiepskie nauczycielki, ktore nawet nie rzucaly okiem
na to co robia dzieci, w zaden sposob nie angazowaly sie i motywacja spadla do
zera w ciagu kilku miesiecy. Skoro pani jest wszystko jedno to mnie tez :( Ech,
teraz ja musze ponosic konsekwencje i starac sie jej motywacje przywrocic (po
wakacjach idzie do innej szkoly - niestety wczesniej nie dalo sie jej przeniesc).

[mskaiq]

Mysle ze sa dzieci ktore nalezy chwalic, szczegolnie te z niska
samoocena i nie potrafiace jej zmienic.
Wiele dzieci nie wymaga chwalenia, bo same chetnie angazuja sie w
rozne dzialalnosci i osiagaja dobre rezultaty.
W takim przypadku chwalilbym to co zostalo zrobione, np pieknie
namalowane, posprzatane, itp.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: Aurelija]

A czy mam chwalić swojego 3 letniego syna za
rysunki w przedszkolu? Jest na serio bombowym
facetem, który... Nie potrafi usiedziec w
miejscu. Prace plastyczne w jego wykonaniu są
na poziomie rocznego dziecka ;P zupełnie mi
nie zależy na tym żeby ładnie rysowal. Ma
Milion innych talentów. Tylko zastanawiał się
Co robić jak mały codziennie przynosi mi jakiś
obrazek z przedszkola? Zazwyczaj chwalilam.
Ostatnio mówię, ze chyba słabo się postarał ;)

[hovawartka]

Aurelija, wystarczy, że zainteresujesz się rysunkiem, zapytasz o coś
na obrazku, nie trzeba nieszczerze chwalić ani przesadnie dołować.

[mama303]

hovawartka napisała:

> Aurelija, wystarczy, że zainteresujesz się rysunkiem, zapytasz o
coś
> na obrazku, nie trzeba nieszczerze chwalić ani przesadnie dołować.

A dziecko często domaga się oceny wprost.
Ja uważam że chwalenia nigdy za dużo, dom rodzinny to jest takie
miejsce gdzie powinno się czuc akceptację. Dużo akceptacjii.
Tymczasem raczej wolimy skrytykować, boimy się chwalić żeby w piórka
nie obrosło.