POZYTYWNIE!!!!!!! :)

[aniawdowa]

Pomyślałam ze napisze cos :)
Więc tak wdową jestem prawie 4 lata ( 4 marca minie dokładnie)
Kurcze nawet nie wiem kiedy ten czas tak przeleciał i choc kiedys myslałam ze nie dam rady to dałam!! Kiedy Paweł zginął zawalił sie cały mój swiat. Ja sama z dwójka dzieci wtedy synek 5 lat i córeczka 1 roczek..Żadnej pomocy z nikąd, rodzina w swoim smutku ja sama ze swoim bólem.Pełno wydatków a pomocy finansowej z nikąd! Mysli samobójcze...ITD ITD długo by pisać ale to wszyscy tutaj dobrze znają.
Czas mijał trzeba było zacząc myslec realnie. Isc do pracy( za coś trzeba zyć) zaczac być normalnym rodzicem bez łez z usmiechem (dla dzieci to bardzo ważne) zaczełam tez dbac o siebie ile mozna wygladac jak wrak człowieka ( i w nosie miałam to ze ktos mówił ale ty sobie dobrze wygladasz choc maz nie zyje)
Miałam ochote sie usmiechac to sie smiałam, zaczełam wychodzic ze znajomymi ( tu dodam ze z nowymi bo ci starzy gdzies pouciekali :)
Kochani na początku człowiek musi zrobic wiele rzeczy na siłe ale wierzcie ze z czasem zaczynaja one dawać satysfakcje i nie robi sie juz wszystkiego na siłę. Ja po 4 latach dzis jestem na swój sposób szczesliwa :) nie zmienie tego co sie stało ale tez całe zycie nie mogę sie zamartwiać!!! Dzisiaj mam plany,marzenia, moje dzieciaczki rosną i są wspaniałe.
Nadal walcze w sądach o odszkodowanie dla moich dzieci ale podchodze do tego z pewnym dystansem..nie tak jak na początku.
Kochani wiem - jestem tego pewna ze wszystkim Wam sie uda przejść ten najgorszy okres, nie poddawajcie sie i uwierzcie ze zycie potrafi jeszcze sprawiac radość :)

To sobie troszke popisałam :))
Mam nadzieje ze mnie nikt nie bedzie wyzywał.

[inquisitive]

Podpisuje sie pod wszystkim co napisala Ania. U mnie 5 lat i wciaz sa
dni lepsze i gorsze, ale jest tez ochota do zycia no i dzieci, ktore
daja mi mnostwo sily i wiary na to ze bedzie dobrze. Ja na poczatku
nie wierzylam ze kiedys wyjde na prosta, wogole nie myslalam o
przyszlosci, zylam dniem dzisiejszym. Teraz wrecz przeciwnie, mysle
duzo o przyszlosci, mam nadzieje ze jeszcze uloze sobie zycie. Nie
wiem czy udaloby mi sie przejsc ta dluga droge bez tego forum i tych
wspanialych osob, ktore tu poznalam i mialam okazje spotkac w realu.
Mam nadzieje ze beda to kontakty juz na cale zycie :) Pozdrawiam
wszystkich.

Edyta

[aniawdowa]

Edytko :) kiedy weszłam tutaj jakieś 3 lata temu właśnie Twoje wpisy i wpisy
wielu innych osób dały mi wiare i nadzieje na lepsze jutro :)
A teraz z wytęsknieniem czekam na 26 marca kiedy znów się zobaczymy :))

[trelka10]

Aniu napisałaś dokładnie to co każda z nas czuje i co przeżyła.
Jak jest dzisiaj? Cóż przede wszystkim inaczej... Jest wiara w lepsze jutro
chociaż są też czasem gorsze dni, ale dołki są rzadkie i krótkie.
U mnie minęły dwa lata, czasem mam wrażenie, ze to było wczoraj a czasem, ze
lata świetlne temu. Duże wsparcie dostałam tutaj. Pamiętam jak rano wstawałam i
pierwsza rzecz jaką robiłam to było sprawdzenie forum ;) Słowa, że będzie lepiej
były balsamem na zbolałą duszę, bo w końcu komu jak nie Wam miałam wierzyć?
Pisałyście jak doskonale dajecie sobie radę i wiedziałam, że nie mogę się
poddać, ze też muszę;)
Dziękuje Wszystkim! Z łezką w oku wspominam "nasze czaty" i wygłupy na nich;)
Kto to jeszcze pamięta?;)

Poznałam tutaj grono naprawdę fantastycznych osób, które dziś mogę uznać za
prawdziwych przyjaciół. Bo czyż to nie prawdziwa Przyjaciółka jedzie ponad 350
km aby być ze mną w "rocznicę"?

ja też nie mogę doczekać się kolejnego spotkania :) bo wiem że oprócz śmiechu,
będą tez łzy ale to nieważne bo i tak w ogólnym rozliczeniu wyjdzie wszystko na
plus, doda energii na kolejne dni:)

[mar-y88]

Na razie znam tylko tą pierwszą fazę i jedyną rzeczą z jaką mogę się
utożsamiać to 'myślałam, że nie dam rady' choć bardzo bym chciała
kiedyś do tego dorzucić też resztę tego zdania:) Fakt, że istnieje
jakieś życie po żałobie jest pocieszający. Niezależnie od tego jak
bardzo jestem teraz rozbita to mimo wszystko dodaje sił. Jest
światełkiem gdzieś na końcu długiej drogi. Choć znalazłam to forum
bardzo niedawno to staje się dla mnie 'ważnym miejscem' i zaczynam
doceniać że pomimo długiego już czasu istnienia i zupełnie innego
etapu większości pewnie osób, nadal jest miejscem otwartym, nadal
wspiera i nadal pomaga.
pozdrawiam serdecznie:)

[agni-123]

Dobrze,że napisały tu wdowy z większym "stażem",bo tego tu
potrzeba,żeby dodać nam otuchy i wsparcia.U mnie minął rok.Różnie
bywało.Ostatnio bawiłam sie na weselu brata.Ale teraz mam doła,bo
wciąż szukam pracy i nic.Ale pomimo tego gdzieś tli się iskierka
nadziei,że może sie uda.Muszę w to wierzyć,bo co mi zostało.Tylko
wiara w lepsze jutro.A jeszcze jak sie czyta takie optymistyczne
wpisy to od razu robi się lepiej.Dziekuję.

[elka323]

No to i ja coś od siebie napiszę.Jestem sama od 7 lat i jestem "po żałobie" .I
dałam radę!Fakt , musiałam , bo zostałam z 3 dzieci , z masą problemów ,
policyjnym dochodzeniem , sądami , problemami z dziećmi , ale dałam radę.A teraz
- jest już dużo lepiej.Dwóch starszych synów pracuje , młodszy się uczy w
gimnazjum , a i mnie od czasu do czasu udaje się popracować.I muszę przyznać ,
że nawet jestem zadowolona z życia - jestem niezależna , robię , co chcę i
całkiem mi to odpowiada.Po prostu przyzwyczaiłam się do takiego życia.Ale doły
się zdarzają nawet i mnie , mimo takiego długiego stażu.Oczywiście , to nie jest
już totalna rozpacz , ale wspomnienia wracają i są gorsze dni.Tylko , że teraz
jest już łatwiej nie trwa to tak długo.A teraz czekam z utęsknieniem na sabat i
na świetną zabawę i mam nadzieję poznać niektóre z nas w realu.Jak już
zastrzegałam , śpiewać nie będę , bo szanuję słuchaczy i ich odporność , ale
wszelkie inne rozrywki popieram.Może być nawet lot na miotle.Chętnie spróbuję ,
bo tego jeszcze nie robiłam.
Na takie podejście do życia trzeba lat , nie ukrywam , że droga do tego jest
długa i ciężka , ale uwierzcie , że z czasem będzie lepiej.Wiem to po
sobie.Pozdrawiam.

[zlotaewa]

To ja tez sie dopisze ;)
Zostalam z siedmiomiesiecznym synkiem, o ktorego staralismy sie ok 4
lata. Razem 11 lat , malzenstwem rok ( Przemek zginal w pierwsza
rocznice slubu ).
Lzy, lzy i lzy...
Pytania i cala reszta uczuc, ktore doskonale znacie.
Czas...czas...
Minelo 3 lata i 4 miesiace.
Od roku i 4 miesiecy jestem w zwiazku. Mamy dwoje dzieci : nie
wspolne ale nasze :)
To od nas zalezy: czy chcemy zyc w tym bolu czy uciec do lepszego
zycia.

pozdr
Zlota

[beattrix120309]

Dziewczyny...ciesze się że wam się udało i gratuluje ..)
To bardzo pozytywne i miło się czyta że kiedyś gdzieś tam wyjdzie
słonko...oczywiście wiadomo nie dla wszystkich równo .... czasami trzeba na nie
poczekać...ale w końcu te promyki zaczną się przebijać.

Ja właściwie jeszcze nie myślę o szczęściu i układani życia ( jeszcze za
wcześnie...jeszcze jestem nie gotowa ).... teraz to moim szczęściem i wielką
radością jest Madzia i dla niej żyję, ale być może i mi się poszczęści. Bo tak
naprawdę to nie chciała bym zostać sama do końca życia ...bo wiadomo.....że
dzieci kiedyś opuszczają to gniazdo.

[dorrita79]

Kochane Dziewczyny
może znajdziecie siłę by podzielić się swą nadzieją z innymi, którzy jeszcze jej
nie widzą. Zamieściłabym je na mojej stronie www.pomocpostracie.pl, której
zadaniem jest między innymi nieść nadzieję.
Jeśli się zdecydujecie napisać swoją historię, to prześlijcie ją na maila
[e-mail]

pozdrawiam
i życzę Wam siły i pogody ducha na każdy dzień
Dorota (3 latat temu straciłam trójkę Rodzeństwa i Rodziców)

[agama30]

U mnie minęło 5 lat 8 miesięcy i 2 dni. Sławek zginął dokładnie w 3-cie urodziny
Olki. Jestem na tym forum od ponad 4 lat. Pamiętam początki, kiedy było nas tak
mało, wszyscy się znaliśmy. Później przeraziłam się jak grono takich jak my z
każdym dniem się powiększało. Jedno jest pewne to forum dało mi siłę, wprawdzie
niewiele było optymistycznych wpisów jak to będzie kiedyś, bo każdy z nas
dopiero zaczynał swoją drogę. Ale mimo wszystko siłę dawało mi to że jestem
blisko z ludźmi, którzy dokładnie wiedzą co czuję. I jest tak po dziś dzień.
Mimo tak długiego czasu, nadal mam dobre i nistety złe dni (moi starzy znajomi
coś o tym wiedzą). Ale wierzę że każdemu z nas zaświeci słońce, tylko musimy
zdjąć te czarne okulary, żeby je zobaczyć w całej okazałości, niech nas nawet
oślepi!!!!
Czego wszystkim nam z całego serca życzę!
Aga

[isiogrze]

Witam

Cieszę się z waszych pozytywnych postów. Tak mało ich ostatnio.....
U minie... czas mija... Kiedy patrzę w przeszłość po tym strasznym
dniu...widzę jak było ciężko. Z każdym dniem... dzięki małym
kroczkom... idę w "swoim" kierunku... Uczę się
powoli...być...decydować... smucić się... i uśmiechać... Wiem że po
tym wszystkim...tam na dnie zostanie bardzo głęboka rana...ale też
szacunek.... wdzięczność za wszystkie wspólne, dobre lata... za
rzeczy wspólnie dokonane... za dwa Skarby, które coraz częściej
zaczynają się uśmiechać :-)... za to, że dzięki Niej...nauczyłem się
czym jest MIŁOŚĆ...
...Życzę... wytrwałości wszystkim tu obecnym.... Przejścia.. tego
ciężkiego okresu ... w swoim tempie... i żeby nie był on... zbyt
długi... Cierpimy wtedy nie tylko my.... ale wszyscy wokół nas...
...Właśnie dla naszych najbliższych...na górze.. mamy udowadniać, że
potrafimy jeszcze z uniesioną głową kroczyć przez świat...łatwo nie
jest... ale jak się nie będzie próbować.. to jaki byłby w tym cel?
...Tak tylko trwać?.. Wspominamy naszych najbliższych... w samych
superlatywach... powinniśmy starać się, żeby ..to wspomnienie.. te
chwile... nie odeszły razem z nimi... Cóż po Nich tu zostanie jak
będziemy się smucić do końca życia?. Nie mówię o
zapominaniu...wyrzucaniu z pamięci... Mówię o podnoszeniu się,
szukaniu celu... tak żeby kiedyś, jako babcia lub dziadek... zza
elektronicznych wzmacniaczy wzroku ;-) kołysząc się leniwie na
elektrycznie bujanym fotelu... będziemy opowiadać o naszym życiu...i
marzy mi się.... żeby moje wnuki... miały co... słuchać...
....Czego i wam z całego serca życzę...

Niedługo minie... 8 miesięcy.... tak mało....a tak wiele....

[agni-123]

isiogrze masz rację i całkowicie sie z Toba zgadzam.Ja też staram
sie iść małymi krokami do przodu bez Niego.Choć czasem poruszam się
jak we mgle,to idę dalej.Patrzę na dzieci,na Jego zdjęcie i
wspominam dobre chwile z Nim,Jego śmiech ,Jego troskę o nas.Kochał
nas i zawsze mogliśmy na Niego liczyć.Wiem,że czas spędzony z Nim
nie był straconym,był szczęśliwy i nikt mi tego nie odbierze.A teraz
muszę patrzec w przyszość i robić wszystko tak,abym gdy oglądnę się
wstecz mogła spokojnie popatrzeć w lustro i powiedzieć-"Jesteś
wielka".Więc mimo bólu walczmy o każdy dzien spędzony tu na ziemi.

[jucha32]

18 maja minie dwa lata. Już dwa lata, tylko dwa lata.
Moje życie jest inne, ale da się żyć. Wszystko się jakoś układa.
Czasami lepiej, czasami gorzej, ale każdy dzień to krok do przodu.
Radzę sobie, bo muszę. Nie mam innego wyjścia.Czas nie zatrzymał się
w miejscu.
Dzieci rosną, są zdrowe, wykańczają mnie czasami nerwowo, ale kocham
ich ponad wszystko. Dla nich żyję, dla nich się staram.
Mam nadzieję, że przyjdzie taki moment, że zacznę żyć też dla
siebie. Narazie nie jestem jeszcze gotowa na nowy związek.
Zapisałam się na drugie studia. Oprócz tego robię specjalizację
psychiatryczną.
Nie tak sobie to wszystko wyobrażałam, ale muszę powiedzieć,że nie
jest źle. Zdrowie mi w miarę dopisuje, chłopcą również.
Bywają doły,ale mijają.
Pozdrawiam wszystkich.Trzymajcie się.
Przychodzi taki moment, że nie jest super, ale też nie jest już aż
tak źle. Da się żyć.
Justyna.

[abi-23]

dziękuję Ci Aniu z całego serca..

[isiogrze]

Witam


W temacie pozytywnie :-)

Kilka dni temu dałem się namówić znajomym.... zabrałem dzieciaczki, rzuciłem wszystko i wyjechałem na narty....
Nigdy tego nie robiliśmy wcześniej...absolutna nowość...dzieci miały kilkudniową ...WIELKĄ FRAJDĘ.... aż na widok ich uśmiechniętych buź Tatusiowi też się rozchmurzało...
Powiem krótko... Polecam...jeżeli tylko możecie... oderwać się od szarej codziennej rzeczywistości... dać się skusić znajomym, czy pojechać samej/samemu z dziećmi..to nie muszą być góry... zmiana klimatu, otoczenia..choć na parę dni.. Najważniejsze one... łapią oddech .. poznają innych ludzi.. inne życie.. bez smutku...A ich radość jest naszą radością ... i odwrotnie.

[agni-123]

Tak wyjechać poprostu fajnie by było.Ale zawsze jakaś przeszkoda
staje na drodze.Nic nie idzie w parze.W tamte wakacje córki
pojechały same,bo miały taką możliwość,a w tym to nie wiem co
będzie.Owszem gdy jest ciepło robimy sobie jednodniowe wycieczki,ale
to nie to samo co razem na parę dni.Marzy mi sie pojechać na tydzień
w jakąś głusze leśną,a wszystko zasypane śniegiem,mimo,że mi go nie
brakuje na co dzień.Co z tego,że góry na wyciągnięcie ręki,jak to
nie to samo.Może kiedyś zrealizuję swoje marzenie.A narazie muszę
twardo stąpać po ziemi.Ale i tak ciesze się,że mogę być z moimi
dziećmi.