Dodaj do ulubionych

Martwię się o córkę

05.09.16, 19:20
Pisze, bo czuje sie bezradna i liczę na waszą wnikliwą analizę. Ja siedzę w tym po uszy i tracę trzeźwość osądu.
Córka ma teraz 16 lat.
Dwa lata temu, poprosiła mnie żebym poszła z nią do psychologa. Zdiagnozowała sobie (testy z internetu) depresje, fobie społeczną i coś tam jeszcze. Potraktowałam to poważnie, ale jak dla mnie objawów tych przypadłości nie miała. Powiązałam ten kryzys ze zmianami w naszym życiu. Wychowywałam ją sama - ojcec mieszka za granicą, nie mają kontaktu. Ja zaś dwa lata temu wyszlam za mąż i mieszkamy we trójkę. Dodatkowo córka nie odnalazła sie w gimnazjum
i swojej klasy nie polubila. Wizyty u psychologa były trzy. Jedna wspólna -opisałam naszą sytuację rodzinną, córka nie wiele mówiła. Po dwóch kolejnych wizytach, córka stwierdziła, że do psychologa już nie potrzebuje chodzić. Pomyślałam wtedy, że moja intuicja nie była zła, że dziecko miało za dużo zmian i potrzebowała większej mojej uwagi itp. Zreszta muszę tu dodać, że z mężem mają bardzo dobry kontakt.
Oczy na pewne sprawy zaczęły mi sie otwierać, gdy córka przedstawiła mi swojego chłopaka - jej pierwszego, a sądząc po tym jak sie zachowywała to była nim bardzo zauroczona. No i jak przyszedł wpadłam w panikę, mężczyzna lat 25, bardzo,pewny siebie, a jednocześnie bez zawodu, pracy itp. Relacja ta sie rozleciała bo wyjechał do pracy. W wyniku rozmów z córką dowiedziałam sie, że pociągają ją dojrzali mężczyźni, tacy nawet i 40 - latkowie,
że rówieśnicy sa niedojrzali itp. Mój niepokój był tak duży, że jak sie nie wylogowala z Facebooka to przeczytałam jej rozmowy. Opad szczęki jaki zaliczyłam - do ziemi. Miałam taki obraz siebie, że jestem fajna mama że wychowałam super dzieciaka, ze przyjemnie patrzeć jak dojrzewa - mimo ,że zbuntowana nastolatka to nie są tylko miłe chwile. A w tych rozmowach, wyszło że córka pije alkohol, pali marihuanę i marzy o rozpoczęciu życia seksualnego, że to tak kulturalnie ujmę. O tym jak córka mnie widzi - to też nie było miłe, w zasadzie to chciałaby sie wyprowadzić, ja jej nie rozumiem, jestem pospolita jak to ujęła.
I w zasadzie tu następuje kulminacja. Jej przyjaciółka od serca, z która sobie tak szczerze
rozmawiały chodzi do psychologa i te wizyty dużo jej dają. Córka poprosiła mnie o zapisanie
akurat do niej. Psycholog nie chciała prowadzić terapii koleżanek - jej argumentacja do mnie trafiła i córka zaczęła chodzić do tego ośrodka ale innego psychologa.
Po kilku spotkaniach psycholog zasugerował córce, ze ma osobowość chwiejnie emocjonalną typu bordeline, a po za tym skierował do psychiatry, gdyż córka ma depresje. Psychiatra stwierdził, ze leków nie potrzeba. Ja zaczęłam czytać o bordeline i cóż jakbym czytała o jej ojcu. Po prostu te same schematy zachowań. Tyle że jak byliśmy razem to nie miałam pojęcia, że takie zaburzenie istnieje. Nie wiem co robić, jak ocenić kompetencje tego psychologa. Dziewczyna ma 16 lat, szuka, hormony jej buzują, neguje mój autorytet itp. Jak usłyszała tę diagnozę to zaczęła czytać na ten temat i oczywiście wszystko jej zaczęło pasować. Nakręca sie bardzo. Tak wiec gdyby nie to że ja w tych opisach widzę jej ojca to bym chyba, aż tak sie ty nie przejęła. Z drugiej strony to ponoć nie jest dziedziczne, ale czy to przypadek? Byłam u tego psychologa, ale spotkanie odbyło sie w obecności córki. Miałam wrażenie, że weryfikuje to co córka mu mówi niejako przez mój pryzmat, jednocześnie usiłując wepchać mnie w jakiś schemat. W zasadzie to miałam uznać sie za osobę chłodną, mało empatyczną. Cóż nie czuję sie taka, to protestowałam. Czułam sie za to manipulowana, ale córka była obok i nie chciałam zrobić jej przykrości mówiąc, że część z jej problemów to wg.mnie nic takiego. Psycholog dalej mówi ze do psychiatry, że leki, że depresja. Żyję z tym dzieciakiem, mozna przeoczyć, ze ktoś ma depresje? Córka uważa, że jej nie rozumiem, że lekceważę jej problemy. Psychologowi ufa, myśle ze mówi mu o wszystkim.
To co mnie realnie niepokoi to fakt, ze szuka kontaktów ze starszymi mężczyznami, mówi ze ją nie interesuje taka zwykła relacja, ze chce tylko seksu. Nie wiem jak z nią rozmawiać, bo to tylko gadanie, można przestać i robić swoje tyle że w tajemnicy. I w tej tajemnicy córka spotyka sie z mężczyzna lat 35, seksu jeszcze nie ma, poznała go na jakimś portalu randkowym. Tak, wiem to z Facebooka, tak nie wiem co robić, tak boję sie o moje dziecko. Boję sie, że rzeczywiście ma to zaburzenie bordeline i nie wiem jak jej pomoc. Córka nie zechce zmienić psychologa, poza tym ja nie potrafię ocenić jego kompetencji. Jeśli chodzi o psychiatrę to znam ją na tyle, ze wiem że może uznać, że spróbuje sobie leków na depresje, a jakie ma mieć objawy to wie. Nie mam pojęcia - da sie tek wkręcić specjalistę?, może jednak zaufać i iść do psychiatry? No i liczę, że zadacie mi pytanie, po których zacznę to jakoś ogarniać.





Obserwuj wątek
    • ortolann Re: Martwię się o córkę 05.09.16, 20:20
      Znasz etiologię borderline? Bardzo dużą zasługę w jego powstawaniu ma wychowanie, nie tak wielką genetyka.
      Pytanie 1: Co się takiego stało w wychowaniu? Rozstanie rodziców, jak rozumiem. Ale czy przed tym rozstaniem były jakieś burzliwe wydarzenia, które by mogły zapoczątkować tę lawinę? Jakie kontakty ma z ojcem? Jakie ma kontakty z Tobą? Ale tak naprawdę, a nie tak, jak się Tobie wydaje. Nie musisz niczego tu pisać, po prostu się zastanów.
      Pytanie 2: Córka ma 16 lat. Do tej pory była u dwóch psychologów (dobrze liczę?) w perspektywie psychiatra a Ty się zastanawiasz nad kolejnym. To albo jej tego nie trzeba, albo na to przyzwalasz, albo jej tego potrzeba, a Ty szukasz kolejnego, bo to, co mówi ten Tobie się nie podoba. Czy dobrze to rozumiem?
      Obserwacja 3: Uderza mnie to, że masz dużo wyobrażeń na swój temat, ale one się nijak mają do rzeczywistości chyba. Dlaczego córka mówi, że jesteś zimna? Czy faktycznie jesteś czy też może ona ma tak wybujałą emocjonalność, że widzi Ciebie jako daleką i zimną? Czy może jednak było w Waszych relacjach coś, co pozwala jej tak twierdzić?
      Obserwacja 4: Tobie się wydaje również, że problemy Twojej córki to nic takiego. Oczywiście, obiektywnie rzecz biorąc, pewnie tak jest, bo przecież porównując jej dojrzewanie i wynikające z niego problemy do np. trudnej sytuacji samotnej matki z kilkorgiem dzieci, która w dodatku nie ma dachu nad głową - no to fakt, są błahe. Tylko, że to Twoje dziecko, które żyje w jakimś swoim otoczeniu, z jakąś przeszłością i nie można porównywać jej życia do nikogo innego. Jej problemy są poważne tu i teraz. Dla niej. Nie bagatelizuj ich, bo całkiem stracisz jej zaufanie. Może być tak, że ona wyczuwa ten Twój dystans do jej przeżyć i to jeszcze wzmaga cały napięcie.
      Obserwacja 4: Twoja córka dorasta i naturalne jest, że chce zacząć życie seksualne. Z jakiegoś powodu szuka mężczyzn dojrzałych (zapytaj Freuda dlaczego). Co realnie możesz zrobić, żeby jej tu pomóc? Ochronisz ją przed złą miłością? Przed rozczarowaniem? Przed łzami? Nie łudź się. To los każdego człowieka i Twoja córka też to pozna. Możesz, oczywiście, zacząć jej zabraniać wyjść, spotkań; możesz kontrolować. Ale na jak długo? Co tym zyskasz? Co możesz przez to stracić?
      Coś jednak możesz zrobić. Na początek - pewnie nauczyć i wbić w głowę, że musi się zabezpieczać. Dla matki takie rozmowy mogą być trudne, ale to trzeba zrobić.
      Co jeszcze? Skoro już zaczęło się jazdy z psychologami i dłubanie w psychice, to może idźcie do psychologa razem. We dwie, z Waszą relacją. Być może ona czeka na to, że w tej sytuacji Ty się niejako przyznasz do słabości. Że też nie wiesz, że też potrzebujesz pomocy. I że jej szukasz i szukasz mądrze. Może w ten sposób uda Ci się przekazać jej, że Ci na niej zależy?
      Oczywiście, możliwe jest też, że dziewczyna nauczyła się manipulować i podoba jej się takie rozchwianie, cierpienie i bycie przez to w centrum uwagi. To bardzo trudny okres, emocje szaleją, hormony szaleją. Świat widzi się w czarno-białych barwach, bez półtonów, wydaje się ostre sądy.
      A na koniec przeczytaj to, co sama napisałaś. Mnie się rzucają w oczy dwa Twoje zdania:
      "...córka była obok i nie chciałam zrobić jej przykrości mówiąc, że część z jej problemów to wg.mnie nic takiego"
      i drugie:
      " Córka uważa, że jej nie rozumiem, że lekceważę jej problemy"
      Co tu widzisz?
      • ortolann Re: Martwię się o córkę 06.09.16, 18:59
        A jeszcze coś: dowiedziałaś się, że popala (niekoniecznie tylko tytoń) i popija. Możliwe, że to byłby tylko przechwałki. Ale jeśli to relacja z prawdziwych zdarzeń, to powiedz jak mogłaś nie zauważyć, że Twoja córka pali? Że popija? Jeśli to się zdarzyło na jakimś wyjeździe, to rozumiem. Jeśli sama palisz, to ok, może nie wyczułaś, choć trudno mi uwierzyć. To jest tak intensywny zapach, że nie da się tego nie zauważyć. Podobnie woń alkoholu z ust. No nie wierzę. Można próbować zatuszować go gumą do żucia czy czymś podobnym. Ale przecież to się przebije. Zamiast tego miałaś obraz samej siebie jako mamy, która jest całkiem w porządku. Na czym go opierałaś?
        Nie chcę Cię tu zjechać, nie odbierz tego jako krytyki, która miałaby Cię zdołować. Od tego jestem jak najdalsza. Przecież szukasz pomocy i wierzę, że znalazłaś się w pułapce, bo pewnie myślisz, że co byś nie zrobiła to i tak d.upa z tyłu. A i tak pewnie zjawią się tutaj inni, którzy po Tobie pojadą. Ale dobrze będzie zejść na ziemię i nie przykrawać świata do swoich wyobrażeń, tylko do raczej trzeźwo ocenić to, co jest, bo jest trudno.
      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 10:40
        Odpowiem po kolei:
        1. Jej ojciec jest porzuconym dzieckiem. Wychowywała go rodzina siostry ojca. Uważał, ze był niekochany itp. Jego ojciec popełnił samobójstwo, mama skończyła w jakieś grupie religijnej.
        Mnie zostawił jak byłam w ciąży (znaliśmy sie wcześnie 5 lat). Rozstanie było dla mnie wybawieniem. Jak go poznałam miałam 20 lat i to był mój pierwszy związek - dosłownie. A było wybawieniem bo świat bez niego był przewidywalny, prosty, ludzie życzliwi. Dopiero jak odszedł doszło do mnie jak mnie wykończył. Może dlatego nigdy nie miałam do niego żalu czy pretensji.
        Jego odejście było w jego stylu czyli przez 5 lat nawet nie wiedziałam gdzie mieszka. Ja kontaktu nie szukałam, jakkolwiek to brzmi byłam bardzo szczęśliwa, że mam dziecko i nie myślałam o nim. Okres kiedy córka była mala wspominam jako sielankę. Serio, nie pamietam nieprzespanych nocy czy buntów, mam jej obraz takiej uśmiechniętej, szczęśliwej. To mi sie tak kłoci z tym co jest teraz, ze sie popłakałam -:(.
        Jak córka miała siedem lat, to zaczęłam mieć takie myśli, że nie zna ojca, że kiedyś mi z domu ucieknie - jak z filmu obrazy - w poszukiwaniu ojca. Znalazłam go przez internet, co było bardzo proste. Organizacja jego przyjazdu trwała .....ponad rok. Dogadanie sie z nim na jakikolwiek temat praktycznie nie możliwe, ze mną nie chciał się nawet zobaczyć, pretensje o wszystko. Przyjechał - moi znajomi użyczyli mu mieszkania, bo wyjechali na 3 miesiące. Miał mieszkać 3 miesiące i widywać sie z córka. Znalazł czas na kilka spotkań. Twierdził, ze nie chce sie narzucač. To mężczyzna, który potrafi być uroczy, dowcipny, rozmowa z nim to czysta przyjemność, ma wiedzę, erudycje, takie artystyczne zacięcie. Ekscentryczny, barwny - córcię to z jednej strony ciekawiło a z drugiej był dla niej dziwakiem ( dziwak to jej określenie). Obecnie jest jeszcze gorzej, Po tym pierwszym kontakcie nie odzywał sie trzy lata. Skreśliłam go definitywnie, miałam taka pewność, że tylko krzywdę może zrobić. Z własnej woli napisał do mnie gdy córka miała 12 lat. Ten mail to był cztery strony ataku na mnie. Zaczął pisać z córka przez internet. Pokazywała mi te listy. Tam nie było akceptacji, dumy - czegokolwiek pozytywnego. Były jakieś wywody, jak wiara jest ważna (ja znałam go jako ateistę), były pretensje, że córka słabo mówi w jego języku ojczystym, były wywody na temat niższość polskiego dorobku kulturalnego nad jego krajowym ( to nie żart, ale może sie uśmiechnęłaś). Po paru takich listach córka przestała mu odpisywać. Obraził sie i zamilkł - ja odetchnęłam, bo czytanie tego to było za dużo jak dla mnie a co dopiero dla 13 latki.
        2. Jestem pewna, ze potrzebuje pomocy. Mam wątpliwość co,do formy. Ja widzę pozytywną zmianę po wizytach u psychologa - córce łatwiej przychodzi mówienie o sobie, jest taka mniej spięta wewnętrznie. Ona ufa temu psychologowi. Nie zmienia to faktu, że mną zatrzęsło, ze 16 latce mozna przypiąć etykietkę, jakakolwiek by ona nie była. Bordeline, przecież to jak wytrych, żeby wszystko na to zwalić. Wytłumaczyć, czy wręcz usprawiedliwić każda głupotę, którą robię. Moim zdaniem nie tak to powinno
        wyglądać.
        3. Tak, miałam wyobrażenie, że jestem dobrą matką. Kariera zawodowa nigdy nie miała dla mnie znaczenia a mimo to mam tu sukces, nie chciałam sie wiązać na stałe a po 40 wyszłam za maź, męża mi zazdroszczą - serio to świetny facet. Zależy mi natomiast, żeby wychować szczęśliwe dziecko, być z nią blisko, mieć taka zdrowa więź, czasami to widzę miedzy matkami i córkami i wiem ze ja tego nie mam. I tak świadomość, że to moja wina kompletnie mnie rozwala. Ja nie wiem kim jestem bo skoro jestem złą matką to reszta jest zupełnie bez znaczenia. Na razie nie jestem w stanie się z tym pogodzić.
        Co do emocjalnosci, to od jakiegoś czasu mam takie poczucie, ze ile bym z siebie nie dała to jest mało. To nie chodzi o rozmowy, ale taka zazdrość co robię dla siebie, bez niej, czy gotuje obiady, czy robię jej śniadanie do szkoły. Ja miałam nadopiekuńczą mamę, wiec mam awersje do czegoś takiego, ale moje dziecko uwielbia być takie zaopiekowane. Przyznaje, tak średnio mi to wychodzi. Śniadania od jakiegoś czasu robi sobie sama, obiad wole jak zje w szkole itp. Córcia lubi mnie tak zagarnąć tylko dla siebie.
        4. Wiem dlaczego szuka mężczyzn dojrzałych, ale co to zmienia ? Ja widzę zagrożenia, bo to relacja nierównorzędnego i jednak trudno mi sobie wyobrazic, ze wartościowy facet jest zainteresowany nastolatka. Mam jej na to przyzwolić, wspierać w tym? Chciałabym żeby chociaż poczekała do 18. Wiem, teraz mnie okłamuje, chyba to wolę niż takie udawanie, że to akceptuję. Do ginekologa chodzi - wie, że może tam pójść po antykoncepcję, nie chcę tego kontrolować. Umówiłam wizytę, u kogoś komu ufam, podpisałam zgodę na leczenie i tyle. Nie chce w to bardziej ingerować.
        5. Czy powinnismy iść razem, z naszą relacją. Spytałam o to córkę - stwierdziła, ze nie.
        U tego psychologa byłam miedzy młotem a kowadłem. Bo chciałam mowić prawdę i tylko prawdę - ale jednak moją prawdę co było niemożliwe bez zrobienia przykrości córce.
        • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 13:53
          Sama sobie napisałaś odpowiedź.
          Dziewczynka przez lata miała cie na wyłącznosć, a teraz musi sie toną dzielić. Jest na ciebie za to wściekła i czuje się odrzucona. Zajmij sie nią. Po prostu. Ona ma inne potrzeby niż tu w jej wieku. Nie siebie wychowujesz, tylko odrębną jednostkę.
          A co do facetów: nie musisz aprobować, ale takie przymykanie oczu w rodzinie, gdzie każdy wie co sie dzieje ale nic nie mówi i udaje ze nic się nie dzieje jest chore. Powtórzę ci jeszcze raz. CHORE.
          Moja matka to stosowała i skutki były tragiczne. Zacznij być rodzicem, a nie podgladaczką.
          • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 14:02
            W ogóle z tego do piszesz mam takie wrażenie, ze ty to dziecko w jakiś sposób porzuciłas.
            Do ginekologa z nią nie pójdziesz, tylko wysłałaś jak paczkę, o facetach i o swoich lękach szczerze nie porozmawiasz, przy psychologu szczerze sie nie wypowiesz (bo moze ja to zaboli, jakby nie dało sie wypowiedzieć swoje opini bez negowania jej uczuć), jeść jej nawet nie dajesz (!) - to bardzo symboliczny ma wymiar.
            Myślę, że masz bardzo poważne problemy z bliskością, byc może w związku z nadopiekuńczą matka boisz sie "pochłonięcia" przez drugą osobę.
            Na twoim miejscu sama umowilabym sie do psychologa.
            • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 15:32
              Nie przesadzasz aby?
              Jak mialam 16 lat, to nie chcialam, zeby matka ze mna szla do ginekologa. Poprosilam ją, by mne umowila u kogos, kogo ona zna i komu ona ufa, ale chcialam isc sama (nie chcialam nawet by czekala ze mna w poczekalni).
              Od pewnego wieku (koniec podstawowki chyba) mama nie robila nam sniadan ani nie gotowala obiadu w ciagu tygodnia, robilysmy sobie same z siostra, bylysmy juz dosc duze, by same to ogarnac. Wspolne snaidania i obiady byly tylko w weekendy, nigdy nie poczulam sie z tego powodu odrzucona przez mame.
              Zreszta to nawet nielogiczne- mama ma karmic 16-latke (wiem, chodzi o przygotowanie posilku), ktora mysli o rozpoczeciu wspolzycia seksualnego? Jak jest taka dorosla, moze sama sobie przygotowac posilek, nie widze tu zadnej sprzecznosci.
            • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 15:39
              I jeszcze o psychologu- co w tym dziwnego, ze matka nie chce sie rozprawiac na temat corki w jej obecnosci?
              Naprawde matka ma prawo do swoich uczuc, ktore przez wrazliwe dziecko moga byc odebrane opacznie, moga je skrzywdzic lub chocby zranic a przeciez ta matka to dziecko kocha.

              Ja mam jeszcze male dzieci, ale starsze dziecko jest na tyle duze, ze nie odwazylabym sie rozmawiac o wszystkich uczuciach jakie do niej zywie w jej obecnosci.
              Oprocz przeogromnej milosci do mojego dziecka, czuje jeszcze czasami zlosc, wscieklosc, zal o takie a nie inne zachowanie. Nigdy bym nie powiedziala mojemu dziecku ani w obecnosci mojego dziecka, ze mam ochote czasami mu walnac- a mam. Tylko nigdy tego nie zrobie, ale jednak dziecko mogloby opacznie zrozumiec moje slowa.
              • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 16:16
                Ja to doskonale rozumiem i też jako nastolatka bym tego nie chciała, ale czytaj co jest napisane. Nastolatka ma poczucie, ze matka sie nią nie interesuje, ze ona by chciała dostać to zainteresowanie i zaopiekowanie, ale nie dostaje.

                Ja miałam nadmiar, ty miałaś nadmiar, a to dziecko ma za mało i o tym wprost krzyczy. Nie mowię, ze ma podkładać kaszkę pod nos, niech sie opiekuje stosownie do wieku.
              • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 16:29
                Jasne, nie o wszystkim, ale mówimy tu o konkretnej sprawie, gdzie dziecko jej zarzuca, ze ona nie traktuje jej problemów poważnie, autorka przyznaje, ze rzeczywiście nie traktuje ich poważnie, a potem idzie do psychologa i zaprzecza faktom.
                No to jak to nazwać. Wariata z małej robi i tyle.

                Jakby cie dziecko wprost zapytało czy czasami masz ochotę mu walnąc, to tez byś skłamała?
                Myślisz, ze gniewu nie rozpoznaje?
                Czy moze raczej byś powiedziała, ze niekiedy owszem sie złościsz, ale masz taką zasadę, ze nikogo nie bijesz bo [wstaw wyjaśnienie zgodne ze swoim systemem wartości].
                I tyle.
                Chyba lepiej to zrozumie niż uśmiechy przez zaciśnięte zęby.
                • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 08:43
                  oczywiscie, ze rozpoznaje gniew i ucze moje dzieci, ze uczucia sa i kazdy ma do nich prawo, do gniewu, zlosci tez.
                  ale nie powiedzialabym jej nigdy, ze mam ochote jej walnac.
                  • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 09:43
                    Ja chyba rozumiem o co chodzi Eukaliptusy

                    Że kłamstwo jest wyczuwalne, odsuwa ludzi. A prawda, no cóż, "prawda was wyzwoli".
                    Też myślę, że JEŻELI matka jest tak wściekła, że CHCE uderzyć dziecko to lepiej powiedzieć "rany, jestem tak zła, że aż chciałabym ci dać klapsa" i tym samym
                    a)zatrzymać wysyłane do dziecka niejawne komunikaty o tym samym znaczeniu konfundujące dziecko bo zarazem wyczuwalne i ukryte
                    b) dać przyzwolenie na to, że dziecko też tak czasem czuje
                    c) zapoczątkować rozmowę o różnicy między emocją a czynem, o zasadach, którym podporządkowuje się ekspresję swoich emocji (np. zasadach moralnych)
                    Wyjaśniać róznicę między emocją a uczuciem do dziecka - i wyjaśniać, że się wie, że również vive versa i że się za to dziecka nie wini. Tzn matka sama zna uczucie bardzo silnej złości, odróżnia je od niekochania dziecka i akceptuje, że również dziecko czuje do jej zachowań bardzo silne emocje. I że te emocje nie są obiektem reprymendy, nie są złym uczynkiem.
                    Jeśli matka nie odczuwa skrajnej złości w taki sposób, że ma ochotę uderzyć, to nie ma powodu, żeby kłamała, że tak złość odczuwa.
                    Myślę, że o to chodzi Eukaliptusy - nie oszukiwać dziecka, w ten sposób oducza się ludzi intuicji, empatii, zaufania do własnych obserwacji. Jeśli przygnębiona i skrajnie wściekła mama będzie uśmiechać się fałszywie i mówić, że nie jest zła to nauczy dziecko że być smutnym, zezłoszczonym to zło i wstyd; że wolno kłamać lub oduczy je wierzyć oczom, uszom, rozumowi.
                    • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 10:29
                      Karrioka, w punkt. Jak będę potrzebowała rzecznika prasowego to do ciebie dzwonię pierwszej :))

                      Zboczyliśmy trochę z tematu. Wracając do wątku, ja mam wrażenie, że dziewczynka tutaj jest wypisz wymaluj jak bohaterka filmu "Inside out" . Jedna emocja jest w jej rodzinie dozwolona. Radość. Bo dziecko ma być szczęśliwe.
                    • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 11:49
                      No wybacz, ale ja nigdy nie powiem swojemu dziecku, ze mam ochotę je uderzyc.
                      Owszem, jak się wsciekne to mowie- jestem teraz bardzo rozzloszczona/ zla/ rozgniewana i zdenerwowana.
                      Gdy corka tak sie zlosci i widzę, ze az zaciska piesci, wtedy owszem, pytam ją czy jest bardzo rozzloszczona, rozgniewana itp. gdy potwierdza, pytam- tak bardzo, ze masz ochotę mnie uderzyc? I wtedy ona opowiada- tak, mam ochotę uderzyc, ale przeciez nie wolno nikogo bic. I czasami pyta, czy moze krzyczec albo tupac albo uderzac w poduszke- ja sie zgadzam.
                      Z wszystkim powyzej co napisalas ja sie zgadzam, ale jak juz pisalam- nigdy nie powiem dziecku, ze mam ochote je walnac. Uwazam, ze rodzic jak i dziecko ma prawo do odczuwania tego co czuje, jednak rodzic jest dorosly i nie wszystko powinien mowic na glos (choc nadal moze mowic o swoich uczuciach).
                      Osobiscie nie chcialabym, by moja mama mowila, ze jest az tak zla na mnie, ze ma mnie ochote uderzec. Rodzic musi nad soba panowac bardziej i trzymac na wodzy swoje nerwy.
            • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 17:20
              Na pierwszej wizycie z nią byłam, ginekolog ufam, zresztą ona zaczęła od badań hormonów itp. Po prostu chcę, żeby córka miała gdzie pójść gdy będzie miała realną potrzebę antykoncepcji.
              Córka jest bardzo samodzielna - przejmuje inicjatywę jak jej na czymś zależy, potrafi zatroszczyć sie o swoje sprawy. Jak się o nią troszczę tak gderajaco typu: co tam w szkole - to syczy, że ją osaczam. Z tym niekarmieniem to bez przesady, chciałaby mieć podane pod nos, jak jej proponuje wspólne gotowanie to już chętna nie jest.
              To trochę trwa, ta huśtawka : zaopiekuj sie mną kontra chcę wszystko po swojemu.
              • morekac Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 20:49
                >Z tym niekarmieniem to bez przesady, chciałaby mieć podane pod nos, jak jej proponuje wspólne gotowanie to już chętna nie jest.

                Z moich doświadczeń wynika, że panny w tym wieku najchętniej gotują bez nadzoru mamusi... która siłą rzeczy wie lepiej. Wspólnw gotowanie - raczej nie.
                • basiastel Re: Martwię się o córkę 12.09.16, 12:01
                  A z moich, że wręcz przeciwnie. Moja córka ma już 18 lat i gdy jestem w domu, to ciągnie mnie do kuchni, by jej przynajmniej towarzyszyć przy gotowaniu.
        • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 14:30
          A i jeszcze na coś zwrócę ci uwagę.
          Piszesz:
          "Zależy mi natomiast, żeby wychować szczęśliwe dziecko"

          "Okres kiedy córka była mala wspominam jako sielankę. Serio, nie pamietam nieprzespanych nocy czy buntów, mam jej obraz takiej uśmiechniętej, szczęśliwej"

          Dopóki mała była mała, instynktownie zaspokajała twoje potrzeby i dostosowywała sie do twojej potrzeby posiadania szczęśliwego dziecka, teraz zaczęła dojrzewać i przestała wyrabiać emocjonalnie.
          A ty ewidentne masz problem z zaakceptowaniem jej rożnych emocji. Moze nawet sie ich boisz. Dowodem na to wizyta u psychologa, gdzie zamiast mowić szczerze (gdzie, jak gdzie ale u psychologa to jest bezpieczna sytuacja i na miejscu mozna przepracować trudne emocje) bałaś sie reakcji córki. Bo lepiej kłamać, niż zrobić jej przykrość? Dlaczego??
          Dlaczego piszesz, ze alternatywą dla jej kłamstw o randkach ze starszymi mężczyznami i udawania, ze nic nie wiesz, jest twoje udawanie, ze to akceptujesz?
          A nie da sie bez udawania?
          • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 15:43
            Chyba dawno nastolatka nie bylas.
            gdyby mi matka powiedziala, ze przeczytala moje prywatne wiadomosci na FB to w zyciu bym z nia nie chciala o tym rozmawiac, obrazilabym sie za naruszenie moich granic prywatnosci i intymnosci.
            Owszem, jesli ta mama ma taka wiedze, ale posiada ją ze zrodla, ktorego corce ujawnic nie powinna, to dobrze byloby zainicjowac jakas rozmowe na ten temat i wspolnie to przedyskutowac. Tylko, ze najpierw trzeba sobie to w glowie poukladac. A tu chyba jeszcze tego brakuje.
            • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 16:55
              Hahahaha. No coś tam jeszcze pamietam. Chociaż Facebooka nie było, faktycznie...

              Z tego co pamietam, to nie znałam normalnie rozwijającego sie 16-latka który w jakimś stopniu nie eksperymentowal z paleniem, piciem i seksem. To naturalna kolej rzeczy.
              Nie jest naturalne, ze matka jest tym wielce zaskoczona.
              W 100% sie zgadzam, ze musi sobie to poukładać najpierw, żeby rozsądnie z córka porozmawiać.
              Skąd ma wiedzę mozna pominąć.
              Bardzo dobrze sie stało, że o sobie poczytala nieprzyjemne rzeczy. Od razu została ukarana za przekroczenie granic dziecka. Na drugi raz moze sie zastanowi.... mam nadzieję.
          • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 17:30
            Nie mogę zdradzić źrodła mojej wiedzy, nie zagram w tej sprawie w otwarte karty. Może to złudne, ale muszę mieć jakaś kontrole nad tym. Oficjalnie wiem, tyle, że pociągają ją starsi mężczyźni. Rozmów na temat niebezpieczeństwa jakie ja widzę w takiej relacji było kilka. Z tych rozmów nic nie wynika. Teraz robi swoje potajemnie. Jest bardzo atrakcyjną i patrząc obiektywnie dojrzałą fizycznie kobietą. Wyglada na starszą i sprawia wrażenie takie dojrzałej rownież emocjonalnie. Ja wiem, że z emocjami sobie nie radzi. To rzeczywiście jest od skrajności w skrajność bez jakieś wyraźnej przyczyny. I to prawda, mnie to przytłacza bo nie wiem co ja urazi, rozgniewa, zasmuci.
    • iziula1 Re: Martwię się o córkę 06.09.16, 17:04

      Pierwsza rzecz jaka się rzuca w oczy to bagatelizowanie problemów. Oceniasz problemy córki przez swój rodzicielski filtr i z perspektywy oosby z doświadczeniem życiowym i liczbą lat na karku 35+. Jej problemy są tu i teraz i są ważne i istotne. Ma 16 lat. To, co dla ciebie jest błahostką jej nie daje żyć.
      Wiesz, czasem nie trzeba rozwiązywać problemów dziecka już teraz, czasem wystarczy wysłuchać, zrozumieć ich ważkośc, przytulić. Może córka nie oczekuje rozwiązania kłopotów tylko twojej uwagi?

      Co do bordelain czy depresji - zaufaj lekarzowi. Depresja ma mnóstwo odcieni,to nie szloch , łzy czy brak chcęci do wstania z łózka. Nie siedzisz w głowie swojego dziecka, wiesz nie wiesz czy diagnoza lekarza jest słuszna.
      Za to w 100% ją negujesz. Dlaczego?

      Co do związków ze starszymi od niej - budzi to twój niepokój, zrozumiałe. Córka żyje wśród ludzi, ma swoje potrzeby i jeśli taka będzie jej decyzja to podejmie współżycie seksualne, nawet z facetem 35+.
      Możesz jedynie przekazać jej wiedze o konieczności używania prezerwatyw dla jej własnego dobra, pomóc w wyborze antykoncepcji i zapewnić ją że w przypadków kłopotów czy problemów w związku to nie koniec świata bo ma Ciebie.
      i jeszcze co ważne w przypadku dziewczyn - że ma prawo odmówić seksu na każdym etapie, że nie musi się zgadzać "z miłości" itp. Naucz ją rozpoznawać manipulację.
      Ot i tyle. Życia nie powstrzymasz. Życzę Ci dużo siły i cierpliwości.
      Pozdrawiam

    • a.nancy Re: Martwię się o córkę 06.09.16, 20:47
      Nie, Ty się nie martwisz o córkę, Ty się martwisz o swoje ego.
      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 10:49
        to na pewno, to wręcz fizyczne, jak pomyśle, ze zrobiłam swojemu dziecku krzywdę, to jakiś drgawek dostaję. Maź ledwo mnie może uspokoić. Jakbym sobie z tym radziła, to bym tu nie pisała.
        • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 00:48
          Wiesz co, takie popadanie w koncentrowanie się na swoim poczuciu winy szkodzi i Tobie i córce. Ty marnujesz czas, energię i wkładasz niepokój i niechęć do relacji z córką. Ona to odbiera jako komunikat o odrzuceniu, jako rodzaj decyzji "mama woli się martwić, zamiast zatroszczyć o mnie".

          Weź może sama idź, dla siebie, dla uporządkowania myśli i emocji, do porządnej terapeutki. Nie posłuży Wam obu w żaden sposób takie zapętlanie się w emocjach. Musisz być doroślejsza od niej, bo ona teraz bardzo potrzebuje po prostu dorosłej, dojrzałej matki. A taki stan jak opisujesz buduje kokon braku kontaktu wokół Ciebie. Musisz sama zyskać dla siebie wsparcie, żeby jej je dać.
    • tankky Re: Martwię się o córkę 06.09.16, 22:41
      Ja mam borderline. Większość zbuntowanych nastolatek pasuje do tej diagnozy. 16 lat to zdecydowanie za wcześnie na taką diagnozę. Mnie zdiagnozowano dopiero jak skończyłam 20 lat mimo, że byłam pod opieką psychologów od 14 rż. Ja bym poszukała innego specjalisty. Taka diagnoza będzie usprawiedliwiać jej zachowania, a tak być nie może.
      • mart-a1984 Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 00:40
        Również uważam że 16 lat to za wcześnie na diagnozę borderline. Chwiejność emocjonalna w tym wieku jest czymś normalnym. Fantazjowanie również. Niestety w dzisiejszych czasach jest moda na przypinanie "łatek" nawet dzieciom,i modne jest posiadanie jakiejś "efki",(jak napisałaś,córka sama stawia sobie diagnozy znalezione w siedzi, koleżanka chodzi na terapie) która faktycznie może służyć potem do usprawiedliwiania pewnych zachowań. Poszłabym skonsultować rzecz z innym specjalistą. Ja moje borderline miałam zdiagnozowane w wieku 23 lat, i nie na podstawie kilku spotkań z psychologiem, ale na podstawie dłuższej obserwacji.
      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 11:59
        To anonimowe, to może odpowiesz, czy uważałaś, że mama cię nie rozumie, że jest chłodna, mało empatyczną? Jakie są przyczyny?
        • princy-mincy Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 15:35
          Wiekszosc znajomych mi nastolatkow uwaza swoich rodzicow za malo empatycznych, nikt ich nie rozumie, itp.
          Pamietam jak sama sie rzucalam, ze mama mnei nie rozumie, ona w ogole nie rozumie mojego zycia, itp. A mam wyjatkowo empatyczna mame, co bylo dla mnie jasne jak bylam dzieckiem i co zrozumialam ponownie, gdy przeszlam bunt nastolatki.
        • tankky Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 19:12
          Moja mam jest cudowną kobietą jak zresztą cała moje najbliższa rodzina. Nie mam żadnej traumy, "normalne" szczęśliwe dzieciństwo. A jednak zaburzenia osobowości mocno utrudniające życie mnie nie ominęło. W wieku 16 lat robiłam naprawdę okropne rzeczy i swoich rodziców uważałam nie tyle za nierozumiejących co raczej przeszkadzających. Bardzo dużo kłamałam i manipulowałam. Moi rodzice dali mi za dużo wolności i kompletny brak granic, który stawiam za jedną z przyczyn swoich problemów. Na szczęście oni nie odpuścili i kiedy widzieli, że jest źle walczyli o mnie. Dzisiaj mam 27 lat i wiele lat terapii za sobą. Jestem szczęśliwa mamą i żoną.
    • amb25 Re: Martwię się o córkę 07.09.16, 08:01
      Oj da sie wkrecic specjaliste i to calkiem latwo:) Znam z doswiadczenia. O dobrego psychiatre/psychologa niezwykle trudno za to bardzo latwo o byle-jakiego. Ja dobrego nie spotkalam... A powalonych (ktorzy sami powinni sie leczyc) kilku.
      Pomijajac dobrego czy nie psychiatre/psychologa twoja corka moze rzeczywiscie miec jakies zaburzenia. Z drugiej strony, jesli naopowaida psychiatrze jak sie zle czuje, nawet jesli czuje sie super, to on jej uwierzy i tabletki przepisze. Bo psycholog/psychiatra nie ma mozliwsoci stwierdzenia np. depresji inaczej niz przez rozmowe z pacjentem.
      Co do seksu to najlepiej zadbaj dla niej o dobre srodki antykoncepcyjne, bo jesli ona tak bardzo tego seksu chce to bez wzgledu na twoje zakazy znajdzie sobie partnera. I zakceptuj to, ze spotyka sie ze starszymi mezczyznami- a przynajmniej nie krytykuj - na to tez nie masz wpywu. Lepiej wiedziec z kim twoja corka przebywa, nawet jesli jest to facet 40 - letni niz zeby znikala bez slowa. Moze jej przejdzie.
    • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 00:17
      Szczerze to wg mnie sporym nadużyciem jest diagnozowanie borderline u 16 latki.
      Normalne nastolectwo daje podobne objawy.

      Wydaje mi się, że Witkowski pisał o tym.

      Poza tym sama córka, jeśli bardzo czuje się niezrozumiana, a jednocześnie szuka racjonalnego wyjaśnienia i próbuje się diagnozować netowo na własną rękę /i jeszcze nakręca opowieściami o terapii koleżanki/ może świadomie lub podświadomie odgrywać coś przed psychologiem. W ogóle są głosy, że borderline to żadna diagnoza tylko fajny, dobrze się sprzedający produkt.

      Czy ten lekarz sugerował przebadania hormonów np czy inne kierunki somatyczne? Jeśli nie to nie jest zbyt IMO kompetentny.
      Mam świadomość, że to, co napiszę teraz to tylko dowód anegdotyczny. Znam co najmniej kilkanaście osób, w wieku 14 - 30 lat, które zaczynały od diagnoz typu borderline, CHAD, depresja etc a skończyły u endokrynologa. Sama wiem jakie objawy dawała moja niedoczynność tarczycy - w każdym teście netowym wynik nie zasugerowałby mi cienia sugestii takiej choroby, tylko kolorowe spektrum zaburzeń, różnych na różnych etapach.

      Nie sądzę by rozterki, smutki, ryzykowne zachowania i niedojrzałe (IMO stosownie do wieku jednak) wybory życiowe córki świadczyły o chorobie ciała czy umysłu. Poszukałabym dla niej porządnej terapeutki lub terapeuty, by mogła uporać się z kwestią nieobecnego ojca i swoim poczuciem odrzucenia/winy.

      I nie przejmuj się tym "pospolita". Różne słowa używa się w złości czy w poczuciu niezrozumienia, szczególnie jak koleżanka gratyfikuje i dokręca. Przytulam Cię jak matka nastolatki matkę nastolatki.

      Od pedofila z portalu randkowego oczywiście musisz ją odseparować. Ona go lubi w ogóle, fascynuje się nim? Czy po prostu się czuje chciana? Rozmawiałaś z nią o tym?

      Poza tym to mysle sobie, że Twojej córce brakuje pewności siebie i nie wie za wiele o sobie, też o swojej kobiecości. Gdyby to było moje dziecko to kupiłabym mu np książkę Żywe Lalki lubimyczytac.pl/ksiazka/152033/zywe-lalki-powrot-seksizmu (licząc, że taki wystrzał armatni rozwiąże też problem panów satyrów w jej otoczeniu) i np klasyczną Biegnącą z wilkami.
      Niech szuka swojej siły i wartości bo tego poczucia jej brak. Biegnąca zresztą moim zdaniem fajnie pomaga na wszelkie niepewności co do wartości JAKO KOBIETY. A Twoja córka jest u progu dorosłości, ma potrzeby seksualne, ma potrzeby uczuciowe. Musi mieć narzędzia do rozumienia i chronienia siebie samej.

      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 17:02
        Dziękuje, będę miała więcej czasu to odpiszę. Ja sobie to powoli układam, zobaczę co to za ksiazki.
        • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 18:03
          Trzymaj się ciepło. I spokojnie:)
    • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 00:28
      Pominęłam kompletnie, że córka ma ojczyma. Lubi go? On ją lubi? Wspiera? Jakie mają kontakty? Jakie sojusze powstają u Was w domu?

      I taka rzecz. Córka czuje się przez Ciebie nie słyszana, nie rozumiana, nie zauważana. Uważa i wyczuwa, że starasz się oceniać jej odczucia na temat jej problemów. Że widzisz je jako małe i chcesz by przyjęła Twoją opinię.

      Przede wszystkim w ten sposób odsuwasz ją od siebie, w kierunku KAŻDEJ innej osoby, która przyjmie, zaakceptuje (lub będzie tak udawać) to, co dziewczyna czuje.
      Działasz w ten sposób, nieświadomie, na korzyść śliniących się do niej 35 latków.

      Poza tym naprawdę tym ją ranisz, uwierz.

      Spróbuj pomyśleć tak - to co CZUJE moja córka to nie jest RECENZJA NA MÓJ TEMAT, ani jako matki, ani jako osoby. To świat mojej córki. Tak czuje.
      Ma przecież do tego prawo. Ukochaj ją w tym, wysłuchaj, poświęć jej dokładnie taki czas, taką uwagę, jakiej potrzebuje. Bez rad, bez martwienia się, bez szukania w tym czegoś o sobie.
      Zachwyć się nią jak noworodkiem, poczuj to znowu - to moje maleństwo, absolutny 8 cud świata, tak właśnie mocno przeżywa i tak interesująco próbuje swoje emocje wyjaśnić.

      Ja sobie czasem wizualizuję ten moment, kiedy położono mi córkę na brzuch, kiedy czuję, że coś nie gra, że się nie dogadujemy. Wiesz, przypomnieć sobie choćby cień tej nagłej fali czułości pomaga zrozumieć i dziecko i siebie, ułatwia pozbycie się napięcia czy lęku.
      • eukaliptusy Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 00:52
        Pięknie napisane karrioka.
      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 17:49
        Teraz ma lepsze kontakty z ojczymem niż ze mną. On jej nie wypytuje co słychać w szkole, nie gdera, że ma bałagan w pokoju, wychował już córkę - jak to mówi z kobietami nie walczymy, kobiety kochamy.
        Te wizualizacje też sobie robię. To pomaga.
        Mam wątpliwość czy córka wie co czuje - brzmi okropnie, ale to sa tak sprzeczne emocje, wywołane jak dla mnie nie wiadomo czym. Jak dopytuje czy coś sie stało - to jest bunt "nie osaczaj mnie". Spędziliśmy miesiąc wakacji w dziurze zabitej dechami - wspólny pokój, spacery, morze, las. I była spokojniejsza, widać ze taka rutyna jej służy, dogadywaliśmy sie bez większych spięć.
        • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 18:02
          "Mam wątpliwość czy córka wie co czuje - brzmi okropnie, ale to sa tak sprzeczne emocje, wywołane jak dla mnie nie wiadomo czym. Jak dopytuje czy coś sie stało - to jest bunt "nie osaczaj mnie".

          To nie dopytuj :) To wcale nie brzmi okropnie, to, że widzisz, że ma mętlik w głowie. Pewnie ma.
          Bardzo fajnie, że wakacje się dały. Jak widać im niej przebodźcowania i napięcia tym lepiej Wam ze sobą :)
    • phantomka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 14:17
      Borderline to dla wielu specjalistow slowo klucz, lek na wszystkie watpliwosci.
      Zgadzam sie z dziewczynami, ktore kwestionuja diagnoze w tak wczesnym wieku, do tego na etapie rozwoju, w ktorym elementy borderline sa rozwojowe. Zeby w tak mlodym wieku zdiagnozowac bordera, musialabys trafic na wysokiej klasy specjaliste pracujaego z takimi pacjentami. A dodatkowo terapia misialaby potrwac chwile, zeby wylapac co jest rozwojowe, a co jest juz zaburzeniem.
      Przeczytalam dosc pobieznie co napisalas. Jakos za duzo tam "ja" za malo ona.
      Nie widze niczego niepokojacego w zachowaniu corki. Czytanie korespondencji nastolatka jest przeznaczone dla ludzi o mocnych nerwach. Ktory nastolatek wychwala swoich rodzicow?
    • 71tosia Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 17:22
      nie znam nastolatki ktora nie mysli o matce ze 'nie rozumie zycia' jest 'pospolita i troche glupia' i 'ze ja bede inna niz ona' wiec twoja corka nie odbiega od normy. Chyba wiekszy problem bylby gdyby w tym wieku uwazala cie za najmadrzejsza i najcudowniejsza mamusie. Tu raczej nie masz czym sie martwic, i nie ma innej na to rady jak przeczekac. Eksperymentowanie z seksem i alkoholem tez nie jest jakies niezwykle w tym wieku, trzeba jednak jako rodzic postawic wyrazne granice i niestety troche kontrolowac co Mloda robi, by nie narobila zbyt wielu glupot.
      ps nie oczekuj ze to szybko minie, ten okres 'nastoletniej glupoty' potrwa kilka najblizszych lat, jestes dopiero na jego poczatku, apogeum dopiero przed toba, wiec nie ma rady trzeba sie uzbroic w cierpliwosc i niestety czasami mocno zacisnca zeby ;-)
    • mrsnice Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 18:15
      nie czytałam wszystkich odpowiedzi, być może ktoś zwrócił już na to uwagę. Ja bym się skupiła na temacie palenia marihuany. Znam taki przypadek z autopsji, tak się zaczynały kłopoty z narkotykami. Marihuana i alkohol, a potem co raz mocniej. Nie żadne borderline czy depresja. Narkotyki. Typowe zachowanie.
      • karrioka Re: Martwię się o córkę 08.09.16, 18:29
        Typowe zachowanie nastolatki, nie narkomana. Również zainteresowanie działaniem psychoaktywów (w tym bardzo niebezpiecznym i szybko uzależniającym alkoholem) jest typowe dla nastolectwa.

        Robienie z 16 latka ćpuna z powodu jednorazowego sięgnięcia po miękkie narkotyki jest przesadą.
        Chyba, że chodzi o dopy.
        Dopy są nieprzebadane absolutnie, nie wiadomo, które z nich moga uzależniać od jednej przygody, nie wiadomo jakie są wszystkie konsekwencje zainteresowania nimi, i na bieżąco i w przyszłości. W aktualnym świecie to nawet denaturat przez chlebek jest bezpieczniejszy :/

        No, ale to jest offtop.
    • agnieszka_iwaszkiewicz Re: Martwię się o córkę 11.09.16, 22:33
      Potwierdzę te pojawiające się głosy, że diagnoza osobowości borderline u 16-latki jest absolutnie przedwczesna. Nastolatki z definicji często przejawiają zachowania, które są charakterystyczne dla tego rodzaju zaburzenia, takie jak: chwiejność emocjonalna, skłonność do ryzykownych zachowań ( seks, alkohol, narkotyki ),, rozszczepienie, nietolerancja ambiwalencji, konkretność myślenie ( brak zniuansowania i symbolizacji ) Ale o wykształconej osobowości lub jej zaburzeniu można powiedzieć dopiero ok 25 roku życia. Kiedy większość czynności rozwojowych zostanie podjęta. Córka dojrzewa i przejawia zachowania buntownicze i chwiejne. I dlatego Pani stwierdzenie, że nic takiego się z nią nie dzieje nie jest w moim pojęciu, przejawem obojętności lub rozdętego ego, ale obserwacją rzeczywistości przez dorosłą osobę. Można te dwie perspektywy: "nie dzieje się nic wielkiego" i "córka przeżywa swój trudny czas" połączyć. Należy wzmóc uwagę, zmienić sposób komunikacji z córką, być dostępną dla niej, kiedy tego potrzebuje,wspierającą, martwić się ,stawiać granice itp czyli wprowadzić cały zestaw obsługi nastolatka. I to się dzieje. Ale można się też w tym trochę zagubić , być niepewną , bać się o własne dziecko i mieć wątpliwości co do swoich poczynań wobec córki. Ale też trzeba zachować trzeźwość swoich osądów i pewność swoich działań. Rodzic w tym czasie musi być stabilny i mieć poczucie wewnętrznej równowagi. Czemu za to krytykować matkę jak to się stało w niektórych wypowiedziach, traktując ją jako niepotrzebnie skoncentrowaną na sobie a pomijającą problemy dziecka ?
      Jeśłi córka potrzebuje psychologa, niech chodzi. Lekarz psychiatra wydaje mi się przesadą, ale warto być wnikliwą w obserwowaniu córki. Opisane zachowania nie wskazują na konieczność brania leków, ale to tylko opis. Trzeba uważać, ale też wierzyć w swój sposób widzenia. Znów z opisu Pani zachowania i refleksje wydają mi się optymalne.
      Co do fascynacji starszymi mężczyznami, przyjmować w rozmowie, ale przed działaniami chronić lub ich zabraniać. Lepsza domowa awantura niż naruszenie delikatnej psychiki w tej materii. Kłamstwa konfrontować, tak aby córka wiedziała o Pani stanowisku. Robić to nawet milion razy, bo milion razy mogą się powtórzyć.Recydywa nie wyklucza prewencji. Agnieszka Iwaszkiewicz
      • galimatius_pospolitus Re: Martwię się o córkę 12.09.16, 11:36
        Córka doskonale wie, jakie mam stanowisko. Szukała u mnie zrozumienia swojej fascynacji starszymi, liczyła chyba, że to zaakceptuję. Rozmawiałyśmy kiedyś na temat rożnych orientacji seksualnych (ma kolegę geja) - powiedziała wtedy, ze przecież to, że pociągają ją starsi to to samo - coś na co nie ma wpływu. Próbowałam, coś w rodzaju kompromisu - jesteś za młoda na takie zwiazki, poczekaj kilka lat.
        Nie jestem w stanie, aż tak jej kontrolować by zapobiec - okłamuje mnie, że idzie do koleżanki, na rower - nie mam powodu jej nie wierzyć . Rozmowy o bezpieczeństwie traktuje jako gderania. Nie chcę odpuszczać, ale nie wiem co mam zrobić.
        Pani Agnieszko, mieszkamy w Krakowie - może mi Pani polecić konkretnego terapeutę, psychiatrę?
        Jej obecny psycholog kończy pracę w ośrodku, gdzie teraz chodzi. To placówka mająca kontrakt z NFZ - Centrum Dobrej Nadziei na Batorego. Uważa, ze w tej jedności nie ma psychologa, który zajmuje sie praca, z tym typem zaburzeń, ze szkoda czasu i powinnam szukać specjalisty właśnie od bordeline. Szerokim łukiem poradził mi omijać nurt psychodynamiczny. Kurcze, gdyby nie to, że odebrałam go jako osobę bardzo inteligentnną a jednocześnie "życiową" to nie wiem czy bym brała po uwagę te rady - zwłaszcza, że potwierdza Pani, że taka diagnoza jest przedwczesna. Nie mogę zdać sie na bieg czasu, chcę działać - proszę mi doradzić gdzie sie zgłosić.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka