mama - wdowa

[kasiaczekdo]

Jest mi bardzo przykro , że życie tak cie doświadczylo . Naprawdę zrobilo mi
się smutno . Ja mam 34 lata i dwie córeczki . Nasza rodzina jest pelna - za co
dziękuję Bogu . Natomiast mama nas sama wychowywala ponieważ rozeszli się z
ojcem . Nie znam stronek o takiej tematyce ale jesli chcialabyś porozmawiać
jestem do twojej dyspozycji . Czasem bardzo potrzebne jest wygadanie się .

[nela72]

prawie niemożliwe, że jestem sama na świecie. Przecież napewno nie tylko ja,
boryka się jeszcze ktoś z "taką" samotnością. Strasznie to zła samotność...

[magdatysz]

Faktycznie nigdzie nie znalazłam forum dla mam - wdów. Tylko raz był taki wątek
na "samodzielnej mamie". Jednak uważam że problemy na tym forum mnie nie
dotyczą bo tak samo bardzo kochałam męża, a nasze małżeństwo było szczęśliwe.
I faktycznie nie tylko Ty borykasz się z taką samotnością. Ja jestem sama od
roku. Mam 4 letniego synka. Osobiście znam jeszcze 2 mamy wdowy, jedną tylko z
widzenia, a drugą poznałam własnie przez wątek na "samodzielnej mamie" i
obecnie jest ona dla mnie BARDZO WAŻNĄ OSOBĄ - KIMŚ KTO ROZUMIE.
Jak najbardziej popieram to nowe forum, bo może z czasem samotne osoby (nie
tylko mamy - przecież są ojcowie wdowcy) odnajdą tu bratnią duszę.
Pozdrawiam.
Magda

[sylwiazion]

Czy jesteś tu jeszcze? Przyjdz na forum Kwietniowki2005 a zawsze znajdziesz
pomoc w tamtejszych mamusiach, jesli bedziesz chciala pogadac, pozalic sie te
dziewczyny zawsze ci pomoge, wesprzeą dobrym słowem...zapraszam do nas
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23334&w=39947761&a=39947761
Pozdrawiam Sylwia

[emilianna]

Witam, ja jestem wdową od ponad miesiąca...
Mój mąż zginął w wypadku 26 kwietnia miał dopiero 31 lat. Kończył mi się wtedy 8 tydz. ciąży, jest mi bardzo ciężko, tęsknie i wciąż go kocham i tak już będzie zawsze ...
Dobrze że bozostawił mi maleństwo - kawałek siebie ....

[edyta.g.25]

Sprawdz poczte napisalam Ci na maila gazetowego.
Pozdrawiam Edyta

[edyta.g.25]

Moj maz zginal w wypadku samochodowym 7.06.2006. Bylismy 8 miesiecy po slubie.
JA mam 26 lat. Zostawil po sobie bol, cierpienie, tesknote i co najpiekniejsze,
najwazniejsze dla mnie- 4.5 miesieczna coreczke NAdie.

[inga.s]

Witam!
Znalazłam to forum dopiero dziś.. Mam 27 lat, 22 września będzie 6.rocznica
śmierci mojego Męża. Mam córkę, w tym roku skończy 7 lat. Dziś poszła do
pierwszej klasy - sama nie mogę w to uwierzyć, tak ten czas szybko mija. Jest
mi tak strasznie ciężko, już brakuje mi sił i pomysłów, co zrobić, żeby było
lepiej, i mnie, i mojej córce. Pozdrawiam wszystkie dzielne, skrzywdzone przez
los kobiety. Wiem, ile siły kosztuje, by wychować dziecko bez ojca, wiem, jak
bardzo trzeba być odporną na ciosy, ile trzeba samozaparcia i poświęcenia
czasem...

[inquisitive]

Witaj Inga w naszym niewielkim gronie. Bardzo mi przykro, ze tak mlodo
stracilas meza. Jestesmy tu, bo kto nas lepiej zrozumie jak nie my same? Mi
osobiscie robi sie lzej na duszy gdy moge sie tu wygadac. Ostatnio bardzo duzo
mysle o moim mezu, a szczegolnie dzis kiedy moj synek konczy 2 latka. Tak
bardzo chciala bym zeby on tu byl, razem z nami. W takich chwilach najbardziej
mi go brakuje. Czasami frustracja przerasta mnie, np dzis wracajac z zakupow z
ciezkimi torbami i wozkiem, przednie kolo od wozka odpadlo kompletnie i nie
moglam go zupelnie zalozyc z powrotem, mimo, ze silowalam sie chyba 15 minut.
Cholera mnie brala i wsciekla bylam, ze nawet nie potrafie poradzic sobie z
taka prosta sprawa. Kola nie zalozylam i meczylam sie pchajac wozek przechylony
na tylnie kola i tachajac ciezkie torby. Musze poprosic znajomego, zeby mi
pomogl. Czasami mam dosc, ale trzymam sie jakos dla mojego malucha. Pozdrawiam
Was dziewczyny. Badzcie silne.

Edyta

[inga.s]

Ja właśnie też przechodziłam kryzys, tym razem z powodu rozpoczęcia roku
szkolnego... Z resztą przy każdym dużym wydarzeniu w życiu mojej małej coś
ściska mi gardło, zawsze myślę, jakby to było, gdyby On z nami był, jak bardzo
by sie cieszył widząc, jaka śliczna i mądra jest nasza córeczka. Z codziennymi
sprawami jakoś sobie radzę, stałam się i wykwalifikowanym mechanikiem
samochodowym, i złotą rączką od prac domowych. Mieszkam w Wawie -
przeprowadziłam się tu 3 lata temu, nie mam żadnej rodziny w pobliżu, jest
tylko garstka znajomych, dla których i tak nie mam czasu. Mieszkam w
wynajmowanym mieszkaniu na obrzeżach miasta, pracuję w śródmieściu, małej
znalazłam szkołę w pobliżu mojej pracy. Dojazdy zabierają mi ponad godzinę
czasem w jedną stronę - na szczęście mam samochód. I właśnie chciałam
powiedzieć, że bardzo zależy mi na poznaniu osób z Warszawy, z którymi czasem
można by zwyczajnie pogadać, czy nawet pomóc nawzajem w drobnych przysługach.
Gdzieś chyba na tym forum był wątek o wzajemnej pomocy, chciałam taką
zadeklarować - np. wykorzystując to, że mam auto w przypadku jakiejś awaryjnej
sytuacji, albo w przypilnowaniu szkraba - chętnie pomogę, moja córka jest na
tyle duża, że nie sprawia problemów, natomiast od dawna marzy, żeby mieć brata
lub siostrę i na pewno cieszyłaby się, gdyby czasem ktoś do nas zajrzał. Poza
tym mam zaprzyjaźnionego lekarza, który tez w awaryjnej sytuacji mógłby coś
poradzić, podpowiedzieć. Proszę o kontakt mailowy wszystkie Mamy zainteresowane
znajomością i współpracą ;-)

[blue_ice1]

straszne ze wzzystkie tutaj bylysmy TAK MLODE gdy zostalysmy wdowami- moja
babcia zostala wdowa w wieku 83 lat, i plakala nade mna, gdy uslyszala o mojej
tragedii....
ona nie mial juz zadnego dziecka do wychowania i nie musial sie borykac z
takimi problemami jak ja......

[inquisitive]

Moja babcia zostala wdowa 6 miesiecy przede mna, miala 76 lat. Smierc mojego
meza strasznie przezyla. Moj tato nie mogl sie zdobyc na powiedzenie jej przez
dwa dni, nie wiedzial jak to przyjmie tym bardziej, ze nie otrzasla sie dobrze
po smierci mojego dziadka. Mojego meza traktowala jak wlasnego syna i mimo
bariery jezykowej kochala go niesamowicie. Jak odwiedzam rodzine czasami
posiedzimy sobie we dwie i poplaczemy, obie wiemy jak to jest...A teraz mam Was
dziewczyny. Pozdraiwam

Edyta