prosze o pomoc

[tylkoty0]

mój mąż wogóle nie liczy sie z moim zdaniem,moimi
prośbami wogóle sie mnie nie boi robi co chce, ciągle ma wyrzuty o byle co.
imorezuje sie a ja siedze z dzieckiem w domu i według niego to ok.
jak zdyscyplinowac męza, co na niego zadziała, co zrobic.prosze o pomoc

[kinia.0]

Odejść od niego.

[tylkoty0]

,myslisz ze to najodpowiedniejsze rozwiązanie?

[kinia.0]

Opisałaś swoją sytuację dość ogólnie,i to z niej wynika że raczej
nie da się nic zrobić.Nie można podporządkować sobie drugiego
człowieka.Jeśli ci zależy na rodzinie kochasz męża to porozmawiaj z
nim ,powiedz mu że jego zachowanie cię rani że jest ci przykro
itd .Jeśli kiedyś był inny zachowywał się inaczej to jest jakiś
powód tej zmiany,warto zastanowić się dlaczego się zmienił?Ty o tym
nic nie piszesz,więc jedyne co ci mogę poradzić to zostawić go,a być
może wtedy mąż zrozumie że robił źle i że nie może bez ciebie żyć.To
że odejdziesz od niego nie oznacza że do siebie już nie wrócicie.A
jeśli nie będzie chciał wrócić to trzeba się z tym pogodzić i zacząć
życie sobie układać na nowo.Chyba że wolisz do końca życia być z tym
człowiekiem i nie być szczęśliwą.

[mrowkojad2]

Wiesz, trochę lakonicznie to opisałaś, na różnych ludzi różne rzeczy
działają, nie ma metody uniwersalnej. Na nie których nie działają
rzadne, wtedy faktycznie tylko rozstanie pomaga

[kicia031]

Zajmij sie swoimi sprawami i przestan zwracac na niego uwage.

Jesli mu zalezy, to bedzie walczyl o ciebie. jesli nie - coz -
przykre, ale zacznij sie szykjowac do odejscia.

[verdana]

Mąż nie dziecko, zeby go dyscyplinować...

[annb]

byc moze jeszcze dziecko

[beata77_77]

Uważam prawie wszystkie odpowiedzi moich poprzedniczek, za
niepoważne. Rozstanie jest ostatnią deską ratunku. Chyba że nie
zależy Ci na tym, by ratować związek i rodzinę. Odejście to
najprostsza droga a właściwie ucieczka przed problemem a nie jego
rozwiązanie.
Problem musi być dla Ciebie uciążliwy. Znam dwa przypadki małżeństw,
które do czasu funkcjonowały tak jak Twoje.
Pierwszy przypadek dotyczy przyjaciółki mojej siostry: miłość, ślub
(chociaż były obawy, no ale coż, miłość była większa). Mąż
imprezował, bo musiał się "wyszumieć" a żona wierna, z dzieckiem w
domu siedziała. Mało tego, uważała, że tak musi być i taka kolej
rzeczy. Mąż - wieczny chłopiec. Zapragnęła drugiego dziecka, mąż nie
chciał. Urodziła. Mąż wpadł w nałóg czatowania. Poznawał (siedział w
sieci przez całe noce) coraz to nowe kobiety. Doszło do zdrady, był
ból, płacz i rozstanie. Niestety.
Chcę żebyś wyciągnęła wniosek: NIE MOŻESZ TOLEROWAĆ KAWALERSKIEGO
SPOSOBU ŻYCIA MĘŻA.
Absolutnie nie insynuuję Ci, że i Twój mąż może Cię zdradzać. Ale
warto za wczasu dmuchać na zimne. Dziecko jest też jego dzieckiem,
nie tylko Twoim. Jeżeli nie macie z kim zostawić dziecka,
powinniście zostać w domu, zaprosić znajomych do siebie. Jeżeli
możecie (macie z kim zostawić dziecko), wychodźcie razem.
Jeżeli nie jesteś w stanie, dotrzeć do męża, może pomoże zmiana
Twojego zachowania. Niech odczuje, że nie możesz tolerować takiego
trybu życia. POWIEDZ MU RAZ I WYRAŹNIE, ŻE NIE JEST "OK". Zostawiaj
go w domu z dzieckiem czasem na godzinę lub dwie (pod warunkiem, ze
wiesz, że zajmie się nim odpowiedzialnie!!!) i wychodź z domu sama.
A może masz możliwość "wyprowadzić" się na kilka dni np. do
rodziców? Czasem warto "postraszyć" bardziej radykalnie... Może jak
zobaczy, że grunt zaczyna mu sie palić pod nogami, pójdzie po rozum
do głowy?
Przemyśl. Możesz powiedzieć ukochanemu wtedy, że dajesz mu czas do
namysłu. Niech zastanowi się, co dla niego jest ważniejsze: rodzina
czy kumple i imprezy..... przy odrobinie dobrej woli, można
prowadzić udane życie towarzyskie, nie zaniedbując przy tym rodziny.
Trzeba tylko chcieć.

Drugi przypadek skończył się bardziej tragicznie:
żona (kuzynka mojego kuzyna) - wiecznie tolerancyjna (mąż jeździł
jako kierowca TIRami po Europie i w domu bywał z różną
częsttliwością) pozwalała mu na imprezy z kumplami. TA DOBROĆ ICH
ZGUBIŁA. Teraz pluje sobie w twarz, bo w dniu, w którym urodziła
drugie dziecko widziała męża po raz ostatni w życiu. Następnego dnia
po narodzinach drugiego dziecka, poszedł "opijać" tą radość z
kumplami. Do domu już nie wrócił. Został w niewyjaśnionych
okolicznościach zamordowany. Ciało znaleziono 2 tygodnie później.
Teraz młoda wdowa chodzi ze 7-latkiem i półroczniakiem na spacerki
na cmentarz.....
Pozostawiam Ci to do rozważenia.
Taki tryb życia będzie Was od siebie oddalał a nie zbliżał. W
małżeństwie warto, jak najwięcej rzeczy robić RAZEM.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości w walce o własną rodzinę.
Beata.

[beata77_77]

I jak już się zorientowałaś zapewne, po przeczytaniu mojej
wypowiedzi, rady mojej poprzedniczki, żeby sobie "zafundować" drugie
dziecko nie bardzo się sprawdziły w opisanych przeze mnie
przypadkach. To najgorsze z możliwych rozwiązań.
Życzę powodzenia i pozdrawiam.

[kinia.0]

Tylko że twoja poprzedniczka wcale nie radziła autorce wątku
fundować sobie drugiego dziecka.Widać że nie czytasz zbyt uważnie
wszystkich postów.Przeczytaj uważnie a może zrozumiesz o co chodziło
twojej poprzedniczce.

[beata77_77]

Przeczytałam wszystkie bardzo uważnie. A to że napisałam "poprzedniczka" a nie
"poprzedniczki" to zwykłe przejęzyczenie. To w ramach sprostowania.
Pozdrawiam.

[beata77_77]

Rzeczywiście czytałam zbyt pośpiesznie i przeoczyłam wypowiedź Verdany.
Przepraszam. Przyznaję się do błędu:) ale tylko w tej jednej kwestii...

[mama-cudownego-misia]

A ja Ci dam inną radę - nie odchodź, bo to by była dziecinada, tylko:
- negocjuj (w ważnych sprawach, typu pieniądze, obowiązki domowe -
zawsze na zasadzie "coś za coś", ale bez wchodzenia na ambicję i
np.: głodzenia),
- daj mu spokój (w mniej ważnych. Np. jeśli chodzi o imprezowanie,
to co w tym strasznego? Dorosły jest, ma prawo np. wyjść z kolegami
na piwo. Jak chcesz iść z nim, załatw sobie opiekunkę, ale, na
litość boską, nie więź go w domu, bo zwariuje),
- nie przejmuj sie nim za bardzo (gdy Ci coś wyrzuca),
- sama nie rób mu za dużo wyrzutów (bo w nadmiarze przestają dawać
efekty, a za to powodują marudzenie odwetowe i ucieczki z domu)
- zajmij się sobą (też musisz mieć jakąs odskocznię w życiu. Może
lubisz coś robić sama albo z koleżankami?).
- poszukaj przyjemności w związku (co lubicie robić razem? co on
robi dobrze? kiedy ostatni raz słyszał od Ciebie pochwałę?)

I jeszcze jedno. Mąż nie jest ani od tego, żeby się Ciebie bać, ani
zeby non stop siedzieć z Tobą w domu (z przerwami na pracę). To
dorosły facet, nie traktuj go jak dziecko.

[mona817]

Twój mąż poprostu uważe, że wżią sobie żonę po to, żeby mu rodziła
dzieci i prowadziła dom, a nie dyktowała co ON ma robić. Ok. jest
nie poważny, ale Ty trochę też...
JAk można chcieć, że by mąż się Ciebie bał? To raczej niefortunne
stwierdzenie.
On Cię zwyczajnie nie szanuje. Mam wrażenie, że to typ "pan i
władca".
Może powinnaś mu pokazać ile jesteś warta?
Dla niego teraz jesteś czymś między fotelem, a ławą, potrzebne, ale
nie niezbędne. Pokaż na co Cię stać, niech doceni Twoją wartość, bo
za chwilę będzie za późno.

[twoj_aniol_stroz]

A czy Ty się boisz męża? Co to za kategoria związku, gdzie ktoś się
kogoś boi? To chyba patologia jest?
Co znaczy dyscyplinowanie męża? A on Ciebie jakoś dyscyplinuje? kary
dostajesz?
To jest małżeństwo, a nie szkółka z internatem dla panien z dobrych
domów.