Problemy z dziadkiem

[Gość: ktosiek]

Nie do końca wiem czy to jest dobre miejsce na tego typu pytana ale jedyne
jakie mi przyszło do głowy.
Jestem ojcem 27 miesięcznego bystrzaka. Mój problem polega na kontaktach z
moim ojcem. Ojciec zostawił nas gdy miałem 12 lat, kontakty były rzadkie bo
jakoś nie specjalnie mu się chciało, nie miał ograniczonych/ustalonych
kontaktów wiec i zjawiał się raz na kilka miesięcy. Mój ojciec ma też dosyć
trudny charakter, przyznam że ja też za nim nie przepadam i nigdy nie
przepadałem, dużo złego się wydarzyło w przeszłości. Ale nasze spotkania były
powiedzmy że wzorowe, raczej bez kłótni i awantur, jeśli mnie drażnił
puszczałem to mimo uszu dla świętego spokoju. Jak pisałem mój syn ma teraz 27
miesięcy w tym czasie mój ojciec mimo że mieszka niedaleko widział go kilka
razy, w ciągu pierwszego roku pewnie z 3. Jakoś mu się nie chciało. Mały jest
fajny i wesoły, przyciąga do siebie ludzi. Nigdy nie zabraniałem ojcu
kontaktów z moim dzieckiem. Jednak kiedyś gdy byłem u niego na święta. Ojciec
chciał bym zostawił u niego małego, nie zgodziłem się, bo raz że nie ufam temu
człowiekowi a dwa że mały go nie zna, wcześniej widział go pewnie 4-5 razy.
Gdy nie zgodziłem się na to by został ojciec powiedział do mojego syna:
"Dziadek by bardzo chciał ale niedobry tata nie pozwoli". Trochę mną
zatrzęsło, ale olałem sprawę. Kilka miesięcy później przyszedł na drugie
urodziny syna, w trakcie rozmowy z nim znowu wyjechał z tekstem: "dobrze że
choć przez ciebie jestem tutaj mile widziany". Nie chciałem robić awantur więc
też odpuściłem, miesiąc później miałem imieniny, nie obchodzę imienin, ojciec
się wprosił. Gdy się wpraszał wyraźnie zaznaczyłem mu że w tym dniu mam bardzo
ważne spotkanie wieczorem i proszę go by to uszanował i przyszedł punktualnie
tak bym później mógł załatwić bardzo ważne sprawy zawodowe. To akurat była
niedziela, pojechaliśmy z rodzinką na wycieczkę którą przerwaliśmy by wrócić
na czas. Niestety ojciec się nie zjawił. Po dwóch godzinach spóźnienia
zadzwoniłem do niego i zaprosiłem go by przyszedł za tydzień. Zwyzywał mnie i
odłożył słuchawkę. I w tym momencie ja powiedziałem dosyć, dosyć mam takiego
traktowania i dosyć mam tego by ktoś kto olał moje dzieciństwo próbował robić
wodę z mózgu mojemu dziecku, że niby rodzice są źli. Postanowiłem że jeśli
ojciec mnie nie przeprosi za takie zachowanie odetnę się od niego. I właśnie
dzisiaj był dalszy ciąg. Przypadkiem spotkałem go przed sklepem gdzie
przyjechaliśmy razem z synem. Oczywiście zaczął udawać że nic się nie stało i
próbował dać małemu jakiegoś słodycza jeszcze jak siedzieliśmy w aucie.
Powiedziałem mu że jeśli mnie nie przeprosi za swoje zachowanie to nie mamy o
czym rozmawiać, oczywiście wybuchła lekka kłótnia. W końcu tak mnie
zdenerwował że powiedziałem mu że by nie próbował zgrywać dobrego dziadka bo
wcześniej trzeba było choćby spróbować być dobrym ojcem. To wszystko
rozjuszyło go do tego stopnia że niezważając na to że miedzy nami jest mój syn
uderzył mnie z pięści w twarz. Cała sytuacja miała miejsce jeszcze w
samochodzie, my siedzieliśmy on stał od drzwi syna. Odruchowo chciałem mu
oddać jednak było miedzy nami moje dziecko, więc odpuściłem. Zamknąłem drzwi
od strony małego i odjechałem, udając przed małym że nic się nie stało.
Odwiozłem malca do żony i bylem do tego stopnia zdenerwowany że wróciłem pod
sklep by dokończyć potyczkę. Jednak ojciec zdążył już uciec. Po tej całej
sytuacji nie chcę by mój ojciec więcej widywał się z moim dzieckiem,
szczególnie że mały później opowiadał żonie że jakiś pan (tak dobrze zna
dziadka) uderzył tatusia. Mówił też że boli go to miejsce w które ja dostałem.
Teraz już jestem pewien że nie chcę by mój syn miał kontakt z tym człowiekiem,
u nas nie ma przemocy mały nigdy nie dostał jeszcze nawet klapsa. A mój ojciec
gdy się zbytnio zdenerwuje nie panuje nad sobą. Wszystko jest w miarę dobrze
gdy się człowiek obchodzi z nim jak z jajkiem. Jednak ja nie mam już na to
ochoty i nie mam też ochoty na to by mój ojciec mieszał mojemu synowi w
głowie, wmawiając mu że to rodzice są źli bo nie pozwalają na to co akurat
dziadkowi wpadnie do głowy. Ja też ma porywczy charakter, nie jestem agresywny
w sensie fizycznym ale gdy ktoś mnie zdenerówje łatwo jest mi powiedzieć mu
dokładnie to co o nim myślę. Dlatego też dla dobra małego chcę się odciąć od
mojego ojca. Tyle że zastanawiam się co kiedyś mam mu powiedzieć, co to jest
za człowiek, czemu rodzice nie chcą by mały się z nim widywał. Jak z tego
wszystkiego wybrnąć w ten sposób by mój ojciec który nieźle schrzanił mi
dzieciństwo nie miał też wpływu na dzieciństwo mojego syna. Jak psiałem mały
jest bystrzak i klikanaście minut po tym zdarzeniu już pytał, czemu ten pan
uderzył tatusia, czego on od nas chciał. Jak mu to wszystko wytłumaczyć z
kilka lat ?

[asia.sthm]

Czesc.
Wyraznie widac, ze masz nadal wielki zal do ojca i wiele
przyslowiowych gruszek w popiele. Najpierw nalezy te stare zale
jakos rozpracowac, zamknac przeszlosc, postawic kropke po tym
rozdziale. Tu i teraz masz syna, ktory ma prawo rozpoczac dobre
uklady z dziadkiem. Poczatek juz wyszedl fatalnie co nie znaczy ze
wszystko stracone. Rozumiem twoj zal lecz wymaganie przeprosin od
ojca jest, zdaje sie, z gory skazane na niepowodzenie. Wydaje sie ze
jest to twoja proba znalezienia powodu do separacji z ojcem: nie
przeprosisz to zegnaj na zawsze. Jak troche ochloniesz to pewnie
zrozumiesz ze twoj ojciec nie umie, ma nieprzekraczalna bariere w
przepraszaniu, a szczegolnie w przepraszaniu swoje doroslego syna.
Wam potrzebna jest powazna rozmowa (bez rekoczynow), aby choc troche
zmniejszyc napiecie miedzy wami.
Co do kontaktow synka z dziadkiem, to nie zamykaj im tej mozliwosci
juz na wieczne czasy.
Nie zostawialabym jednak synka u dziadka zanim naprawde sie nie
zaprzyjaznia. To moze nastapic kiedys, kto wie?
Trzymaj sie.

[verdana]

Zgodziłabym się z Asia, gdyby nie uderzenie w twarz w obecnosci
syna. Czlowiek, ktory bije i to w obecnosci dziecka jest
niereformowalny i niebezpieczny.
Ja bym sie odcięła, przynajmniej na kilka lat, a i tak potem nie
zostawila dziecka sam na sam z dziadkiem nawet na minutę. Dziecku
mozna powiedziec prawde -ze dziadek jak jest zły, to potrafi uderzyc
i dlatego nie mozna sie z nim widywać.

[Gość: p.kami]

Taki człowiek, jak Twój ojciec jest złą i toksyczną osobą, która jak
widać, manipuluje dzieckiem. Myślę, że nie warto utrzymywać z nim
kontaktu i zezwalać na ten kontakt z dzieckiem, bo on nic
wartościowego nie wniesie do jego życia. Taki człowiek nigdy się nie
zmieni. A jeśli do tego nie wacha się użyć siły, to nigdy przenigdy
nie zostawiłbym dziecka pod jego opieką.
A w przyszłości, na pewno jakoś wytłumaczysz dziecku brak "dziadka".
Masz dużo czasu, żeby pomyśleć jak to zrobić.
Pozdrawiam.

[Gość: ktosiek]

Bardzo łatwo się mówi mówi o przebaczaniu i odpuszczaniu, jednak co to daje.
Chwilowy święty spokój, zaciskanie zębów by nie doprowadzić do awantury gdy
ojciec drażni, a potem ta cała złość narasta i dusi się w człowieku. Więc co to
da. Mój ojciec jest z tych ludzi którzy nie dopuszczają do siebie myśli że może
oni są czemuś winni, więc czego bym mu nie powiedział zareaguje agresją, która
może się skończyć rękoczynem. Bo on uważa że był najlepszym ojcem na świecie.
Przez pół mojego dorosłego życia wmawiał mi że to nie jest prawda że bił moją
mamę- ja tego nie widziałem, byłem za mały, czasem tak mocno się wypierał że
prawie mu wierzyłem. Do czasu aż kiedyś przy mnie przeprosił moją mamę za to że
ją bił, wtedy miałem też ochotę mu przyłożyć.
Ja wychodzę z założenia że świat nie jest zły, tylko my pozwalamy mu takim być.
Mojemu ojcu nikt się nie przeciwstawił nigdy nie ponosił konsekwencji swoich
decyzji, gdy był zdenerwowany wyładowywał swoją złość a potem gdy miał dobry
humor wszyscy udawali że zapomnieli by nie psuć atmosfery. I co to dało? Nic
dalej jest taki jaki był i dalej szarpie nerwy teraz już nie mojej mamie a mi.
Dlatego uważam że musi mnie przeprosić wtedy dam mu szansę by pokazał że się
zmienił, ale dziecka z nim sam na sam nigdy nie zostawię. Ja w dzieciństwie
nigdy nie miałem kontaktu z dziadkiem, a ojca miałem kiepskiego. Mój syn ma
jednego fajnego dziadka i mam nadziej fajnych rodziców którzy spędzają z nim
bardzo dużo czasu.
Odciąć się grubą kreską od przeszłości można, gdy widzi się że ta osoba się
zmieniła. Ja niestety tego nie widzę a po wczorajszym wybryku wiem już dokładnie
że nic się nie zmienił.
Sam to że mnie uderzył świadczy tylko o tym że jest prymitywem. Lecz to że nie
zważał na to że między nami jest małe dziecko, świadczy tylko o tym że ten
człowiek gdy się zdenerwuje nie panuje nad sobą, a to już jest niebezpieczne.
Przeraża mnie myśl że do podobnej sytuacji mogło by dojść u mnie w domu, ojciec
naprawdę potrafi być nieprzyjemny i jedna ze swoich zaczepek słownych mógłby
sprowokować mnie bym mu coś powiedział, to rozjuszyło by go jeszcze bardziej aż
w końcu mógłby się na mnie rzucić tak jak wczoraj. Tylko że wtedy miał bym już
większe pole manewru i spuścił bym mu łomot, demolując pewnie przy tym połowę
domu i bijąc się na oczach małego który mógłby się jeszcze gdzieś wplątać w
zamieszanie i mogło by mu się coś stać. Straszne to jest. Naprawdę nie sądzę by
było warto tak ryzykować.

[asia.sthm]

Wychodzi na to ze faktycznie jedynym rozwiazaniem jest totalne
odciecie sie od ojca. Tez nie ryzykowalabym nastepnej awantury.
Jesli juz podejmiesz taka decyzje to warto jednak poinformowac ojca
o niej, warto napisac mu list. (masz znakomity dar dobrego
formulowania mysli). List po to aby przeczytal co masz do
powiedzenia nie majac mozliwosci przerwania ci ani tez uzycia
piesci. Sam podejmie decyzje czy ci odpisac czy tez pozostanie mu
tylko zaakceptowac twoja decyzje.
Powodzenia.

[Gość: p.kami]

Odradzałabym pisanie listów. Ten człowiek mógłby to wykorzystać i
pokazywać innym, jakiego to ma niedobrego syna, że nie może na niego
liczyć na starość itp.
Lepiej milczeć, po prostu. Albo powiedzieć wyraźnie, że nie
będziecie się kontaktować i nie życzysz sobie aby on miał kontakt z
dzieckiem.

[Gość: ktosiek]

Z listem to w sumie się zastanawiam nad tym, gdybym go napisał ująłbym w nim
wszystkie swoje żale do niego i przypomniał sytuacje których pewnie on sam się
wstydzi, tak że wątpię by chciał to komuś pokazywać. Z drugiej strony trochę się
boje ruszać ten temat, by nie rozdrażnić go jeszcze bardziej i by przypadkiem
nie wpadł na pomysł że on mi jeszcze pokaże i będzie czekał by zrobić coś mojemu
dziecku. Może to irracjonalne myślenie ale niestety rodzice tak mają że widzą
najgorsze scenariusze. Gdy ja miałem roczek po kłótni z moją mamą wpakował mnie
do auta i pojechał w siną dal nie mówiąc jej gdzie jedzie, kiedy wróci i czy w
ogóle wróci, pojechał ze mną do jednej z ciotek która wtedy podobno porządnie go
opiepszyła i po kilku godzinach byłem z powrotem u mamy ale co mama przeżyła w
tym czasie to tylko ona wie. I właśnie boje się by gdzieś malca nie zabrał z
przedszkola lub szkoły -jak już będzie chodził. Choć mam wielką nadzieje że nie-
po takim zachowaniu przegrał by sobie też totalnie u mojego starszego brata, on
też ma dzieci, a ja oskarżyłbym go o porwanie. Na razie mam nadzieje że się na
mnie obraził na śmierć i w tym obrażeniu do tej śmierci wytrzyma;)
Chciałbym jeszcze poznać opinie Pani psycholog, bo po to tutaj napisałem.

[google.pl]

Tylko czy dziadek w ogóle przeczyta do końca taki list?... Biorąc pod uwagę
nakreślony przez Ciebie jego charakter i opisane sytuacje - bardzo wątpię Poza
tym taki list bez możliwości wyjaśnień według mnie tylko i wyłącznie go
rozjuszy; co i raz będzie się w nim to wszystko gotowało nie wiadomo z jakim
skutkiem.
Jeśli list to w celu napisania: kontakt w razie poważnej choroby.

[druuna]

Z tymi zadawnionymi żalami to ja mam to samo i zastanawiam się czy to w ogóle
ruszać (myślałam o terapii czy coś tym stylu). Jedna terapeutka od
współuzależnień powiedziała mi, że warto może by było rozwiązać swoje problemy
zadawnione żeby nie rzutowały na dziecko. Moja rada: jakaś terapia ...
przerobienie sobie urazów ... żeby pozwoliły ci być jak najlepszym tatą!

[agra1]

Z listem to nie jest zły pomysł. Niekoniecznie musisz go potem ojcu dać, ale
myślę, ze warto napisać - dla siebie.Żeby mieć możliwość oczyszczenia i
wywalenia tego wszystkiego, co leży Ci na wątrobie od tak dawna, wszystkich żali
i pretensji do ojca. o jest technika stosowana w terapii - jak się nie da - z
różnych powodów_ powiedzieć osobiście, to napisać list.

A co do kontaktów z dzieckiem - trzymaj go z dala od dziadka. Teksty o niedobrym
tacie, który czegoś zabrania i startowanie z pięścią do ciebie , zwłaszcza przy
dziecku dyskwalifikują tego człowieka. Ważniejsze jest dobro dziecka niż
zachcianki Twojego ojca.
Zastrzeżenie w przedszkolu - ma sens, teoretycznie opiekunki mają prawo wydać
dziecko tylko osobie wskazanej przez ciebie - i to w formie pisemnej, ale życie
jest życiem, sama odebrałam kiedyś córkę kuzynki, , oczywiście po ustaleniu
przez rodziców z opiekunkami, panie zapytały małą, czy mnie poznaje, ale nikt mi
w papiery nie zaglądał...

A jak Twój bystrzak zacznie pytać, - może powiedz prawdę - oczywiście w formie
uproszczonej, ze twój tata nie mieszkał z wami, jak byłeś mały, i teraz też nie
macie dobrego kontaktu. POza tym, brutalnie ujmując - może ojciec tego po prostu
nie dożyje i rozwiążę ci probblem...Przepraszam za obcesowe postawienie sprawy,
nie chcę Cię urazić - ale w opisanej przez Ciebie sytuacji takie rozwiązanie
załatwia sprawę wyjaśnień...

[Gość: ktosiek]

agra1 napisała:
> POza tym, brutalnie ujmując - może ojciec tego po prostu
> nie dożyje i rozwiążę ci probblem...

To by było jakieś rozwiązanie, tyle że aż tak strasznie bym na to nie liczył bo
w jego rodzinie raczej są długowieczni a on strasznie o siebie dba.

Sama terapia dla mnie nie sądzę by miała jakieś znaczenie, z tym jakiego mam
ojca pogodziłem się już dawno. Udało mi się całkiem fajnie ułożyć życie, mam
wspaniałą żonę, niesamowitego syna. Od ojca chciałbym przede wszystkim spokoju.
Kilka lat po rozwodzie ojciec wyjechał do pracy za granice, bywał w Polsce przez
miesiąc w roku. To było fajne, sam też zbytnio nie kwapił się by mnie widywać
więc w ciągu tego miesiąca widziałem się z nim raz lub dwa razy, często też było
tak że od znajomych dowiadywałem się że ojciec od 2 tygodni jest w Polsce. I
taki układ na tamten czas był w porządku. Teraz też nie widywałem go zbyt
często, lecz te spotkania coraz bardziej zaczynały mnie drażnić przez jego
głupie docinki do dziecka. Mój ojciec jest człowiekiem baz kompromisowym, wydaje
mu się że cały świat powinien się mu podporządkować. Gdy mały się urodził nie
odwiedził nas, po miesiącu zadzwonił po 20 że chce go odwiedzić, mały już dawno
spał a sen miał wyjątkowo kruchy;) Zaprosiłem go na wcześniejszą porę następnego
dnia, też był wielce urażony bo on:"tak strasznie chciał wnuka zobaczyć"- po
miesiącu. Nie piszę tutaj tego z żalem do niego, bo takie sytuacje nie są dla
mnie niczym nowym. Mój ojciec uwielbia też robić show kreować się na biednego
kochającego ojca który przez złą żonę musiał rozwieść się i zostawić dzieci.
Dlatego też nie kwapił się nigdy z odwiedzinami za to przy przypadkowych
spotkaniach w miejscach publicznych rzucał mi się na szyje- teraz rzuca się na
małego;) Mieszkamy w mniejszej miejscowości gdzie każdy każdego zna więc takie
działania jakiś skutek odnoszą- szczególnie że my nie obnosimy się z tym jakim
on był ojcem i mężem. Totalna obłuda, kiedyś zagorzały komunista który kłócił
się ze swoją żoną po chrzci dzieci, a teraz stoi w pierwszym rzędzie w kościele.

Dziękuje wszystkim za odpowiedź, dobrze poznać zdanie innych ludzi i dobrze też
czasem z siebie to wszystko wyrzucić. Jak mały pójdzie do przedszkola to
faktycznie załatwię by odebrać go mogli tylko rodzice i babcie. Choć myślę że z
niego jest zbyt wielki leń by próbować się kontaktować z moim dzieckiem, choć
mogą się zdarzyć niestety przypadkowe kontakty. Ale to już później jak mały
będzie większy, to już zmartwienie na późniejsze lata. Jeszcze raz dziękuje
wszystkim za odpowiedzi.

[Gość: kiecha3]

mam wrazenie, że nie do końca pogodziłes się z faktem posiadania własnie takiego ojca. Ale mniejsza o to.
Postaraj się sprawić, by był Ci obojetny.. by nie wzbudzał w Tobie żadnych emocji.. pogódź się z tym że jest, jaki jest.. śmiej sie w duchu z jego obłudy.. ale nie ustawiaj go pod swoja modłe.. za stary jest na poprawę..
IMHO powinieneś odciąc sie od niego gruba krechą. Na każde pytanie odpowiadać, bo człowiek kulturalny odpowiada, ale zdawkowo: tak, nie, niewiem.. nie wdawac się w żadne dyskusje.. i nie pozwalać mu na kontakty z dzieckiem.
WŁąsnie, o dziecko trzeba zadbać najbardziej. Nie kłam, bo mały straci do Ciebe zaufanie. Powiedz, tak jak ktos radził wczesniej, wprost dlaczego nie widujecie się z dziadkiem.
Co do listu. To swietna forma - napisz i spotkaj się z ojcem, najlepiej w miejscu publicznym, tak by, przez obłudę jak piszesz, nie mógł zrobic Ci krzywdy, i najzwyczajniej w swiecie mu to przeczytaj. nie dodawaj nic więcej i wyjdż. No chyba że coś do niego dotrze i bedzie chciał rozmawiać, nie krzyczeć...
Miłego dnia i dobrego rozwiązania sytuacji ;)

[google.pl]

Czasem, jeśli porozmawiać konstruktywnie już nie można, warto zapomnieć o
własnych żalach żeby dziecko miało dziadka.. Przez miłość do własnego dziecka
utrzymuje się 'poprawne' stosunki. Czasem te poprawne stosunki się ocieplają
jeśli stronom na tym zależy.
Ale trzeba być przekonanym że to dla dziecka jest dobre.
Dziadek, który mówi dziecku że 'niedobry tata nie pozwala' i w obecności dziecka
bije 'niedobrego tatę', nie chce przepraszać, nie żałuje,... dalej żyje we
własnym świecie, nic nie przemyślał i uważa że nic złego nie zrobił i nie robi.
Jeśli rozmowa jest możliwa - to tylko męska rozmowa - za co jest żal, co było
źle, i że obecnego zachowania Pan nie będzie tolerował. Może ta rozmowa coś da.
Bez rozmowy - nie dążyłabym do łagodzenia sytuacji, przede wszystkim dla dobra
dziecka.

[gacusia1]

Bardzo przykre to co opisales. Jeszcze bardziej przykre jest to,ze
czlowiek,ktory zignorowal Twoje istnienie za mlodu,teraz wpedza Cie
w poczucie winy za to,ze CHCESZ odsunac go od swojego syna(co jest w
tej sytuacji zrozumiale). Wspolczuje...

[astra-r]

ktosiek,
zapomniałabym o tym człowieku. Wracając do przeszłości ranisz siebie. Zdaje się obaj chcecie wyrównać rachunki krzywd. Synek staje się narzędziem tej walki. Zamknij sprawę, popracuj na sobą, skup się na własnej odzinie. Nikt nie porwie ci dziecka z przedszkola. Złożysz pisemne oświadczenie, że dziecko będzie odbierane wyłącznie przez was rodziców i że panu X podającego się za dziadka nie wolno nawet zbliżyć się do dziecka.
Większość dzieci w tym wieku to bystrzaki widzą prawie wszystko, pytają o wszystko.
Nie spotykaj się z ojcem to dziecko też będzie zadawać pytań. Nie pozwól zmarnować sobie życia po raz kolejny. Powodzenia

[brazowe_jej_oczy]

Absolutnie odetnij się od tego człowieka! Mój ojciec też mnie
wyrządził wiele krzywd, ale teraz stara się to wszystko nadrobić, a
dla moich córeczek stara się być najlepszym dziadkiem. Wydaje mi
się, że Twojemu ojcu nie zależy na wnuku, a bardziej na uprzykrzaniu
życia Tobie. Twój syn nawet nie rozpoznaje dziadka. Agresywne
zachowanie przy dziecku również bardzo źle o nim świadczy. Jak syn
będzie dużo starszy, może sam będzie chciał poznać dziadka, wtedy Mu
na to pozwól. Wtedy chłopiec sam będzie potrafił ocenić zachowanie
dziadka. Teraz jest jeszcze na to za wcześnie. Nie daj się swemu
ojcu. Pamiętaj, że jesteś wspaniałym człowiekiem, bo chcesz dla
własnego dziecka jak najlepiej. Nie pozwól swemu ojcu tego niszczyć.
Miejmy nadzieję, że faktycznie się śmiertelnie obraził:) Gdyby Twój
ojciec chciał coś naprawiać, albo być suyper dziadkiem, to
pamiętałby na co dzień o wnuku, przynajmniej co miesiąc. I Tobie
dałby dobre słowo. Ale on już się nie zmieni raczej. Dlatego lepiej
będzie, jeśli zapomnisz o tym człowieku i odetniesz się. Życzę
powodzenia i pozdrawiam!

[Gość: kadewu]

Myślę, że jesteś bardzo dobrym tatą. Oczywiście, ważne, by synek miał dziadka,
ale nie za wszelką cenę. Ten człowiek nie zasługuje na miano dziadka. Z twojego
opisu wydaje się niereformowalny. Robi wszystko, by cię zranić i zachwiać twoją
pewność siebie i podkopać twój autorytet u dziecka. Nie pozwól mu na to. Z
twoich postów wynika, że sam wiesz, iż nie możesz udawać dla dobra dziecka, że
twój ojciec jest super, że nic się nie stało, że można przekreślić twoje
cierpienie z dzieciństwa. Tak, masz rację, on powinien przeprosić - za wszystko!
Dopóki tego nie zrozumie, zachowuj dystans. Masz do tego prawo.
Mama 27-miesięcznego Bystrzaka