Minął miesiąc...

[kwiatek_0]

Wczoraj minął miesiąc. Dopiero albo już? Wiele myśli na minutę
kołacze się w mojej głowie.
Moja Oliwka coraz rzadziej mówi "tata", ma dopiero 1,5 roku. Pewnie
zachwilę już nie będzie Go pamiętała :(
Jak zapytam gdzie jest tatuś mówi nie ma, a zachwilę doda tata
hapsi.., hapsi... . co znaczy że śpi. Nie wiem co bardziej mnie
boli. Czy to że ja Go nie będę miała, czy to że moje dziecko nie
będzie miało i znało taty?!
Zapisałam się na studia.jeśli nie teraz to później już będzie za
późno, a trzeba z czegoś żyć. Nie mam pojęcia jak dam radę się na
nich skupić, skoro ciągle tylko myślę o Nim.
Nasza miłość dawała mi siłę żeby się Marcinem zajmować w chorobie, a
teraz wiem że ta miłość i On dadzą mi siłę żeby stanąć na nogi. Mam
przecieź nasz największy skarb. Dla niej muszę walczyć... WIEM ŻE
DAM RADĘ...

[edzia764]

Kwiatek_0 ... Ty również piszesz na forum żałoba. Na pewno czytasz
wpisy innych "okaleczonych przez okrutny los". Wciąż powtarzane są
słowa walcz ... nie poddawaj się ... więc nie pozostaje Ci nic
innego tylko, jak walczyć. Masz dla kogo walczyć i żyć ... i to jest
najważniejsze .... Ja wciąż stwierdzam, ze słowa
naszych "forumowiczek" sa dla mnie wskazówkami jak dalej żyć, jak
walczyć z bólem, żalem, by nie "popaść" w cierpienie ...Życzę Ci
dużo wytrwałości w pokonywaniu tej nowej drogi, wyznaczonej przez
okrutny los .... dasz radę ... Irena

[kasik2222]

to ja wam powiem z perspektywy 2 lat, walczcie bo jest o co... tu
się rozchodzi O ŻYCIE, mi się udało chcę żyć Wy też będziecie
chciały buziaki Kasia

[kwiatek_0]

Dziękuję wam dziewczyny za te wpisy. To forum bardzo mi pomaga, bo
wiem, że tylko tu jestem zrozumiana i tak naprawdę tylko tu mogę
napisać co naprawdę mi siedzi w serduchu!
pozdrawiam Daria

[aga07576]

..witaj. U mnie 6 tygodni..
Ciekawe kiedy to dotrze do mnie, że już nigdy..nic..
Póki co, dalej patrzę w drzwi z nadzieją, że je otworzy z uśmiechem na ustach i
pobiegnie wycałować malutką..

[ppieprz]

u mnie jutro minie 20 tygodni...
20 tygodni temu ostatni raz położył się ze mną do łóżka... 140 dni i nocy...
jest inaczej. mniej płaczę... nie mogę? nie chcę? nie mam siły? nie wiem...
ciągle jeszcze na każdym kroku slyszę jego głos, za każdym razem jak zamykam
oczy, mam pod powiekami jego obraz... jak mówi: na razie, odwraca głowę i
przekręca kluczyk w stacyjce i odjeżdża.. a ja obojętnie wracam do pracy... bez
żadnego przeczucia... potrafię dokładnie opisać każdą żyłkę na jego rękach, wiem
dokładnie gdzie kilka dni wcześniej znalazłam mu pierwszy siwy włos... gdybym
pozwoliła sobie na chwilę skupienia, mogłabym policzyć jego rzęsy...
ale wiem już, zrozumiałam na dobre, że nie wróci... chociaż ciągle nie wierzę,
że nie żyje...
wiem, że muszę sobie poradzić i poradzę sobie. kiedyś... jak tylko wykombinuję
jak to zrobić...

[edzia764]

Czytam wszystkie wpisy i .... zyję nadzieją, ze bedzie lepiej. U
mnie mija 19 tygodni odkąd nagle "odszedł" mąż i jest coraz gorzej.
Ppieprz ja tez kombinuję, ale jakos mi to nie wychodzi. Wszystko
mnie przytłacza, po smierci męża powstało mnóstwo problemów (m.in.
sprawy spadkowe z Jego rodzeństwem) HORROR .... wczesniej pisałam
walczmy ... damy radę ... a teraz mam wątpliwosci, czy wystarczy mi
sił. Ppieprz ... jesli znajdziesz jakis sposób ... podziel sie z
nami, moze bedzie bardziej skuteczny od tych które stosuję ...
pozdrawiam Irena

[kwiatek_0]

17go minęły trzy miesiące a ja idę dalej... Staram się nie oglądać za siebie. studiuję, dorabiam sobie, mam dodatkowe zajęcia i co najważniejsze mam córcię i Małgosię. Kobitka z Naszego forum, jak się okazuje najlepsza psiapsiułka. Najważniejsze Małgosiu, że sie nie poddajemy, co nie??
Trzymajcie się wszyscy ciepło i uśmiechajcie się czasem :)
pozdrawiam Daria

[vipercia]

minęły dzisiaj 4 tygodnie ... i nie chcę następnych samotnych,
pełnych bólu, tęsknoty i niezrozumienia ... bo któż mnie może
zrozumieć jeżeli tego nie przeżywa albo nie przeżył.
Prowadzę jakieś błahe rozmowy i błagam w myślach wszystkich, żeby
nikt nie pytał jak sobie radzę, bo wtedy wybucham płaczem i nikt i
nic nie może tego powstrzymać. Zamówiłam nagrobek Mężowi i
chciałabym, żeby jak najszybciej moje imię pojawiło sę na nim .. i
niech mi nikt nie mówi, że nie moge tego chcieć ... mogę i chcę ...
i kto mi tego zabroni

[vipercia]

minęły 34 dni ... nagrobek postawiony i jak tak sobie stoję nad Jego
grobem to tylko jedno mi chodzi po głowie nie tam powinienieś być
ale ze mną ... z nami w domku