inna57
19.05.10, 16:34
na najnowszym modelu "trumnorolki"
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,7906073,Wybory_2010__Apel__Fascynujesz_sie_tworczoscia_Herberta_.html
Najzabawniejsze są argumenty zwolenników PiS-u - "A Szymborska, poparła
Komorowskiego".
Tylko nasza noblistka żyje i cieszy się wspaniałym zdrowiem natomiast o ile
mnie pamięć nie myli to Herberta swego czasu właśnie pisowiacy odsądzili od
czci i wiary za to że ponoć był TW. A i sam Herbert jako ten który już
przeszedł na tamtą stronę nie ma szans na samodzielną deklarację po której
stoi stronie.
Tak przy okazji Pani Wisławie z całego serca dziękuję za wiersz który ja
nazywam "modlitwą patrioty". To on swego czasu kazał mi porzucić obczyznę i
wrócić tu gdzie są moje korzenie.
"Gawęda o miłości ziemi ojczystej
Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić "dnieje",
o blasku Słońca nic nie mówić.
Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które na płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstką czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?
Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić,
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować.
Ta dawność jej w głębokich warstwach...
Czasem pośrodku drogi stanę:
może nieznanych pieśni garstka
w skrzyni żelazem nabijanej,
a może dzban, a może łuk
jeszcze się w łonie ziemi grzeje,
może pradawny domu próg
ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?
Stąd idę myślą w przyszłe wieki,
wyobrażenia nowe składam.
Kamień leżący na dnie rzeki
oglądam i kształt jego badam.
Z kamienia tego rzeźbiarz przyszły
wyrzeźbi głowę rówieśnika.
Ten kamień leży w nurcie Wisły,
a w nim potomna twarz ukryta.
By na tej twarzy spokój był
i dobroć, i rozumny uśmiech,
naród mój nie żałuje sił,
walczy i tworzy, i nie uśnie.
Pierścienie świetlnych lat nad nami,
ziemia ojczysta pod stopami.
Nie będę ptakiem wypłoszonym
ani jak puste gniazdo po nim.
Wisława Szymborska"
