galimatius_pospolitus
05.09.16, 19:20
Pisze, bo czuje sie bezradna i liczę na waszą wnikliwą analizę. Ja siedzę w tym po uszy i tracę trzeźwość osądu.
Córka ma teraz 16 lat.
Dwa lata temu, poprosiła mnie żebym poszła z nią do psychologa. Zdiagnozowała sobie (testy z internetu) depresje, fobie społeczną i coś tam jeszcze. Potraktowałam to poważnie, ale jak dla mnie objawów tych przypadłości nie miała. Powiązałam ten kryzys ze zmianami w naszym życiu. Wychowywałam ją sama - ojcec mieszka za granicą, nie mają kontaktu. Ja zaś dwa lata temu wyszlam za mąż i mieszkamy we trójkę. Dodatkowo córka nie odnalazła sie w gimnazjum
i swojej klasy nie polubila. Wizyty u psychologa były trzy. Jedna wspólna -opisałam naszą sytuację rodzinną, córka nie wiele mówiła. Po dwóch kolejnych wizytach, córka stwierdziła, że do psychologa już nie potrzebuje chodzić. Pomyślałam wtedy, że moja intuicja nie była zła, że dziecko miało za dużo zmian i potrzebowała większej mojej uwagi itp. Zreszta muszę tu dodać, że z mężem mają bardzo dobry kontakt.
Oczy na pewne sprawy zaczęły mi sie otwierać, gdy córka przedstawiła mi swojego chłopaka - jej pierwszego, a sądząc po tym jak sie zachowywała to była nim bardzo zauroczona. No i jak przyszedł wpadłam w panikę, mężczyzna lat 25, bardzo,pewny siebie, a jednocześnie bez zawodu, pracy itp. Relacja ta sie rozleciała bo wyjechał do pracy. W wyniku rozmów z córką dowiedziałam sie, że pociągają ją dojrzali mężczyźni, tacy nawet i 40 - latkowie,
że rówieśnicy sa niedojrzali itp. Mój niepokój był tak duży, że jak sie nie wylogowala z Facebooka to przeczytałam jej rozmowy. Opad szczęki jaki zaliczyłam - do ziemi. Miałam taki obraz siebie, że jestem fajna mama że wychowałam super dzieciaka, ze przyjemnie patrzeć jak dojrzewa - mimo ,że zbuntowana nastolatka to nie są tylko miłe chwile. A w tych rozmowach, wyszło że córka pije alkohol, pali marihuanę i marzy o rozpoczęciu życia seksualnego, że to tak kulturalnie ujmę. O tym jak córka mnie widzi - to też nie było miłe, w zasadzie to chciałaby sie wyprowadzić, ja jej nie rozumiem, jestem pospolita jak to ujęła.
I w zasadzie tu następuje kulminacja. Jej przyjaciółka od serca, z która sobie tak szczerze
rozmawiały chodzi do psychologa i te wizyty dużo jej dają. Córka poprosiła mnie o zapisanie
akurat do niej. Psycholog nie chciała prowadzić terapii koleżanek - jej argumentacja do mnie trafiła i córka zaczęła chodzić do tego ośrodka ale innego psychologa.
Po kilku spotkaniach psycholog zasugerował córce, ze ma osobowość chwiejnie emocjonalną typu bordeline, a po za tym skierował do psychiatry, gdyż córka ma depresje. Psychiatra stwierdził, ze leków nie potrzeba. Ja zaczęłam czytać o bordeline i cóż jakbym czytała o jej ojcu. Po prostu te same schematy zachowań. Tyle że jak byliśmy razem to nie miałam pojęcia, że takie zaburzenie istnieje. Nie wiem co robić, jak ocenić kompetencje tego psychologa. Dziewczyna ma 16 lat, szuka, hormony jej buzują, neguje mój autorytet itp. Jak usłyszała tę diagnozę to zaczęła czytać na ten temat i oczywiście wszystko jej zaczęło pasować. Nakręca sie bardzo. Tak wiec gdyby nie to że ja w tych opisach widzę jej ojca to bym chyba, aż tak sie ty nie przejęła. Z drugiej strony to ponoć nie jest dziedziczne, ale czy to przypadek? Byłam u tego psychologa, ale spotkanie odbyło sie w obecności córki. Miałam wrażenie, że weryfikuje to co córka mu mówi niejako przez mój pryzmat, jednocześnie usiłując wepchać mnie w jakiś schemat. W zasadzie to miałam uznać sie za osobę chłodną, mało empatyczną. Cóż nie czuję sie taka, to protestowałam. Czułam sie za to manipulowana, ale córka była obok i nie chciałam zrobić jej przykrości mówiąc, że część z jej problemów to wg.mnie nic takiego. Psycholog dalej mówi ze do psychiatry, że leki, że depresja. Żyję z tym dzieciakiem, mozna przeoczyć, ze ktoś ma depresje? Córka uważa, że jej nie rozumiem, że lekceważę jej problemy. Psychologowi ufa, myśle ze mówi mu o wszystkim.
To co mnie realnie niepokoi to fakt, ze szuka kontaktów ze starszymi mężczyznami, mówi ze ją nie interesuje taka zwykła relacja, ze chce tylko seksu. Nie wiem jak z nią rozmawiać, bo to tylko gadanie, można przestać i robić swoje tyle że w tajemnicy. I w tej tajemnicy córka spotyka sie z mężczyzna lat 35, seksu jeszcze nie ma, poznała go na jakimś portalu randkowym. Tak, wiem to z Facebooka, tak nie wiem co robić, tak boję sie o moje dziecko. Boję sie, że rzeczywiście ma to zaburzenie bordeline i nie wiem jak jej pomoc. Córka nie zechce zmienić psychologa, poza tym ja nie potrafię ocenić jego kompetencji. Jeśli chodzi o psychiatrę to znam ją na tyle, ze wiem że może uznać, że spróbuje sobie leków na depresje, a jakie ma mieć objawy to wie. Nie mam pojęcia - da sie tek wkręcić specjalistę?, może jednak zaufać i iść do psychiatry? No i liczę, że zadacie mi pytanie, po których zacznę to jakoś ogarniać.