Etos rodziny

[jul-kaa]

Przyznam, że piszę pod wpływem ostatnich wydarzeń, ale przemyślenia mam od lat.

Zastanawia mnie, czy i w jakich rodzinach istnieje coś takiego, jak przedkładanie jej członków nad innych ludzi. Uściślając – czy w trudnej dla nas sytuacji bardziej liczymy na członków rodziny, czy na innych ludzi (przyjaciół, współpracowników), czy rezygnujemy z własnych planów w momencie, kiedy rodzina nas potrzebuje, czy w ogóle rodzina jest dla nas „ważniejsza od reszty świata”.

Może dla ilustracji opowiem swoją historię – otóż kilka dobrych lat temu miałam w swoim życiu dość nieprzyjemną sytuację, której konsekwencje (dla mnie) ciągnęły się dość długo. Bardzo wtedy potrzebna mi była pomoc rozumiana zarówno jako wsparcie, jak i konkretna podpora. Pomoc otrzymałam od najbliższej rodziny (rodzice i obecny mąż) oraz przede wszystkim od przyjaciół, z którymi nie mam i wtedy też nie miałam bliskiego (rozumianego jako codzienny, czy choćby copółroczny) kontaktu, ale którzy byli i do dziś są przy mnie zawsze, kiedy tego potrzebuję. Warto podkreślić, że opisywana sytuacja nie była w pełni jednoznaczna i można ją było rozumieć zarówno jako wynikającą wyłącznie z mojej winy, jak i jako nieszczęście, które spotkało mnie niezasłużenie.
Na moje (dzisiejsze) nieszczęście, o niektórych sprawach dowiedzieli się ludzie, którzy dowiedzieć się nie powinni – czyli członkowie trochę dalszej rodziny. Są to krewni drugiego stopnia, czyli dla niektórych bardzo bliscy. Jest w naszej rodzinie tradycja spotykania się z nimi raz na jakiś czas (np. z okazji świąt) oraz czasem próbuje się „podtrzymać więź”. Dla mnie zaczyna to być trauma – ci ludzie wiedzą o mnie rzeczy, które do dziś są dla mnie trudne, nie dają mi (co gorsza) o nich zapomnieć wbijając raz na jakiś czas celną szpilę (mówiąc na przykład: ”tak, tak, pamiętamy, co się wtedy działo” – zupełnie bez kontekstu, tak tylko, żeby przypomnieć). Zastanawiam się, w imię czego mam w ogóle utrzymywać z nimi kontakt? Dlaczego w ogóle mają istnieć w moim życiu? Czy mogę się od nich zupełnie odciąć? Czy (i jeśli tak, to dlaczego) zasługują na to, żebym uwzględniała ich istnienie w jakichkolwiek swoich planach?

A jak jest u Was? Czy członkowie bliższej i dalszej rodziny są dla Was ważni? Czy wybaczacie im więcej, niż wybaczyłybyście innym? Czy spędzacie święta z tymi, których nie lubicie, ale z którymi trzeba spędzać czas?

Jakie jest Wasze podejście do „rodziny” – rodziny pochodzenia (ew. rodziny męża/TŻeta), czyli tej, której sobie nie wybrałyście, ale która została Wam dana z całym dobrodziejstwem inwentarza?

[justinehh]

No co ty, rodzina to świętość, o rodzinie mówi się tylko dobrze, zły to ptak, co
własne gniazdo kala ...

[mleko_w_tubce]

U mnie dopiero w sytuacji prawdziwego nieszczęścia i prawdziwej
potrzeby pomocy okazało się na kogo można liczyć. Dalsza rodzina
niby chce pomóc, ale wychodzi zupełnie inaczej. Mogę liczyć na
najbliższą rodzinę czyli rodziców i braci- reszta nie daje rady.
Musimy spędzać razem święta itd, ale to już nie to samo co kiedyś.
Strasznie to sztuczne i nieprzyjemne, dlatego zdecydowałam, że na
najbliższe święta gdzieś wyjadę. Albo zostanę sama w domu. A co?
Chyba mogę mieć swoje zdanie?

[panistrusia]

To ja może napiszę o patologii: rodzina mojego męża.
Ślub wzięliśmy po 10 latach narzeczeństwa, dopiero z papierkiem
jestem zapraszana np. na zdjęcia rodzinne podczas imprez. Na stypie
po śmierci dziadka (u którego z moim chłopakiem zamieszkaliśmy, kiedy
już był w ostatnich stadiach choroby) usadzili mnie przy stole dla
mniej ważnych gości (złośliwie napiszę: najbliższa rodzina zmarłego
siedziała przy honorowym stole w celu chyba pokazowego chlipania do
rosołu). Dopóki się nie pobraliśmy rodzice chłopaka nie mieli
pozapisywanych 'namiarów' na mnie. Maile do mnie pisali na adres
swojego syna. Gdy pojechaliśmy wspólnie pod namioty i zrobiło się
niespodziewanie chłodno siostra zrobiła mojemu narzeczonemu awanturę
(do jej histerii dołączyła się teściowa a na koniec to już nawet
jakieś wujki) o to, że powinien oddać jej swój cieplejszy śpiwór a
nie mnie.
Podczas ceremonii ślubu, gdy pani urzędniczka wyczytała, że zostaję
przy swoim nazwisku padł komentarz, że bardzo dobrze, ale jak się
okazało, że ewentualne dzieci też będą nosić moje nazwisko, to
teściowa pokazowo zemdlała :D (dodam, że braliśmy 'szybki ślub', bez
obrączek, w normalnych ubraniach, a teściowie zjawili się w strojach
balowych, z pretensją, że nie zaprosiliśmy całej ICH rodziny
(wcześniej chcieli nam zafundować wesele, pod warunkiem, że z mojej
rodziny tylko mama i dziadkowie)).

Nie utrzymują kontaktów z nikim spoza rodziny (i są z tego dumni),
kategorycznie odmawiają nam spotkania się w restauracji czy kawiarni,
bo po co, skoro ma się dom.

Po wielu latach starań o dobre relacje, zaczęłam ich olewać. Kiedyś
bardzo mnie 'ruszały' ich akcje, teraz traktuję je raczej jako
potencjalny scenariusz do czarnej komedii, albo jako anegdotki.

P.S. Mój mąż został wydziedziczony, gdy powiedział rodzicom, że
chodzi do psychologa i opowiada mu o swoich RODZINNYCH sprawach.

P.S.2 Ta rodzina to wykształceni ludzie, piastujący kierownicze
stanowiska, katolicy - a jakże :)

[jul-kaa]

My z mężem mamy dobry kontakt z moim rodzicami i mówimy o nich i do nich "mamo"
i "tato". Z rodziną męża kontakt utrzymuje w zasadzie tylko on, ja już sobie
dawno odpuściłam. jego dalsza rodzina (poza jeszcze babcią i jedna ciocią) w
zasadzie w ogóle dla nas nie istnieje. Pamiętam, jak przed ślubem zależało mi na
dobrych kontaktach z teściami - ile nocy przepłakałam, że mnie nie akceptują,
ile się starałam żeby wreszcie się to zmieniło. Bałam się strasznie, że będzie
to ciążyć na naszym związku, że to przecież rodzina męża i trzeba być z nią w
dobrych stosunkach. Po ślubie z wielką ulgą skonstatowałam, że już mi na nich
nie zależy, że kompletnie mnie nie obchodzi co myślą. Ze mną nie kontaktują się
prawie wcale, mężowi trują cztery litery raz na dwa-trzy tygodnie. Potrafią
nadal mieć wobec niego jakieś oczekiwania i roszczenia.
Jedyne, co mnie martwi, to jego stosunek do nich - póki siedzą cicho i nie
dzwonią, to jest spokój. Ale jak tylko się odezwą, mąż ma poczucie, że zaczęło
im na nim zależeć (co nie jest prawdą - nigdy im specjalnie nie zależało),
cieszy się jak głupi, że chcą się z nim spotkać. Potem okazuje się, że znów
mieli jakąś wielce ważną sprawę - naprawić spłuczkę, wbić gwóźdź albo coś w ten
deseń. Wtedy on spuszcza nos na kwintę, znów jest mu przykro, znów stwierdza, że
trzeba o nich zapomnieć i nie liczyć na ciepłe uczucia. I za kilka tygodni
powtórka z rozrywki.
Nie chcę tu przytaczać tekstów, jakie mi parę razy zaserwowali, nie chcę
opisywać sytuacji bardzo nieprzyjemnych, bo staram się o tym nie pamiętać.
Cieszy mnie to, że po prostu mogłam sobie ze spokojnym sumieniem odpuścić.

[daslicht]

Warto mieć zachowane dyplomatyczne stosunki z rodziną, ale trzymać
się od niej w bezpiecznej odległości. A liczyć tylko i wyłącznie na
siebie.

TŻ to Technologia Żywności, roboty do domu się nie zabiera. Do domu
przyprowadzę jedynie przyszłego (na dzień dzisiejszy abstrakcyjnego)
ślubnego. Reszta wara od mojej twierdzy.

[slotna]

Ja na swoje szczescie mam przyjaciolke, najblizsza mi osobe w swiecie, z ktora znam sie od lat i wiem, ze nigdy mnie nie zawiedzie. Mam tez kilku innych przyjaciol, rownie spolegliwych. To mi wystarczy.

Z blizszej rodziny mam kontakt z mama - mieszkam z nia teraz, wiec to jakby oczywiste ;) Kiedy nie mieszkalysmy razem rozmawialysmy przez telefon tak chociaz raz na miesiac - dwa, czasem czesciej. Dzwonie do dziadkow i odwiedzam ich w miare mozliwosci. Czasem, ale bardzo rzadko widuje sie z siostra mamy, w sumie moglabym ja widywac czesciej, ale jakos nie wychodzi z roznych powodow. Nie zalezy mi zreszta jakos bardzo, chociaz ja lubie.

Z zadnymi kuzynami, wujkami itp. nie mam kontaktu, tzn. nie odwiedzamy sie, nie zapraszamy. Zawsze tak bylo, chociaz niektorzy mieszkali w tym samym malym miescie, co my. Z tego co wiem, to moj ojciec nie przepadal za nimi i mama sie jakos odciela od tej czesci rodziny - coz, nie przeszkadza mi to, i tak raczej nie bylibysmy blisko.

Z ojcem zupelnie sie nie kontaktuje od jakichs dwoch lat, nie mam takiej potrzeby. Nie lubie go po prostu, on do mnie nie dzwoni, ja do niego i tyle. Zreszta ma nowa rodzine. Ale czasem slysze "jak tak mozna, przeciez to twoj ojciec" - heh, i co z tego?

Z bratem prawie wcale nie rozmawiam, czasem, przy okazji kiedy mama do niego dzwoni. Byc moze dlatego, ze jeszcze nie wyroslismy z dokuczania sobie. Powodem moze byc to, ze wyprowadzilam sie, kiedy mial 14 lat (okropny wiek dla chlopca) i nie zdazylismy razem dorosnac? I tak nam zostalo, te przepychanki. Wole tego unikac.

Ogolnie jak widac wiezy rodzinne nie maja dla mnie niemal zadnego znaczenia. Przyjaciele sa wazniejsi, to ludzie ktorych sama wybralam, a oni wybrali mnie. Moja mame lubie wyjatkowo, ale ona po prostu jest bardzo fajna, sympatyczna osoba :)

[jul-kaa]

Ja mam ze swoimi rodzicami kontakt bardzo dobry, w zasadzie zawsze mogę na nich liczyć, uwielbiają (z wzajemnością) mojego męża. I to jest w sumie podstawa. Nie wiem, za jakie grzechy mam się jeszcze kiedyś męczyć na spotkaniach rodzinnych, z ludźmi których nie lubię, z którymi nic (prócz więzów krwi...) mnie nie łączy, z którymi nie mam o czym rozmawiać.
Kilka dobrych lat temu dość twardo postawiłam ultimatum - albo my, albo ciocie M i D oraz wujkowie P i J. Rodzice (w sumie mama, bo to jej rodzina) mówiła, że przecież jest miło, że warto raz na rok się spotkać, że więzi rodzinne, że bla bla. A faktem jest, że każde takie święta były stresogenne, że w każde czuliśmy ulgę, kiedy ciocie i wujkowie (i ich fajne rodzinki) wreszcie sobie szli do domu. Wtedy mogliśmy spokojnie usiąść, odprężyć się i dobrze bawić. Zastanawia mnie to, że skoro wszyscy się męczyliśmy, to dopiero ja - najmłodsza na razie w rodzinie - postawiłam sprawę jasno i uwolniłam nas od tego ciężaru. Teraz wszyscy wydają się zadowoleni, skończyło się granie, udawanie, skończyły się zawoalowane docinki. Tylko dlaczego trwało to tak długo?

Mój tata mawia, że zakaz kazirodztwa jest wyrazem najwyższego wstrętu do członków najbliższej rodziny. No i ma rację :)))

[kryklu]

Dla mnie rodzina jest bardzo ważna. Tyle, że jest to rodzina z
wyboru. Zdecydowana jej większość nie jest ze mną czy z moim mężem
spokrewniona, to przyjaciele, znajomi, chociaż są w tej grupie
również przedstawiciele biologicznej rodziny, ale tylko wybrani.
Miałam podobne przejścia jak jul-kaa i panistrusia. Co się
naprzeżywałam i napłakałam to moje. Na szczęście zmądrzałam i
odpuściłam. Zycie jest za krótkie na bylejakich ludzi. Kiedy muszę
przebywać w towarzystwie ludzi, którzy mnie drażnią i męczą, mam
dojmujące poczucie straty czasu, a kiedy siedzę sama bezmyślnie
dłubiąc w nosie już nie.
Jeśli są w naszym otoczeniu ludzie, którzy nas lubią i cenią, na
nich warto się skupić. Szkoda czasu i energii na zabieganie owzględy
ludzi głupich, wrednych. A to że mamy wspólnych przodków to żaden
argument. Zresztą ze wszystkimi ludźmi mamy wspólnych przodków :)
Oczywiście matka i ojciec to zawsze rodzina. W trudnych chwilach,
szczególnie w starszym wieku mają prawo oczekiwać pomocy ze strony
dzieci. Wszelkie złe emocje należy wtedy odłożyć na bok. To jest
minimalna przyzwoitość.

[plica]

akurat jestem w tej komfortowej sytuacji, ze wiekszosc rodziny mam poobrazanej, bo slub byl jedynie 14-osobowy i nie bylo ciotkow, wujkow i babek. z tego powodu nie musze sie nimi za bardzo przejmowac bo i tak maja focha :) mi to pasuje, nie czuje sie winna. reszta - rodzice, rodzenstwo - w potrzadku, staram sie ich wspierac, zauwazac potrzeby, ale wlasnej niezaleznosci bronie zaciekle. wszelkie zapedy dyktatorskie np. mojej mamy staram sie niszczyc w zarodku :)
jesli chodzi o to kto jest wazniejszy - zadarzalo mi sie odwolac wizyte na weekend u rodzicow, bo przyjezdzali znajomi, ktorych nie widzialam rok czasu. albo odwrotnie. ojciec robil grila na dzialce - odwolany wypad na piwo ze znajomymi. staram sie utrzymywac wzgledna rownowage - zgodna raczej z moimi uczuciami a nie sztucznym "poczuciem powinnosci". moj maz mowi czasem, ze zla kobieta jestem, ale ja po prostu szczera kobieta jestem.
poza tym od roku nie moze mi przejsc przez gardlo slowo "mama" do tesciowej. mimo, ze to wspaniala babka, ale nie moge i juz. mam już jedną :)

[jul-kaa]

plica napisała:
> poza tym od roku nie moze mi przejsc przez gardlo slowo "mama" do tesciowej. mi
> mo, ze to wspaniala babka, ale nie moge i juz. mam już jedną :)

Mój mąż do mojej mamy mówi "mamo", do babci "babciu", do taty bezosobowo (tata
jest trudny). Ja do teściów mówię "proszę pani/pana". Nikt nie zaproponował mi
niczego innego, zresztą i tak bym na to nie poszła :)

[elske]

Ja najblizsza rodzine mam bardzo rozbudowana.Mam troje młodszego rodzenstwa.Moja
najbliższa rodzina to także rodzenstwo mojej mamy, ich dzieci czyli moje
kuzynostwo i dzieci kuzynostwa.Z rodzenstwem taty już nie mam takich
więzi.Ciotki i wujkow jeszcze znam,ale ich dzieci juz nie wszystkie (tato ma
osmioro rodzenstwa).
Dlaczego jestem silnie zwiazana z kuzynami?Bo dorastalismy razem, każde wakacje
ze soba spędzalismy u babci,bo mielismy ze soba czest kontakt i tak juz zostalo.
Teraz dbam o to, zeby moje dzieci miały wspolne wspomnienia z dziecmi mojej
siostry.Bo to najblizsza rodzina .

[victoria1985]

IMO z rodzinna to się dobrze tylko na zdjęciach wychodzi a najlepiej to stanąć z
boku tak żeby łatwiej się można było ze zdjęcia wyciąć.
Mam bardzo dobre relacje z rodzina mojej mamy a z ojca praktycznie nie utrzymuje
kontaktu . Gorzej jest z rodzinną mojego TŻ rodziców i rodzieństwo ma bardzo
fajnych gorzej z jego dalsza rodzinna.
Oni zajmują się głownie obgadywaniem ludzi i ciągłą krytyką .
Dlatego z moim narzeczonym nigdy nie weźmiemy ślubu dlatego , bo na sama myśl że
będę musiała na wesele ich zaprosić robi mi się niedobrze . To będzie wielka
obraza majestatu jak ich nie zaprosimy. A organizowanie imprezy za 20tyś po to
tylko żeby ci d.. obrobili nie ma żadnego sensu , a ja nie mam chęci żeby w tym
cyrku uczestniczyć .

[plica]

Nikt nie zaproponował mi
> niczego innego, zresztą i tak bym na to nie poszła :)

a mi sie to delikatnie lub nie sugeruje. co wiecej - sugeruje mi to wlasna mama - ta prawdziwa, ta nieprawdziwa tak niesmialo :)

[kura17]

hehe, u mnie przed slubem tez byl foch (rodziny), bo nie zaprosilismz jednej z
siostr mojej babci (a druga zaprosilismy, bo jest moja chrzestn)...
... a potem okazalo sie, ze focha mieli (prawie ) wszyscy... oprocz rzeczonej,
niezaproszonej ciotki... ona sie z naszego slubu bardzo cieszyla, dopytywala,
jak bylo, jak sie spotkalysmy, to skladala mi zyczenia i naprawde byla
szczesliwa i dobrze nam zyczyla :)

Czy da się zrobić ślub bez focha?

[daslicht]

Co czytam/słucham, to ktoś się obraził, ktoś kogoś objechał i w
ogóle wszyscy się sfochowali i teraz trzeba robić listę kto się z
kim nie lubi.

Jakbym kiedyś brała ślub, to nie zaproszę nikogo, a dzień wcześniej
wyślę zbiorowego maila "Jeśli czytasz to przez dd.mm.20rr, to tego
dnia bierzemy ślub, jeśli po, to już wzięliśmy. Miłego dnia!".
Obrażą się wszyscy albo nikt, ale na pewno nikt nikogo nie objedzie
i nie bedzie wspomnień w rodzaju "wujek Zdzisiek się schlał i robił
striptiz na stole, a kuzynka Ziuta ubrała się jak tania k...".
HAHAHA! :))))))

[sbarazzina]

hahahahahaaaaaaa :)))

przekonałaś mnie;)

[victoria1985]

mnie się marzy ślub w US taki my i dwóch światków
ale później sobie myślę że może jeszcze rodziców no i dziadków i tak dalej i
lista rośnie więc to jest bez sensu.
Pozostaje nam albo lasvegas albo w jakimś pięknym zakątku świata i wtedy ślub
może być udzielony np przed konsula RP :)

[elayne_trakand]

Na naszym slubie swiadkami byli moj ojciec i tesciowa. Byla obecna tez moja mama
i brat. Po drodze nawineli sie kolega malza, moja ciocia i moja fryzjerka (nasza
wspolna kolezanka) ktora czesala mnie przed. Ta trojka gosci byla w dzinsach i
fajnie :)

[jul-kaa]

Nie da się, ale trzeba tak wycyrklować, żeby obrazili się ci, z którymi kontakt
dotychczas albo nie istniał, albo był dla nas nieprzyjemny. Wtedy takie osoby
znikną z naszego życia, a ono stanie się fajniejsze :)

Problem tylko, jak ludzie strzelają focha, bo im się "formuła" weselno-ślubna
nie podoba (u nas było weselne garden party, bardzo ładne i miłe, nie wiem, do
czego się przyczepili, naprawdę!) :) Takich też można oczywiście olać, ale
potrafią swoją miną zepsuć innym zabawę.

[plica]

nie da sie. jak zaprosisz wszystkich to obraza sie o rosol albo o tatara. albo o kelnerki, ze za szybko talerze wynoszą.

[normalna_ja]

znam to.... teraz moja kuzynka wychodzi za mąż. wszyscy sie
obrazili, bo nie zaprosiła dzieci wujków i ciotek (dzieci rodzeństwa
jej rodziców). ale ja przepraszam.. z jakiej paki ma ich zapraszać,
skoro z jakąś kuzynką rozmawiała ostatnio kilka lat temu, a zdrugą
jeszcze dawniej? a zresztą... co to za przyjemność iść na wesele? ;)
jak ja będę wychodzić za mąż, to wszyscy mnie znienawidzą i moich
rodziców też. bo zaproszę tylko ciotki i wujków, z którymi żyjemy
dość blisko, ale ich dzieci? zaproszę tylko te kuzynki i kuzynów, z
którymi mam bliski kontakt (naliczy się ich z 5 z 25). jakbym miała
ich wszystkich zaprosić to musiałabym mieć kupę kasy i robić wielkie
wesele. a zapraszać ich, bo wypada albo się obrażą? to szantaż
emocjonalny!

[anka_z_lasu]

Ja mam bardzo proste wyjście - planuję kiedyśtam ślub bez jakiegokolwiek wesela.
Odrzucają mnie takie imprezy, nie miałabym z tego żadnej przyjemności, a za tą
kasę wolę spłacić kredyt studencki, starczy jeszcze na jakiś fajowy urlop. I tyle.

[psuj-ka]

Dokładnie. Precz z weselami!!! też wolę wydać kasę na coś fajnego niż patrzeć, jak tłum ludzi się upija i tańczy do fatalnej muzyki ;)

Da się :P

[yaga7]

U nas żadnego focha nie było.
Albo inaczej - ani do mnie, ani do Lubego nie doszły żadne informacje, żeby ktoś
miał focha, żeby ktoś się obraził itp.
Wszyscy byli zadowoleni :P

Ale z drugiej strony - nasze rodziny wiedzą, że na nas fochy i obrażanie się nie
działa, więc nikt by nic na tym nie zyskał.

Aha, ślub i wesele mieliśmy pod siebie, nie pod rodzinę, owszem, było parę
ustępstw i kompromisów (w kwestii kogo zaprosić), ale ogólnie rzecz biorąc,
wszystko wyszło ok i w porządku.

Dlatego moim zdaniem - jest to możliwe.

[luliluli]

potwierdzam, że się da:) u nas też obyło się bez tego, mimo że np. nie
zaprosiliśmy dzieci. Ja generalnie nie uznaję obrażalstwa i nie robi na mnie
wrażenia głupia mina/nieodzywanie się czy cokolwiek, więc może nie zauważyłam?:D
niespecjalnie zależy mi na kontaktach z dalszą rodziną, po co?

Da się:)

[livada]

W każdym razie nam się udało, i to bez problemu. Na weselu (po ślubie cywilnym,
co dla niektórych było ciężkie, ale wszyscy zaakceptowali) było niemal sto osób
i byli to ludzie, których chcieliśmy zaprosić (albo przynajmniej nie mieliśmy
nic przeciwko) - a równocześnie Ci, których zaprosić "należało".

Ale ja z moją rodziną mam świetne stosunki, wiem, że mogę na nich liczyć, za
najbliższych uważam Mamę (jestem jedynaczką), jej rodzeństwo, ich dzieci, czyli
moich kuzynów, ale z nieco dalszymi krewnymi, czyli kuzynami Mamy, ciotecznymi
babciami itp. też dosyć często się widujemy i jesteśmy w bardzo dobrych
stosunkach. Rodzina jest dla mnie równie ważna jak przyjaciele, mimo że tych
drugich sama wybrałam. Rodzinne spotkania czy święta (a bywa, że są to imprezy
na kilkadziesiąt osób) nie są dla mnie męką, tylko autentyczną przyjemnością.
Nie kojarzą mi się z obgadywaniem, strzelaniem focha czy innymi tego typu
atrakcjami - to jakoś nie ma miejsca... Oczywiście jest kilka osób, które lubię
mniej, ale nie psuje mi to obrazu całości. Ale czytając posty w tym wątku
zaczynam uważać, że chyba mam ogromne szczęście mając taką a nie inną rodzinę...
Z rodziną Męża też mam całkiem fajne stosunki, teściowie są naprawdę świetnymi
ludźmi i lubią mnie szczerze, to samo dotyczy rodzeństwa.
Szczerze powiedziawszy ciężko mi sobie wyobrazić, że miałabym nie utrzymywać
kontaktów z rodziną - straciłabym wtedy coś, co jest dla mnie bardzo ważne i w
jakimś tam stopniu buduje poczucie bezpieczeństwa...

[prostokvashino]

Jul-kaa,
Widzisz, zmądrzałaś już, tak jak pisałaś w odpowiedziach.
Zgadzam się absolutnie z przedstawionym tu poglądem - jeśli nie układają się
relacje z kimś z rodziny (tym bardziej dalszej), to dlaczego powinnaś mieć
wyrzuty sumienia z tego powodu lub robić coś na siłę? Szkoda czasu i energii,
jak mówi jeden znany mi człowiek, na świecie jest 6 miliardów osób, szkoda
tracić swojego czasu na kogoś, kto ma to gdzieś i nie docenia (dotyczy nie tylko
TŻ:)
U mnie - mam tylko siostrę - ją lubię, ale na razie za często muszę określić to
słowem toleruję. Ale mam nadzieję, że wyrośnie z tego (w końcu młoda jeszcze
jest) i nie będziemy miały problemu z dogadaniem się. Denerwuje mnie jej postawa
życiowa, ale to ma duże szanse zmienić się.
Z rodziną ze strony ojca nie utrzymuje kontaktu mniej-więcej od momentu, jak
skończyłam 12 lat.Generalnie mogę powiedzieć, że nie miałam babci żadnej, bo
jedna zmarła za wcześnie, a druga miała nas gdzieś. Rodzina ze strony mamy -
dzieci jej braci i siostry - z nimi utrzymujemy kontakt i może to nie jest jakiś
bardzo bliski, bo w końcu oni jeszcze zupełnie dzieciaki są - od 7 do 18 lat:)
Co do rodziny trochę dalszej - ciotki wujkowie w 2gim pokoleniu - nie cierpię
ich. Nie znoszę ich fałszywości i dwulicowości. Ja pochodzę z malutkiej
mieściny, praktycznie wieś, rodzice są mimo wykształcenia - dosyć biedni.Dopóki
byłam biedną studentką - to wszystko było ok, jak zaczęłam pracować, zarabiać
przyzwoicie - to zobaczyłam zawiść, teksty typu kasiasta jesteś i zarabiasz
lepiej od nas. Do cholery no, kto wam broni zmienić pracę, kto bronił pójść na
jeden z najtrudniejszych kierunków, a potem harować w pracy?
Dlatego olewam ich, nie odzywam się, nie wysyłam kartek świątecznych, nie
dzwonię. I dobrze mi z tym. Szkoda mojego czasu! Mam bardzo mało przyjaciół, ale
za to są to ludzie, którym mogę ufać, na których mogę polegać.I w tym temacie
przekładam jakość nad ilość. Jak miałam operację kolana: jednego dwa lata temu a
drugiego ostatnio - to właśnie przyjaciele odezwali się, odwiedzali i sporo
pogli. A nawet ludzie z pracy. Najbliższa rodzina jest zbyt daleko, zeby móc
cokolwiek zrobić. A "rodzinka" ciotek, wujków i kuzynów - nawet nie zadzwoniła
spytać się, jak się czuję.

[justinehh]

Etos rodziny? Matka mieszka w pokoju obok, nie mam z nią prawie żadnego
kontaktu, jeśli nie liczyć monologów o pieniądzach, ojca prawie nie ma w domu ...

[magdalaena1977]

Dziewczyny - strasznie mi Was żal i cieplutko Was przytulam. Bo niby piszecie,
że olewacie, że radzicie sobie bez rodziny, że obrażanie nie robi na Was
wrażenia - ale to wszystko hurtem zieje takim smuteczkiem, taką tęsknotą ...
Jeszcze raz Was przytulam.

[luliluli]

Jej, to wygląda jakby każdy miał jakieś zatargi z rodziną:| przykro aż. Ja też
nie mam idealnej rodziny, ta bliska jest dla mnie ważna - rodzice i siostry, a
także rodzice, rodzeństwo i babcia męża.
Reszta to dla mnie "daleka rodzina" i jej zdaniem naprawdę się nie przejmuję,
zresztą nie utrzymuję też żadnych kumpelskich kontaktów z nią, poza spotkaniami
przy okazji rodzinnych imprez aranżowanymi przez moich rodziców.
Nie mam potrzeby kontaktu z ciotkami, wujkami, kuzynami, bo nie łączą nas ani
wspólne ciekawe wspomnienia, ani zainteresowania, ani styl życia, po prostu NIC
(za wyjątkiem kilku "wybranych" kuzynów, z którymi widuję się co wakacje).
Natomiast wiele łączy mnie z przyjaciółmi i dla nich jestem gotowa zrobić równie
dużo co dla bliskiej rodziny.

Osoby naprawdę bliskie, moim zdaniem, poznaje się po tym, że coś do nich czujemy
(miłość, przyjaźń, etc.) - nie po wspólnocie przodków:)

[slotna]

Ja wlasnie nie mysle, ze to "przykro", ja mysle, ze to normalne - rodzine musimy spotykac dokladnie tak samo, jak musimy spotykac przypadkowych ludzi w pracy czy na uczelni. Jednych lubimy, innych nie, ale nie mozemy latwo i od razu zrezygnowac z ich towarzystwa - wymaga to odciecia sie, jakiejs decyzji, wiec konflikty sa nieuniknione.

[ocisza]

Na moich rodziców i rodzeństwo mogę liczyć bezwarunkowo. Choć staram się z tego
nie korzystać, to miło jest mieć taką świadomość :) Kontakty z dziadkami nie są
dla mnie zbyt przyjemne, ale wiem, że dla nich są bardzo ważne, więc bywam u
nich czasem. Może sama kiedyś też będę starą, zdziwaczałą babulinką z
przestarzałym spojrzeniem na świat :P Dalszą rodzinę mam jakąś, ale nie
utrzymujemy wcale kontaktów. Teściową mam bardzo poczciwą i mówienie do niej
'mamo' jakoś samo naturalnie mi przyszło.

Część rodziny męża to niestety środowisko patologiczne, ale czasem zdarza mi się
mieć z nimi styczność. Stosunki są dość sztywne i formalne, ale poprawne.
Generalnie lepiej się trzymać z daleka. Ale część jego rodziny to przyzwoici
ludzie i nawet się lubimy.

[ko_kartka]

A to ja się teraz zastanawiam nad ww. wspomnianymi tematami. Bo stało się oto,
że po wielkiej wędrówce ludów osiedliśmy w mieście, w którym mieszka rodzina ze
strony mojego taty - siostra babci z przyległościami. Owszem, jak byłam mała, to
wyjeżdżaliśmy do nich na wakacje, zwłaszcza, że 40 km dalej mieszkało rodzeństwo
drugiej babci, ze strony mamy, toże z przyległościami - ale od ładnych parunastu
lat kontakt zanikł praktycznie, w toku ewolucji. I tak się zastanawiałam, czy ja
jestem jakaś dziwna, że wcale nie mam ochoty nawiązywać z tą odnogą rodziny
ponownego kontaktu, że mnie nie interesuje, co u nich i żeby się "bratać", skoro
jesteśmy w jednym mieście? (duże miasto, więc nie wpadamy na siebie, zresztą nie
poznalibyśmy się chyba już teraz). Babcia się dziwi, ale akurat babcia jest
osobą, która powtarza o nich jak najgorsze rzeczy, więc jej naleganie to taka
starodawna hipokryzja pt.: "bo to przecież rodzina!". BTW, z drugą rodziną,
nieco dalej - też nie chce mi się nawiązywać kontaktu, chociaż tu już nieco
bliższe i cieplejsze kontakty panują. Może ja faktycznie taki odludek dziwaczny
jestem?

[szarsz]

Ja liczę na przyjaciółkę. Bardziej niż na rodzonego brata.
Wiem, że gdyby kiedykolwiek coś mi się stało, ona zajmie się moim
dzieckiem, wiem też, że ja nie pozwoliłabym zabrać jej dzieci do
domu dziecka, gdyby to jej przytrafiło się nieszczęście.
Nie mam pojęcia, dlaczego jest mi taka bliska, jesteśmy kompletnie
różne, mamy inny system wartości, inne podejście do związków, inną
wiarę... Ale ufam jej jak nikomu na świecie (pomijając mojego
własnego mężczyznę).
Jej, jaki pean mi wyszedł :) Ale teraz, w ostatnich tygodniach,
które były najtrudniejszymi w moim dotychczasowmym życiu, po raz
kolejny okazało się, że mam na kim się wesprzeć.

Takich bliskich kobiet mam jeszcze kilka. Za bardzo bliskiego
przyjaciela uważam też mojego szefa, właściwie powinnam chyba
nazywać go mistrzem ;) To moja prywatna, pozszywana rodzina.
Cenniejsza nad wszystkie skarby.

Chyba jestem szczęściarą, że ich mam, nie?

A prawdziwa rodzina? Różnie. Część lubię, czasem odwiedzam, ale nie
czuję z nimi specjalnie głębokiej więzi. W nieszczęściu pobiegłam
gdzie indziej, choć pewnie pomogliby, na ile by się dało. To dobrzy
ludzie. I w jakiś tam sposób więzy krwi są jednak dla mnie ważne,
choć to trudno definiowalne. Na pewno ważne są dla mnie wspólne
wspomnienia, te dobre, jak dom moich dziadków (mój rodzinny), i złe,
jak alkoholizm w najbliższej rodzinie.
W każdym razie nie trzymam się ich kurczowo na siłę.