Złość gdy mąż jest pijany !!!

[tamara76]

Jestem potwornie zła, gdy mąż jest pijany lub gdy wraca w nocy a ja
od samego poranka muszę wąchać jego wyziewy,patrzeć na przepitą
buzię i słuchać dukania!
Tak odbieram to ja! czy mam prawo do złości.
Zastanawiam się czy to normalne, czy ma prawo od czasu do czasu
przyjść do domu w takim stanie? może jestem wybitnie przeczulona w
tym temacie?
jak uleczyc małżeństwo w kryzysie kiedy strony obiecuja poprawę,a
jej nie widać? potem czuję wyrzuty sumienia że sie złoszczę , bo
on nie widzi w tym nic złego a ja tak...

[monik1985]

Ja już to przechodzę od 1,5 roku... ale od pewnego czasu poprostu
już nad soba nie panuję i zaczęłam go bić.Nic nie pomaga ale
przynajmniej wyładowywuję złość.

[miacasa]

Może warto pójść na spotkanie dla osób współuzależnionych lub chociaż poczytać o
współuzależnieniu, wtedy łatwiej zrozumieć własne emocje i to, co się w związku
z alkoholikiem dzieje?

[tamara76]

bicie,przerabiałam to na początku gdy urodziło się dziecko,nigdy
wiecej tego bym nie powtórzyła bo to bardzo złe zachowanie,teraz to
wiem ale jako 20-sto-kilkulatka czułam się bezradna.
Teraz też tak się czuje ale bardziej to uczucie przechodzi w tzw.
fochę.Za kilka dni wrócimy do stanu z przed ,aż do kolejnego wyskoku
i tak już od 10 lat.
Dodam ,że mąż nie nadużywa, jakby sie moglo wydawać ale bardzo mocno
upija się do utraty kontroli , chyba po prostu nie umie inaczej a ja
tego nie mogę zaakceptować.

Następna frajerka

[triss_merigold6]

Moja droga chlanie do utraty przytomności to JEST nadużywanie.
Gratuluję, od 10 lat żyjesz z alkoholikiem. Możesz to łykać, odejść
albo wybrać sie do AA i zapytać o współuzależnienie. BTW to uroczy
widok dla dzieci patrzeć na nieprzytomnego od % tatusia, świetny
przykład mężczyzny z domu wyniosą.
Wybacz złosliwość ale nie mam współczucia dla tchórzy.

[iwucha]

A ja myslałam Triss, że tylko ja tak mam i że tylko ja jestem "ta
wredna", co dla "ofiar" nie ma litości ;-)


Do autorki watku:

Jeśli chodzi o wspóluzależnienie to zajrzyj na strony Al-Anon,
jeśli chodzi o dzieci i ich "funkcjonowanie" w rodzinie alkoholowej,
zajrzyj do ksiązki "Gdzie się podziało moje dzieciństwo" wyd.
Charaktery, poczytaj o DDA. Temat - rzeka. I wielka trauma, trudna
do "odkręcenia".

I jedna prawda pozostająca w sprzeczności z myśleniem większości
ludzi:
OFIARĄ (czego czegokolwiek: alkoholu, przemocy itd.) się jest na
własne życzenie, dlatego, ze tak jest wygodnie i nawet się o tym nie
wie. Wszystkie tzw. okoliczności zewnetrzne to przysłowiowy pic na
wodę (a ściślej: perfekcyjnie wypracowane racjonalizacje). Zbyt
wiele widziałam odważnych kobiet, które potrafiły zacząć nowe zycie
od domu samotnej matki i pustej kieszeni z 3 dzieci, oraz tych,
które będąc finansowo niezależne, fundowały i fundują swoim dzieciom
koszmar dzieciństwa u boku alkoholika - bym mogła miec inne zdanie.

Dlatego też nie mam litości dla "ofiar".

Oksymoron

[brak.polskich.liter]

Ze zacytuje "mąż nie nadużywa, jakby sie moglo wydawać ale bardzo mocno upija
się do utraty kontroli"... No, LOL. Chlanie do nieprzytomnosci to JEST
naduzywanie, jak juz zreszta napisala Triss.

Zyjesz z alkoholikiem. Alkoholik to nie zawsze jest gosciu, ktory chla
codziennie tanie wino czy denaturat i bije malzonke. Alkoholikiem jest rowniez
pan, ktory miewa regularne "wyskoki", przy ktorych uchlewa sie na tzw. umor.
Twoje fochy gosciu olewa. I nic dziwnego, bo za tym, ze sobie pobrzeczysz, nie
idzie nawet cien dzialania. Mysle, ze facetowi taki uklad pasi, a Twoje trucie
jest wrzucane w koszty chlania.
Gdybyscie nie mieli dziecka, napisalabym "a zyj sobie, moja droga, z
alkoholikiem, jesli Tobie taki uklad pasuje". Ale szlag mnie trafia, jak sobie
mysle, jaka traume na reszte zycia fundujecie dziecku. I wzorce tez takie fajne,
optymalne wrecz :P

[tamara76]

widzicie on nigdy nie pije przy dzieciach , pije gdy ida spać lub
gdy wychodzi czy też wychodzimy razem.Zawsze mnie to wściekało, że
nie umie pis jak inni dla rozrywki śmiechu ale szybko i z reguły do
urtraty przytomności. Na imprezach rodzinnych też potrafi zachowa
cumiar bo są dzieci i musimy wrócić do domu, zająć sie nimi.
Wiele razy mówiłam że to jego picie to kłopot i cierpienie dla
mnie,zdradził mnie , nie szanował wyzywał.Teraz w zasadzie tek nie
jest bo nie pozwalam sobie na to .Siedzi to jednak w mojej
głowie,nie umiem ani go zostawic bo jest dobrym człowiekiem i ojcem
a jednocześnie czuję, że dlalej tak nie mogę.Trudna sytuacja,jak
powiedziec komuś że to zle kiedy on tego nie rozumnie.Mówi ,że nie
będzie pił a jednak wrócił "zalany" Twierdzi, że szukam haka na
niego , a ja chce dobrego życia i tyle.

[brak.polskich.liter]

Dobry czlowiek krzywdzi wlasne dzieci? Dobry czlowiek traktuje w sposob obrazliwy?
Specyficzna definicja dobroci :P

Errata

[brak.polskich.liter]

Ups, zone mi zjadlo. "Dobry czlowiek traktuje zone w sposob obrazliwy" mialo byc.

[tamara76]

lae ja to wszystko wiem,wiem widzę ale kurde nie wiem jak do niego
dotrzeć,zostawić chciałam 2-3 m-ce temu gdy dowiedziałam sie o
zdradzie, jest mi cieżko decydowac za rozkład całej rodziny i winę
zwalac tylko na jego nie picie. Wiem że ten zwiazek mnie
zmienił,stałam sie innym człowiekiem,nie byłam aniołem o nie ale mam
poczucie granic których przekraczać nie wolno.On chyba nie, nie
rozumiemy się, jednoczesnie mam dla niego wiele dobroci,chciałabym
by był innym człowiekiem dla Nas wszystkich , on chce ale jakoś to
nie idzie. Terapia rodzinna=Boże okropnie mi mówić zle o nim przy
nim,potem słuchać słów smutku urazonego człowieka.Jednak gdy
pomyśle , że rzeczywiście przez to jego picie jest tak zle jak zle
jest to boje się tego, że on tak bardzo mnie NIE ROZUMIE.

Fajnie sobie kłamiesz

[triss_merigold6]

Naprawdę podziwiam, mnie by udusił dysonans poznawczy.
- czemu on miałby byc inny? jemu pasi a Ty najwyżej brzęczysz
- nie będzie inny
- gdyby chciał się zmienić to by poszedł na terapię znaczy AA
- urażony jest? o fuck, już mu współczuję
- sądzisz, że dzieci nie będą kumać, że tatuś rankiem ma kaca
giganta? że będą zawsze chodziły spać o 21 i nie widziały stanu taty
po powrocie?
- w rogi dostałaś, powiadasz? to idzie przejść, 10 lat z
alkoholikiem wyprało Ci poczucie własnej wartości
- tak zmieniłaś się z pewnością - masz zero, koma zero godności
- nie rozumie Cię mąż? Cóż, alkoholik rozumie tylko siebie,
najlepiej w pakiecie z wódką

Nie jest mi Ciebie szkoda. Szkoda mi Twoich dzieci, bo jak setki
tysięcy w Polsce wychowują się w pozornie normalnej rodzinie w
której tylko czasem tatuś chla do nieprzytomności. Jasne, mogłyby
mieć gorzej i żyć np. w Darfurze. Potem będziesz niemiło zdziwiona,
że dzieci nie są wdzięczne za to, że dla ich dobra rodzice się nie
rozstali. Dzieci walą takie "dobro".

[triss_merigold6]

"dobry chlopak był i mało pił..."
Ok, autorka chce żeby ją przekonać, że należy w guanie szukać
cierpliwie perełki a może on się cudownie odmieni i przezyją
następnych 35 lat w zdrowiu, szczęściu i radości jak z "Koncertu
Życzeń". Piękna idea. Niemniej statystyka wskazuje, że z cudami jest
jak z yeti - podobno bywają ale nikt ich nie widział.

Maila masz n/t

[brak.polskich.liter]

[tamara76]

pokazałam M. Wasze wypowiedzi,nie życzy sobie by obce osoby pisały
na jego temat,uważa że ma prawo jak kazdy normaly człowiek wyjść raz
na m-c z kumplem.Oczywiście i co ja mu będe bronić, pewnie mam dalej
leczyć ta swoja depresję bo to moje czepianie to przez chorobę.To
juz moje zdanie - domyslam sie że tak sobie mysli,co za dziwaczka z
tej żony!

Moje gratulacje :PPP

[brak.polskich.liter]

Brawo, wygralas niniejszym w moim prywatnym konkursie na Idiotke Tygodnia.
Jestes ilustracja klasycznego powiedzenia "dlaczego jestem biedny? Bo jestem glupi"
Glupim gorzej i nikt ich nie szanuje ani nie troszczy sie o ich dobro, bo i po
co. Zatem nie jecz juz na forum, bo szkoda pradu i czasu innych forumowiczow.

[tamara76]

ostro mnie potraktowałaś i bardzo dobrze, nie zamierzam już sie
poddać, ostateczny rachunek sumienia a ten wątek to dowód, ze mam
rację.Zjechałaś mnie a ja jego i cóź.Mi dało to siłę, ze to
poczucie jakie miałam przez wiele lat to nie moja ale jego
choroba.Już nie będę jęczeć o nie,chciałam dyskusji madrej i ją
dostałam.Mam prawo nie godzic sie ze zdaniem męża i nie godzę
się.Martwie sie o dzieci nie myśl sobie,dlatego cały czas drąże ten
diabelski problem picia. Wychowałam się w domu z ojcem
alkoholikiem , mama odeszła i chwała jej za to.Jestem typowym DDA ,
dziecko bohater, dlatego trudno mi obwiniac innych wolę siebie, ale
już nie ...juz nie. Rosnę w siłę. Mogę być idiotką tego forum nie
problem , zadna obelga nie nie dotknie jeśli ten krytycyzm z Waszej
strony pokazłam mi obiektywne opinię normalnych ludzi.

[brak.polskich.liter]

Wiesz, rozwalilas mnie na lokcie piszac, ze pokazalas mezowi wypowiedzi ludzi na
forum. Qrde, po co? Liczylas, ze jak przeczyta, to ani chybi pacnie sie w leb i
powie "o ja glupi, a jednak jestem uzalezniony - biegiem lece do AA"? No, proszsz...
Facet chla. Chla, bo lubi; chla, bo jest uzalezniony i ma zerowa motywacje, zeby
to zmienic. Napawde masz ochote fundowac swojemu dziecku koszmar, jaki Ty
przezylas w dziecinstwie?
Idz, dziewczyno, na terapie dla DDA i zrob cos ze swoim zyciem.

[iwucha]

Wychowałam się w domu z ojcem
> alkoholikiem , mama odeszła i chwała jej za to.Jestem typowym
DDA ,
> dziecko bohater, dlatego trudno mi obwiniac innych wolę siebie,
ale już nie ...juz nie. Rosnę w siłę. Mogę być idiotką tego forum
nie
> problem , zadna obelga nie nie dotknie jeśli ten krytycyzm z
Waszej strony


Cóz to za "rośnięcie w siłę"? W siłe rośnie ten, który nie walczy z
wiatrakami ale zaczyna zmiany od siebie. Silny jest ten, kto nie boi
się zmian, ktoś, dla kogo własny lęk przed wyjściem z chorej
sytuacji (jakże "wygodnej" - paradoksalnie!) i stanięciem twarzą w
twarz z sama sobą - jest niczym - wobec pragnienia dobrego życia
swoich dzieci, własnej godności.

Własny strach silniejszy niz te - jakże podstawowe - dla godności
człowieka kwestie tj. dobro dzieci, to - bardzo przepraszam - własny
egoizm i destrukcja za fasadą sprytnych usprawiedliwień typu "to
dobry człowiek", "nie pije przy dzieciach". Silny człowiek nie
zafałszowuje swojego lęku w taki ani inny sposób. I to jest coś, co
pozwala wyrządzać krzywdę dzieciom i sobie.

Własne dzieciństwo nie usprawiedliwia - bynajmniej. Własne
dzieciństwo zobowiązuje - ktoś mądry kiedyś napisał. Jak na razie
wiedzy o chorobie nie masz zbyt wielkiej - pokazywanie alkoholikowi
forum, usprawiedliwianie go, żal, że nie rozumie, zaprzecza -
świadczą o tym dobitnie, że pomimo doświadczeń nie masz pojęcia o
zachowaniach i manipulacjach alkoholika, z ktorym zyjesz na codzień
i na ktorego skazujesz swoje dzieci. Masz własne doświadczenie życia
w rodzinie alkoholowej i świadomość bycia DDA - to już coś. Ale to
niestety, kropla w morzu. Nic dziwnego, że życie odarte z godności
Twojej wlasnej i godności i poczucia bezpieczeństwa Twoich dzieci
stanowi dla ciebie "normę". Po prostu nie mialas okazji przekonać
się, że można żyć inaczej. Przynajmniej możesz się o tym dowiedzieć -
jesli będziesz chciała. Np. w ramach grup Al-Anon.

[burza4]

tamara76 napisała:

> Zastanawiam się czy to normalne, czy ma prawo od czasu do czasu
> przyjść do domu w takim stanie? może jestem wybitnie przeczulona w
> tym temacie?

zależy dla kogo normalne - dla żula owszem, dla człowieka na
poziomie - niedopuszczalne.

Mojego obecnego męża znam kilkanaście lat - i nie widziałam go w
stanie gorszym niż "na wesolutkim rauszu". On po prostu uważa, że
człowiek pijany to dno kompletne.

[miecka29]

Przeczytalam wszystkie wypowiedzi i musze przyznac ze Twoja postawa
wzbudzila niesamowite emocje......rzecz w tym ze kazdemu latwo
napisac, ze jestes idiotka, ze glupia jestes, tylko ktora z tych
opiniodawczyn zetknela sie tak naprawde z problemem twarza w twarz,
jestes kobieta jakich tysiace w Polsce, ktore tak samo jak Ty
szukaja problemu w miejscu gdzie tak naprawde go nie ma......szukaja
winy w sobie, to normalne dla wspoluzaleznienia, pisanie ze musisz
postapic tak czy inaczej, bo dla dzieci, bo dla wlasnego dobra, to
fakty, dobrze byloby uwolnic sie od tego toksycznego zwiazku, ktory
zniszczy Ciebie i Twoje dzieci, ale pytanie jak to zrobic? Odejsc,
to tak latwo powiedziec, ale jak po dziesieciu latach
wspolnego "zycia" rzucic to wszystko, zaczynasz w sposob iracjonalny
tlumaczyc swojego meza, chociaz podswaidomie wiesz ze to droga do
nikad, duzy plus sla Ciebie ze w koncu odwazylas sie o tym mowic, a
najlatwiej mowi sie o takich sprawach z obcymi......jesli chcesz aby
Twoje "malzenstwo" weszlo na normalne tory to jedynym wyjsciem jest
terapia, nic innego Wam juz nie pomoze, za dlugo czekalas z
otworzeniem oczu......uwierz mi dzieci widza i wiedza wszystko, a
pozniej i tak obruci sie to przeciwko Tobie nie Twojemu mezowi.
Piszesz ze doszlo do zdrady, ale nie odnioslam wrazenia zeby to Cie
powalilo z nog, nie wywarlo to tak duzego wrazenia, zastanawialas
sie dlaczego, moze stalas sie juz tak nieczula i obojetna na wybryki
meza, ze wrzucilas to na "liste" utwierdzajaca Cie w przeknaniu ze
masz racje, tylko co z Twojej racji........ musisz koniecznie
skonsultowac sie z psychologiem, zarowno Ty oraz wybrac sie do
psychologa dzieciecego........piszesz ze rosniesz w sile i ze te nie
zawsze nazwijmy to pochlebne opinie przekonaly cie o twoich racjach,
nie jest to wszystko takie proste, jakiej opcjii nie wybierzesz to
dluga i ciezka droga przed Toba, jesli terapia to ciezki temat z
uswiadomieniem problemu mezowi i to bez gwarancji ze po calym
zamieszaniu za kilka lat problem nie powroci, jesli odejdziesz, to
musisz sie przygotowac finansowo i psychicznie na zmudna procedure
naszego wymiaru sprawiedliwosci, i ciagle poczucie ze moglam jednak
inaczej, jesli zdecydujesz sie trwac w tym ukladzie co byloby
napewno najprostszym rozwiazaniem ( wiekszosc kobiet wybiera ta
opcje) to wlasciwie koniec Twojego zycia, pozniej przychodzi do tego
przemoc i jeszcze wieksze obwinianie samej siebie, na zasadzie a po
co sie odzywalam, jakbym nie zrobila takiego czy innego gestu to on
by sie nie zezloscil, nie pisze tego wszystkiego teoretyzujac, mam
za soba rozwod z podobnego powodu, tylko otworzylam oczy znacznie
wczesniej, i nie stalam sie wrakiem czlowieka, chociaz odbilo sie to
na mnie, ale udalo mi sie uchronic corke.......Wybor nalezy do
Ciebie, pora podjac decyzje, zycze powodzenia......

"przepita buzia"

[woman-in-love]

jaka buzia??? Morda!

[tamara76]

piszesz,że zdrada mnie nie dotknęła, bardzo i to bardzo ... nigdy
niespodziewałam się tak wielkiego załamania, wyladowałam u
psychiatry, teraz od kilku dni wychodzę z tego dołka, mam wiekszy
dystans a przede wszystkim odzyskuję "myślenie". Marze o dobrym
zwiazku,miłości, szczerosci,zaufaniu. Nie spodziewałam się nigdy że
ja pozwolę sobie na takie traktowanie. Byłam głupia i tyle.
Zle traktowałam męża, obrażałam, mówiłam ,że nie jest dla mnie
mężczyzną. Z biegiem lat pił mniej ale to nie było dla mnie takie
wielkie, gdyż zawsze na umor , szybko .
Za miesiąc zaczynam terapię DDA, wiem że muszę dla Naszego dobra,
tzn mojego i dzieci, już nie boję się co powiedzą inni, kierować
będe się własnymi odczuciami.Mam wsparcie w rodzinie bo zaczęłam o
tym mówić. Czasem nie wierzę,że jest chory bo zachowywuje się ok ale
gdy pomyśle o naszych relacjami, wiecznych pretensjach,braku
porozumienia , ciągłym pouczaniu... oj duzo by tu wymieniać.
Sama nie wiem co robić tak do końca,czuję się manipulowana,chwytam
dobre chwile z nadzieją na lepsze, terapia małżeńska jest w trakcie,
na kolejnym spotkaniu porozmawiam o tym.Czas na głos to powiedzieć,

[agnieszkanaj]

Ja dosc długo znosiłam picie meża. Próbowałam na różne sposoby jemu
i sobie pomóc, ale nic z tego (doszedł jeszcze hazard). Kilka dni
temu podjęłam decyzje, wybrałam spokój dla siebie i dziecka,
złożyłam pozew o rozwód.

[miecka29]

Witaj, widzisz tak to jest na forum ze nie da sie przedstawic calej
sprawy jasno, tak zeby nie bylo niedomowien, nie pisalas wczesniej
ze zdrada meza tak Cie zabolala, tym bardziej dobrze robisz ze
zaczynasz o tym mowic na glos, widzisz ja tez dlugo "wstydzilam" sie
za meza, u mnie do chlania do upadlego dochodzila jeszcze agresja po
alkocholu, wstyd wsrod znajomych (bo zawsze chcial kogos bic, albo
zaczol wyzywac mnie przy wszystkich ludziach), nie wiem jakim cudem
uniknelam bicia, chyba ratowal mnie tak naprawde jego stan
niemoznosci utrzymania sie na nogach. Ani moi rodzice, ani jego nic
nie wiedzieli, przynajmniej nie chcieli wiedziec, bo dzis sadze ze
jego matka doskonale wiedziala co sie dzieje, ja o tym nie mowilam,
pomimo licznych ostrzezen ze strony znajomych, ale wowczys myslam ze
to oni sie myla, ze moj maz jest taki jakich wiele, lubi sie napic i
juz, kiedys jakbym o tym mowila albo pisala to mialabym lzy w
oczach, napewno wiesz co to strach, przed kolejnym razem, i jak to
sie dzis skonczy.......tez probowalam tlumaczyc, prosic, zabraniac,
w koncu cos we mnie peklo, a ulatwil to wyjazd meza za granice,
gdzie pil juz bez zadnych ograniczen, pracowal i wiem ze zarabial
dobrze, ale ledwie widzialam z tego malutka czastke, na szczescie
nie potrzebowalam tych pieniedzy bo sama dobrze
zarabialam......przyjezdzal zadko, wlasciwie nie dzwonil, nie
odbieral czesto telefonow, i zaczelo to umierac, gdy juz byl
wazniejsze bylo wyjscie z kumplami niz spedzenie troche czasu z
corka, o mnie nie wspomne.......a przyjezdzal raptem na dwa tygodnie
do roku!! po jednym takim wyskoku na sylwestra, gdzie w obecnosci
wszystkich gosci w lokalu zostalam zwyzywana, i gdzie moj maz ciagle
namolnie kleil sie do obcych kobiet, a po powrocie cudem uniknelam
pobicia (chcial mnie uderzyc ale byl zbyt pijany i skonczylo sie na
ciezkim ladowaniu), a rano jakby nigdy nic przyszedl z puszka piwa
(na kaca:))i zapytal jak sie bawilam (sylwester sie dla nas skonczyl
o 12:40:)) to nie wytrzymalam, miesiac pozniej ku zaskoczeniu
wszystkich zlozylam pozew o rozwod..........wiesz co zabolalo mnie
najbardziej, maz nie domagal sie jakis szczegolnych kwestii wzgledem
corki, tylko chodzilo mu o kwestie majatkowe, nawet mi postawil
ultimatum ze oddam mu polowe swojego majatku w zamian za
rozwod.....nie zgodzilam sie bo wszystko nalezalo do mnie a on
przyszedl w przyslowiowych jednych portkach.........dzisiaj wiem,
jestem pewna ze wszystkiemu byl winny alkochol......nie myslalm
wtedy o terapii dla mnie i dla meza, nie mowilam o tym na glos,
nawet jak juz doszlo do rozwodu nie powiedzialam dlaczego sie
rozstalismy, tak bardzo bylo mi wstyd ze mi sie nie udalo, ze nie
stworzylam normalnej rodziny. Teraz wiem ze to on powinien byl sie
wstydzic, ze to on zle postepowal nie ja, ale alkocholik tego nie
rozumie, jego mozg jest skierowanym wylacznie na zaspokojenie glodu
alkocholowego.......nie wiem po co wlasciwie Ci to wszystko pisze,
moze po to zebys nie myslala ze jestes sama na swiecie, zebys
zobaczyla ze wiele kobiet tak zylo, albo zyje........Mow o tym
glosno, rozmawiaj z dziecmi, one tez napewno to widza ale biora moze
przyklad z Ciebie i dusza to w sobie, i nie wstydz sie bo to nie Ty
powinnas sie wstydzic, to nie Ty upokarzasz innych, nie Ty pijesz, a
nawet jesli traktowalas czasem meza bez szacunku to przeciez tez
jestes czlowiekiem a tonacy chwyta sie brzytwy......ciesze sie ze
zdecydowalas sie na terapie, to milowy krok, gratuluje i zycze
powodzenia......

[tamara76]

dziękuję Ci za Twe słowa. Nie jest mi łatwo,człowiek żyjąc całe
życie w środowisku alkoholowym nienawidzi tego ale chyba dokładnie
nie wie,nie rozumie co jest "dopuszczalne co nie. Dałam sobą
manipulowac bo zawsze przepraszał, doprowadzałam go do
porzadku.Kierowałam w zasadzie jego życiem, za dwóch podejmowałam
decyzję. Dobrze opiekuje sie dziecmi i domem, to były powody po
przez które nie mogłam "nic" zrobić.
I najlepsze jest to, że nie kiedy nie dopuszczam do siebie głosu ,
dziewczynu zrób coś z tym to ty masz rację bo on potrafi być taki
dobry i posłuszny.Dwa kroki do przodu , jeden do tyłu.Tak mi życie
się toczy. Mam wymagania co do siebie ale i jego.on jes bierny, na
życie .
Widzisz mimo zdrady , nie umiałam odejść bo dzieci,dom itp a wiem że
mogą już go kochać.dzis nie,wiem tez, że mogłoby być dobrze ale to
zalezy tylko od niego.Od tego czy w końcu zauważy, że ma problem a
ja na to nie ta ja. ps wrócił po 3 latach pracy zagranicą , myślałam
że będzie bardziej samodzielny męski a tu porażka.Zdrada(choć 5 lat
temu),płacz,brak zrozumienia że ja cierpię i mam prawo.Nie dał mi
nawet wybaczać bo sam rozczulał się nad swoim losem.Grunt, że minęły
2 m-ce dzwignęłam się z tego dołka i mam nadzieje, że nie zostawie
tego tematu na kolejne 10 lat .

[miecka29]

Gdy czytam to co napisals to nie moge wyzbyc sie wrazenia ze jednak
wybralas obcje trzecia, czyli bedziesz w tym trwala, nie oceniam Cie
i jestem od tego daleka, nie liczylabym tylko na Twoim miejscu ze
maz cos zauwazy, on nie widzi nic poza wlasna porazka, a im lepiej
widzi swoje porazki tym wiecej ma powodow do upijania sie i tak sie
kolo zamyka......piszesz ze trwa to juz 10 lat, mysle ze Ty sama juz
nie umialabys inaczej zyc, ciagla walka z alkocholizmem meza stala
sie dla ciebie chlebem powszednim......pamietaj, ze kiedys Twoje
dzieci dorosna, zaloza rodziny (oby nie na wzor swoich rodzicow co
czesto sie niestety zdarza) a Ty co wtedy z Toba, gdzie bedzie Twoje
miejsce, przy mezu ktory ma kolejny powod do opicia, na
doprowadzaniu go jak to piszesz do pozadku? i tak Ci zycie przeleci
miedzy palcami , nie zaznasz milosci, tylo upokorzenie, nie bedziesz
czula sie bezpieczna, staniesz sie zgoszkniala i samotna, pomysl o
tym, pomysl o swojej przyszlosci....piszesz ze maz zdradzil Cie i ze
Cie to zabolalo, mysle ze przy takim czestym naduzywaniu alkocholu
mogl to byc nie jeden raz ale o jednym wiesz........

nie napisze Ci czego potrzebujesz bo mysle ze kazdy ma inne
potrzeby, ale zastanow sie czy naprawde warto tak zyc, a zycie masz
tylko jedno, wszystko przeminie i zostanie samotnosc i pretensje do
samej siebie......Powodzenia

[tamara76]

wiesz mi też nie raz się wydaje, ze nigdy nie odejdę bo w zasadzie
po co!problemy z podziałem majatku,z dziecmi . w tej chwili nie mam
siły bo problemey mnie przerastają.Mam ochotę żyć jak dawniej i
zapomniec o wszystkim złym.Za chwilę zbieram się i mówię sobie -
czas na zmiany. To trudne z uwagi na to, ze moja sytuacja jest
naprawde bardzo skomplikowana, nie mam gdzie odejść , nie mam
wsparcia w nikim.Psycholog powiedział mi tydzień temu,że po
zakończeniu terapi będę wiedziała.Muszę to poprostu przejść chyba
dla samej siebie by dalej iż żyć bez poczucia winy.Odpowiedzialność
za 4 osoby mnie przytłacza,sama wiedziałabym co robić.Tak jest
trudno podjać jakąś decyzję, mąż stara się wg niego cały czas i
mocno wedlug mnie nie wiecej niż zawsze. Zastanawiam się dzis za
jakie grzechy mam dokonywac takich trudnych wyborów sama?Biegam po
specjalistach i czuję się jak idiotka,szukam coroby która mnie
wyniszcza a zdaję sobie sprawę,że moze byc to tylko mój toksyczny
dom!Poddać się nie poddam ale wiem, że długa jeszcze droga i to pod
górkę...

[miecka29]

To przykre ze nie masz przy sobie kogos kto moglby Cie wspierac,
przyjaciolki, rodzenstwa, matki. Wiem tez ze w takich sytuacjach
ludzie ktorzy chca Ci pomoc tylko Cie draznia, jakby byli tylko
namacalnym dowodem ze masz klopot z ktorym sama sobie nie radzisz,
piszesz o spotkaniu ze specjalista, dobrze robisz, wiesz napewno ze
on za Ciebie decyzjii nie podejmie, musisz zrobic to sama, on moze
jedynie uswiadomic Ci pewne kwestie. Piszesz ze czujesz sie jak
idiotka, nie dziwie sie, pewnie czasem odnosisz wrazenie ze to z
toba jest jednak cos nie tak i moze w sumie szukasz dziury w calym,
to normalne ze napadaja Cie chwile zwatpienia, ale moim osobistym
zdaniem wybralas dobra droge, a metoda malych krokow tez ma swoje
zalety, najwazniejsze ze uswiadomilas sobie problem a to polowa
sukcesu zeby go rozwiazac.Widzisz zycie takie jest ze czasem wydaje
nam sie za jaki panski ja mam cierpiec, dlaczego inni maja to o czym
ja zawsze mazylam, moze to moja wina ze mam tak jak mam, ale widzisz
kazdy ma swoje problemy i dla niego te klopoty zawsze sa najwieksz.
Badz silna, nie poddawaj sie i ulegaj zwatpieniu, masz racje, Ty
masz racje.........pamietam jak juz w trakcie rozwodu ryglowalam
drzwi roznymi rzeczami bo balam sie ze moj byly maz zrobi cos
glupiego po pijanemu, jak bralam leki na sen i na uspokojenie zeby
przetrwac kolejna noc, jak plakalam kiedy znowu w srodku zimy
znajdowalam auto na parkingu ze spuszczonym powietrzem w kolach, jak
balam sie ze maz pojdzie do przedszkola i zabierze corke i ja nawet
nie bede wiedziala gdzie jest........pisze ci to zebys wiedziala ze
zycie jest czasem gorsze niz scenariusz z najgorszego serialu.
Pamietam tez slowa na odchodne z ust mojego bylego meza, ze gdyby
nie dziecko, to zatlukl by mnie za to ze go zostawilam, i wiesz co
ja mu wierze, bo byl do tego zdolny........Ale teraz juz spie
dobrze....no prawie bo jestem 35 tc i troche mi ciezko:)) wyszlam
drugi raz za maz, i jestem zadowolona........chociaz tez mam klopoty
innej teraz natury ale jednak problemy, ale takie jest zycie nie
taki klopot to inny.......Pozdrawiam

[buziak30]

Witaj:)Wiesz Tamaro w pewnym sensie cię rozumiem takie życie jest trudne a ci
którzy cię krytykują to widocznie nie mają pojęcia o takim życiu.Sama tak żyje
od 12lat i nadal się łódze że będzie wszystko kiedyś ok ale to tak jest już z
kobietami że tkwimy w "chorym "związku bo mamy tą głupią nadzieje.Pamiętaj głowa
do góry i nie pozwól aby doprowadził cię do załamania nerwowego.Ja swojego męża
nieraz nie nawidze ale mam dzieci.buzki pa

[triss_merigold6]

Errata. To naiwne kobiety mają nadzieję. Żyjesz od 12 lat z
człowiekiem, którego miejscami nienawidzisz ale za to masz dzieci.
Hm... a co dzieci mają, przepraszam?
Kobiet tkwiących w takich związkach mi nie żal, dorosłe są, mogą
wybrać dowolny shit i cieszyć się własnym umartwieniem. Żal mi
dzieci.

[moniczka-3]

[smooczek]

Przeklejam fragment, może komus pomoże :))

Konsekwencje
- Współuzależnienie to perfidna, postępująca i chroniczna choroba -
mówi Ewa Woydyłło. - Gdy jej się nie leczy, poczucie własnej
wartości może spaść do zera - dodaje. - Wynika to z przekonania, że
jeżeli osoba uzależniona tak się wobec mnie zachowuje, to znaczy, że
nie jestem nic warta. Osoba współuzależniona po latach takiego
życia, skupia się tylko na tym, by przetrwać. Nie przeżywa
szczęścia, nie potrafi go też dać. Staje się zgorzkniała, cierpi.
Żyje w napięciu, bo obsesyjnie kontroluje osobę uzależnioną i stara
się nie dopuścić, by ta ponosiła konsekwencje swoich zachowań -
dodaje Woronowicz.
Na szczęście, jest w tej luksusowej sytuacji, że ma kogo obwiniać za
swoją niedolę. Jednak okazuje się, że nawet gdy uzależniony partner
umiera albo odchodzi, cierpienie osoby współuzależnionej wcale się
nie kończy, ponieważ ona nauczyła się funkcjonować w roli ofiary.
- Taka osoba będzie nadal przyciągać ludzi, którzy będą ją
wykorzystywać - mówi Ewa Woydyłło. To jest tak silny mechanizm, że
samemu trudno się z niego wyzwolić. Jego siłę pokazuje fakt, że
ponad połowa żon alkoholików to córki alkoholików. Mimo że ta
relacja je krzywdzi, decydują się na nią, bo znają mechanizmy życia
z alkoholikiem.

Szukanie pomocy
- Leczenie ze współuzależnienia polega na przywróceniu zdolności do
wzięcia życia w swoje ręce i uwolnienia się od tej obsesji, a więc
na zmianie konkretnych zachowań - mówi Bogdan Woronowicz. - Cóż z
tego, że ja mam takiego męża, który niszczy wszystko wokół? Co mi z
tego, że ja wiem, że to przez niego? Trzeba sobie przede wszystkim
uświadomić, że jakość mojego życia zależy ode mnie - przypomina Ewa
Woydyłło.
Melody Beattie, autorka książki "Koniec współuzależnienia",
pisze: "Kiedy radzę współuzależnionym, żeby oderwali się od osoby,
czy problemu, który pochłania ich wszystkie myśli i energię, to
zdarza się nader często, że wzdragają się na samą myśl o tym".
Oderwij się!

"Każdy odpowiada za siebie, nie potrafimy rozwiązać problemów
innych, martwienie się ich sprawami nie pomaga" - pisze Melody
Beattie. Oderwanie się to, innymi słowy, po prostu zajęcie się
swoimi sprawami i pozwolenie, aby osoba uzależniona zajęła się
swoimi (w tym: konsekwencjami uzależnienia). To także przerwanie
milczenia na temat choroby: trzeba wreszcie o niej powiedzieć
dzieciom, rodzinie, znajomym. Oderwanie się to także porzucenie
prób "leczenia" osoby uzależnionej na własną rękę.

To nie znaczy, że w ten sposób przestajemy kochać. To oznacza tylko
tyle, że nie pozwalamy, by uzależnienie dłużej niszczyło nasze
życie. Oderwanie się to zajęcie się sobą: dbanie o zdrowie, o swoje
zainteresowania, rozwój zawodowy. Można się tego nauczyć. Dzięki
dobrej literaturze, terapii, mityngom. Najtrudniej zrobić pierwszy
krok: przyznać się, że jesteś bezradna wobec uzależnienia, że nie
chcesz i nie potrafisz dłużej tak żyć. Potem będzie tylko łatwiej.

[bosgosia]

i oto tymi słowami udowodniłas mi ze decyzja o terapi DDA jest
bardzo dobrym posunięciem,nie zrezygnuję z niej.Dzięki.