Nowy "tata"

[miecka29]

mam 6 letnia corke, jest bardzo pogodnym i radosnym dzieckiem,
bardzo dobrze sie dogadujemy i uwarzam ze jest dobrze wychowywana,
jest posluszna, chetna do pomocy, starama sie jej poswiecac jak
najwiecej czasu, robimy wiele rzeczy razem, klopot tkwi w mojej
sytuacji rodzinnej. Jestem po rozwodzie, moj maz wyjechal za granice
gdy corka miala 2 latka, widywala sie z ojcem, ale nigdy nie byli ze
soba zwiazani emocjonalnie. Niedawno wyszlam po raz drugi za maz i
spodziewam sie dziecka, i tu sie zaczynaja schody, moja corka nie
akceptuje mojego meza, cieszy sie ze bedzie miala brata bo bardzo
mazyla o rodzenstwie, ale nie dogaduje sie z mezem. Najgorsze jest
to ze moj maz wcale jej tego nie ulatwia, uwaza ze moja corka jest
rozpieszczona i pozwalam jej na wszystko, nie wiem jak mam z nim i z
corka rozmawiac. Czuje sie przez to jak miedzy mlotem a kowadlem,
zauwazylam ze corka klamie zeby oczernic meza w moich oczach, czasem
dochodzi do ostrej wymiany zdan miedzy mna a mezem, bo uwzam ze jest
zbyt surowy wobec mojej corki, sama nie wiem co moge zrobic, czasem
wydaje mi sie ze potrzeboja oboje wiecej czasu zeby zaakceptowac
sytuacje, maz nigdy nie mial stycznosci z dziecmi i nie wie ze jego
metody daja odwrotny efekt, najgorsze jest to ze ani jedno ani
drugie nie chce mnie sluchac. Wazne jest tez to ze prawdziwy tata
corki nie bardzo sie nia interesuje, zadko do niej dzwoni,
zauwazylam ze corka porownuje mojego meza ze swoim tata twierdzac ze
jej tata jest napewno duzo lepszy, idealizuje go, nie wiem co mam
jej wtedy powiedziec, dlugo utrzymywalam ze tata ja kocha, chociaz
nie bylo zadnego potwierdzenia ze strony jej ojca biologicznego,
teraz czuje sie jakbym na wlasne zyczenie zapedzila sie w kozi rog,
bo niestety fakty sa inne a corka wciaz wierzy ze tata ja bardzo
chce. Bardzo prosze o rade, jestem juz zmeczona calo sytuacja,
kocham moja coreczke, kocham mojego meza, i widze ze sam tez nie
bardzo radzi sobie z ta sytuacja, jak z nimi rozmawiac, jak ich
zachecic do porozumienia, az boje sie pomyslec co bedzie jak urodzi
sie moj synek, nie chce zeby corka czula sie odrzucona, wlasciwie do
tej pory bylam zawsze tylko dla niej.

[burza4]

moja była trochę starsza, kiedy ponownie wyszłam za mąż, ale tarcia
też były, więc parę przemyśleń mam. Po pierwsze - dziecko ma już
jakieś cechy, przyzwyczajenia, jest jakoś tam ukształtowane.
po pierwsze - trudno coś powiedzieć, nie znając konkretnych sytuacji.
Matki mają tendencję do idealizowania pociech, wierz mi:). Potocznie
wierzy się że dzieci bez ojca łakną męskiego towarzystwa i z
otwartymi ramionami witają "tatusia". Guzik prawda, mała jest
zazdrosna o ciebie, mąż odebrał jej trochę twojej uwagi, jest dla
niej wrogiem, rywalem do twojego czasu. Stąd oczernianie, chce go od
ciebie odsunąć i znów mieć mamę tylko dla siebie.

być może jest zbyt surowy, nie ma wprawy ani doświadczeń z dziećmi,
nie wie co jest normalnym zachowaniem, a co rozpuszczeniem.
być może ty faktycznie jesteś zbyt pobłażliwa, może chciałaś jej coś
wynagrodzić mimowolnie, może on widzi np. brak konsekwencji, czy
podporządkowanie dziecku? napisałaś, ze byłaś "tylko dla niej". A
gdzie reszta, znajomi, życie towarzyskie? dziecko nie powinno być
całym światem, a jego częścią.

On nigdy nie będzie tak wyrozumiały i wybaczający jak ty. Nie będzie
do niej czuł tego co ty. Z drugiej strony - może być bardziej
obiektywny. Z dystansu widać lepiej pewne rzeczy.

może warto, żebyście razem odwiedzili psychologa? żeby pogadać o
tym, jak małej ułatwić te zmiany - bo to dla niej rewolucja? wiem,
ze rozmawiacie - ale w gabinecie "słyszy się" siebie inaczej. Mała
powinna słyszeć, że kochasz męża, że to nie znaczy, że ją kochasz
już mniej - że miłość jest różna, tak jak ona kocha i ciebie, i
dziadków.

[miacasa]

to bardzo cenna wskazówka by poszukać pomocy u psychologa, umów się jak
najszybciej na spotkanie z psychologiem dziecięcym, pojawienie się rodzeństwa
dodatkowo podniesie ciśnienie w Waszych relacjach, nie ociągaj się z tym, po
porodzie będzie Ci trudniej

[miecka29]

Dziekuje Wam za rady, problemy w tym ze moj maz nie sadzi aby to byl
az taki problem, zeby korzystac z pomocy fachowca, uwaza ze
corka "wyrosnie" z tego......cala sprawe utrudnia dodatkowo fakt ze
mieszkamy poza granicami Polski i nie znam jeszscze na tyle dobrze
jezyka aby sie dogadac z psychologiem, nie wiem moze poszukam
jakiegos Polskiego specjalisty.....wczoraj corka zrobila mi straszna
awanture ze dziecko ktore sie urodzi nie ma tego samego taty co ona,
zaczela strasznie plakac i zazadala zebym zrobila tak zeby jej tata
byl tez ojcem jej brata, nie docieraly argumenty ze nie mam na to
wplywu, ze tego nie da sie zrobic, stwierdzila ze ona tez chce sie
urodzic jeszcze raz ze swoim bratem jako blizniaki, pewnie jest
zazdrosna ze jej brat ma swojego tate a ona nie, rozkladam rece i
nie wiem co mam jej powiedziec, zauwarzylam ze popelnilam kilka
bledow, i rzeczywiscie idealizuje chyba swoja corke, jestem za
bardzo poblazliwa, czasem mam wrazenie ze calowicie opanowala moje
zycie. Jedynym pocieszajacym aspektem tego zamieszania byla reakcja
meza, ktory do niej podszedl, zapytal czemu placze, ze sa przeciez
kumplami i moze mu wszystko powiedziec, i o dziwo corka mu
powiedziala co sie stalo i nawet sie uspokoila, takze mam ciagle
nadzieje ze idzie ku lepszemu, chociaz coraz czesciej widze ze to
raczej corka stroni od kontaktow z mezem niz odwrotnie, nawet mi
powiedziala wczoraj zebym lepiej zostawila mojego meza i zebysmy
sobie z bratem mieszkaly same, mialybysmy spokoj, ciezko jest
znalezc jakis zloty srodek w takiej sytuacji, jesli rzeczywiscie
sytuacja nie bedzie sie stabilizowala sprobuje poszukac
specjalisty.....jesli macie jeszcze jakies rady, to chetnie
skorzystam, krytyka tez mile widziana.....

[burza4]

co do psychologa - nie chodzi o to, żeby problem rozwiązywać wtedy,
kiedy dojdzie do eskalacji, ale żeby ZAPOBIEGAĆ jego narastaniu. W
takich relacjach mąż-córka - bardzo trudno nadrobić potem błędy,
kiedy już pozachodzą sobie za skórę. To trochę tak jak z teściową -
jak już masz na nią alergię, to trudno to odkręcić:).

szukanie pomocy nie oznacza, że musi być od razu dramat. ZAWSZE
można coś zrobić lepiej, inaczej z młodą rozmawiać, być wyczulonym
na jakieś sygnały. Dziecko nie umie ubrać w słowa swoich obaw i
lęków, i trzeba mu pomóc. Ta sytuacja jest bardzo trudna nawet dla
was, dorosłych, a co dopiero dla niej.

być może u podłoża tego leży fakt, że do tej pory byłaś za bardzo
skupiona na niej - i ona tę zmianę odczuwa jako odsunięcie jej na
boczny tor. Nie wiem czy pamięta/zna model życia w pełnej rodzinie,
gdzie nie jest w centrum uwagi. Teraz jest zdetronizowana i to
niejako podwójnie - przez męża i potencjalne rodzeństwo.

ja z moją dużo rozmawiałam na temat uczuć, pokazując przykłady - że
ona kocha mnie i kocha ojca, i że to się nie wyklucza. Że tak samo,
jak ona potrzebuje koleżanek - tak ja potrzebuję kogoś bliskiego,
kto by mi pomógł itd. Że jej też byłoby przykro, gdybym zabroniła
jej kontaktu z przyjaciółkami.

[miecka29]

Szczerze mowiac, gdy czytam wasze rady (dzieki szcegolnie Burzy4) to
widze ze to ja popelnilam dosc sporo bledow, corka nigdy nie miala
prawdziwych wzorcow rodzinnych, maz wyjechal gdy corka nie miala
jeszcze 2 latek, 3 lata wychowywalma ja sama, i to lata kiedy
dziecko zaczyna rozumiec o co w tym wszstkim chodzi, ona mysli ze
jestem jej wlasnoscia, fakt ze nawet jesli mialam znajomych i
utrzymywalam z nimi kontakt to corka zawsze i wszedzie jezdzila ze
mna, i od niej zalezalo kiedy wrocimy ( gdy byla spiaca albo
zmeczona) zauwazylam ze corka kiedy cos chce osiagnac szantarzuje
mnie emocjonalnie, urzalajac sie nad soba, chce na mnie wymusic
rozne rzeczy, taki maly przyklad: rozpaczala ze nie jestem juz z jej
tatusiem a ona chcialaby z nim byc, i zebym zostawila wojka i
wrocila do taty, krokodyle lzy i zawodzenia przez pol godziny,
dopoki jej nie pokazalam nowych baletek ktore przniosla babci, jak
reka odja, zadnego placzu i jakby tematu nie bylo, boje sie ze corka
nauczyla sie byc bardzo interesowna, zawsze wszystko miala, niczego
jej nie brakowalo, a teraz musze za to placic podwojnie, trudno
dopuscic do siebie mysl ze sie zrobilo cos zle jako rodzic, ale
instynktownie wyczuwam ze jesli tego nie ukroce zrobie jej krzywde.

Do specjalisty sie wybiore dopiero niestety po rozwiazaniu, bo
jestem powiedzmy na "wylocie" i ciezko mi cos zaplanowac na dalej
niz jeden dzien.....

Dziekuje za rady, otworzyly mi oczy na kilka kwestii......

[chusteczka_only]

Witam, mój synek tez ma "nowego tatę" tylko, że u mnie "nowy tata" pojawił sie
jak mały miał niecały roczek, więc właściwie znają się od zawsze i mały nie
pamięta takiej sytuacji gdy miał mamę tylko dla siebie. Poza tym mój mąż ma
niesamowite podejście do dzieci, choć nie jest idealny! też na początku nie
wiedział jak sobie radzić, jak reagowac na pewne kwestie, mnie było na początku
cięzko zaakceptowac, że jakiś facet może coś mówić czy zabraniać mojemu dziecku.
Mój mąż też nie miał wczesniej kontaktu z dziećmi, nie zawsze wiedział co robić
jeśli chodziło o kwestie wychowawcze. i też nieraz musiałam mu coś tłumaczyć,
wyjaśniać. Jak czasem mały obraził się na mojego M. czy dochodziło między nimi
do jakichś konfliktów, ja ZAWSZE stawałam po stronie synka, krytykowałam mojego
męża przy dziecku, na szczęście przemogłam się, teraz gdy się posprzeczają, nie
wtrącam się...i widzę jak za chwilę sami dochodzą do kompromisu!
"Normalni"-biologiczni ojcowie są przy anszych maluchach od zawsze, uczą się
wszystkiego na bieżąco, nasi "nowi tatusiowie" muszą niestety nadrabiac stracony
czas, gdy nie byli przy dzieciach, mają prawo czegoś nie wiedzieć. Powinnaś
córce przede wszystkim cały czas tłumaczyć, że jest dla Ciebie tak samo ważna
jak wczesniej, że nic się między Wami nie zmieniło, że kochasz ją tak samo,
tylko pojawił się ktoś kto chce Was obie kochać, kto chce się Wami zaopiekować,
że ten "tata" nie chce jej odebrać mamy, tylko chce jej stworzyć dom, rodzinę,
że chce jej coś dać a nie zabrać!
Nad "tatą" też musisz pracować. Jak będziesz widziała, że nie zachowuje się tak
jak powinien od razu mów o tym - tylko nie przy dziecku!
Trudna rola dla Ciebie, ale nie masz wyjścia! Musisz pracowac i nad małą i nad
"tatą", musisz stwarzać jak najwięcej sytuacji by mogli się poznać, by mogli
spędzać razem dużo czasu, by mała mogła zobaczyć, że nowemu tacie na niej
naprawdę zależe...;)
Głowa do góry!
Na pewno się uda!
Życzę szcześliwego rozwiązania;)))

[burza4]

kotuś, no to nie dziw się mężowi, że jest "surowy" - bo on te
manipulacje zapewne widzi na kilometr, i zgrzyta zębami, ty się
przyzwyczaiłaś do nich na tyle, że dopiero teraz coś ci świta:)

gadaj z małą o sytaucji, nie burząc idealistycznego wizerunku ojca -
ale powiedz, że on nie chciał być z tobą, i nie możecie być rodziną,
bo wy się nie kochacie, jesteście rodzicami, ale nie parą. Nie
ulegaj szantażom, bo to doraźne rozwiązanie, a problem pozostaje.

ja "mamuśką" nie byłam, dziecko było częścią mojego życia, a nie
jego epicentrum, mojego męża na początku strasznie polubiła. A mimo
to - kiedy powiedział jej, ze chce być z nami - była
konsternacja. "Ty mi zabierasz moją mamę"! - szok, bo ja naprawdę
mało się pochylałam nad nią. Tak wyszło - byłam zdana finansowo na
siebie, więc pracowałam dość intensywnie, do domu wracałam w
najlepszym wypadku o 18-tej. A moja córka od wczesnego dzieciństwa
była indywidualistką, bawiła się sama, zajmowała lalkami, rysunkami -
więc byłam trochę z boku. Mój wykazał wiele zrozumienia, w zasadzie
zajmował się córką bardziej niż mną, odrabiał z nią lekcje, oglądał
rysunki, grał w karty itd. chyba po to, żeby jej pokazać "nową
jakość" zycia w rodzinie, fakt, że nawet jeśli coś traci (ciupinę
uwagi matki) - to również zyskuje - nowe obszary zainteresowań.

może twój mąż i córka mogliby znaleźć jakieś wspólne hobby, które by
ich zintegrowało, nie wiem - wyjścia na rower, rolki, basen,
układanie puzzli - bo na plecenie bransoletek pewnie nie będzie miał
ochoty:). Chodzi o to, żeby nawiązali kontakt, znaleźli wspólny
język, mieli "swoją" dziedzinę, bez twojego parasola.
Przy okazji - może jej to dobrze zrobić, bo pokaże pewną przewagę
nad noworodkiem - że ona jest już na tyle duża, że można z
nią "dorosłe" zainteresowania dzielić, a maluch tylko lezy i ryczy.

[miecka29]

dziekuje Wam bardzo za te slowa otuchy, wiem ze dluga i ciezka droga
przed nami wszystkimi, maz jest dosc upartym czlowiekiem i ciezko mu
pewne kwestie wytlumaczyc, ale po niektorych jego zachowaniach
wnioskuje ze jednak cos tam dociera. kiedys zasugerowal ze gdyby to
byl chlopczyk to by go wziol i pokazal co sie robi w autkach i
nauczyl go wszystkiego co sam robi i lubi robic (moj maz jest kocha
samochody, ja zreszta tez, takie male wspolne hobby:)), corka jest
100% dziewczynka, lalki, rysowanie, zabawa w baletnice i
ksiezniczki, meza w to nie da sie wciagnac, pozatym maz czesto
niestety wraca pozno z pracy i rzadko sie widuja, w niedziele ciezko
go zachecic do jakichkolwiek zajec, twierdzi ze jest zmeczony po
calym tygodniu, co tez w sumie mnie nie dziwi, czasem sie razem z
corka wyglupia, albo zleca jej jakies zadania specjalne:) i jesli
corka je dobrze wykona to ja chwali, widze wtedy po corce jak rosnie
w dume, ze to wojek ja pochwalil, mamy chwalenie nie robi na niej
juz takiego wrazenia:((

Staram sie duzo rozmawiac z mezem, ale jesli znacie chociaz troche
mezczyzn to wiecie jak ciezko czasem do nich dotrzec, maz jest
odemnie starszy, i powiedzmy, co zabrzmi troche nieladnie, byl
starym kawalerem, tym bardziej wydaje mi sie ze ciezko mu sie
odnalezc w nowej sytuacjii, kiedy jeszcze nie mieszkalismy razem,
tylko wojek nas odwiedzal bylo inaczej, maz nie wiedzial w corce
rozpieszczonej ksiezniczki, a corka lubila jego towrzystwo, tylko ze
inaczej jest kiedy sie do kogos przychodzi z wizyta a inaczej jak
sie z kims mieszka........Naprawde kocham ich oboje i pragne
stworzyc normalny dom.......

[burza4]

Miecka, gadaj z mężem - to nie muszą być ogromne starania, czasem
wystarczą małe gesty. Ja wiem, że brak czasu, ale niedlugo rodzisz -
niech mąż np. zabiera malą na zakupy, niech się jej radzi np. "jak
myślisz, który jogurt mama lubi najbardziej?", mała poczuje się
ekspertem:), niech korzysta z okazji, żeby nawiązać z nią kontakt.

fakt, że ze 100% kobietką trudno będzie znaleźć wspólne hobby, ale
pokombinujcie, moja córka asystowała przy naprawie roweru, malowała
taras, "męskie" zajęcia też mogą okazać się ciekawe, bo dziecku tak
naprawdę podoba się to, że dorosły traktuje je serio - rozmawia,
pyta, czy wyjaśnia. A temat to kwestia drugorzędna:)

będzie dobrze:)

[miecka29]

Dzieki, ale z zakupami to moze byc problem, w sumie ja jeszcze sie
tocze i wiekszosc drobiazgow kupuje sama, natomiast duze zakupy maz
robi w pracy i przywozi wieczorem, ale nie jest tak najgorzej,
wczoraj maz przywiozl nowe meble do pokoju i zatrudnil moja corke do
noszenia lekkich poleczek, ale byla radocha, czula sie taka wazna.

Maz jest troche trudnym czlowiekiem, i ciezko mu cos przekazac,
czasem wydaje mu sie ze zarty ktore stosuje jako zaczepki do mojej
corki sa fajne, ale niestety maja efekt odwrotny, corka odbiera to
jako zlosliwosci, chociaz z drugiej strony nie wiem jak to odczytac,
jak ja ja ochlapie woda jak sie myje to sie smieje ale jak to zrobi
maz to sie obraza i placze, jak ja ja zaczepiam i robie glupie miny
to jest wesolo, ale jak robi to moj maz to corka uwarza ze on jej
pokazuje tylko brzydko jezyk. Widze ze maz probuje czasem nasladowac
moje zachowanie ale jakos mu chyba nie wychodzi, jak ja powiem corce
stanowczo kilka slow i czasem nawet podniose glos, to corka nie
protestuje ale maz jak zrobi cos takiego to corka w placz, a
najgorsze jest to ze u mnie odrazu narasta zlosc......i to na meza:
(( ja sama czasem nie moge sie pogodzic ze ktos inny ingeruje w
wychowanie corki, a ona swietnie to wykorzystuje, na szczescie
zaczynam sobie z tego zdawac sprawe i staram sie nie wtracac jesli
maz podejmie jakies dzialania wzgledem corki, czasem wydaje mi sie
ze widze jego bezradnosc w tej sytuacji, kiedys mi nawet powiedzial
ze niektore kwestie go denerwuja, ale nie chce sie odzywac bo ja i
tak stane po stronie corki, a on nie chce sie ze mna klocic.

Jest jeszsze jedna kwetia, moze tez masz na to jakis sposob, otoz,
moj maz uwaza ze dzieci nie powinno sie traktowac w wileu kwestiach
powaznie, czasem mowi do niej powiedzmy nie ladnie, np. guwniarzu,
albo cos w podobnym brzmieniu, tlumacze mu ze nie musi jej obrazac
zeby wyperswadowac jakies kwestie albo wymusic jakies zachowanie,
maz nie ma zadnego doswiadczenia z dziecmi, a jedynym jego
dotychczasowym przykladem byly spotkania z ludzmi ktorzy wlasnie tak
traktuja dzieci.......niestety, za granica mieszka dosc sporo
prymitywnych ludzi:((( maz nie jest ani osoba agresywna, ani nie
wychowana dlatego tym bardziej dziwia mnie te powiedzmy teksty pod
adresem corki, on chyba mysli ze tak sie poprostu robi:(( ale
tlumacze, tlumacze i tlumacze, powoli widac efekty, glupie odzywki
sa coraz zadsze:) ciezko jaest to wszystko poukladac, ciagle jestem
dobrej mysli, czasem wydaje mi sie ze niepotrzebnie sie wtracam, ze
powinni wiele kwestii zalatwiac miedzy soba, i o dziwo gdy czasem
zostaja sami, to nie ma zadnych spiec, corka mowi ze sie dobrze
bawila a maz jest spokojny i zadowolony, szkoada ze to wszystko jest
takie skomplkowane......