Agresywny mąż

[galinka1]

Wczoraj mój mąż uderzył w twarz swojego syna, tak, aż mu podbił oko. Syn ma 10
lat i nie wrócił do domu 4 godziny po skończeniu lekcji, więc mąż poszedł go
szukać. To jego syn z pierwszego małżeństwa. Wychowujemy go razem. Mąż jest
gwałtowny i agresywny w stosunku do niego. Wiele razy wcześniej też go
popychał czy szarpał, pomimo protestów z mojej strony. Nie umiem sobie z tym
kompletnie poradzić. Tym bardziej, że mąż stwierdził, że będzie go bił bo na
to zasługuje i inne metody nie skutkują. Faktycznie syn jest dzieckiem raczej
trudnym w wychowaniu. Ponadto ma zdiagnozowane ADHD. Nie wiem co robić.
Straciłam do męża szacunek i zaufanie. Przeraża mnie ta sytuacja. Mamy jeszcze
mniejsze dziecko nasze wspólne. Boję się, że kiedyś może i na niego podnieść
rękę. Co robić?

[mkostki]

Czy syn jest pod opieką psychologa? Czy tez poza diagnozą nie
korzystaliście z pomocy psychologów lub pedagogów.
Warto, żeby ktoś (najlepiej ktoś kto jest dla męża autorytetem)
uświadomił mu, ze zachowanie syna wynika nie ze złej woli, ale z
choroby. Namawiam w tym wypadku na terapię rodzinną.
Koniecznie podejmij jakieś działania, bo mąz sam sie nie zmieni.
Prawdopodonie hołduje starym zasadom, że dziecku trzeba wybić
głupoty z głowy, a te wszystkie ADHD to tylko wymysły głupich
psychologów. Koniecznie zwróc sie o pomoc do specjalisty. Niestety
ciężar zorganizowania wszystkich działań np. terapii, wdrażania w
domu nowych zasad itp. będzie spoczywał głównie na tobie,
przynajmniej na poczatku. Duzy sukces jesli mąż to w ogóle
zaakceptuje.
Działaj!

[kicia031]

Co robić?

Co robic? jakt o co robic? zabrac dziecko na obdukcje, a nastepnie zglosic
sprawe na policje. Podbic 10-letniemu dziecku oko? Czy ty nie widzisz, ze to
przekracza nawet przyjmowanego za norme w niektorych srodowiskach klapsa? A
gdzie jest szkola - nie widza, ze dziecko przychodzi pobite? Nie interweniuje
wychowawca, pedagog szkolny?

W glowie mi sie to nie miesci, jak glugo bedziesz czekac z interawencja? Az go
okaleczy? Zabije? Wiesz, ze wtedy bedziesz wspolodpowiedzialna jako swiadek
znecania sie, ktory nie podjal interwencji?

[dortis]

Twój facet,żyjąc z Toba już spory czas i decydując się być ojczymem
dla Twojego syna,wiedząc o jego ADHD,powinien już dawno chcieć
poznać i wbić sobie do głowy zasady postępowania z takim
dzieckiem.Nie dość,że dziecko i tak ma problem,to facet je jeszcze
dodatkowo "nakręca" i przekracza totalnie dopuszczalne granice!
Zareaguj jakoś,bo jeśli reakcji nie będzie,pan może sobie folgować
jeszcze bardziej,a to sprawi,że dziecko poczuje się skrzywdzone
fizycznie przez niego,a emocjonalnie opuszczone przez Ciebie,bo nie
reagujesz na krzywdę,przyzwoliłaś...To tylko zaostrzyłoby ADHD.Ustal
jasne granice i przestrzegaj ich bezwzględnie,pan ma się wyedukować
trochę i ŻADNEJ przemocy,jeśli ma z panowaniem nad agresją
problem:terapia męża.Jeśli będzie tu opór,brak refleksji,zmian,to
przemyśl sens Tego związku,bo ucierpią:Twój syn,Twoja relacja z nim
oraz młodsze dziecko,patrząc na dziwne zachowania w rodzinie.

[galinka1]

Faktycznie macie rację, że dostałam po uszach, powinnam gwałtowniej zareagować -
ale naprawdę ciężko jest nagle zdecydować się na obdukcję i na policję, gdy się
stanowi rodzinę z tym człowiekiem. Nie mam na myśli ukrywania tego co on robi. W
sumie on też nie chciał nic ukrywać, bo uderzył syna na placu zabaw przy koledze
z klasy. To jest raczej kwestia jakiegoś problemu wewnętrznego męża. Najgorsze
było to, że w ogóle nie żałował tego kroku i nawet syna nie przeprosił, ani nie
zracjonalizował w żaden sposób swego wyczynu. Tak jakby nic się nie stało. Zero
problemu. Muszę postawić mu jakieś ultimatum. Chyba zagrożę mu w razie
następnego razu tą obdukcją. A terapia na pewno też by się przydała. Ale mąż był
w poradni i rozmawiał z psychologiem na temat syna, więc autorytet się
wypowiedział. Ja nie uznaję bicia dzieci w ogóle, nawet klapsów. Ale najbardziej
przeraża mnie jego znieczulica to, że po takim wydarzeniu on nie ma w ogóle
wyrzutów sumienia, a może po nim tego nie widać? Dortis - to jest jego syn, a
wychowujemy go razem. Jestem jego macochą.
Dzięki dziewczyny za wsparcie i rady.

[bea53]

Masz kontakt z matka dziecka?
To straszne co piszesz, ojciec uderzył dziecko na placu zabaw przy jego koledze,
znieważył dziecko tak jakby wogóle nie panował nad soba.
To Twoj mąz problem ze soba z róznowaga psychiczną, moze warto zadzonic na jakąś
niebieską linie skonsultowac sie gdzies w poradni, powiedzic pani psycholog
opiekującej sie dzieckiem o tym poradzic sie co robić, dziecko z takim ojcem
bedzie coraz bardziej nadpobudliwe, smiem twierdzic ze problemy dziecka mogą
wynikac ze złego podejscia ojca, oczekiwan oraz krzyków, dziecko reaguje
nadpobudliwościa, krzyki bicie to nie są metody wychowawcze.
Dziecko bedzie sprawiac coraz wiecej klopotów, ojciec nie przestanie pewnie na
tym jednym razie, zwazała sie pani z kims niezrownowazonym, katem, przykład
takiego ojca wpłynie na pewno negatywnie na mniejsze dziecko. Dobrze jest szukac
pomocy i mówic o tym nie ukrywać nie wstydzic sie zeby nie byc
wspólodpowiedzialna za to co dzieje sie w Waszym domu i jak ojciec traktuje
swoje dziecko!
Specjalista i jeszcze raz specjalista od przemocy bo wydaje mi sie ze trudno
radzic, bez terapii męza i rozwiazania jego problemów zapewne z dziecinstwa
niewiele sie wskóra...Działaj działaj!

[galinka1]

Nie mam kontaktu z jego matką, bo matka jest osobą uzależnioną od alkoholu i
widuje się z dzieckiem od przypadku do przypadku, czasami raz na kilka miesięcy.
Mąż niechętnie patrzy na te kontakty. W ogóle z nią nie rozmawia. Tak więc
jestem tak jakby matką zastępczą. Aczkolwiek dziecko wie, że ma swoją matkę
biologiczną.

[moreno68]

Jak ładnie potrafisz tłumaczyc swoją biernosc zachowania...To
straszne bic dziecko , większośc obcych osób by zareagowała no ale
Ty jestes tylko,,tak jakby macochą,, więc masz czas na
przemyślenia.Może jak za jakiś czas uderzy Wasze dziecko to wtedy
mózg Ci się odblokuje i zareagujesz...Gratuluje opanowania.

[m.nikla]

No tak...a najwiekszy problem- to żeby twojego dziecka kiedyś nie uderzył,
nie??? ..brak słow...

dziecko

[bea53]

To traumatyczne dziecinstwo ma starsze dziecko! Z jednej strony matka
alkoholiczka a z drugiej strony przemocowiec ojciec, niezrownowazony i
znęcacz. Nie dziwne ze w tej sytuacji jest dzieckiem jak piszesz trudnym, kto by
nie był?

[arwen8]

Nie wolno uderzyć dziecko. Koniec. Kropka.

Twoja bierność w tej sprawie niestety czyni Ciebie współwinną tej
zbrodni. Tak, ZBRODNI, bo jest to przede wszystkim zbrodnia na
psychice dziecka. Sińce zejdą, oko przestanie być spuchnięte, ale
blizny na psychice tego dziecka pozostaną na zawsze. Widzisz to,
przerażasz się, martwisz się, a więc nie możesz pozostawać bierną
obserwatorką. Bierność jest PRZYZWOLENIEM dla agresji.

Jestem pewna, że mąż kiedyś podniesie rękę również na waszego syna.
Czemu nie miałby tego zrobić? Jestem też pewna, że mąż w podobny
sposób był wychowywany przez swojego ojca. Jeśli go o to zapytasz,
prawdopodobnie odpowie, że ojciec go prał dla jego dobra i że w ten
sposób wychował go na porządnego człowieka. Być może nawet czuje
szacunek i wdzięczność dla swojego ojca. To, że bije syna zachowując
zimną krew i nie czując wyrzutów sumienia, czyni z niego jeszcze
większego zbrodniarza.

Dziecko Twojego męża jest i tak już mocno skrzywdzone - matka-
alkoholiczka, rozwód rodziców, ADHD, nowa rodzina, maltretujący
ojciec. Jest "trudny w wychowaniu" właśnie dlatego! Potrzebuje dużo
ciepła, miłości, wsparcia, akceptacji, a nie bicia. Maltretowanie
może spowodowac jeszcze większe kłopoty, może sprawić, że dziecko
skieruje się ku narkotykom, alkoholu, przestępczości, agresji, etc.

Sięgnij po książki Alice Miller. Szczególnie "Zniewolone
dzieciństwo" przybliży Ci to zagadnienie i pomoże zrozumieć, skąd
się bierze agresja i przemoc i jak możemy temu zapobiec.

W między czasie za wszelką cenę chroń dzieci i spróbuj z mężem
stanowczo porozmawiac na ten temat.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Bardzo trudno będzie o zmianę zachowań męż, szczególnie, że z tego
co Pani pisze, są raczej wynikiem systemu wartości i światopoglądu
męża, a nie zachowaniami impulsywnymi, co jest zdecydowanie
trudniejsze do zmiany. Wygląda na to, że mąż nie chce się zmienić.
Jednak jego zachowania mają charkter przemocy. Nie tylko
fizycznej, ale i psychicznej, polegającej, między innymi, na
nieuwzględnianiu zdiagnozowanej i poważnej dysfunkcji zachowania
chłopca.
Wiem, że dla Pani to ogromie trudna sytuacja, ale trzeba się temu
przeciwstawić.
Proponuję poważną rozmowę z mężem, nie tyle o jego zmianach, ale
o ochronie dziecka.
Twardo powiedzieć, że jeśli zauważy Pani jakiekolwiek oznaki
przemocy wobec dziecka, powiadomi Pani o tym odpowiednie instytucje.
Na początek mogą być te "łagodniesze", np: Komitet Ochrony Praw
Dziecka czy Fundacja STOP Przemocy. I konsekwentnie wykonać. Jeśli
nie pomoże , wezwać lub powiadomić policję. To jest przemoc domowa,
więc nie można jej tolerować, szczególnie , że stosowana wobec
kompetnie bezbronnej i zależnej osoby.
Proszę pamiętać, że robi to Pani także w trosce o dobro jeszcze
jednego dziecka. Agnieszka Iwaszkiewicz

[galinka1]

Dziękuję za wszystkie rady. Jestem mądrzejsza po tej wymianie myśli
i wrażeń. Szczególnie dziękuję osobom, którym nie przyszło na myśl
tylko mnie potępić. I tak moja samoocena jest juz bardzo niska.
Sytuacja przerasta mnie do tego stopnia, że jedyne co przychodzi mi
na myśl do poszukać jakiegoś psychologa. Mąż również i mnie otoczył
kokonem przemocy psychicznej. Nie wiem czy był bity w dzieciństwie,
ale wydaje mi się że tak. Na pewno jego ojciec był alkoholikiem. Na
wzmiankę, o tym , ze może jest on DDA zupełnie nie reaguje. W sumie
na nic nie reaguje, a co najwyżej grozi, że się wyprowdzi. Nie mogę
wymóc na nim żadnej konsekwencji w zachowaniu, nie mogę liczyć na
żadną pomoc. On tylko czeka na porażkę mojego traktowania syna, żeby
mi powiedzieć - a nie mówiłem? NIe mogę też oczekiwać jakiegokolwiek
wsparcia autorytetem ojca, bo wiem, że jak się poskarżę, to syn
dostanie taka reprymendę, że wolałabym nie być sprawczynią tego. Mąz
twierdzi np., że to moja wina, że jego syn jest niegrzeczny, bo ja
nie pozwalam go bić. I, że zrobił, się taki odkąd zamieszkał ze mną.
A jednocześnie to dziecko jest naprawdę niewdzięczne w wychowaniu. I
rola macochy o ile jest w ogóle trudna, jest chyba w tym przypadku
jeszcze trudniejsza. I powoli zaczynam się poddawać.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

W swojej pierwszej wypowiedzi skupiłam się jedynie na postawieniu
granicy agresji, co nadal wydaje mi się priorytetem. Pominęłem, tym
samym, sytuację dziecka z ADHD oraz coś , co uzmysłowiła mi Pani w
swoim ostatnim wpisie, a mianowicie źródła Pani męża i jej wpływu
na Waszą rodzinę.
Zacznę od chłopca. To prawda, dzieci z ADHD , jak to Pani subtelnie
ujęła , nie są wdzięczne w wychowaniu. Ale należy pamiętać, że te
dzieci nie potrafią się inaczej zachowywać, i że częścią ich
zaburzeń zachowania jest agresja i impulsywność, której nie
rozumieją i nad którą nie panują. Dlatego nie można ich traktować
agresywnie, czyli odpowiadać tym samym, choć z bezradności czasem
tylko takie metody przychodzą do głowy. Trzeba się za wszelką cenę
powstrzymać od takich zachowań. Trzeba dziecku agresji zabraniać,
to zroumiałe, ale w sposób nie obarczający go winą. Pewien
specjalista od ADHD powiedział, że zmuszanie tych dzieci do
poprawnych zachowań, to tak, jakby niewidomemu kazać czytać
motywując to tym, że czytanie jest przecież łatwe i każdy to umie.
Proszę sobie wyobrazić co czuje takie dziecko jeśli dostaje w twarz
i nie rozumie za co, bo ono inaczej myśli i się zachowuje. Jego mózg
i system nerwowy inaczej funkcjonują, czego nikt, łacznie z
dzieckiem, nie jest świadom.A wymagania zaczynają rosnąć. Pojawia
się szkoła z całym swoimi represyjnym systemem, pojawiają się
rówieśnicy, którym takie dziecko zaczyna także przeszkadzać, więc
trudno o akceptację i przyjaźń. Jeśli nie ma oparcia w domu to
dziecko ma dwie drogi: opowiedzieć się za agresją( bo sam jej
doświadcza i czuje , że to działa ) i wyuczyć się psychopoatycznych
zachowań lub popadać w miejszą lub większą depresję przez resztę
życia.
Dorosły wychowując takie dziecko musi posługiwać się rozumem i
empatią.Inaczej trudności dziecka będą eskalować zamist się
minimalizować. Z ADHD się wyrasta i tak się dzieje u każdego. Tylko
jedni wyjdą z tego z zaburzeniem osobowości a inni bez szwanku. To
właśnie zależy od domu.
Pani mąż - i tu poruszam drugie zagadnienie - sam doświadczając
jakiegoś niezrozumienie w dzieciństwie, niesie tę traumę dalej. Jego
głuchota na krzywdę swoich dzieci wygląda jak zemsta za własne
smutne czy agresywne dzieciństwo.
Być może trzeba i jego w tym zrozumieć, ale też zabraniać takich
zachowań.
Pani opowieść przypomina mi film "Pręgi" i opowiadanie Wojciecha
Kuczoka "Gnój". Warto na ich przykładzie prześledzić pokleniową
wędrówkę traumy dzieciństwa i spróbować ją przrwać. Warto wyjść z
bezradności i strachu przed agresorem, którego agresja wynika nie z
siły ale właśnie z bezsiły.
Takie zadanie stoi przed Panią, jeśli chce Pani dalej być z mężem.
Dostanie Pani na chwilę rolę mądrego i troskiwego dorosłego dla
całej swojej rodziny. Tyle, aby trochę Pani pomóc w rozumieniu i
ocenie sytuacji. Agnieszka Iwaszkiewicz