Miejsce do życia - jedno czy wiele? I gdzie?

[diuszesa]

Nie wiedziałam, jak zatytułować ten wątek.
Tak sobie myślę ostatnio nad życiem (w sensie - jak by tu nim dalej pokierować) i chce mi się COŚ.
Nie wiem, co, ale zaczynam doznawać takiego uczucia, że moje dotychczasowe życie już mi się znudziło. I po raz kolejny nabieram ochoty, by gdzieś wyjechać, sięgać po nowe możliwości, nie stać w miejscu.
To już kolejny raz - pierwszy raz był, gdy podjęłam decyzję, by przenieść się na uczelnię do innego miasta (w Polsce), potem (drugi raz) - gdy po studiach bez specjalnych planów wyjechałam za granicę (nie na długo - sytuacja rodzinna zmusiła mnie do powrotu do Polski). Za każdym razem robiłam to po to, by zdobyć jakieś nowe wrażenia, doświadczenia. By po prostu coś zmienić, by się "zawsze coś kręciło".
Teraz mieszkam w jednym i tym samym mieście (w którym się zresztą wychowałam) już 4 lata. Założyłam firmę, urodziłam dziecko, sytuacja mieszkaniowa - niepewna (nie mam swojego mieszkania, a z tego kwaterunkowego prędzej czy później mnie wyrzucą). Firma z perspektywą dalszego rozwoju, specjalnie dużych zobowiązań nie mamy. Mąż na etacie, który też już go nudzi. Generalnie - podziela moje pragnienia zmiany.
Chce nam się COŚ i GDZIEŚ - ale jeszcze nie wiemy dokładnie, co z tym zrobić. Myślimy o zagranicy.
Bariery - język angielski w stopniu komunikatywnym (za mało, by robić to, co się lubi i chce), ale to jest do przejścia. Oraz pieniądze oczywiście. No i mamy dziecko.
Obawy? Z jednej strony - niechęć do uziemienia się wieloletnim kredytem, z drugiej strony - obawa przed brakiem "swojego miejsca" (czy mi się wydaje, czy to jest takie... polskie, głęboko tkwiące w naszej mentalności, że przecież trzeba dążyć do stabilizacji?)
Po co ten wątek?
Chętnie poczytam, jakie Wy macie podejście do swojego miejsca na ziemi. Czy preferujecie model "całe życie w jednym, bezpiecznym miejscu", czy też raczej "mój dom, jest tam, gdzie ja jestem"? Czy to, co mi w łepetynie się łopocze, to jest otwarcie na świat, czy głupota? ;-) Dlaczego zmieniałyście swoje miejsce do życia? Gdzie dobrze wam się żyje - jeśli nie w Polsce, to gdzie? I co się składa na to wrażenie?

[yaga7]

W sumie to chyba preferuję model "całe życie w jednym, bezpiecznym miejscu", bo mieszkam w tym samym miejscu (to samo mieszkanie) od 4. roku życia ;)))

Ale z drugiej strony zawsze chciałam wyjechać, ale nigdy nie chciałam wyjechać sama. Po studiach mogłam wyjechać na świetny doktorat na drugi koniec świata, ale sama się nie odważyłam. Natomiast raczej na pewno gdybym wtedy miała faceta, który by tam ze mną pojechał, też bym pojechała. Albo kumpelę, w sumie faceta niekoniecznie.
Z jednej strony jestem samotnikiem i nie lubię ludzi, ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie, że jestem w kompletnie obcym miejscu rzucona sama i mogę liczyć tylko na siebie. Co nie znaczy, że bym sobie nie poradziła, pewnie, że bym sobie poradziła (no co, JA sobie nie poradzę? ;)

Teraz gdyby Luby dostał pracę gdzie indziej, mogłabym się przeprowadzać. Ja w sumie nawet roboty szukać nie muszę, mnie wystarczy tylko net :))

[kis-moho]

Mysle, ze jak wam obojgu chce sie COS, to zdecydowanie warto sie nad tym powaznie zastanowic. Oczywiscie trzeba realistycznie rozwazyc wszystkie za i przeciw (jakies przeciw beda zawsze). I czego rzeczywiscie chcecie - zagranica, moze inne miasto w Polsce? (mi marzy sie Wroclaw... Moze kiedys cos z tego bedzie :o))
Moj dom jest zdecydowanie tam gdzie jestem ja i najblizsi. W ciagu ostatnich pieciu lat mieszkalam juz w czterech miastach, niedlugo przeprowadze sie pewnie do piatego. Nie do konca tak planowalam, i przyznaje, ze jest to nieco ekstremalne, ale nie narzekam. Lubie, jak cos sie dzieje :o) Prawdziwych przyjaciol od tego nie stracilam, tych mniej bliskich moze tak, ale bardzo mnie to nie boli. Natomiast wazne jest dla mnie, zeby miec bliskich i przyjaciol na tyle blisko, zeby mozna bylo w razie czego szybko sie u nich zjawic - dlatego odpadla u mnie np. przeprowadzka za ocean.
Dzieci nie mam, wiec trudno mi sie wypowiadac - ale paradoksalnie chyba latwiej jest sie przeprowadzic z malym dzieckiem, niz z 6-7 latkiem, ktory pozawieral juz pierwsze wazne przyjaznie, poszedl do szkoly i musialby wszystko zaczynac od nowa.

[slotna]

Ja tez jestem juz za dlugo w jednym miejscu, ale akurat tu mi calkiem niezle, wiec nie spieszy mi sie, zeby sie przeniesc, chociaz zobowiazan nie mam zadnych. Mieszkalam w czterech roznych miastach w Polsce, w czterech roznych krajach, wloczylam sie po prostu, lubie to :) Natomiast ostatnio bardzo zaczal mi doskwierac brak stalego punktu, gdzie moglabym przechowac rozne pamiatki i takie tam (duzo tego nie ma, ale zawsze) i przekimac w razie czego, zastanawiajac sie co dalej. Poniewaz ze wszystkich miast najbardziej kocham Warszawe i zawsze do niej wlasnie wracam, tam chcialabym sobie urzadzic taki punkt.

[aankaa]

podobnie jak Yaga - całe życie w jednym miejscu i jakoś niespieszno mi do zmian. No, ze 2 ulice dalej może bym się przeprowadziła ;)

jak miałam -dzieścia lat prawie uciekłam z ówczesnego PRL ale "zrobiło mi się żal ukochanego fotela" i po 2 tygodniach zawróciłam na ojczyzny łono :)

a co do mieszkania - zorientuj się w swojej gminie, jeszcze można wykupić komunalne ze zniżką. Nie wiem jak wysoką u Ciebie proponują. Podobno szykują się zmiany w przepisach, wg których gminy mogłyby jakoś weryfikować zasadność zajmowania mieszkania komunalnego ale to - narazie - tylko przymiarki. Warto spróbować wykupu.

[tfu.tfu]

ja swojego jeszcze chyba nie znalazłam, najbliższe do tego, co mogę nazwać "domem" są 2 metropolie: Glasgow i Warszawa. już się tułam po świecie dość długo i mam ochotę na stabilizację, ale... no właśnie ;) gdzie by tu pojechać? ;)
marzy mi się Toronto, ale na razie to tylko marzenie, pewnie znów jak bumerang wrócę do W-wy...
i znam to uczucie, trzymam kciuki!

[kaga9]

Ja się absurdalnie przywiązuję do miejsc, niestety. Nie potrafiłabym (tak sądzę) mieszkać za granicą, a jedynym miastem, do którego z chęcią bym się przeprowadziła, jest Kraków. I mimo że BARDZO chciałabym tam mieszkać, to wiem, że wyprowadzenie się z rodzinnego grajdołu też okupiłabym wieloma litrami łez.

Nigdy się nie zastanawiałam nad tym, czy dążenie do stabilizacji jest polskie:) Wiem, że jest moje, i to bardzo. Nie znoszę przeprowadzek, aklimatyzacji, poznawania nowego środowiska -to wszystko jest dla mnie bardzo stresujące. Oczywiście wiem, że czasami trzeba, cóż. To ma pewnie spory związek z osobowością i temperamentem, ja chciałabym mieć pracę w warunkach ciszy i spokoju, mało ludzi, dużo dłubaniny w papierach (mam odwrotnie i dlatego jej nie znoszę, a nawet zaczynam przypłacać to wszystko zdrowiem), nie trawię wysiłku fizycznego, aktywnego wypoczynku (to dla mnie oksymoron w ogóle;)).

Przypuszczam, że jeżeli Ciebie coś popycha do zmian, to może nie warto temu ukręcać łba, żeby nie żałować, że się nie spróbowało? To tylko gdybanie, bo, jak widzisz, jestem stabilizacyjną ekstremistką;)

[madzioreck]

Kago, jesteś moją bratnią duszą po prostu, łącznie z tym Krakowem ewentualnie ;)

[yaga7]

Dziewczyny, zapraszam, zapraszam do Krakowa :D

[kaga9]

Madzioreck -miło mi bardzo:D

Yaga -zawsze:D

Najlepsze miejsce na namiot

[teresa104]

jest zawsze trochę dalej...
(Zofia Czerwińska)

Chęć zmiany miejsca jest naturalna, tak jak naturalna jest potrzeba dbania o swoje sprawy, w co wpisuje się szukanie najlepszego dla siebie miejsca. W większości przypadków, jak tylko człowiek oswoi się, przewalczy okoliczności, zdobędzie ludzi i miejsca, wiedzie to samo żyćko. Pensje są tylko nieco wyższe, nieco niższe, czereśnie trochę słodsze, albo wcale nie ma czereśni. Owszem, zmiany są ożywcze, masują mózg, ale jeśli oczekuje się, że wraz z przeprowadzką życie z nudnego zmieni się na wiecznie ciekawe, to jest w błędzie. Ciekawy jest ten moment, ta niepewność i nadzieja. Jedni szukają emocji żywot wiodąc stacjonarny, inni stale się przenoszą. Motywy są te same - dbanie o jakość swojego życia, o odpowieni dla siebie poziom wrażeń i poziom bezpieczeństwa. Jedni "bezpieczeństwo i stabilizację" osiągają siedząc na miejscu, inni gnając przed siebie, bo boją się, że ich dogoni i zadusi flauta.

I piosenka:
www.youtube.com/watch?v=HxZUUeDxD84

[kis-moho]

> W większości przypadków, jak tylko człowiek oswoi się, przewalczy okoliczności,
> zdobędzie ludzi i miejsca, wiedzie to samo żyćko.

Po przetestowaniu kilku miast i kilku krajow potwierdzam. Ale jaka zdobylam juz wprawe w pakowaniu calego dobytku :o)

[tfu.tfu]

spakować się w 1 bagażnik starej astry: bezcenne ;)

[kotwtrampkach]

kis-moho napisała:

> > W większości przypadków, jak tylko człowiek oswoi się, przewalczy okolicz
> ności,
> > zdobędzie ludzi i miejsca, wiedzie to samo żyćko.
>
> Po przetestowaniu kilku miast i kilku krajow potwierdzam. Ale jaka zdobylam juz
> wprawe w pakowaniu calego dobytku :o)

hmm, a ja jednak zauważam coś zupełnie innego - ludzie "przeprowadzkowi" łatwo dostosowują się do otoczenia, wchodzą w zwyczaje aktualnego środowiska, otwierają im sie horyzonty ;-) są bardziej otwarci, tolerancyjni, mniej oceniają, zmieniają się.. MOże i wiodą podobne do wcześniejszego "żyćko" ale cieszą się nim.

hmm, może ja znam głównie młodych ludzi którzy łatwiej "wchodzą" w nowe otoczenie i stad taka moja ocena? a moze z tymi, którzy nie radzą sobie z życiem, ale wyjechali straciłam kontakt i dlatego oceniam to tak pozytywnie..
Ale znam też dorosłe osoby, które u znajomych/rodziny za granicą segregują śmieci bez problemu, a w Polsce to dla nich idiotyzm; które austriackiemu czy niemieckiemu policjantowi nie dają łapówek, a polskim zawsze. Które ze swojego domu prawie nie wychodzą, nie patrzą na otoczenie, nic ich nie ciekawi - bo "po co", a będąc gdzieś dalej oglądają, szukają, patrzą i zachwycają się drobiazgami...

[slotna]

> czereśnie trochę słodsze, albo wcale nie ma czereśni.

Nie denerwuj mnie!!!

[ewik-mysza]

Ja z tych, które preferują jedno miejsce do życia. Przeprowadzka tylko w minimalnym zakresie - miasto obok.
Za to moja siostra na miejscu nie usiedzi. Ona od początku lubiła podróżować i w jednym miejscu wytrzymuje kilka lat najwyżej. Uznaje zasadę gdzie ona i jej praca tam dom.
Wyjeżdżała już od liceum - półrocze w Anglii, potem studia - Kraków (akademik), doktorat w Niemczech, potem praca w USA (3 lata), Australia (chyba też coś koło tego) teraz Norwegia (na razie 3 lata, kontrakt jeszcze ok. 3 lat). Potem chyba planuje z powrotem do Australii.
Z przeprowadzkami jest za pan brat.
Ja odwrotnie. Nie lubię zmian.

A to że chcesz zmienić miejsce to naturalne, więc jeśli oboje tego chcecie i macie możliwości to próbuj :)

[diuszesa]

Hmmm, gadała z mężem, co mi po głowie chodzi - on podziela moje zapędy.
Właściwie to jest już postanowione, że wyjedziemy za granicę.
Tylko spokojnie - nie na łeb, na szyję, jak poprzednio. Najpierw nauczymy się lepiej języka (wiem, wiem, w kraju, gdzie się nie używa tego języka na codzień, jest ciężej, ale przynajmniej chcę wyjechać z takim poziomem słownictwa, bym nie musiała się bać, że czegoś tam nie załatwię w urzędzie, banku itp.). Po poprzednich doświadczeniach wiem, że bariera językowa znacznie utrudnia życie. A niestety (albo w sumie stety) - oboje z mężem jesteśmy na tyle ambitni, że nie urządza nas ograniczanie się do podstawowego słownictwa, przebywanie z Polakami i praca poniżej naszych kwalifikacji. Ten etap mamy już za sobą i nie chcemy do niego wracać. Chcemy pracować w zawodach na miarę naszego wykształcenia.
Na razie jeszcze trochę pobędziemy w Polsce - pouczymy się języka (trzeba będzie ostro przysiąść, mam nadzieję, że damy radę - na razie jest zapał i chęci i motywacja, zobaczymy, co będzie za pół roku ;-) , chciałabym tu zrobić kursy, aby pojechać z jakimś konkretnym fachem i móc pracować w tym, co lubię i czym się interesuję. Mamy jeszcze pewną sprawę niezależną od nas i nie wiemy, na jak długo zatrzyma nas ona w Polsce, ale.... jak to w mojej sygnaturce napisano......... No. :-)

A z tym przenoszeniem się.
Myślę, że wiele obaw zrodziło się u mnie pod wpływem poglądów bliskiej mi osoby z rodziny, która zawsze negowała wszelkie podróże i przeprowadzki. Osoba ta przez całe moje życie powtarzała, że celem normalnego człowieka jest stworzenie stabilnego domu, a nie żadne rozjeżdżanie się po świecie. Ktoś, kto zmienia miejsce zamieszkania, to jest dziwny, durny, nic nie osiągnie, tylko sobie zaszkodzi, umęczy się w życiu, straci wszystkie pieniądze, i na końcu zostanie bezdomnym biedakiem. I w ogóle jak to można nie siedzieć na miejscu, tylko gdzieś jechać, w obce miejsce i się tak narażać, ryzykować. Podróżowanie i zmienianie miejsca zamieszkania jest niebezpieczne i złe, i nikt mądry tego nie robi.
Powoli się wyzwalałam spod tego szkodliwego wpływu, ale jednak coś tam w głowie zawsze zostaje. Myślę, że uda mi się to w końcu pokonać.
Dziewczyny mobilne, przenoszące się z miejsca na miejsce - czy te wasze przeprowadzki traktujecie jako część własnej egzystencji, element życia po prostu, czy też tylko jako środek do osiągnięcia celu?

[kis-moho]

> Dziewczyny mobilne, przenoszące się z miejsca na miejsce - czy te wasze przepro
> wadzki traktujecie jako część własnej egzystencji, element życia po prostu, czy
> też tylko jako środek do osiągnięcia celu?

Zdecydowanie jako element zycia, po prostu tak wyszlo, ze sie czesto przenosze. Z tym, ze ja to rzeczywiscie lubie, i przeprowadzki mnie nie przerazaja. Jak bylam dzieckiem, przemeblowywalam moj pokoj co najmniej raz na miesiac, bo mnie szybko nudzil :o)
Ale musze tez powiedziec, ze takie ciagle przeprowadzki maja swoje minusy - stracilam mojego ulubionego lekarza rodzinnego, co jakis czas ucze sie nowych firm produkujacych dobre mleko czy jogurty, nie mam ukochanej piekarni i musze szukac nowej. To takie male, ale za to irytujace na codzien minusy. No i wnoszenie szafy trzydrzwiowej na trzecie pietro. Juz po raz trzeci...

> Tylko spokojnie - nie na łeb, na szyję, jak poprzednio. Najpierw nauczymy się l
> epiej języka (wiem, wiem, w kraju, gdzie się nie używa tego języka na codzień,
> jest ciężej, ale przynajmniej chcę wyjechać z takim poziomem słownictwa, bym n
> ie musiała się bać, że czegoś tam nie załatwię w urzędzie, banku itp.). Po popr
> zednich doświadczeniach wiem, że bariera językowa znacznie utrudnia życie. A ni
> estety (albo w sumie stety) - oboje z mężem jesteśmy na tyle ambitni, że nie ur
> ządza nas ograniczanie się do podstawowego słownictwa, przebywanie z Polakami i
> praca poniżej naszych kwalifikacji. Ten etap mamy już za sobą i nie chcemy do
> niego wracać. Chcemy pracować w zawodach na miarę naszego wykształcenia.

A to zdecydowanie popieram. Bez jezyka mozna, ale moim zdaniem jest bardzo, bardzo trudno. Nie tylko jesli chodzi o sensowna prace, ale tez i normalne codzienne kontakty miedzyludzkie - bo znajomych na miejscu tez warto miec.

[kotwtrampkach]

kis-moho napisała:

> Ale musze tez powiedziec, ze takie ciagle przeprowadzki maja swoje minusy - str
> acilam mojego ulubionego lekarza rodzinnego, co jakis czas ucze sie nowych firm
> produkujacych dobre mleko czy jogurty, nie mam ukochanej piekarni i musze szuk
> ac nowej. To takie male, ale za to irytujące na codzien minusy. No i wnoszenie
> szafy trzydrzwiowej na trzecie piętro. Juz po raz trzeci...

Co do szafy - moja była przenoszona, rozkładana i składana tylko 3 razy, potem się rozpadła (nie wiem, czy to Cię pocieszy.. ;-) )
minusów zauważam trochę więcej - traci sie znajomych. przyjaźnie zostają długo, ale też brakuje tego codziennego kontaktu - za to te zwykłe, sąsiedzko-pracowo-szkolne znajomości łatwo przepadają i tego brakuje czasem (np.jak szukam szewca i nie wiem kogo zapytać, jak się ma dziecko też jest trudniej bez bliższych znajomych).

[kis-moho]

> minusów zauważam trochę więcej - traci sie znajomych. przyjaźnie zostają długo,
> ale też brakuje tego codziennego kontaktu - za to te zwykłe, sąsiedzko-pracowo
> -szkolne znajomości łatwo przepadają i tego brakuje czasem (np.jak szukam szewc
> a i nie wiem kogo zapytać, jak się ma dziecko też jest trudniej bez bliższych z
> najomych).

To mozliwe, ja bylam akurat w takiej nietypowej sytuacji, ze przeprowadzalam sie dwa razy razem z duza czescia znajomych. A fajnych sasiadow akurat dopiero teraz sie dorobilam, nawet w moim rodzinnym miescie takich nie mialam - ale ja jestem z duzego bloku w duzym miescie, wiec to pewnie nic dziwnego.

[maheda]

> Dziewczyny mobilne, przenoszące się z miejsca na miejsce - czy te wasze przepro
> wadzki traktujecie jako część własnej egzystencji, element życia po prostu, czy
> też tylko jako środek do osiągnięcia celu?

Dla mnie jest to element życia i jego składowa :)
Obecnie ogranicza mnie moje dziecko, które - ku mojemu zdumieniu kilka lat temu - powiedziało, że nie chce zmieniać szkoły co roku ani co dwa lata.
Aktualnie więc siedzimy w mieście, w którym córka ma nadzieję skończyć gimnazjum (przeprowadziłyśmy się tutaj rok temu, a ona właśnie skończyła pierwszą klasę).
Co będzie później - zobaczymy.

[sylwiastka]

ewik-mysza napisała:


> Za to moja siostra na miejscu nie usiedzi. Ona od początku lubiła podróżować i
> w jednym miejscu wytrzymuje kilka lat najwyżej. Uznaje zasadę gdzie ona i jej p
> raca tam dom.

To dokładnie tak jak ja!

> Wyjeżdżała już od liceum - półrocze w Anglii, potem studia - Kraków (akademik),
> doktorat w Niemczech, potem praca w USA (3 lata), Australia (chyba też coś koł
> o tego) teraz Norwegia (na razie 3 lata, kontrakt jeszcze ok. 3 lat).

Ja chciałam bardzo studiować w Krakowie, ale mi się nie udało, zostałam więc w rodzinnej Warszawie, później pół roku Paryż, rok Boston, a niedługo przeprowadzam się na 4 lata do Barcelony. I wcale nie spieszy mi się ze znalezieniem tego właściwego miejsca na ziemi.
Oprócz tego podróże dalsze i bliższe w celach turystycznych.
>
> A to że chcesz zmienić miejsce to naturalne, więc jeśli oboje tego chcecie i ma
> cie możliwości to próbuj :)

Diuszeso, jedź, jedź, jedź, tylko dobrze to zaplanuj! Trzymam kciuki!

[diuszesa]

sylwiastka napisała:

>
> Diuszeso, jedź, jedź, jedź, tylko dobrze to zaplanuj! Trzymam kciuki!
>
Dziękuję :-)
(nie jestem przesądna, więc mogę :-)

[kotwtrampkach]

ja lubię przeprowadzki. Dla mnie przeprowadzki to szukanie czegoś lepszego, nowego, dopasowanego lepiej do mnie. Np.mieszkałam w duzym mieście, teraz mieszkam w małym, mieszkałam blisko gór - pragnę zamieszkać nad morzem lub jeziorem (bo wakacje to mało - ja się potrzebuję nahapać klimatem, powietrzem, poznać zapachy i życie). Nigdy wcześniej nie chciałam mieszkac w domu (na rzecz bloku/kamienicy) - teraz pojawiają mi się takie "a moze..." :-)

Im jestem starsza, tym bardziej czuję się związana z kolejnymi miejscami. I trudniej się zebrać i wyjechać.. Tak sobie myślę, ze jako staruszka zapuszczę korzenie i ruszyć się nie dam z mojej chatki na kurzej nóżce :):)

A związki Latających Holendrów?

[mszn]

Trochę się podepnę pod temat Diuszesy.

Też jestem z tych, które nosi, chociaż niekoniecznie jest to związane z charakterem, bo w sumie to lubię mieć poukładane na długo. Ale charakter powiedział mi dwie rzeczy: za żadne skarby nie chcę mieszkać i pracować w Polsce i chcę być naukowcem. Nie ma rady, trzeba było zacząć się przemieszczać. Robienie nauki przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza: co najmniej 10 lat przeprowadzek co 2-3 lata. Właśnie kończę drugi rok w Holandii, potem trzy lata w Niemczech, po drodze chciałabym spędzić jeden semestr gdzieś indziej (Australia, UK), a potem to już będą postdoki i nie wiadomo, gdzie mnie rzuci. Zagryzam zęby i pakuję dobytek, bo skoro wdrapałam się tak wysoko po akademickiej drabinie, to chcę się tam utrzymać.

Ale. Czy takie życie musi być pojedyncze? Jak godzicie przemieszczanie się z kraju do kraju ze związkami? Na wiosnę związałam się z chłopcem, rzecz jest rozwojowa, a dla mnie nawet poważna. No ale cały następny rok ja będę w Monachium, on w Amsterdamie, a potem nie ma opcji, żeby on się do mnie przeniósł, bo sam chce zacząć doktorat, więc nawet nie bardzo może planować, gdzie go zaniesie. Jeśli do Stanów, to w ogóle mogiła.

Jak to jest u Was? Czy kolejne miejsca do życia wybieracie pod kątem pracy dla jednej osoby, a druga musi się jakoś dostosować, czy szukacie tak długo, aż oboje znajdziecie coś dla siebie w tym samym miejscu? Jesteście albo byłyście herosami (heroinami?) związków na odległość? Jak dawałyście sobie z tym radę?

O, zachłanności!

[teresa104]

Nie da się mieć bujnej kariery, żywota wagabundy i związku. Zwłaszcza kiedy oboje partnerzy mają taką koncepcję życia. No chyba że wraz ze zmianą myślenia o karierze i szczęśliwym życiu, przedefiniujemy termin związek i związkiem nazwiemy to, co tradycyjne uważa się za przyjaźń korespondencyjną ze sporadycznymi stosunkami. Co kto lubi.

[mszn]

No racja. Za każdym razem jak próbuję sobie wyobrazić siebie rezygnującą z tej czy innej możliwości nazwijmy to zawodowej w imię bycia w jednym miejscu z mężczyzną, to od razu sobie myślę: eee, może kiedyś, może jak będę z kimś wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że dla niego to warto cośtam poświęcić. Wygląda na to, że na to "wystarczająco długo" się nie zanosi, skoro moment, w którym ja jadę gdzieś zawsze przychodzi szybciej, niż owo długo. Oczywiście nadal słodko się łudzę, że tym razem będzie inaczej i przynajmniej on mi na inny kontynent nie ucieknie.

Mówią, że cały myk polega na tym, żeby od początku ustalić sobie, gdzie i kiedy jest kres takiego bycia na odległość i do tego kresu dążyć bez wymówek, że jeszcze to i jeszcze tam. Dla mnie póki co taką bottom line jest doktorat - nigdy przenigdy nie zrezygnuję z miejsca, w które się dostałam. Ale nie jestem pewna, czy przypadkiem jak zostawiałam ówczesnego chłopca w Polsce, to nie mówiłam, że mgr w Amsterdamie jest konieczna, a potem się zobaczy...

Jak byłam w czerwcu w Polsce to widziałam, że w Wysokich Obcasach ekstra był jakiś artykuł o niekohabitujących związkach, ze statystykami i what not, na wszelki wypadek nie przeczytałam, żeby sobie nie ryć we łbie. Ale siedzi mi to na żołądku dalej.

Pewnych rzeczy się niestety nie przeskoczy, etap korespondencyjny w każdym związku (młodych) akademików jest nieuchronny. Liczyliśmy to z kolegą, na w tej chwili na 15 facetów w katedrze, do której dołączę we wrześniu, co najmniej sześciu jeździ do żon/dziewczyn (a nawet do dzieci). Wszyscy zakładają, że sytuacja jest przejściowa, ale jest. To chyba znowu kwestia zdefiniowania, co jeszcze uznajemy za przejściowe, a co jest już beznadziejną sytuacją.

No chyba jednak jestem oziębłą karierowiczką. Mama mi zawsze powtarzała, że na faceta, który za mną podąży bez wyrzutów, to nie mam co liczyć. Może faktycznie nie mam się co zastanawiać nad miłością, póki nie osiądę.

[szarsz]

Ja znam takich młodych akademików, co zawsze razem. Studia razem, doktorat razem (po dwóch stronach jednego biurka), postdoc też razem, na drugim końcu świata. Długo szukali labu, w którym znalazło się miejsce dla obojga. Ale oni nawet siku razem chodzą :)

[ewik-mysza]

z moją siostrą podobnie jest..
Ciąga swojego małżonka wszędzie gdzie jedzie, pracują zawsze w tym samym miejscu - przez co on też się z informatyka na bioinformatyka przekierunkował...
Gdyby nie siostra to on siedziałby teraz gdzieś w PL i programował, ale zdecydował się dla niej rzucić swoją karierę i przeniósł się z nią do stanów.. itd.
W pewnym momencie oni oboje dostali dość lukratywne propozycje - w dwóch miejscach świata.. więc moja siostra stwierdziła, że skoro i tak się mają przenosić i do tej pory on rezygnował dla niej to proszę bardzo - pojadą tam gdzie on dostał propozycję, ale....
w takim wypadku to on ma organizować przeprowadzkę i wszystkie formalności...
szwagier pomyślał.. i pojechali tam gdzie ona dostała ofertę :)

Tylko, że przy jej możliwościach to ona dyktuje warunki i warunkiem była praca dla niego.

[metia]

Mszn, dziękuję Ci za ten post, odnalazłam się w nim! Zwłaszcza w tym fragmencie:
Za każdym razem jak próbuję sobie wyobrazić siebie rezygnującą z tej
> czy innej możliwości nazwijmy to zawodowej w imię bycia w jednym miejscu z mężc
> zyzną, to od razu sobie myślę: eee, może kiedyś, może jak będę z kimś wystarcza
> jąco długo, żeby wiedzieć, że dla niego to warto cośtam poświęcić.
Cieszy mnie to, że jest ktoś podobny do mnie, bo moi znajomi z Polski - sami sparowani - zupełnie tego nie rouzmieją i spisali mnie trochę na straty (czyt. wieczny singiel).

U mnie było tak, że długoletni związek rozpadł sie po wyjeździe na Sokratesa. Dla kolejnego faceta zrezygnowałam więc z wyjazdu na doktorat za granicę. I to był błąd - związek się rozpadł, a ja zostałam z niczym. W międzyczasie zaczełam doktorat w Polsce i planowanie wyjazdu za granićę. Przez ten czas była sama, bo żaden facet, z którym się zaczynałam spotykać, nie chciał na wstępie zaakceptować wizji wyjazdu, a ja powiedziałam sobie, że więcej nie zreygnuję. No i wyjechałam - sama, z czystym sumieniem ;) No i traf chciał, że kogoś tu poznałam - kilka tygodni temu, a muszę za tydzień wracać do Polski. I już myślałam, że znowu koniec, ale nie - powiedział, ze jak coś, to damy radę, samolotem podróż trwa (w całości - z dojazdem na lotnisko i z - 4h) :) Więc chyba będę w związku na odległość, no chyba, że jakimś cudem wezmą mnie na tutejszy uniwersytet do pracy ;)

Natomiast powiem Ci rzecz pocieszającą - na zachodzie ludzie są dużo bardziej mobilni i otwarci, niż w PL - ale pewnie sama to zauważyłaś. Natomiast to się również przekłada na związki - związek w obrębie Europy, to nie jest dla nich związek na odległość. Z Amsterdamu do Monachium jest pewnie ze 2h samolotem - czyli dla Holendra/Niemca nic, bo tyle, to on i do pracy codziennie jeździ. Więc jeżeli Twój partner też ma takie nastawienie, to jest duża sznasa, że przetrwacie. A na post-doca pojedziecie już gdzieś razem :)

[sbarazzina]

Tereso, ale w sumie dlaczego nie?

W zasadzie mogłabym się podpisać pod postem Mszn, tyle tylko, że ja jestem dość elastyczna. I o ile zależałoby mi na związku to chętnie dostosowałabym się do wyboru faceta. O ile nie byłby to wybór nudnej stabilizacji ;) Tyle tylko, że w momencie podejmowania życiowych decyzji i tych związanych z wyjazdem, akurat byłam sama, więc nie musiałam brać cudzego zdania pod uwagę.

Ja wszędzie potrafię być szczęśliwa bo mój dom jest tam gdzie ja jestem. Łatwo się aklimatyzuję, znajduję nowych znajomych. Nie potrzebny jest mi szewc znany od dzieciństwa ;) Każda przeprowadzka to ekscytująca przygoda, poznawania nowej kultury, nowego miejsca, nowe smaki, zapachy i emocje.

Teraz znowu stoję przed wyborem co, a raczej gdzie dalej. Już mi trochę parcie na nowe minęło. To znaczy, że chętnie przeprowadziłabym się do innego kraju, ale jeśli zostanę tu gdzie jestem, to też nie będę rozpaczać, bo dobrze mi tu gdzie teraz jestem i widzę wiele plusów obecnego miejsca zamieszkania. Dlatego trochę zdam się na los, tam gdzie znajdę fajniejszą pracę, tam pojadę:)

Też się czasem zastanawiam, czy takim podejściem nie zamykam się na potencjalny związek. Ale skoro w tej chwili w żadnym związku nie jestem, to nie ma to chyba znaczenia, bo w nowym miejscu szanse na poznanie odpowiedniego człowieka są takie same. Ale, czy aby na pewno?

[sylwiastka]

Ja w takiej przyjaźni korespondencyjnej żyję 2 lata i przyznam się, że bardzo mi to odpowiada. Jesteśmy z różnych krajów europejskim, porozumiewamy się po angielsku, widujemy (średnio) 5 razy w roku. Dystans dzieli nas geograficzny Europa-Europa, Europa-Usa w obydwu konfiguracjach, Usa-Usa, a niedługo Europa-Ameryka Południowa, ale tak to mało nas dzieli:)
Gdy obojgu taki rodzaj związku odpowiada, to nie widzę większych problemów. My nadal chcemy kiedyś razem zamieszkać:)
A jeśli chodzi o naukę, to właśnie mnie bardzo pociąga w niej możliwość mobilności. Jednak jeśli ktoś nie chce się ruszać z miejsca też nie musi.

[sylwiastka]

I jeszcze jedno, czy związkiem nazywa tylko się kohabitację, z obiadkami, codziennym seksem i obrączką na palcu?

[daria_as]

To ja chyba nie jest w związku, choć obrączkę mam i kohabituję, ale ani obiadków, ani seksu codziennie, to już nie :/ Czy codzienny seks to wymóg konieczny związku/małżeństwa?

[pierwszalitera]

daria_as napisała:

> To ja chyba nie jest w związku, choć obrączkę mam i kohabituję, ale ani obiadkó
> w, ani seksu codziennie, to już nie :/ Czy codzienny seks to wymóg konieczny zw
> iązku/małżeństwa?

A co ma do tego seks? Wydaje mi się, że teresie nie chodziło o codzienne obiadki i seks, tylko o pewien stopień intymności, który możliwy jest tylko, gdy mamy codzienny fizyczny (albo prawie codzienny), niekoniecznie seksualny kontakt z partnerem. Związek na odległość może być bardzo interesujący, erotyzujący i nawet wygodny, ale moim zdaniem tylko przez jakiś czas i raczej dla ludzi nie do końca zdecydowanych na wspólne życie z jednym partnerem. Dla większości zdecydowanych będzie to wyjście tylko na pewien określony, przejściowy czas i kiedyś tam pojawia się potrzeba większej wspólnoty. Prawie zawsze pojawia się w takim związku poczucie stałej tęsknoty, mniejszej satysfakcji, osamotnienia, a nawet marnowania czasu, bo wszystkiego nie da się przekładać na później. W takich związkach łatwo o zdradę, ale wcale nie ze względów seksualnych, po prostu czasem chce się mieć kogoś bliskiego przy sobie w łóżku i rozmowa przez skypa tego nie załatwi.

[slotna]

Ja te tesknote i osamotnienie odczuwalam mocno na samym poczatku, w fazie silnego zakochania. Planowalismy wtedy zamieszkac razem skoro tak, bo przeciez wytrzymac sie nie da. Po czym w miare aranzowania tego, zapal nam stygl i okazalo sie, ze - mnie przynajmniej - juz dobrze. Bywa czasem slabo przy rozstaniach, ale powroty to nagradzaja. I wogle :) Lubie swoj zwiazek, mimo oczywistych niedogodnosci ma tez i zalety :)

[kis-moho]

> A co ma do tego seks? Wydaje mi się, że teresie nie chodziło o codzienne obiadk
> i i seks, tylko o pewien stopień intymności, który możliwy jest tylko, gdy mamy
> codzienny fizyczny (albo prawie codzienny), niekoniecznie seksualny kontakt z
> partnerem.

Swieta racja. My juz piaty rok z malymi przerwami przemierzamy Europe, i mamy tego oboje serdecznie dosyc. Wychodzi na to, ze zeby razem zamieszkac oboje musimy zrezygnowac z pewnych mozliwosci kariery, ale przeciez to nie znaczy, ze od razu bedziemy ulice zamiatac. A w zamian za to bedzie mozna razem rano wypic kawe, a i poklocic sie osobiscie, a nie przez skype.
Swoja droga, kiedy nie bylo skype'a, jak sobie radzili ludzie w zwiazkach na odleglosc?

Jak to drzewiej bywało ;)

[maheda]

Dzwonili do siebie lub po prostu pisali listy.
Listy były o tyle częstsze, że nie było telefonów komórkowych, a niejednokrotnie nawet z telefonem stacjonarnym był problem.
Przy czym ze stacjonarnym było śmiesznie, bo trzeba było najpierw zadzwonić do takiego biura, gdzie siedziały panienki łączące telefony międzymiastowe albo międzynarodowe, one zestawiały połączenie przy wydatnej pomocy koleżanek z innych miast i krajów i dopiero po jakimś czasie taka panienka oddzwaniała do osoby zainteresowanej z informacją, że jest już połączenie i można rozmawiać :D
Pewnie dla większości z Was to jakaś abstrakcja, ale tak było jeszcze trzydzieści lat temu...

Zatem związki na odległość, czyli tzw. korespondencyjne i owszem, istniały.
Jeśli związek był "gorący", to listy pisywało się nawet codziennie i codziennie dostawało. Oczywiście, zanim dostało się odpowiedź na swój list z zagranicy, mijały i tygodnie, dodatkowo list dostawało się otwarty i ponownie zamknięty (nieraz bez części romantycznej zawartości, która się spodobała cenzorowi/cenzorce), ale cóż to było wobec miłości :-)

[slotna]

> Swoja droga, kiedy nie bylo skype'a, jak sobie radzili ludzie w zwiazkach na od
> leglosc?

Hihihi, ja wcale nie mam skype'a, malo tego - prawie w ogole nie rozmawiam z chlopakiem przez telefon, bo on nie cierpi rozmow telefonicznych i juz. Piszemy tylko maile, jeden za drugim. Tak bylo zreszta jeszcze zanim bylismy razem, przyjaznilismy sie i stukalismy tych maili na tony.

Pogaduchy

[kis-moho]

A ja bez codziennych rozmow o de maryni bym chyba nie mogla. W takim razie ciesze sie, ze zyje w czasach skype'a, a nie wymiany listow, bo stara panna bym pewnie zostala :o)

[slotna]

No to nie wiem, moze malo gadam o de maryni :) Sadze, ze moj facet jest z tego zadowolony :)

[kis-moho]

> No to nie wiem, moze malo gadam o de maryni :) Sadze, ze moj facet jest z tego
> zadowolony :)

To sie dobrze dobraliscie w takim razie :o) My jestesmy straszne gaduly, bez godziny-dwoch codziennych sesji na skypie nie da rady. Dlatego sie zastanawialam, co tez ludzie kiedys robili bez skype'a, ale pewnie wtedy w zwiazkach na odleglosc wytrzymywali tylko ci mniej gadajacy.

[slotna]

Eee, nie, tak ogolnie to gadam duzo, wiec sie dobralismy o tyle, ze ja mowie, a on slucha ;) Ale jak nie chce, to nie, mnie nie przeszkadza - za to pisze sensowne w miare maile, bo _o__czyms_, wiec go nie denerwuje ;) Jakbym miala regularnie dzwonic to bym takie glupoty pewno gadala, bo nie zawsze znajdzie sie temat, a skoro juz jest rozmowa telefoniczna, to glupio siedziec w ciszy, nie?

[slotna]

Dwa lata jestem w zwiazku na odleglosc, ja w Irlandii, on w Polsce. Teraz bedzie latwiej, bo firma go wysyla regularnie do Anglii, wiec moge jezdzic tam - blizej, bilety tansze, no i fajnie, bo mozemy sobie zwiedzac itp. Glownie ja podrozuje, bo to kocham, w tym roku juz byly 3 wyjazdy i zaraz znow lece. Kolejne miejsce wybralabym tez pod katem latwej komunikacji (duzo-duzo samolotow i oby tansze). Jesli on sie przeprowadzi do Londynu, to w ogole bajka, skadkolwiek bedzie mozna latwo i tanio doleciec. Ale jak mowie - ja latac uwielbiam, nawet ta sama trasa.

[tfu.tfu]

mój nie przetrwał, ale to nie znaczy, że wszystkim się nie udaje

Diuszesa, doskonale Cię rozumiem:)

[mauzonka]

To chyba zależy od osobistych preferencji do zmian vs. stabilizacji; ja należę zdecydowanie do tej pierwszej grupy i podejrzewam, że wyniosłam to z dzieciństwa.

Najpierw 4 podstawówki, potem 2 licea, studia na 2 uniwersytetach, pracę zmieniam co max. półtora roku:) Na studiach co roku się przeprowadzałam do innego mieszkania, teraz za to, gdy kupiliśmy z mężem mieszkanie i po 10 miesiącach udało nam się je wyremontować - podjęliśmy decyzję o wyprowadzce do Kaliforni we wrześniu i tylko smucimy się, że w nowym mieszkaniu pomieszkamy 2 miesiące:(

Morał z tego taki, że dla intensywnie zmieniających najlepszym stylem życia jest minimalizm. Mieć tyle rzeczy, żeby móc je spakować i w każdej chwili gdzieś wyjechać i całkowicie zmienić miejsce do życia. Mam przyjaciela, który właśnie w taki sposób funkcjonuje: 5 miesięcy w Indiach, 6 w Izraelu, rok w Berkeley, pół roku w Hadze... tak się da żyć:)

Imho jesli lubi się zmiany, ten dreszczyk związany z przeprowadzkami, poznawaniem nowych okolic, odkrywaniem nowych warzywniaków w sąsiedztwie i rozkminianiem zasad lokalnej komunikacji miejskiej - to nie ma co się oglądać na gadki typu: "a gdzie ty będziesz mieszkać za 20 lat?":) Wszędzie można się zaaklimatyzować i urządzić na podobnym poziomie.

Bariera językowa? Spójrz na wszystkich imigrantów z Azji, którzy bez znajomości polskiego przyjechali kilkadziesiąt tysięcy km do Polski i byli w stanie założyć własne knajpy z chińskim żarciem. Jeśli oni przeszli przez polską biurokrację, wynająć lokal, załatwić sobie sanepidy, vaty i inne papiery - to Ty nie dasz rady gdziekolwiek indziej w świecie z komunikatywną znajomością angielskiego ???:) No pewnie, że dasz:)

[diuszesa]

mauzonka napisała:


>
> Morał z tego taki, że dla intensywnie zmieniających najlepszym stylem życia jes
> t minimalizm. Mieć tyle rzeczy, żeby móc je spakować i w każdej chwili gdzieś w
> yjechać i całkowicie zmienić miejsce do życia.

O właśnie. Ja po wyprowadzce z rodzinnego domu, w ciągu 4 lat studiów, zmieniałam mieszkanie 6 razy. Potem, po wyjeździe z Polski - w ciągu roku 3 razy. I za każdym razem było coraz więcej rzeczy. Teraz, jak na to patrzę, to większość z nich była niepotrzebna. Ale wtedy jakoś człowiek nie pomyślał, że przecież można wiele z tych rzeczy kupić na miejscu. Zaczęłam bardziej minimalistycznie patrzeć na swoje potrzeby. Częściej przychodzi mi pytanie: czy naprawdę tego potrzebuję? W wielu przypadkach okazuje się, że nie.
Ale czasem dojście do takiego wniosku bywa problematyczne - bo jak przez lata miało się przekazywany stereotyp, że "człowiek powinien mieć dom i dobrze jest mieć zgromadzony jakiś majątek (w sensie - sprzęty, książki, kolekcje)", to potem ciężko się z tego wyzwolić i powiedzieć sobie: " A właściwie po co mi te wszystkie rzeczy? Od dzisiaj będę miała jak najmniej." Ciężko, bo człowiek zawsze ciągnie "do siebie", a nie "od siebie".
Ja właśnie nie mogę się pogodzić z tym, że nie potrzebuję większości swoich książek. No nie mogę, no. Całe życie byłam uczona, że książka jest wartością i że ludzie wykształceni i oczytani powinni posiadać dużo książek w domu. A ja się teraz pytam, czy zawsze? I po co? Owszem, do pewnej ilości książek będę chciała wracać, pewna ilośc mi sie w przyszłości przyda, ale są i takie, których tak naprawdę nie potrzebuję. Przeczytałam, podobały mi się lub nie, ale nie mam potrzeby wracać do nich, nie mam żadnego emocjonalnego stosunku do nich, chociaż są to książki mądre, uznane. Ale boję się zrezygnować z posiadania tych książek. macie tak ze swoimi rzeczami?


Mam przyjaciela, który właśnie w
> taki sposób funkcjonuje: 5 miesięcy w Indiach, 6 w Izraelu, rok w Berkeley, pó
> ł roku w Hadze... tak się da żyć:)

Da się, ale do tego trzeba nie mieć dzieci na wychowaniu.
Zdaję sobie sprawę, że moglibyśmy się z mężem gdzieś przenieść, póki dziecko jest małe (1,5 roku teraz) i nie chodzi do szkoły. Bo potem, to już nie chcę fundować mu stresu zmiany otoczenia. I tak się boję, jak to będzie, kiedy za ten rok lub trochę później syn nasz będzie musiał zetknąć się z nowym otoczeniem i uczyć się nowego języka w kraju, gdzie nie rozumie, co ludzie do niego mówią. :-(

>
> Bariera językowa? Spójrz na wszystkich imigrantów z Azji, którzy bez znajomości
> polskiego przyjechali kilkadziesiąt tysięcy km do Polski i byli w stanie założ
> yć własne knajpy z chińskim żarciem. Jeśli oni przeszli przez polską biurokracj
> ę, wynająć lokal, załatwić sobie sanepidy, vaty i inne papiery - to Ty nie dasz
> rady gdziekolwiek indziej w świecie z komunikatywną znajomością angielskiego ?
> ??:) No pewnie, że dasz:)

No, optymistycznie załóżmy, że tak :-) (no bo w sumie, czemu miałybyśmy zakładać pesymistycznie, nie? ;-) Ale na wszelki wypadek wolę się zawczasu przygotować. :-)
>

[magdalaena1977]

diuszesa napisała:

> Ja właśnie nie mogę się pogodzić z tym, że nie potrzebuję większości swoich ksi
> ążek. No nie mogę, no. Całe życie byłam uczona, że książka jest wartością i że
> ludzie wykształceni i oczytani powinni posiadać dużo książek w domu. A ja się t
> eraz pytam, czy zawsze? I po co? Owszem, do pewnej ilości książek będę chciała
> wracać, pewna ilośc mi sie w przyszłości przyda, ale są i takie, których tak na
> prawdę nie potrzebuję. Przeczytałam, podobały mi się lub nie, ale nie mam potrz
> eby wracać do nich, nie mam żadnego emocjonalnego stosunku do nich, chociaż są
> to książki mądre, uznane.

Ale przecież masz synka. Nie chcesz, żeby on wychowywał się wśród książek? Żeby stopniowo przegryzał się przez zgromadzoną przez rodziców bibliotekę? Żeby czytał nie tylko te same utwory, ale te same egzemplarze co mama i tata?

> Ale boję się zrezygnować z posiadania tych książek. macie tak ze swoimi rzeczami?

Ja się boję i nie zamierzam się niczego pozbywać, ale ja jestem wśród tych zasiedziałych zwolenników stabilizacji.

[yaga7]

> > Ale boję się zrezygnować z posiadania tych książek. macie tak ze swoimi rzeczami?

> Ja się boję i nie zamierzam się niczego pozbywać, ale ja jestem wśród tych zasiedziałych zwolenników stabilizacji.

Ja też się raczej nie pozbywam.
Pierwszych książek zaczęłam się pozbywać dopiero gdzieś rok temu, bo i tak to były książki do pozbycia się, a po drugie brakowało miejsca na półce (nowe półki na książki robimy od lat, jeszcze nam się nie udało). No ale pozbyłam się raptem kilkunastu, co przy sporym księgozbiorze jest kroplą w morzu.

Natomiast wiem, że będę musiała pozbyć się jeszcze jakichś książek i tu już jestem przerażona. Bo mam bardzo emocjonalny stosunek do nich, a jednocześnie wiem, że na pewno do tych konkretnych nie wrócę i raczej nigdy mi się nie przydadzą (w sensie, że dla dzieci nie mam ich co zostawiać). Ale to może za parę lat...

W każdym razie wiem, że gdybym się miała przeprowadzać, mieszkania na pewno bym nie sprzedała i książek też bym nie sprzedała. Chyba.

[pierwszalitera]

magdalaena1977 napisała:

> Ale przecież masz synka. Nie chcesz, żeby on wychowywał się wśród książek? Żeby
> stopniowo przegryzał się przez zgromadzoną przez rodziców bibliotekę? Żeby czy
> tał nie tylko te same utwory, ale te same egzemplarze co mama i tata?

A ja myślałam, że w utworach literackich chodzi o treść, a nie o zżółknięty papier. I podrzucam mojej spokrewnionej małolacie chętnie nowe, śliczne wydania książek, które ja czytałam jeszcze na PRL-owskich szmatławcach godnych papieru klozetowego. Jaki to ona ma mieć do nich sentyment? A jak trzeba będzie, to dostanie je jako e-books. Nie każdy lubuje się w antykwariatach. Ja przestałam się już dawno przejmować zbędnym balastem, każda kolejna przeprowadzka pokazała mi, że człowiek aż tak wiele nie potrzebuje. Do drogich nam ludzi i do ideii należy się przywiązywać, a nie do rzeczy martwych.

[yaga7]

No właśnie, do mnie też dotarło, że i tak nie mam po co hodować książek dla przyszłych pokoleń, bo za te X lat i tak wszyscy będą czytać e-booki na kompie.

Co i tak nie zmienia faktu, że żal mi się tego pozbyć :P

[magdalaena1977]

pierwszalitera napisała:

> A ja myślałam, że w utworach literackich chodzi o treść, a nie o zżółknięty
> papier. (...) Nie każdy lubuje się w antykwariatach.

No właśnie nie każdy. Ale niektórzy tak.
Tak samo, jak niektórych śmieszy nazwanie pięćdziesięciolatki panną a innych nie.

Dziewczyno - uświadom sobie, że nie wszyscy są tacy sami jak Ty.

[pierwszalitera]

magdalaena1977 napisała:

> Dziewczyno - uświadom sobie, że nie wszyscy są tacy sami jak Ty.

A kto ci każe być taką jak ja? Twoje poglądy są często mocno skrajne, a jakoś nie przeszadza ci to w przedstawianiu ich na forum i nie ustępowaniu ze swojej pozycji na krok. Drzazgę w oku brata widzi się chętnie magdalaena, a belki we własnym oku już nie?

[kis-moho]

> A ja myślałam, że w utworach literackich chodzi o treść, a nie o zżółknięty pap
> ier.(...) A jak trzeba będzie, to dosta
> nie je jako e-books. Nie każdy lubuje się w antykwariatach. Ja przestałam się j
> uż dawno przejmować zbędnym balastem, każda kolejna przeprowadzka pokazała mi,
> że człowiek aż tak wiele nie potrzebuje.

A ja nie moge sie rozstac z moimi ulubionymi ksiazkami i z kazda przeprowadzka mam wiecej ciezkich pudel. I do e-bookow tez nie moge sie przekonac. Wiem, ze bardziej poreczne, i mniej miejsca zajmuja, ale... no, nie lubie.
Na szczescie jestem w stanie bez problemu rozstac sie z ksiazkami, ktorych nie lubie/nie czytam. A mam w rodzinie ciotke, ktora ma regaly pelne ksiazek, do ktorych nikt nigdy nie zajrzy. Ale oddac jej szkoda. Dobrze, ze nie ma w planach przeprowadzki, bo to bylaby dopiero katastrofa.

[slotna]

Ja kocham ksiazki, w sensie przedmiotu. Uwielbiam piekne wydania, ladne okladki, dobry papier - kiedy mam taka cudna nowosc, ogladam ja z naboznym zachwytem, wacham (hehe), gladze. To jest problem, nie powiem. Chyba bede juz docelowo gromadzic to wszystko w Warszawie (facet uwielbia ksiazki jak ja, ma wielki regal i plany na kolejny, a scian duzo ;)), bo tu i tak wracam, a jakbym sie miala szybko przeprowadzic z Irlandii gdzies indziej, to na raz nie wydole. Ja nawet ksiazki o robotkach kupuje, chociaz wzorow w necie multum na wszystko - po prostu lubie miec, patrzec, przyjemniej mi sie robi z takiej ladnej ksiazki. Tak juz mam :) Za to nie kolekcjonuje zadnych figurek, ozdobek, butow ani toreb, mam minimalistyczny wystroj, jedna zmiane poscieli, raczej niewiele chyba ubran.

[felisdomestica]

O treść chodzi jak najbardziej, dlatego konkretne wydanie, w tłumaczaniu konkretnego tłumacza się liczy. Już nie mówiąc o tym, że ksiązki bywają wydane raz, a potem już nigdy, bo w naszym kochanym kraju rzecz starsza niż pięć lat już nie istnieje.

[pierwszalitera]

felisdomestica napisała:

> O treść chodzi jak najbardziej, dlatego konkretne wydanie, w tłumaczaniu konkre
> tnego tłumacza się liczy. Już nie mówiąc o tym, że ksiązki bywają wydane raz, a
> potem już nigdy, bo w naszym kochanym kraju rzecz starsza niż pięć lat już nie
> istnieje.

Dobra literatura się obroni, a wydaje mi się, że tylko taką warto gromadzić jako dziedzictwo kulturowe i polecać następnym pokoleniom. Klasykę dostaniesz zawsze, jak nie w Polsce, to w innym kraju, tu przydaje się znajomość języka, albo języków obcych.

[tfu.tfu]

moje książki wylądowały w polskiej bibliotece w Glasgow oraz w kilku bibliotekach krajowych ;-)
a jak mam potrzebę mieć coś co mam potrzebę mieć, to awesomebooks.com wysyła wszędzie ;-)