18-nastolatek sam w domu

[kajda28]

Czy 18-nastolatek może sam mieszkać? Uczy się, więc pieniądze i
jedzenie ma zapewnione od rodzica. Obok mieszka jego babcia. Sam
umie świetnie gotować.
Czy może nie powinnien jeszcze sam zostawać na parę, czy na parę
naście dni? Wieczorami często go w domu nie ma bo jest u dziewczyny,
czasami nie wraca na noc. A może jeszcze powinien go ktoś pilnować i
sprawdzać, czy choćby czekać na niego aby nie wracał do pustego
domu?

[deela]

moj boze
bylam ledwie rok starsza jak sie wyprowadzilam z domu
nie robcie z MEZCZYZNY (!!!!!!) kompletnego idioty!

[deodyma]

deela napisała:

> moj boze
> bylam ledwie rok starsza jak sie wyprowadzilam z domu
> nie robcie z MEZCZYZNY (!!!!!!) kompletnego idioty!



zgadzam sie:)
moj maz w wieku 19 lat wyprowadzil sie z domu wlasnie przez to, ze
mamusia non stop robila z niego idiote, wiec nie wytrzymal i poszedl
w cholere z chalupy:D

jak najbardziej

[demonsbaby]

Facet jest dorosły. Pozwól mu się uczyć samodzielności. Jeżeli macie taką
możliwość, żeby mu zapewnić mieszkanie i wyżywienie, to się nie ma nad czym
zastanawiać.

[fabryka.lodow.napatyku]

mialam 15 lat, jak opuscilam dom rodzinny

[majda12]

ja uwazam ze nie jest jeszcze "dorosly" - bedzie jak sam bedzie na to wszystko
zarabial, mlody jeszcze powinien miec nad soba kontrole....
ja osobiscie nie zaproponowalabym tego mojego synowi- ale to tylko moje zdanie

[kajda28]

A ile lat ma Twój syn? Ja mam małe dzieci i też uważam że 18-
nastolatek powinien być pod kontrolą. Ale może za te 11 lat zmienię
zdanie.

[demonsbaby]

ajda a jak syna wybrałby studia poza domem rodzinnym, co wiązałoby
się z wyjazdem i mieszkaniem na stacji / w akademiku. to też byś mu
wybiła zagadnienie z głowy?

[deela]

dokladnie
ja wyjechalam na studia
nikt mnie nie kontrolowal
litosci
18latek pod obserwacja?????????????????

[kajda28]

Pytam, bo chodzi o syna mojego partnera. I czasami mam wyrzuty
sumienia że ten siedzi u mnie po parę dni, a jego syn jest sam.
Czasami babcia dzwoni że młodego jeszcze nie ma w domu, że nie
odbiera tel. Mój patner przeżywa to trochę. Z kolei jak tam byłam
na święta to jego i tak wieczorami nie było, wracał późno w nocy.

[demonsbaby]

To z młodym ustalcie pewne zasady, łacznie z tym, że jeżeli nie
odbiera telefonu, doprowadza do sytuacji małokomfortowej dla ojca,
stąd jak się nie uda mu odebrać, niech spróbuje oddzwonić i
potwierdzić, że wszystko ok. Z drugiej strony, jakby "małolat"
wyjechał na studia do miescowości oddalonej o 800km, zamieszkał w
akademiku / stancji i chodził na studenckie imprezy, nie odbierał
telefonów, to tata też by jeżdził kontrolować sytuację?

Ustaliłabym zasady zanmieszkiwania samodzielnego (w mojej własności/
mieszkaniu), konsekwencje płynące z zaniedbywania mieszkania,
organizowania hulaszczych imprez, itp. Tym bardziej skoro sąsiaduje
z nim babcia, to nie przesadzajcie z opieką nad dzieciakiem - a
właściwie facetem, który powoli powinien zacząc się usamodzielniać.
Zrobi to dobrze wszystkim - wam i jemu.

[kicia031]

mam prawie 18-letniego syna, ktory omawial ze mna kwestie
zamieszkania samotnie (ma gdzie). Nie zgodzilam sie - uwazam, ze
dopoki nie skonczy szkoly sredniej nie jest to opcja, ktora powinno
sie rozwazac. z pierdyliona przyczyn, w wiekszosci dosc oczywistych.

Mysle natomiast, ze straszna jest sytuacja dorastajacego chlopaka
zostawionego samemu sobie, bo tatus pomieszkuje u nowej pani.
Niezaleznie od czasu spedzanego przez nastolatka poza domem. Sorry,
ale uwazam, ze twoj partner daje ciala jako ojciec.

[kajda28]

>
> Mysle natomiast, ze straszna jest sytuacja dorastajacego chlopaka
> zostawionego samemu sobie, bo tatus pomieszkuje u nowej pani.
> Niezaleznie od czasu spedzanego przez nastolatka poza domem.
Sorry,
> ale uwazam, ze twoj partner daje ciala jako ojciec.


Tego się obawiam. W sumie nie jestem nową panią, bo jesteśmy razem
ok. 1,5 roku, a pomieszkuje u mnie dopiero od ok. 3 miesięcy. Kilka
dni ja z moimi dziećmi spędziłam u nich, młody mnie akceptuje,
próbował nawiązać więź z moimi dzieciakami. Abym się do nich
przeprowadziła muszę kupić samochód, bo bez tego nie dam rady. A to
niestety dla mnie jest dość duży wydatek.

[triss_merigold6]

Pozwolisz, że się podpiszę? Uważam, że 18-latkowi jest potrzebna
bliska osoba mieszkająca w domu na stałe a nie tylko pieniądze na
życie, opłacone rachunki i chwila rozmowy od czasu do czasu.

Dawno temu znajomego matka spłynęła do USA jak tylko chłopak
skończył 18 lat i zostawiła go samego. Mieszkanie zostało, kasę
przysyłała, nie skończyło się fajnie.

Tez tak uwazam n/t

[rlena]

ok czy nie jesteście trochę nadopiekuńcze?

[demonsbaby]

Ja rozumiem, że rozwoj emocjonalny nastoaltki i nastolatka się rózni
w tych samych grupach wiekowych, ale ... Jak mniemam pisząc maturę
ma się tych lat 18-19. Raptem po 2-3 miesiącach pada wybór
uczelniany. Co jeśli, którejś syn będzie chciał wyjechać na drugi
koniec Polski, za granicę na studia? Tez będzie na to
nieprzygotowany?

Czy "pasierb" autorki wątku ma zakaz pojawiania się w jej domu? Z
pewnością duzo zalezy od komunikacji z młodzianem. Jesli jednak
wyraża chęci i chce spróbować samodzielności, dlaczego mu zabraniać
albo martwić się, że nie da rady?

[kajda28]

Dodam że dopiero od świąt mój L. jest częściej u mnie niż u siebie,
a w sumie teraz znowu też te 3-4 dni w tyg przebywa u siebie, często
też całą sobotę i niedzielę (ja przeważnie w te dni pracuje). Z tego
co on mówi do młody nie ma nic przeciwko że go nie ma w domu, a
wręcz mu pasuje.

[velluto]

myślę, że to zależy przede wszystkim od osobowości tego konkretengo chłopaka.
Nie każdy emocjonalnie dojrzał do samodzielnego mieszkania - czy raczej
samotnego. Tu może dodatkowo wchodzić w grę poczucie odrzucenia
przez ojca, ale niekoniecznie musi tak być. Równie dobrze młody może się
świetnie odnajdywać w tej sytuacji, i być z siebie dumnym.

[verdana]

mój syn wyprowadził się w wieku niespelna 19 lat, w momencie
rozpoczecia studiów. Tyle, ze mieszkał blisko.
Uwazam, ze jest zasadnicza róznica pomiędzy tym, czy 18019 latek
wyprowadza się, bo zaczyna studia, wyprowadza się, bo ma taka
możliwość, ma mozliwość w kazdej chwili zrócenia się do rodziców, a
miedzy sytuacją, gdy nagle 18 latka zostawia się samego, bo ojciec
wyprowadza się do pani. Niby efekt taki sam, a sytuacja 18-latka
krańcowo inna.

[shemreolin]

To ja napiszę z perspektywy osoby, która zamieszkała osobno od ojca w wieku lat
19 i tez blisko do babci i ojca. Generalnie to nie jest tylko kwestia tego czy
ktos w pewnym wieku może mieszkać osobno czy nie. Zależy przede wszystkim od
danego człowieka. Myślę, że jednak dziewczyny są bardziej odpowiedzialne niż
chłopcy, może bardziej obowiązkowe, ale tylko generalizuję, bo w życiu różnie
bywa. Ja zdałam maturę na czwórkach, ale życie towarzyskie kwitło, miałam w tym
czasie chłopaka - moja pierwszą poważną miłość... i nikt nas nie kontrolował.
Tzn. on nocował kiedy chciał, robiliśmy co chcieliśmy itd. Niby fajnie, ale tak
szczerze to z perspektywy czasu nie sądzę żeby taka wolność była dobra.

Co dość ważne, to to, że mój ojciec właśnie chciał zamieszkać znowu ze swoją
kobietą (wcześniej rozstali się po kilkunastu latach bycia razem (przez to, że
ona nie lubiła mnie i siostry i ojciec się musiał wynosić - a kilka lat
wcześniej dopiero się do niego przeniosłyśmy). Byłyśmy na tyle duże, że nam
wynajął mieszkanie a sam wrócił do niej. Poza tym, że dobrze się bawiłyśmy jako
młode i wolne, to jednak to, że on nas zostawił i poszedł do tej kobiety bardzo
bolało (wrzało pod przykrywką).

Suma sumarum, po prostu twój partner powinien się zastanowić czy jego syn nie
uzna, że on się go pozbywa żeby sobie ułożyć z kimś życie - głównie takie
wrażenie może mieć jeśli relacje miedzy nimi są napięte.

Po prostu syn i ojciec muszą szczerze porozmawiać, ojciec musi przedstawić swoje
motywy, musi wytłumaczyć, że nadal kocha swojego syna i będzie się o niego
troszczył. Brak kontroli naprawdę można odczytać również jako brak zainteresowania.

Pogadajcie ze sobą, a przede wszystkim ty postaraj się mieć jak najlepszy
kontakt z jego synem.

[kajda28]

Najgorsze jest to, że gdybyśmy mieli tak już całkiem na serio razem
zamieszkać to i tak u mojego partnera- ze względu na większe
mieszkanie. Problem tylko z logistyką, bez dwóch samochodów nie da
rady:(
Widzę że muszę jak najszybciej to rozwiązać i już całkowicie
zdecydować się na ten związek, albo z niego zrezygnować bo moje
wahania niczemu dobremu nie służą.
Na tą chwilę mam znikomy kontakt z jego synem,a raczej nie widujemy
się w ogóle, poza tym nie należę do osób gadatliwych i trudno
rozmawia mi się z osiemnastolatkiem, podobnie jak z innymi
nastolatkami.
Dziękuje wszystkim za odpowiedzi, w sumie to usłyszałam to co sama
myślałam na ten temat.

[mara_jade73]

Na parę czy parenaście dni to ja zostawałam jak miałam 16 lat, jak
rodzice jechali na urlop a ja niekoniecznie z nimi. I babci bliko
nie było. Żyję, mam się dobrze a też wieczorami wychodziłam.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Mimo samodzielności, oficjalnej dojrzałości i sprzyjających okoliczności
życiowych do podjęcia już osobnego życia, nie jest dobrze gdy 18 latek mieszka
sam. I nie jest to namawianie do nadopiekuńczości lub brak rozumienia realiów
życiowych. Doskonale rozumiem, że bywają naturalne sytuacje, gdy osoba w tym
wieku rozpoczyna życie z dala od domu rodzinnego. Dobrze, jeśli są to studia w
innym mieście czy kraju. Osiemnaście lat jest to jeszcze okres zaliczany do
adolescencji. Znaczy to okres burzliwych przemian wewnętrznych , pierwszych prób
podejmowania dorosłych ról, zachowań inicjacyjnych, okres separacji od rodziców,
która nie koniecznie musi od razu oznaczać separacje geograficzną. Młody
człowiek w związku z tymi przemianami przeżywa różne uczucia wobec siebie i
świata zewnętrznego. Musi radzić sobie ze zmieniającym się ciałem, pierwszymi
doświadczeniami seksualnymi, określaniem swojej dorosłej tożsamości oraz z
ambiwalentnymi uczuciami do rodziców. Przeżywa dużo niepokoju, często
nieuświadomionego, co manifestuje się radykalnymi zachowaniami. Często, zatem ,
potrzebuje wsparcia i to od dorosłej osoby.
Sam się do tego nie przyzna ani nie poprosi, bo na zewnątrz chętnie pokaże swoją
dorosłość. Szczególnie, ze dużo osób w tym wieku jest bardzo sprawnych
organizacyjnie, co może być mylące dla rodziców i usypiać ich czujność.
Dlatego jeśli to jest możliwe i nie zakłóca oczywistych decyzji życiowych,
lepiej jest aby 18 latek mieszkał z rodzicami przynajmniej jeszcze ze 2, 3 lata.
We wspólnych decyzjach na temat samodzielności nastolatka należy wziąć pod uwagę
jego indywidualne predyspozycje osobowościowe oraz płeć. Tę ostatnią
przesłankę bierze tez pod uwagę prawo, zezwalając na śluby mężczyzn dopiero od
ich 21 roku życia.
W opisanej sytuacji jednak warto rozważyć ponownie podjętą decyzję. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[deela]

po pierwsze to pani sobie chyba kpi - 18 latek MUSI mieszkac z rodzicami? to
smieszne
po drugie do ślubu cywilnego wiek dla mężczyzny wynosi 18 lat i zmiany weszły w
życie wraz z ustawą o małżeństwie konkordatowym w 1998 r i zmianą kodeksu
rodzinnego i opiekuńczego
warto chyba uzupelnic wiedze

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Dziękuję za korektę wiedzy na temat wieku mężczyzny do zawierania związku
małżeńskiego. Sprawdziłam, potwierdziło się. Obiecuję, że zapamiętam.
Co do merytorycznego stanowiska zawartego w mojej wypowiedzi, zwracam uwagę, że
nie napisałam, że 18 - latek MUSI mieszkać z rodzicami. Napisałam, natomiast, i
się z tego nie wycofuję, że tak jest lepiej dla nastolatka, z powodów jakie
podałam. Uważam, i jest to opinia poparta znanymi mi badaniami oraz
doświadczenie psychoterapeutycznym, że zarówno zbyt późne jak i zbyt
przedwczesne separacje nie są dobre.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z naturalnej konieczności wczesnych rozstań z
rodzicami z powodu studiów czy innych okoliczności życiowych oraz z różnic
indywidualnych w przeżywaniu takiego doświadczenia, ale wyraźnie to podkreśliłam
w swojej odpowiedzi. Jeśli to było zbyt mało wyraźne, to to uzupełnienie nie
powinno pozostawiać wątpliwości.
Część polemicznych wypowiedzi oparta jest na własnym pozytywnym doświadczeniu,
którego w żadnym razie nie kwestionuję, ale proszę pamiętać, że nie może to być
jedyne kryterium oceny podobnej sytuacji. Agnieszka Iwaszkiewicz

[deela]

i tu się z panią zupełnie nie zgodzę
wszyscy, których znam i którzy około 18-19 roku życia wyprowadzili się z domu są
dziś rozsądnymi ludzmi z własnym życiem, często z rodzinami, pracujący itd
natomiast ludzie którzy z jakiegoś niewyjaśnionego przymusu rodziców (za mlody
jestes) mieszkali z rodzicami nawet do 30stki i sa dzis nieudolnymi niezaradnymi
ludzmi nie potrafiącymi się odnaleźć w normalnym swiecie, są niedojrzali, często
egocentryczni, bez rodzin, bez partnera lub z partnerem "luznym" tak na zasadzie
chodzenia lub nie
wsparcie rodzicow ma sie ZAWSZE jesli ma sie z nimi dobre relacje, nawet jak sie
mieszka na drugim koncu swiata, nie ma się wsparcia rodziców kiedy się z nimi
mieszka nawet pod jednym dachem a nie ma z nimi porozumienia
ledwie 20 lat temu byl to zwykly wiek w ktorym już powoli wychodzilo sie z domu
i zakladalo rodziny, czyzby dzisiaj ludzie byli tak infantylni i niedojrzali, że
są w tym samym wieku niezdolni do samodzielnej egzystencji?

[fabryka.lodow.napatyku]

To chyba pani osobista porada, a nieporada psychologa
Często, zatem ,
> potrzebuje wsparcia i to od dorosłej osoby.
a co wsparcie doroslej osoby ma wspolnego z zamieszkaniem pod jednym dachem
sa osoby dojrzale do tego, aby mieszkac poza domem, jak i nastolatkowie
potrzebujacy mamusi pod reka
mialam 15 lat, jak zamieszkalam w internacie, 18-19 jak wynajmowalam
samodzielnie mieszkanie, rodzicow odwiedzalam weekendowo, na studia wyruszylam
juz kilkaset km dalej, po studiach natomiast kilka tysiecy km, zawsze sobie
swietnie radzilam sama
kazdy jest inny, nie ma na to jednej reguly

[verdana]

Czyli wiekszość studentów powinna ze studiów zrezygnować? A rodzice
18-latka powinni pilnować co robi?
No nie, w tym wieku wsparcie rodzicow jest potrzebne(nie wiem, czy
konieczne), ale mieszkanie z nimi - nie.
Nie mówiac o takim drobiazgu, ze 18 lat to wiek, kiedy od wieków
wiele kobiet było matkami i zonami - i jakoś sobie radziły.

[ada16]

Nie każdy nastolatek potrafi i chce być zupełnie samodzielny.
Jeden chce a nie potrafi.
Opisywany - w mojej ocenie potrafi. Ale czy chce?
Czy na pewno jemu ta sytuacja odpowiada?

[kajda28]

Syn partnera nie ma nic przeciwko abym wprowadziła się do nich,
przynajmniej tak mi powiedział mój L. Jego mama też mnie
zaakceptowała, pomimo że przez te półtora roku (czyli dopóki mnie
nie poznała) była zła że L. u mnie nocuje itd.
Myślę że za ok 2-3 m-cy zamieszkamy wszyscy razem. Nie mogę się
doczekać , a jednocześnie ogarnia mnie strach, bo łatwo nie będzie.