erte, dorolko

[gat45]

Jesteśmy myślą z Wami
Nic więcej nie potrafię napisać
Płaczę, i to łzami zupełnie nie wirtualnymi

Ave, jak się ściąga flagę do pół masztu na naszym forum ?

[scoutek]

Tak Gat.
Jesteśmy

[trusiaa]

Dama była mi tak bliska, tak dla mnie ważna. Nie mogę uwierzyć, że Jej zabrakło.
Głęboko współczuję całej Rodzinie.

[inna57]

Jak nie umiem okazywać uczuć tak dziś łzy same mi płyną.

Będzie mi Małgosi bardzo brakować.

Dorolko, Erte, Antku chyba wyrażę nie tylko to co ja czuję. Dziś jesteśmy z Wami i bardzo Wam współczujemy.

Zachowam Damę na zawsze w pamięci. Dama była, jest, kimś bardzo ważnym dla wielu.

[ave.duce]

Jesteśmy z Wami...
Dama zostanie ze mną na zawsze.
Ale jest ciągle rzeka na dnie tej rozpadliny, jest i będzie, będzie jak była,
Bo źródło
Bo źródło
Wciąż bije.

[behemot17-13]

Napiszcie, że nieprawdziwe wieści, nie zgadzam się, nie zgadzam się, nie.

[magdolot]

Od rana siedzę ogłupiała i nie potrafię pojąć. Dziś miałam pisać do Ciebie, Dorolko, z prośbą o adres na który można wysłać niespodziankową wiosenną paczuszkę. Obejrzałam chyba fffszystkie sowy Azji, szale i wachlarze, dzieląc je na godne i niegodne Damy...
To nie tak, że my także Damę kochaliśmy. My ją ciągle kochamy i czas przeszły się w głowie zupełnie nie mieści, a słońce i świeża zieleń bolą. Jak to?!

Wczoraj tłumaczyłam małżowi, że można kogoś kochać nie widząc go nigdy w życiu, nie znając jego głosu, dotyku jego ręki, że ktoś może zwyczajnie wejść nam wprost do serca i się w nim rozgościć chciany i kochany. Że bywa tak. Po prostu. Że to cud z tych, które się jednak zdarzają. Najzwyklejszy cud. To specjalność Damy. Damy po prostu tak mają.

Jak się uporać ze światem bez Damy?
Nie potrafię napisać "Jej" z dużej litery, bo to by było tak jakbym ją troszkę zabiła, zaczęła wpychać w niebyt. Udało mi się rozbeczeć. Nareszcie. To dobre łzy, bo one zbliżają do Was, Damy Najukochańsi, Najbliżsi, Jej Skarby Nieprzebrane.
Jesteśmy z Wami, Dorolko, Erte, Antku, Tatinku, Zwierzaczki.
Zapłakani i za te łzy jakoś wdzięczni. Za to, żeśmy się na nie załapali.
Za to, że Dama w nas choć trochę była, jest i pozostanie.
Bo to i duży honor i fart bardzo wielki.

[jot6]

to niemożliwe - przecież Ona tylko wyjechała do Szwajcarii...

[kanciasta]

> Zapłakani i za te łzy jakoś wdzięczni. Za to, żeśmy się na nie załapali.
> Za to, że Dama w nas choć trochę była, jest i pozostanie.
> Bo to i duży honor i fart bardzo wielki.

Moje myśli wlasnie w takie mniej więcej słowa ująć chciałam,
ale nie mogłam/ nie potrafiłam tych słów znaleźć.
Też jestem szczęściarą: płaczę.

[eva.68]

Nie wiem, co napisać...
Cieszę się, że zdążyłam poznać Damę.
I bardzo współczuję.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

Smutek, smutek i łzy. Nie potrafię swego bólu i swoich refleksji tak pięknie wyrazić, jak Magdolot.
Czekałam na kolejne wpisy na blogu, na te cudowne zdjęcia. A teraz jest tak, jakby mi kogoś z własnej rodziny ubyło. Moja mama zmarła na tę samą chorobę a niedawno dwie osoby znajome.
Medycyna jest w jej wypadku bezsilna - nie tylko w Polsce, ale i na świecie.
RIP.[*]

[smutas13]

To nie może być prawda :(

[ewa9717]

Też tak myślałam, przecież dopiero co Dama wróciła ze zgubioną marchewką... I już jej nie powiem, że naprawdę dużo jej zawdzięczam, że poznanie domu na Pogodnie było pierwszym krokiem, który sporo zmienił...

[ave.duce]

Szczodrobliwa Dama podarowała nam marchewkę, a potem los zdzielił nas kijem w łeb :(

Banalna prawda: nie wolno odkładać niczego na później...

[yoma]

Nir wierzę...

[czan-dra]

Nie wiem co napisać, każde słowo będzie nie takie jakie powinno być.

[dzidzia_bojowa]

Ale jak to??? Jak to??? Nie wierzę! Nie zgadzam się

[fo.e]

bardzo smutna wiadomość

[eulalija]

Wielkieś mi uczyniła pustki w życiu moim Damo tym zniknieniem swoim.

Najgłębsze słowa współczucia dla bliskich.
Jednak pogodzić się nie mogę.