Nie radzę sobie

[3zosia-2009]

A chodzi o to że moja szwagierka jest chora na raka.Mieszkamy blisko siebie(3
domy dalej)i ona oczekuje że ja powinnam częściej ją
odwiedzać,pomagać,zajmować się jej dziećmi,jak jedzie na chemie.A ja po prostu
nie daję rady.Jestem zmęczona już tym wszystkim.Sama mam 3 dzieci,w tym małe
7miesięcy.Nie chce żeby to zabrzmiało tak jakbym się tłumaczyła,albo
usprawiedliwiała,ale nie wiem jak mam postępować.Jk z nią rozmawiać.Każda
nasza rozmowa kończy się pretensjami.Nie daje rady.Pomocy.

[marzeka1]

Za mało danych: a co jej mąż? rodzice? teściowie?

[tiana77]

A co na to Twój mąż, jej brat? Jej mąż? A może przez jakiś czas
zamieszka z wami? Jeżeli są możliwości. Ale ty też masz swoje życie.
I nie musisz być za wszystko odpowiedzialna.

[3zosia-2009]

Co na to jej brat.Jest załamany,tak jak jej siostra.Ale oni pracują,więc,nie są
z nią na co dzień.Teściów nie mam,zmarli.Jej mama chorowała na to samo,ale nie
jest to genetyczna choroba,sprawdzała.
Ja nie mam z kim o tym porozmawiać,mąż nie chce.A jak już zacznę o tym mówić,to
mówi abym była dla niej miła,i nic się nie odzywała.Życia towarzyskiego nie
mamy,nigdzie nie jeżdzimy,ze względu na to żeby nie sprawiać jej przykrości.Isia
ma 2 dzieci(chłopak 14l,dziewczynka 11l).Jest nam ciężko.
Ja jestem męzatką od 5l.I mieszkam w domu męża,z dala od swojego,od rodziny.Więc
tym bardziej ciężko mi z tym.Wspomniałam o wakacjach,że może pojedziemy,ale
znowu ta sama odpowiedz.Nie wiem co robić.Jak się zachowywać.Pomóżcie.

[mruwa9]

Jesli Tobie jest ciezko, to co ma powiedziec szwagierka? Myslisz, ze
jej lekko? I na kogo ma liczyc, na czyja pomoc?
Nie twierdze, ze masz psi obowiazek nianczenia cudzych dzieci, ale
wiecej empatii by sie przydalo, szwagierce i jej calej rodzinie,
dzieciom swiat runal na glowe. Nie potrzebuja jeszcze dodatkowego
kopania lezacego.
A 14- i 11-latek to juz przeciez calkiem samodzielne dzieci i pomoc
w opiece nad nimi raczej nie jest jakos skrajnie obciazajaca.

[attiya]

mruwa9 napisała:

> Jesli Tobie jest ciezko, to co ma powiedziec szwagierka? Myslisz, ze
> jej lekko? I na kogo ma liczyc, na czyja pomoc?

a kto się zajmie w tym czasie trójką dzieci autorki?

> Nie twierdze, ze masz psi obowiazek nianczenia cudzych dzieci, ale
> wiecej empatii by sie przydalo, szwagierce i jej calej rodzinie,
> dzieciom swiat runal na glowe.

przecież czasem pomaga no i chyba sam mąż autorki powinien pomóc, w końcu to
jego siostra

Nie potrzebuja jeszcze dodatkowego
> kopania lezacego.
> A 14- i 11-latek to juz przeciez calkiem samodzielne dzieci i pomoc
> w opiece nad nimi raczej nie jest jakos skrajnie obciazajaca.

Mąż i duże dzieci szwagierki

[rapunzel1]

3zosia-2009 napisała:

> Ja nie mam z kim o tym porozmawiać,mąż nie chce.A jak już zacznę o tym mówić,to
> mówi abym była dla niej miła,i nic się nie odzywała.Życia towarzyskiego nie
> mamy,nigdzie nie jeździmy, ze względu na to żeby nie sprawiać jej przykrości.

Uśmiechać się ci wolno, czy to też nie uchodzi?

Mąż wyraźnie przyzwyczaił się, że wszystkie nieprzyjemne sprawy można ci wcisnąć. Sam miga się od wsparcia i troski o twoje potrzeby, za to przesadnie przejmuje się wyimaginowaną przykrością siostry. I na to należy mu zwracać uwagę tak często i upierdliwie, aż zajarzy, że niezadowolenie żony ma większy wpływ na jego komfort życia niż zły humor siostry.

> Isia ma 2 dzieci(chłopak 14l,dziewczynka 11l).Jest nam ciężko.

Dzieci w tym wieku potrafią okurzać i zrobić codzienne zakupy, więc przestań robić u bratowej za sprzątaczkę. Skończ z codziennymi wizytami, szwagierce powiedz że może dzwonić jak naprawdę potrzebuje pomocy lub pogadania.

Przyjrzyj się własnemu życiu, bo zaczynasz zasuwać jak tylko ktoś inny choćby zmarszczy brwi, a lekceważysz swoje potrzeby.

Jeśli nie możesz pojechać w rodzinne strony, to lepsze wsparcie telefoniczne niż żadne.

[mgla_jedwabna]

"Ale oni pracują"

A ty nie pracujesz? To jak nazwiesz to, co masz przy trójce dzieci?

"nigdzie nie jeżdzimy,ze względu na to żeby nie sprawiać jej przykrości"

Co ma piernik do wiatraka? To wasze życie, nawet jeśli szwagierka jest chora, to nie może wam zabraniać normalnie żyć.

Poza tym te jej dzieci nie są takie malutkie. Twój niemowlak chyba bardziej cię potrzebuje? Mtślałam, ze piszesz o pomocy przy dzieciach takich, których nie można np. zostawić samych w domu, ale nastolatki?

[tully.makker]

Naprawde to takie straszne okazac chorej osobie troche serca?

[ledzeppelin3]

Pomiędzy "trochę serca" a "wykorzystywaniem" jest całkiem sporo opcji.
Pani moralistko forumowa, może autorka da Ci namiary na szwagierkę, taka ilość
pozytywnej energii i dobre serce nie powinny się marnować

[jkl13]

Moim zdaniem powinnaś pomóc szwagierce, w końcu to twoja rodzina,
ale widziałabym tę pomoc np. w zrobieniu i przywiezieniu większych
zakupów, wzięciu jej dzieci do siebie na popołudnie, gdy ma gorszy
okres czy bierze chemię, odwiedzinach częstszych, choć niekoniecznie
codziennych.
Natomiast nie widzę powodu, dla którego miałabyś zupełnie poświęcić
swoje życie i podporządkować je chorobie szwagierki. Dlaczego nie
miałabyś jechać na wakacje? Czy do domu rodzinnego? Sama masz troje
dzieci, w tym niemowlę, musisz pomyśleć też o nich. One też mają
prawo odwiedzać swoich dziadków (twoich rodziców), ciocie i wujków.
Mają prawo spędzać urlop z rodzicami, widzieć szczęśliwą i
uśmiechniętą mamę.
Pogadaj z mężem, w końcu życie waszych dzieci też jest ważne i nie
może toczyć się wyłącznie w cieniu choroby ich cioci...

[3zosia-2009]

Dziękuje bardzo,ale mogłam się spodziewać,że tak to odbierzecie.Ale ja
pomagam.Codziennie staram się iść do niej.Zakupy,robię.Ale jak tylko wejde do
niej i wezmę się za sprzątanie,to wyrywa mi ,np.odkurzacz. odrzuca moją pomoc.Bo
jestem od niej o 16 lat młodsza i ona uważa,że daje sobie radę.Ale jak tylko
jeden dzień nie pójdę to już się obraża.Ja ją próbuje zrozumieć,zbliżyć się,ale
ona na to nie pozwala.Bardzo jest jej ciężko i to rozumiem.Kurcze liczyłam,że
może ktoś jest w podobnej sytuacji i wie jak ma rozmawiac.

[rumpa]

www.forum-onkologiczne.com.pl/
tam są ludzie co wiedza co i jak
poradzą i wspomogą, przejżyj to forum

a do wakacji masz prawo i nawet nie ma o czym gadać
można zorganizować jakąs inną pomoc
czy ona nie ma koleżanek czy sąsiadek?
jedna rzecz to pomoc a druga - zajeżdżenie sie na śmierć
ludzkie siły są ograniczone i nigdzie nie jest powiedziane że tylko
ty masz zasuwać

[mwiktorianka]

Wydaje mi sie,że twoja szwagierka potrzebuje teraz wsparcia,kogos pliskiego,jego
towarzystwa,ale nie koniecznie współczucia i podkreślania,że jest z nia tak
zle,że sama juz sobie z niczym nie radzi.Nie traktuj jej jak niepełnosprawnej
lub umierajacej,ale jak osobe bliską,przejsciowo chora.Wiem,że to trudne,ale
staraj sie zachowywac normalnie tak jakbys szła do kogos chorego na grype na
przyklad.To bardzo trudna sytuacja dla całej rodziny i masz prawo miec dosć bo
to na dłuzsza mete wykancza psychicznie.Nie czuj sie winna,Ty tez masz prawo do
własnego życia.Nie musisz bezustannie mysleć o chorobie szwagierki i nie miec
własnych planów.Postaraj sie spojrzec na tą sytuacje bardziej optymistycznie(nie
wiem jakie sa rokowania),ale mysl pozytywnie,że szwagierka wkrótce wygra z
choroba,że wszystko sie unormuje,że będzie dobrze.Idź do niej jak do
przyjaciolki,poplotkujcie itd,a nie tylko spelnic obowiazek przy
chorej.Powodzenia i wszystkiego dobrego.

[ajnina_1972]

Owszem, świat się szwagierce zawalił, co nie znaczy, ze autorka postu ma przejąć
odpowiedzialność za życie szwagierki. Tak jak ktoś napisał, może pomoc od czasu
do czasu, ale nie może wziąć na siebie wszystkich obowiązków. Co chwile na tym
forum są posty od zdesperowanych mam niemowlaków, nie radzących sobie, a tu na
kobietę z małym dzieckiem próbuje się dodatkowo zrzucić odpowiedzialność za
cudze życie. Być może powinna ograniczyć się do gotowania większej ilości
jedzenia, ale obarczanie ja obowiązkiem odwiedzin na żądanie i opieka nad
całkiem wyrośniętymi dziećmi to trochę nie w porządku. Może szwagierka powinna
zadbać o nowy podział obowiązków w swoim domu, a o pomoc prosić tylko w
wyjątkowej sytuacji. A co z mężem szwagierki?

[ibelin26]

Może powinnaś wyraźnie powiedzeć, że nie dajesz rady prowadzić dwóch
domów? Co innego wsparcie, empatia i pomoc, a co innego
zaharowywanie się. I nie daj sobie wmówić, że to coś złego, że
czujesz się zmęczona.

Może w kwestiach praktycznych typu zakupy, sprzątanie czy odrabianie
lekcji warto by poprosić o pomoc wolontariuszy?

Laski, czy wy nie umiecie czytac?

[tully.makker]

Zosia pisze, ze szwagierka nie pozwala jej odkurzac. Chodzi bardzij
chyba o wsparcie psychiczne, poczucie, ze ktos zerknia na dzieciaku,
kiedy jej nie ma, niz zachrzan?

Latwiej jest odkurzyc, niz pogadac, wiem...

[ibelin26]

Żeby komuś dać wsparcie psychiczne to trzeba mieć "rezerwę" w sobie.

Laski najwyraźniej nie umieją czytać

[ki_czort]

Kobieta jest rozchwiana emocjonalnie. Jest ciężko chora więc można to zrozumieć.
Podejrzewam, że bardzo trudno jest znaleźć w takiej sytuacji dobre wyjście:
pomoc na miarę swoich sił tak, by nikt nie czuł się jak męczennik, męczennica w
zasadzie.
Natomiast jak zwykle nie rozumiem najazdu na autorkę posta, która ma swoich
dzieci troje, z czego jedno to jeszcze zupełny maluch, ze to że śmie powiedzieć,
że jest zmęczona albo nie wie co ma robić.
Szwagierka ma też swoją rodzinę, tak?
Nie tylko autorka postu ma pewne zobowiązania wobec swojej rodziny. Pozostali,
na przykład mężczyźni, mogliby się także poczuć odpowiedzialni.
To co robi Twój mąż, autorko wątku, jest dla mnie nie do przyjęcia. Czy on w
jakikolwiek sposób pomaga czy tylko odbiera Ci prawo do wakacji, na które
zasłużyłaś?
Kobieta - tania siła robocza, która ma nie tylko zasuwać w cudzym domu, ale i
robić to w sposób odpowiednio 'estetyczny', by nikt się nie poczuł urażony
przypadkiem, oraz spełniać obowiązki towarzyskie i być niemalże najbliższą
powiernicą.
Obraz godny mizogina czystej wody, a taki obraz się wyłania z niektórych postów.

[phantomka]

Nastawienie szwagierki jest zle, ale i jej stan psychiczny troche to
pewnie tlumaczy. Natomiast podejscie meza do sprawy jest conajmniej
niewlasciwe.
Owszem, uwazam, ze powinniscie jej pomagac, tym bardziej, ze jej
dzieci nie wymagaja jakiejs szczegolnej uwagi,ale ta pomoc powinna
byc rozlozona na kilka osob i opierac sie glownie na wsparciu
psychicznym, rozmowie, wysluchaniu, itp. Mysle, ze maz zwala na
Ciebie cala odpowiedzialnosc za to i na to bym nie pozwolila.
Pomyslcie, kto moze sie zaangazowac w pomoc, w jaki sposob,
obgadajcie wszyscy razem, kto kiedy ma czas. Bez dobrego
zorganizowania to faktycznie nie ma szans na powodzenie bez
ponoszenia przez kogos jakis kosztow (w sensie poczucia krzywdy)

[3zosia-2009]

Dzięki za wsparcie i adres forum.

[attiya]

możesz pomóc ale nie musisz
poza tym szwagierka chyba ma rodzinę? Rodziców, rodzeństwo, ciotki, wujków? I
znajomych. Raz na jakiś czas owszem ale tak jak napisałaś masz przecież rodzinę
i to ona powinna być na pierwszym miejscu.

[doctor.no.1]

Uważam, że powinnaś złować "rodzinne zebranie" bez szwagierki w trybie
pilnym , na którym powiesz, że jest ci ciężko, bo z ednej strony
strasznie współczujesz szwagierce i starasz się jej ulżyć w chorobie,
ale też masz swoje obowiązki i oczekujesz od rodziny - JEJ NAJBLIŻSZEJ
RODZINY - że też się zaangażuje w pomoc chorej siostrze. To, że oni
pracują, nie znaczy, że nie mogą wieczorem zrobić zakupów albo
poodkurzać.

Dlaczego TYLKO TY musisz okazać empatię i wsparcie. Zorganizujcie pomoc
rodzinną! Np. W poniedziałki A, wtorki i czwartki ty, we wtorki Twój
mąż itp. Poza zmaganiem się z niewyobrażalną tragedią bliskiej osoby
masz pełne prawo do własnego życia i do wakacji!!!!
A Twój mąż jest wygodnickim leniem - jego siostra jest chora i zwala
problem na Ciebie.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Rozumiem Pani rozterki i obawy oraz zmęczenie. To bardzo trudne zadanie
opiekować się, pomagać, być blisko , wykazywać zrozumienie dla ciężko chorej
osoby. Trudno też jest utrafić ze sposobem pomocy dla takiej osoby. Często różne
formy, nawet te z serca płynące, są nie trafione. Co do tego, jak zachowywać
się i jak rozmawiać z osobą chorą onkologicznie być może pomoże Pani wskazane forum.
Natomiast moim zdaniem, dobrym rozwiązaniem jest pytanie w czym pomóc i robienie
tylko tego czego potrzebuje Pani szwagierka. Czasem wystarczy tylko wykazanie
zrozumienia, że jest jej ciężko lub, że się boi lub, że ją boli.
Może dobra dla pani formą będzie zajęcie się dziećmi szwagierki. Porozmawianie z
nimi, odciążenie ich z trudnej sytuacji. To, że to są dzieci wiekowo
samodzielne, nie oznacza, że dobrze znoszą tak bardzo trudną dla siebie
sytuację. Mogą być przerażone i z tego też powodu przechodzić regresywne
zachowania. Wymagają na pewno w tej chwili dużej uwagi i troski. Szczególnie, że
mogą już dużo kojarzyć, z tego co dzieje się z ich mamą. A Pani szwagierka może
się też i o nie bardzo martwić.
To co napisałam nie oznacza, że zachęcam Pani do zdwojenia wysiłków w pomocy
szwagierce. Jeśli i to Panią bardzo obciąża, proszę tę pomoc ograniczyć. Trudno,
nikt nie jest omnipotentny, nie wszytko musi umieć, nie wszytko musi znieść.
Może trzeba przełamać milczenie i separację od problemu Pani męża. Może trzeba
te obowiązki rozdzielić. Pani ma małe dzieci i potrzebuje Pani przestrzeni aby i
o nie dbać.
Proszę rozważyć co Pani może a czego już nie i stosownie do tego podjąć decyzję.
I proszę spróbować nie obarczać się winą za swoją racjonalną decyzję. No i tak
jak powiedziałam: pytać szwagierkę jak jej pomagać. Agnieszka Iwaszkiewicz

[verdana]

O ile sobie przypominam, to własnie zajmowanie się dziećmi
szwagierki, przy trójce własnych, jest dla autorki postu ponad
siły... Trudno wiec radzić jej to, jako "dobrą formę" odciążenia
szwagierki.
Radzę porozmawiać z mężem i z całą rodzina, zdecydowanie stawiajac
sprawę - kobiecie trzeba pomoc wspólnie, Ty nie podejmujesz się
przejęcia wszystkich obowiazkow. To samo powinnaś powiedzieć mężowi,
to jest ostatecznie jego siostra.
Jeśli chodzi o wyjazd, to nie rozumiem, dlaczego masz nie wyjechać -
masz obiowiązki także wobec swoich dzieci. Mąż moze i powinien
zostać i przejąć zajmowanie się siostrą.

[mgla_jedwabna]

No cóż, jeśli dotychczasowa opieka nad dziećmi szwagierki polegała na traktowaniu ich jak przedszkolaków, które "trzeba obrobić" (nakarmić, oprać, posprzątać), to nic dziwnego, że było to męczące. Jeśli odciążenie będzie polegało na tym, że np. zabierze się jedenastolatka do domu, aby mógł odrobić lekcje w spokoju, a nie z nerwową mamusią nad głową, to może być pomocne dla rodziny szwagierki, a niezbyt obciążające dla autorki wątku.

No i w całej rozciąglości popieram przedmówców - uświadomić rodzinkę, że nie jest się robotem.

[izabelski]

moze oboje 11 i 14 latka powinni przychodzic do was
powiedzmy 2 godziny dziennie o tej samej porze, zeby z tego byl jakis rytual
wtedy latwiej cos konkretnego zorganizowac a szwagierka bedzie miala czas dla siebie

w tym czasie mozesz kazac sie dzieciom pobawaic, sprawdzic lekcje itp

nikt niczego nie moze przewidziec, ale nie daj Bog, gdyby szwagierka zmarla, to
jednak ktos z rodziny zajmie sie dziecmi...

zakupami niech sie zajmie maz
jak bedzie je zanosil siostrze, to chociaz ze dwa slowa zamienia...