agresja w stosuknu do dziecka-pomóżcie!

[monikn78]

Potrzebuję Waszej pomocy. Mam 5 miesięczną córeczkę. Bardzo ją
kocham, ale zdarza mi się zachować wobec niej agresywnie. Dotyczy to
sytuacji gdy dziecko mnie zdenerwuje. Zdarzyło mi się to już kilka
razy. Szarpnęłam nią, dałam klapsa itd. Nie piszcie, że jestm
zwyrodnialcem, złą matką itd. ja to wiem:( Nie potrafię sobie z tym
poradzić. Za każdym razem po tym ją przepraszam, przytulam i płaczę
razem z nią. Jak opanować nerwy, jak się tego pozbyć. Wiem, że robię
bardzo źle. Za każdym razem obiecuję i jej i sobie, że to już nigdy
się nie powtórzy, a po jakimś czasie znów wściekam się nią i to
samo. Miało to miejsce już kilka razy odkąd Ania się urodziła.
Naprawdę proszę Was o pomoc.

[Gość: Ola]

Moniko,
nie dam Ci rady, bo nie jestem fachowcem, ale chcialam jedno Ci
napisac; nie mysl i nie mow o sobie, ze jestes zlą matka albo zlym
czlowiekiem.
jesli ktos Ci tak napisze, to nie bierz tego do siebie.

sama wiem, ze bycie matka nie jest latwe, czesto nas przerasta. a w
powszechnej, tradycyjnej opinii to wrodzony dar dla kobiety.
nieprawda.

mamy prawo byc zmeczone, w zlym nastroju, po prostu wkurzone.

tylko jednak na dziecko trzeba uwazac, bo rzeczywiscie agresja budzi
agresje. a takie male dzecko nie rozumie, co sie dzieje.

rade mam jedną dla Ciebie; pogadaj z psychologiem i nie mysl o sobie
jako zlej matce.pozdrawiam. trzymaj sie.

[Gość: nie-matka]

za żadne skarby nie wono bić ŻADNEGO dziecka, a swojego tym
bardziej!! trzeba dać mu bezpieczeństwo...

[dzwony1]

Witam, jestem na tym forum po raz pierwszy, mam dwojke dzieci ( 6 i
4 lata ) i przyznam ze tez czesto wyprowadzaja mnie z rownowagi do
czerwonosci, klapsa dam, czasem pociagne za wlosy lub troche
potrzasne, ale nigdy nie zdarzylo mi sie naprawde natluc.
Nie jestem idealem, ale jedno zdanie powtarzam sobie zawsze zanim
zaczne machac rekoma lub juz w trakcie :) - TO SA MOJE EMOCJE I to
ja mam sobie z nimi poradzic a niewyladowywac ich fizycznie na
dzieciach. Narazie
mi to wychodzi, polecam ta mysl przepuscic przez glowe zanim
zamachniemy sie na dziecko - mnie pomaga naprawde.

[lebot]

Myślę, że trzeba tu rozdzielić niektóre rzeczy:
Po pierwsze: nie jest tak, że dziecko Cię zdenerwowało, tylko Ty
zdenerwowałaś się na dziecko. To nie Córeczka decyduje o Twoich
emocjach, tylko Ty.
Po drugie: masz prawo do złości. Masz prawo się zdenerwować, czuć
złość.
Po trzecie: czuć złość to jedno, a ZROBIĆ coś (uderzyć, szarpnąć) to
drugie. Masz prawo się zezłościć, ale nie masz prawa uderzyć
dziecka. Nie chodzi o powstrzymanie "nerwów" bo to niemożliwe.
Chodzi o powstrzymanie czynów i zastąpienie ich czymś nieszkodliwym.

Co można zrobić? Spróbuj na spokojnie usiąść z kartką i wypisać
rozmaite sposoby na nieszkodliwe uzewnętrznienie złości. Są tacy, co
wychodzą z pokoju, są tacy, co liczą do 10, głęboko oddychają, walą
pięścią w poduszkę... sposobów może być mnóstwo. Ja zwykle wychodzę,
jak dziecko było młodsze, to odnosiłam do łóżeczka w drugim pokoju -
chwilka izolacji może zdziałać cuda. Poduszka też ode mnie parę razy
oberwała:) Musisz znależć odpowiednie dla siebie metody. I pamiętaj,
że ta złość jest Twoja, i Ty jesteś za nią odpowiedzialna, nie
dziecko. Ty możesz coś z nią zrobić, nie dziecko.
Pozdrawiam

[mamuska25]

Czuję i robię to samo, niestety. Mam trójkę dzieci, z pierwszym
jakoś sobie radziłam, mimo studiów, nie ponosiło mnie tak jak
teraz :-( Kiedy była ich dwójka, (córka 3 lata, syn 1,5 roku)
wyprowadzali mnie z równowagi bardzo często, zwłaszcza w porze
kąpieli i wieczornego zasypiania, oraz nocnych pobudek. często tj
kilka razy dziennie. Teraz jest ich troje, najmłodsza ma 10 m-cy,
syn 3,5 córka 5 lat. Największy problem mam z synem. Problemy z
kupą, nocnym moczeniem, wadą wymowy, jest bardzo agresywny. To moja
wina, biłam go za każdym razem. Nienawidzę siebie takiej
rozwrzeszczanej i w ataku szału. A ciagle zdarza mi sie to dość
często. Kiedy urodziała sie moja najmłodsza córka (ma wadę serca) i
nikt nie dawał jej szans na przeżycie, odebrałam to jako karę za to
jak traktowałam starsze dzieci. Chciałam się zmienić, nadal bardzo
chcę. Bóg ocalił moje najmłodsze dziecko, pozwolił jej żyć, a ja nie
zmieniłam sie wcale... nie umiem, choć bardzo chcę!

[asia.sthm]

Znow az serce sie kroi.
Lebot znakomicie opisala caly mechanizm zlosci. To nie dzieci wina,
to okolicznosci towarzyszace.
Sa decyzje, ktore musimy podjac raz na zawsze. Do nich nalezy
wlasnie totalne poskromienie wyladowania zlosci na slabszych.
Wyladowac nalezy gdzie indziej, konstuktywnie, na tyle aby ulzylo.
Zle wzorce, ktore nieswiadomie powielamy, nalezy nazwac z imienia,
zdefiniowac, skonfrontowac do bolu, przemyslec i wyciagnac wnioski.
Niekiedy samemu sie nie da, potrzebny dobry psycholog. Nie zawadzi
poprosic o pomoc kogos, komu sie ufa.
Najwazniejsze to nie cierpiec samotnie, szukac pomocy, forum nie
wystarczy.
Serdecznosci.

[Gość: smutna mama]

Witaj mamuska25
u mnie niestety jest podobnie. starsze ma prawie 4 lata, mlodsze 1,5
roku. to mlodsze tez jest bardzo chore. i ja tez te chorobe
odbieralam i nadal odbieram jako kare za to jaka bylam i nadal
jestem matka.
starszak to dziecko dynamit, bardzo niespokojny duch ale tak sobie
mysle ze to moja wina. bo moje emocje, te negatywne, na niego
wplywaja. ja bo bije wiec i on tez!
tez wiele razy probowalam i nadal probuje to zmienic....ciezko jest
bo sytuacja z mlodszym dzieckiem to ciagle nerwy, stres i strach....
obecnie biore leki antydepresyjne, wyciszajace.....
do tego jeszcze trudne relacje z mezem.....
pozdrawiam serdecznie

Czas pójść do psychiatry !

[Gość: kara]

jw

[arwen8]

Ten temat powraca co jakiś czas. Polecam wątek:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=851&w=72469471&a=72469471
Być może ten wątek pomoże Ci lepiej zrozumieć co czujesz i dlaczego
tak reagujesz. A na pewno pomogą Ci mądre, empatyczne książki Alice
Miller. Pisze ona właśnie o tym problemie, który poruszasz, wyjaśnia
proces powstania takiego błędnego koła oraz jak można je przerwać.

[reninka72]

sprobuj znalezc dobrego psychologa. a na poczatek sprobuj po prostu wyjasc z
pokoju kiedy czujesz, ze tracisz kontrole. sama nie raz bylam wsciekla na swoja
corcie (teraz 12 miesiecy), mialam ochote ja rozszarpac jak wyla, wyla i nie
chciala sie zamknac. jednak nigdy jej nie uderzylam. zostawialam ja w lozeczku,
wychodzilam, liczylam do 10-ciu, wlaczalam glosna muzyke, raz nawet wzielam
prysznic - wszystko aby sie wyciszyc. po kilku minutach zlosc przechodzila.
dziecku nie zaszkodzi jak zostanie samo przez kilka minut, a niekontrolowana
agresja moze doprowadzic do katastrofalnych skutkow - jesli nie fizycznych to na
pewno w sferze psychicznej.
a cierpliwosci naprawde mozna sie nauczyc.

[deela]

moge si dac przepis na natychmiastowe rozladowanie emocji, jesli wkurza cie
dziecko odloz je do lozeczka (zeby bylo bezpieczne) bez wzgledu na to czy wyje
wierzga czy cokolwiek robi, wyjdz z pokoju zaklnij szpetnie a jak nie pomoze
walnij piescia w sciane, ajk to nie pomoze popraw glowa
serio pomaga
a zadnemu dziecku jeszcze nic sie ni stalo ze piec minut poplakalo
moj jest raczej spokojny ale pare razy urzadzil mi takie akcje ze doslownei
myslalam ze nim o sciane rzuce, wiec cie doskonale rozumiem :)

[annakate]

A co robisz, kiedy wkurzy Cię mąż, sąsiad, pani w sklepie? Też od razu do bicia?
Przypuszczam, że jednak nie. Zastanów się dlaczego w innych sytuacjach jesteś w
stanie się opanować, a przy dziecku nie.
Poza tym - czym Cię może zdenerwować dziecko? Masz prawo czuć się zmęczona,
sfrustrowana ale spróbuj się spokojnie zastanowić, że taki maluszek na pewno
cokolwiek robi to nie robi tego tobie na złość.

[Gość: asia]

> A co robisz, kiedy wkurzy Cię mąż, sąsiad, pani w sklepie? Też od
razu do bicia
> ?
> Przypuszczam, że jednak nie. Zastanów się dlaczego w innych
sytuacjach jesteś w
> stanie się opanować, a przy dziecku nie.
Bo może wyjść na kilka godzin? A od dziecka nie?
Bo może myśleć, ze to ich wina? A przy dziecku myśli, że to jej i
napięcie wzrasta?
Bo się nie czuje potworem, kiedy się na nich wścieka? A kiedy się
wścieka na dziecko, to i owszem?
A tak w ogóle - jakby ci mąż, sąsiad albo pani w sklepie wrzeszczeli
nieprzerwanie przez kilka godzin - nie odwinęłabyś w końcu? Bo ja
tak. Mam wrażenie, że tak naprawdę ciężko jest znaleźć równie
stresującą sytuację jak płacz dziecka, którego nie można uspokoić.

[annakate]

Wyobraź sobie, że nie biję innych, niezależnie od tego jak mnie irytują.
Wyraźnie natomiast zdaję sobie sprawę z tego, że dorosły kieruje się innymi
motywami i dlatego w stosunku do dorosłych zdarza mi się odpysknąc, mieć żal - a
w stosunku do dziecka nie zdarzało mi się, choc nie powiem, że byłam
przeszczęsliwa po kolejnej nieprzespanej nocy. Na tyle rozum kontrolował popędy,
że zdawałam sobie sprawę, że dziecko nie płacze mi na złość, tylko komunikuje
swoje niezadowolenie czy brak komfortu i zdawałam sobie sprawę, że moje wrzaski
a tym bardziej fizyczna agresja w żaden sposób nie polepszą sytuacji.

Ona ma prawo być zła, smutna, zmęczona - wszystko na raz; ale nic jej nie
tłumaczy z agresji wobec niemowlaka.

Ma prawo do tych wszystkich uczuć, tylko forma ich wyrażania jest nie do
przyjęcia, co dokładnie któras z forumek wyłożyła wcześniej.

[Gość: gość]

jak można się wyładowywać na niewinnym dziecku?!!! Przecież ono nie może się
obronić!!! Czep się kogoś kto będzie mógł Ci oddać!!! A jeśli to nie pomaga, to
zamiast bić bezbronne niemowlę, wal swoją głową o ścianę. Na pewno wyładujesz
agresję i to bez krzywdzenia dziecka! Jak tak można?! W głowie się nie mieści!!!!!!!

[precjozachilijska]

Tez mam 5 miesieczna corke i nie wyobrazam sobie, jak mozna uderzyc
takie male dziecko.... Naprawde, nie rozumiem tego. Idz do lekarza,
pros o pomoc, ale juz nigdy tego nie rob.

[Gość: hmm]

czytanie ze zrozumieniem sie kłania!!! jest mowa o tym by dziecko
zostawić w BEZPICZNYM miejscu..a samej pójść wyładować się do
sąsiedniego..bijąc własna ręką lub głową w ściane!!..i że lepiej by
dziecko 5 min. popłakało zostawione samo zanim mama sie uspokoi niż
wyżywac się na nim!!

[tojajestem.1]

dziewczyno opamiętaj się -poduszka w zęby i ucz się cierpliwości i
miłości -to dziecko nie robi ci na złość tym że jest ! ech o czym ta
rozmowa, dwudziesty pierwszy wiek ...

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Bycie mamą nie jest łatwym zadaniem, emocje czasem wymykają się z
pod kontroli. Zmęczenie, napięcie a czasem depresja poporodowa
towarzyszą wielu mamom i „skutecznie” wpływają na ich
funkcjonowanie :(
Złość przeżywa każdy i jeśli jest ona bardzo silna zaburza
widzenie całej sytuacji i wpływa na zachowanie. Ważne jest w jaki
sposób ją wyrażamy i jak sobie z nią radzimy. Warto poszukać
sposobów na rozładowanie napięcia, odpocząć i znaleźć czas dla
siebie. Problem nie tkwi w złym zachowaniu dziecka - tylko w złym
reagowaniu mamy na swoje emocje pojawiające się pod wpływem
zachowania dziecka. Jeśli pomimo starań nie radzi sobie Pani sama z
tym problemem proponuje spotkanie z psychologiem.
Ważne, że poruszyła Pani ten wątek.
Pozdrawiam
E U-Z

[ewa.ulrich-zaleska]

www.edziecko.pl/rodzice/1,79362,1634110.html

[Gość: asik_piotrusia]

witaj:) ja też mam taki sam problem.Drażni mnie płacz, marudzenie.
Szarpię wtedy, zdarza mi się uderzyć, a potem płaczę i żałuje, że
to zrobiłam.
Ciężko się opanować. Dlatego staram się jak najwięcej czasu spedzac
poza domem.. Może to dziwne, ale mały na dworze jest aniołkiem.
Usłyszałam kiedyś od męza, że poważnie zastanowi się nad
nast.dzieckiem..ale ja tego bardzo pragnęłam. Cieszyła mnie ciaża,
poród wykończył, ale mimo to byłam szczęśliwa.a teraz.....

[Gość: aneta]

Witaj!
Bardzo się cieszę, że poruszyłaś ten wątek. Mi też się zdarza. Sama wychowuję
dziecko. Padam na twarz ze zmęczenia. Dzisiaj dzień zaczął się dobrze. Wstałam z
dzieckiem koło 8, śniadanie, drzemka, obiadek, spacer (3,5 godziny na świeżym
powietrzu). Wróciłam do domu i zaczęło się jeść nie, spać nie, tylko wycie i
krzyki... Nie wytrzymałam napięcia i szarpnęłam, potem uderzyłam. szarpałam się
z dzieckiem od 15 do 20. Myślałam , że pójdę po lasu i się powieszę. Często mam
takie myśli. A wszystko dlatego, bo nie mam nikogo (oprócz dziecka). Nikt mi nie
pomaga. Zęby mnie bolą, paradontoza postępuje, ostatnio zaczęły się ruszać. Ale
jak pójść z dzieckiem do dentysty ? Długo dochodziłam do siebie po porodzie. Ale
teraz jest coraz gorzej... Niedługo się wykończę. Nie stać mnie na psychologa.
Dzisiaj dzwoniłam do tel zaufania. Porozmawiałam z psychologiem. I zdecydowałam
od września moje dziecko pójdzie do żłobka (4 razy w tyg na 4 godz). Czy jestem
złą matką? Uważam, że decyzja o żłobku jest słuszna. przecież nie oddaję dziecka
na 12 godzin 6 razy w tygodniu. A muszę mieć czas dla siebie - nie na
przyjemności tylko żeby pójść do urzędu, do lekarza, czy spokojnie zrobić
zakupy. Pozdrawiam.

[Gość: agra]

pomysł ze żłobkiem jest znakomity, dziecko potrzebuje mamy, a nie wymęczonego
zombie. Trzymaj sie ciepło, pozdrawiam

[astra-r]

Witaj:)
Otrzymujesz różne rady i pocieszenia, ale wydaje mi się, że poza wsparciem
psychicznym trzeba nerwy trochę podreperować witaminami, czy innymi preparatami.
Stres, zmęczenie powoduje ucieczkę z organizmu magnezu, witamin. Jeżeli nie
karmisz piersią to polecam
ziołowy preparat dla uspokojenia nerwów "Sedomix", bardzo dobry, skuteczny
zalecany przez lekarzy. Na pewno jet więcej podobnych.
Do tego witaminy z grupy B np. B Complex, Folik), magnez np. "Magnezin".
Poza tym, sen i odpoczynek. Może znajdziesz sposób, żeby na kilka godzin co
jakiś czas powierzyć dziecko komuś, a samej odpocząć.
Na koniec dodam, że powinnaś jednak pójść do rozsądnego lekarza i poprosić o
pomoc. Może przepisze Ci coś na wzmocnienie organizmu i wyciszenie nerwów.
Powodzenia.

[arwen8]

astra-r napisał:

> Stres, zmęczenie powoduje ucieczkę z organizmu magnezu, witamin.

To nie są przyczyny nieadekwatnej reakcji na płacz dziecka. Póki nie
będziemy dostrzegać prawdziwych przyczyn takich reakcji, każdy
sposób radzenia sobie z chęcią wrzaśnięcia lub uderzenia dziecka
będzie przynosić jedynie chwilową ulgę. Problem jednak pozostanie i
będzie o sobie przypominać co jakiś czas.

Należy leczyć przyczynę, a nie jej symptomy.

[Gość: astra-r]

Wyrwałaś jedno zdanie z mojej wypowiedzi. Mogłaś zacytować całość, albo
przeczytać ze zrozumieniem wszystkie odpowiedzi i moja także.

[annakate]

Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz - kilka z Was w pewnym sensie tłumaczy matkę
agresywną w stosunku do dziecka - bo zmęczona, sfrustrowana. Ja uważam, że to
nie jest argument - z uporem maniaka będę powtarzać, że matka ma prawo byc
zmęczona i w stresie, ale absolutnie nie usprawiedliwia to bicia czy szarpania
bezbronnego malucha, bo pomijając juz wszystkie odsunięte w czasie skutki
psychologiczne to jest to niebezpieczne dla życia i zdrowia.

Chciałam zapytać te wszystkie obrończynie sfrustrowanych - czy gdyby wynajęta
opiekunka uderzyła wasze dziecko, bo ma gorszy dzień (pokłóciła się z mężem, ma
PMS, chore własne dziecko) a dziecko wyje piątą godzinę i ogólnie wykazuje (jak
to się zdarza kilkumiesięcznym dzieciom) złośliwą niesubordynację tez byście
uznały, że nic takiego się nie stało, trzeba ją usprawiedliwić i wesprzeć, a że
niemowlakowi się dostało, to ma za swoje?

[asia_i_p]

To, że coś jest zrozumiałe, nie jest równoznaczne z tym, że tak
należy robić.
A sytuacja wynajętej opiekunki jest kompletnie inna - ona ma ten
dystans, którego matce brakuje i możliwość rzucenia wszystkiego w
diabły, której matka nie ma (niby może rzucić, ale wtedy zostanie
obwołana potworem).

A może Pani dr coś jeszcze doradzi ?

[Gość: NINA]

Jest to bardzo poważny problem. I nie nam tu oceniać te kobiety.

[Gość: astra-r]

annakate,
zagalopowałaś się w swoich wywodach.
Autorka wątku nie weszła tutaj żeby ją rozgrzeszyć lub wbić na pal. Ma problem i
potrzebuje pomocy, rady. Każda z nas stara się pomoc jak potrafi najlepiej, ale
nie znaczy że Ją tłumaczy czy usprawiedliwia. Jest problem i trzeba podsuwać
jakieś pomysły, żeby kobieta zaczęła pracę nad sobą.

[annakate]

Totez nie linczuję autorki wątku bo ją zdaje się gryzie sumienie i ona dobrze
wie dlaczego, zastanawia mnie postawa niektórych forumek, które tak lekko
tłumaczą rzecz dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania.

[Gość: Aneta]

Witaj !
Zacznę od tego, że też uważam, że agresja w stosunku do dziecka jest nie do zaakceptowania! Dlatego tu jestem, przełamałam się, napisałam, podjęłam pewne decyzje i próbuję znaleźć rozwiązanie. Kocham moje dziecko. Tak jak napisałam (patrz wyżej)jestem sama. Nie będę pisać dlaczego i od kiedy - bo nie o to w tym wątku chodzi. Miałam 3 razy poważny kryzys. Podkreślam weszłam tu dlatego, bo chcę coś zmienić a nie rozgrzeszać. Opisałam mój stan emocjonalny, to co mnie boli to moje nerwy. Bardzo proszę o zrozumienie i mnie i innych mam , które mają podobne problemy.

[asik_piotrusia]

witaj:) ja Cię rozumiem. Często i gęsto mam poczucie, że mnie nikt
nie rozumie. Mąż nie wnika dogłębnie w mą psychikę, a ja chcę
zmienić relacje z dzieckiem. Nie chcę bić, szarpać, chcę go uczyć
miłości, szacunku, zrozumienia.. ale jak??? przydałoby się założenie
forum dla mam takich, jak MY. Takich, które sobie nie radzą, nie
umieją się opanować, nie mają wsparcia w nikim... Pozdrawiam i w
pełni rozumiem

do asik_piotrusia

[Gość: Aneta]

Cześć !
Podjęłam decyzję tak jak pisałam wyżej - od września żłobek (chyba że wcześniej zwolni się miejsce). Od mojego pierwszego postu jest lepiej. Tak jak Ty większość czasu spędzam na spacerach. W domu można oszaleć. Kupiłam dzisiaj markowe witaminy. I zaczęłam rozglądać się za jakoś pomocą. Chodzi mi o panią, która 2 x w tygodniu sprzątnie lub pójdzie z dzieckiem na 3 godzinny spacer. Mam nadzieję, że znajdę taką "przyszywaną" ciocię. Na razie jest o.k. Zrozumiałam, że nie jestem sama. Że są też inne mamy, które mają problemy.
3 maj się dzielnie. Pozdrawiam

[Gość: asik_piotrusia]

cześć! stwórzmy grupę wsparcia:) podam ci mój gg, jeśli będziesz
chciała, zaprosimy też inne mamy, które sobie nieradzą. Co Ty na to?

[zwiatrem]

witaj
nie piszesz czym dCoreczka cie denerwuje - czy to krzyk, wolanie, placz?
Kazdy krzyk, placz, wolanie to dialog.
Matke sie przywoluje najczesciej, gdyz ona bywa najblizej.
NIe usprawiedliwie szarpania niemowleciem ani klapsow.
Nie dam rady, to jest niemowle.
Odwaz sie na rozmowe z 5 miesiecznym rozmowca :)).
Koniecznie musisz posluchac tego co cie denerwuje.
Tam jest wskazowka.
Kazde dziecko czegos chce (ciepla, jedzenia, napoju, przytulenia, rozmowy,
ponoszenia, bujania, przebrania w inna wygodniejsza odziez, nowej pieluchy,
zabawy, usmiechu, baraszkowania bez pieluchy, twojego glosu, moze nawet muzyki,
otwartego okna ...) stad roznego rodzaju wolania.
Powiem ci jako mama 3 synow i tylko jednej coreczki, ze coreczki sa kosmitkami i
inne niz chlopcy, nie wierze, ze nie masz Jej nic do powiedzenia milego.
Moim zdaniem (kiedys samotnej matki dla 2 dzieci), konieczna jest ogarniecie
emocji, ale juz nigdy wiecej nie kosztem dziecka.
Pomoz swojej Coreczce i sobie juz jutro rano.
Spacer, przytulanki ... caluski w stopki, raczki, dluzsza kapiel moze? CO?
Zmieniaj cos drobnymi ruchami i popatrz na twarz swojego dziecka, popatrz, czy
sie smieja czy nie?
Moze dziecku potrzeba neurologa bo nasilaja sie jakies dolegliwosci? Jak to
zauwazysz gdy odreagowujesz zamiast obserwowac?
Podniesione dziecko juz nie zawsze chce lezec, uwielbiaja z gory patrzec na
wszystko. Pomysl, jak umilisz Jej jutrzejszy dzien.

Zwroc sie o pomoc do psychiatry lub pediatry lub dzieciecego neurologa.

p.s.:
kiedys Ja uderzysz i ona ci odda- nie dopusc dotego dnia

[skrobkaj]

Witaj!
Chcę Ci powiedzieć że jest nas więcej. Ja niestety tez mam taki problem i kiedy
było już dobrze że opanowywałam złość, to potem wszystko sie popsuło i trwa a ja
nie umiem sobie z sobą w tych chwilach poradzić.
Pozdrawiam

[ka.mi]

I mnie często nerwy puszczają. Nie uderzyłam nigdy mojego synka, ale
czasami strasznie się na niego wydzieram. Mało tego. Często kłócę
się przy nim z mężem. Widzę jaki potem jest wystraszony i bardzo mi
wstyd, że nie potrafię się od tych krzyków powstrzymać. Zastanawiam
się czy krzyk nie jest tak samo dotkliwy dla dziecka jak klaps. I
możemy sobie tutaj pisać, że nie wolno bić dzieci, nie wolno
krzyczeć, itd. Ja to wszystko wiem, ale kiedy przychodzi TA chwila
to naprawdę ciężko jest się opanować. Moim zdaniem każdej z nas
przydałby się psycholog, który nauczyłby nas jak w chwili wielkiegoi
stresu radzić sobie z emocjami bo tu chyba tkwi problem. A co do
ziołowych wspomagaczy nerwów to jestem jak najbardziej za.

[arwen8]

ka.mi napisała:

> Moim zdaniem każdej z nas przydałby się psycholog, który nauczyłby
> nas jak w chwili wielkiego stresu radzić sobie z emocjami bo tu
> chyba tkwi problem.

Problem tkwi w nieświadomym przenoszeniu złości i frustracji na
osoby zastępcze, w tym przypadku na bezbronne dziecko. Tak naprawdę
to nie dziecko nas złości i to nie na dziecko chcielibyśmy wrzasnąć
lub szarpnąć.

To, że np. płacz dziecka wzbudza w nas chęć dania mu klapsa lub
krzyknięcia wiąże się z naszymi własnymi przeżyciami z dzieciństwa.
Nasi rodzice w podobny sposób reagowali na nasz płacz lub na nasze
próby wyrażenia uczuć (złość, lęk, ból), a więc przekazali nam ten
model zachowania wobec słabszych i bezbronnych. Płacz dziecka
nieświadomie wyzwala w nas wyparte uczucia. Przypomina, że my kiedyś
tak samo płakaliśmy i nie dostaliśmy pocieszenia i zrozumienia,
tylko klaps i krzyk. Czujemu złość i frustrację, a ponieważ nie
możemy (ze wzhlędu na lęk i tzw. "szacunek") tych uczuć skierować
przeciwko naszym rodzicom, kierujemy je zupełnie nieświadomie na
dziecko, które (o dziwo!) w tym momencie staje się uosobieniem
naszych rodziców. Powtarzam, dzieje się to wszystko NIEŚWIADOMIE.

Na poziomie intelektualnym zdajemy sobie sprawę z tego, że
krzywdzimy dziecko, które przecież tak bardzo kochamy. Pojawiają się
łzy, ogromne poczucie winy i postanowienie "nigdy więcej nie dam
klapsa swojemu dziecku!" Ale nadchodzi kolejna frustrująca sytuacja
i powtarzamy swoje zachowanie. I tak w kółko. Dziwimy się, dlaczego
pomimo zrozumienia i wysiłku woli nadal nie potrafimy w tym
krytycznym momencie powstrzymać się od uderzenia lub krzyku.

Ponieważ wola i intelektualne zrozumienie w tym przypadku nie
wystarczą. Chodzi o zrozumienie EMOCJONALNE, na poziomie naszego
ciała. Chodzi też o świadome przeżywanie złości i kierowanie jej pod
właściwym adresem, a nie na osoby zastępcze.

Przerwać to błędne koło można poprzez świadomy powrót do przeżyć i
uczuć z własnego dzieciństwa, poprzez pozwolenie sobie na ponowne
(świadome!) odczucie swojego cierpienia, lęku, złości, żalu, gniewu,
bólu i innych niewygodnych uczuć, które w dzieciństwie musieliśmy
wyprzec, by móc przetrwać. Kiedy przypomnimy sobie wyraźnie jakie
słowa i jakie czyny naszych rodziców bolały nas najbardziej, jakie
przerażały, rozwścieczały, wywoływały żal, kiedy wreszcie odczujemy
ogromne współczucie do dziecka, którym byliśmy, kiedy wypłaczemy
wszystkie łzy i nazwiemy zachowanie naszych rodziców po imieniu,
dopiero wtedy będziemy w stanie uwolnić się od ciężaru naszego
dzieciństwa. I dopiero wtedy będziemy w stanie przerwać błędne koło
i przestać krzyczeć czy dawać klapsy naszemu dziecku. Wówczas nie
potrzebny już będzie wysiłek woli, liczenie do 10 czy
powstrzymywanie się na siłę. Płacz dziecka lub jego nieposłuszństwo
po prostu przestanie nas wkurzać. Zaczniemy ROZUMIEĆ nasze dziecko i
mu współczuć. Jeśli tylko w pełni odczujemy współczucie dla siebie z
dzieciństwa...

Po raz kolejny polecam książki Alice Miller, które dokładnie opisują
mechanizmy powstania takiej nieświadomej "chęci" uderzenia dziecka i
pomagają przerwać to błędne koło. Są podstawą zmiany.

[skrobkaj]

Ja swoja złość próbuje rozładować-jak już mnie przy dziecku złapie i mam ochotę
walnąć synka-to walę ręką w łóżko albo tupie aż mi przejdzie i w złości staram
się po tym uśmiechać i śmieję się do dziecka(maluszek nie wiedzac co wyprawiam
też zaczyna się śmiać, uprzedzam że nie jest łatwe śmiać się w takiej chwili,
ale chyba same wiecie), i się udaje stłumić gniew, albo jak ktoś jest to po
prostu wychodzę żeby nie "wybuchnąć" a czasem to najzwyczajniej zaciskam zęby aż
mi trzeszczą i siedzę chwilę cicho aż mi przejdzie. Dobrym sposobem jest też
wyjscie do znajomych, albo na spacer. Ja zaczęłam wychodzić i do rodzinki co
mieszka niedaleko, tam zajmują się maluszkiem a ja mogę z kimś pogadać, bo tu
nie mam nikogo i tez inaczej się czuje po powrocie do domu, lepiej i sie tak nie
złoszczę.

do arwen8!

[ka.mi]

A jaki tytuł ma książka Alice Miller? To co piszesz to wszystko tak
jak ja czuję. Tylko właśnie chciałabym przerwać to błędne koło.
Potrzebuję konkretnych mechanizmów działania. Może właśnie ta
książka mnie olśni:)

[ka.mi]

zy to ta książka? Miller Alice - Dramat udanego dziecka. W
poszukiwaniu siebie.

[arwen8]

Ka.mi, "Dramat udanego dziecka" jest dobrą lekturą na początek,
również "Bunt ciała". Polecam też "Zniewolone dzieciństwo: ukryte
źródłą tyranii" (omawia bardzo szczegółowo m.in. wpływ zasad Czarnej
Pedagogiki na powstanie osobowości autorytarnej; jak to było
możliwe, że taka osoba, jak Hitler, w ogóle mogła dojść do władzy -
temat wciąż aktualny). Generalnie polecam wszystkie dostępne książki
Miller.

Na dobry początek możesz zacząć od przeczytania kilku artykułów
Miller, które znajdziesz na tej stronie:

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
Oraz tych artykułów Barbary Rogers:

www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/art/37brlis.html
www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/art/21brpul.html
Powodzenia i odwagi!

[ka.mi]

Wielkie dzięki!!!

[Gość: smutna mama]

Tylko pobieznie przeczytalam niektore watki...kilka z Was pisalo ze
ma ten san problem co ja czy autorka watku....wiec pytam Was jak
zachowuja sie Wasze dzieci? Czy sa agresywne wobec Was? wobec
rowiesnikow? Agresja rodzi agresje?
Moj syn jest juz duzy, ma prawie 4 lata i to ze ja na niego krzycze,
ze dam mu lanie (choc ostatnio bardzo sie kontroluje, nie bije go
ale krzycze ale moze to i efekt brania lekow antydepresyjnych)
sprawia ze i on jest zly na innych, ze uderzy siostre, ze zloscia
reaguje na niepowodzenia, ze ciagle jest "podminowany".
A jak jest u Was?
tak mi z tym ciezko....tym bardziej ze syn wiele razy mowi zebym nie
krzyczala, nie bila go......

[skrobkaj]

pytasz jak się zachowują? Moje dziecko płacze i płacze i marudzi-ile mogę go
zabawić tyle mogę, ale potrzebuje też i chwili dla siebie, tego odpoczynku i
komfortu psychicznego a tego mi brak i to potęguje moją złość i mimo że staram
się panować nad sobą to nie zawsze daję rady. Płacz dziecka świdruje mi w głowie
i BUUM! wybuch i bezradność że znowu sie dałam sprowokować.i nawet jak śpi to
wydaje mi sie że płacze-może to i oznaka problemu poporodowego, bo jak nie widzę
dziecka to wydaje mi się że słyszę płacz-teraz doszłam do wniosku że zakodowałam
sobie płacz bo po urodzeniu dziecka na sali byłam sama[dziecko zabrali na
intensywną terapie bo urodził się w 33 tygodniu ciąży] a po sąsiedzku słyszałam
dzieciaczki płaczące a ja byłam sama. Muszę dopisać że mój maluszek nauczony
jest na rękach -żeby go nosić, przy mnie to się ładnie bawi i ja też potrafię go
zabawić i śmiejemy się oboje, a jak zobaczy dziadków czy tatę to koniec i na
ręce-ja nie mam tyle siły, po 5minutach to łapy mi 'mdleją' i krzyk że, nie chcę
go wziąć bo on chce, albo że nie dam mu czegoś co chce i też płacz bo wie że na
innych tym płaczem wymusi, bo u mnie nie za bardzo. Ja zabawiam w takich
chwilach ale nie zawsze wychodzi, czasem po prostu nie mam siły, a czasem ochoty.
Dziewczyny czy naszą złość nie potęguje też napór innych na nas? Chodzi mi o to
że inni wymagają czasem od nas rzeczy niemożliwych albo za dużo od nas
wymagają. i nie ma idealnych mam czy rodziców.
Ktoś mi doradził żeby nigdy nie mówić o sobie że jestem złą mamą. Zaczęłam w
siebie wierzyć, i wy też zacznijcie, jest to trudne i codziennie powtarzajmy
sobie że jesteśmy super, JESTEŚMY SUPER MAMUśKI, nie myślmy o sobie źle, bo kto
nas nie doceni jak my same.


niestety to prawda że agresja rodzi agresje i wiem o tym i zdaję sobie sprawę,
tylko co począć jak wiemy a to coś w nas doprowadza nas do czego innego?

Brałam tylko melisę jak ze zmęczenia i z tego wszystkiego nie mogłam zasnąć i
witaminy. Dzięki bo chciałam pójść do lekarza po środki anty depresyjne ale
jakoś nie trzeba mi ich.

Ostatnio nie mam większych zmartwień i zaczęłam myśleć pozytywnie i to między
innymi dzięki takim osobom jak ja, jak Wy, co pisząc tu pomagacie, nawet nie
wiecie jak dużo może zrobić wylanie swojego bólu, komuś kto rozumie i wie jak to
jest.A lepsza uśmiechnięta Ja to dobrze spędzony dzień z dzieckiem.

Psycholog dużo mi nie pomógł bo ja swoje a on swoje i tylko mnie wnerwił, bo
tłumaczył to co już wiem, a czemu tak jest to ja już sama doszłam i to się
zmienia powoli ale zmienia na lepsze.
I tego lepszego 'JA' Wam w waszych sercach życzę.
Pozdrawiam

[arwen8]

skrobkaj napisała:

> czy naszą złość nie potęguje też napór innych na nas? Chodzi mi o
> to że inni wymagają czasem od nas rzeczy niemożliwych albo za dużo
> od nas wymagają.

Ależ oczywiście! Na dodatek nierealne wymagania stawiane nam w
teraźniejszości przypominają nam o nierealnych wymaganiach z okresu
naszego dzieciństwa. Ponieważ najczęściej boimy się odczuć złość w
stosunku do osób stawiających nam te wymagania i nie umiemy
asertywnie powiedzieć o swoich uczuciach i decyzjach, to
najprostszym sposobem jest przeniesienie tej złości na osoby
zastępcze. Najczęściej ofiarami naszej przeniesionej złości są
właśnie dzieci.

Rozwiązaniem tego problemu jest prawidłowe rozpoznawanie swoich
uczuć i świadome powiązane ich z osobami, które te uczucia w nas
wywołują. Jeśli np. słyszę od matki/teściowej/męża/etc. "jesteś
fatalną matką, źle wychowujesz swoje dziecko, etc." ale nie reaguję
na te słowa asertywnie, nie staję w obronie własnych uczuć i
wartości, a jedynie powstrzymuję gotującą się we mnie złość i łzy,
to oczywiście, że później będę musiałą się nieświadomie "wyżyć" na
kimś innym! A płacz dziecka będzie mi "świdrować w głowie", ponieważ
ja też będę chciała tak wypłakać się i wykrzyczeć się, tyle, że
mi "nie wolno".

Zmiana zaczyna się od zrozumienia prawdziwych źródeł naszej złośći,
której korzenie tkwią w dzieciństwie. Odsyłam po raz kolejny do
lektury Alice Miller.

> niestety to prawda że agresja rodzi agresje i wiem o tym i zdaję
> sobie sprawę, tylko co począć jak wiemy a to coś w nas doprowadza
> nas do czego innego?

To dlatego, że samo tylko zrozumienie intelektualne nie wystarczy.
Owszem, to dobrze, ze rozumiemy, że "agresja rodzi agresję", ale bez
świadomości emocjonalnej nie będziemy w stanie nic z tą wiedzą
zrobić i wciąż będziemy powielać te same błędy.

Świadomość emocjonalna polega na niemal fizycznym odczuciu naszego
własnego bólu i cierpienia, których doznaliśmy w dzieciństwie.
Chodzi o przypomnienie osób, słów i sytuacji, które w dzieciństwie
wywoływały w nas złość, lęk, żal, niepewność, ból, etc. Chodzi o
odczucie tych uczuć, które wówczas jako dzieci musieliśmy wyprzec w
nieświadomość. Chodzi o odczucie ogromnego współczucia i żalu do
dziecka, którym wówczas byliśmy. Chodzi o ból, o łzy, o ogromną
wściekłość. Chodzi o nazwanie rzeczy po imieniu i powiedzeniu sobie
całej prawdy. Chodzi o to, by wreszcie po tylu latach stanąć
całkowicie po stronie tego małego, ufnego, bezbronnego,
skrzywdzonego dziecka którym byliśmy, stanąć po stronie siebie.

Kiedy przypomnisz sobie jak sama w dzieciństwie płakałaś z bólu lub
przerażenia i nikt nie przychodził by Ciebie ukoić, lub przychodziła
matka z twarzą wykrzywioną wściekłością, i krzyczała lub szarpała
Ciebie; kiedy odczujesz ogromne współczucie do tamtej siebie; kiedy
odczujesz w pełni uzasadniony gniew na matkę, która w taki sposób
traktowała Ciebie; kiedy wreszcie wypłaczesz łzy gniewu i żalu,
WTEDY płacz Twojego dziecka nie będzie wywoływac w Tobie chęci
zrobienia mu krzywdy.

Odczuwając współczucie do siebie z okresu dzieciństwa będziesz w
stanie odczuć współczucie do własnego dziecka. Płacz dziecka będzie
kojarzyć Ci się wówczas z cierpieniem dziecka i jego desperacką
próbą nawiążania komunikacji, a nie ze
złośliwością, "świdrowaniem", "karą" czy chęcią dokuczenia Ci.

Kluczem jest w tym wszystkim ODCZUWANIE własnych uczuć, a nie tylko
intelektualne ich rozumienie.

monikn78

[zwiatrem]

Nie odpisalas, jakie zachowania coreczki cie denerwuja.
Jesli masz chwile, to napisz.
Jak uplynelo tych kilka dni?
Co milego dalas corci w tym czasie?

[jula161]

nie jestes zla mama,ale to co robisz jest zle. tez mialam momenty,ze
niewytrzymywalam ze swoim synkiem, ale potem zaczelam szukac odpowiedzi na to,
dlaczego tak robie. poszlam do psychologa, rozmawialam o tym z przyjaciolka.
znalazlam wyjscie, za kazdym razem teraz kiedy synek placze bo czegos chce, a ja
nie chce mu tego dac, pierwsze co usmiecham sie do niego, biore go na rece i
stwierdzam,nie placz chodz popatrz co mozemy zrobic razem. kiedy jestem
zdenerwowana, poprostu go zostawiam, zeby sobie poplakal, a sama biore gleboki
oddech. to ja jestem ta osoba najwazniejsza dla niego, to we mnie ma znalezc
sile i wpsarcie, ale nie jestem idealna i tez mam slabe momenty. tak samo jest z
Twoja coreczka, nie bij jej, nie szarp, bo mozesz jej wyrzadzic i krzywde
fizycznie i psychicznie.zamiast tego przytul ja jak placze i zrozum nie jestes
idealna, ale nie Ty jestes zla tylko to co robisz. a na to co robimy mamy wplyw.
idz koniecznie do psychologa, pomoze Ci zrozumiec Twoje reakcje. pozdrawiam Cie
cieplutko i Twoja wspaniala coreczke, jezeli potrzebowalabys rozmowy z kims, a
nie chcesz rozmawiac z osobami ktore znasz,napisz do mnie ([e-mail]),
poprostu tak nam nieraz brakuje kogos, zeby wymowic nasze leki i sie odnalezc. w
koncu bycie mama nie jest latwe oj nie :)