CIERPIENIE

[karnivora]

Cierpienie - takie niemodne słowo.
Radością się można podzielić, smutkiem też.
A cierpieniem???????

[inquisitive]

W naszym wypadku nie mozna. Rodzice, dziela cierpienie po smierci dziecka,
dzieci dziela cierpienie po smierci rodzicow, ale nikt nie kochal naszych mezow
w taki sam sposob jak my ich kochamy, dlatego nikt nie zrozumie naszego
cierpienia...

[kasik2222]

moje cierpienie jest tylko MOJE MOJE MOJE. nikt go nie rozumie, ani
rodzice, ani moja siostra, ani jego siostra, ani przyjaciele. Nikt
go ze mną nie dzieli, córeczka jest za mała,ale to dobrze,
przynajmniej jej zostało zaoszczędzone.

[22suzi]

To prawda tego cierpienia nie można z nikim dzielić ,jesteśmy z nim całkiem
same.Dobrze że chociaż tu na forum mamy siebie i możemy się wspierać .

[monwdo]

cierpimy przez milośc ,ale i tak jej pragniemy

[nuxxx]

tak, pragniemy miłości, bo ją mieliśmy i nagle straciliśmy, ale
nawet jak już znajdziemy następną po iluś tam latach (bo czytałam,
że wszystkie usłyszały od rodziny i znajomych "że sobie kogoś
jeszcze znajdziemy") to nigdy do końca nie będziemy wiedzieć czy
dobrze robimy, czy mamy czekać na nasze miłości czy znaleźć sobie
kogoś innego, zawsze bedzie w Nas to dziwne uczucie, taki niesmak i
niedosyt - że to nie to. i jak tu nie cierpieć, nie myśleć, nie
czuć, nie płakać, szlochać i wogóle. straszne to jest jak jesteśmy
wystawione na próbę sił, na próbę naszych serc. TO NIE TAK MIAŁO
BYĆ! nie tak...

[jo39]

coz, chetnie podzielilabym sie swoimi troskami, chocby po to, zeby
sie wygadac, ale poza tym forum jakos nikt nie chce sluchac, wszyscy
uciekaja z podkulonymi ogonami, albo udaja , ze nas w ogole nie ma..
Nie mowie tu o kolejnym facecie, bo poprzeczke mam ustawiona bardzo
wysoko i watpie, zeby ktos dal rade nawet pod nia przejsc..,. Poza
tym mam problem - nie znosze, zeby ktokolwiek poza synem mnie
dotykal, nawet przelotnie i jak najbardziej zdawkowo. tez tak macie?

[mariola008]

Cierpienie jest tematem tabu.Pytają mnie czy już lepiej odpowiadam,że tak.A
nawet usiłuję grać, że zupełnie nic się nie dzieje bo widzę, że tego oczekują.
Nawet jego rodzeństwo jest zdziwione , że jeszcze płaczę. No bo przeżycie
wiadomo ciężkie, umarł, ale płakać jeszcze 2 miesiące po śmierci?. A ja mam
wrażenie, że nie tylko 2msc ale i wiele lat ból,tęsknota i żal będzie mnie
rozrywał i zabijał.A może ja jestem jakaś nienormalna, przewrażliwiona, nie
przystosowana do życia?
Tak bardzo tęsknię,tak chciałabym porozmawiać z nim chociaż przez telefon.
Czy nie cierpisz? czy już wszystko dobrze? ,proszę powiedz.

[adria78]

Po dwóch miesiącach lepiej?Jakie szczęście maja ci,co musza o to
pytac.Ja jestem po czterech miesiacach i tyle jest tylko inaczej niz
na początku,że powoli dociera do mnie ,że ktoś kogo kochałam
najbardziej na swiecie nie żyje.Popełnił samobójstwo.Tęsknota jest
niewyobrażalna,juz teraz czasem tylko płacze,niby normalnie
egzystuje,nawet się smieje,a wgłebi siebie caly czas myśle o nim,bez
przerwy,widze go wszedzie,blond włosy,niebieskie oczy,cudowny
uśmiech.Mój Kotuś.Karol.Mial 20 lat,kocham go nadal,nawet jeszcze
mocniej niż kiedys i co ja mam teraz zrobic z tą swoją miloscia?
Tylko to forum pomaga mi przetrwac.8 marca,20.05.- od tego czasu
trwa moje cierpienie.Pozdrawiam was serdecznie.

[immunofortis]

Dzisiaj naskoczyła na mnie rodzina, że mineło już prawie 4 miesiące
a ja ciągle szlocham, rozpaczam i że muszę coś z tym zrobić bo oni
przy mnie zwarjują.

[zlotaewa]

To przykre co napisales,ale tak juz mamy.Nikt nie zrozumie bolu i
tesknoty skoro sam tego nie przezyl.3 lipca minely u mnie 2 lata
odkad mojego Mysia nie ma.Jego nie ma,czas plynie,zaciera slady ale
ta tesknota...jest czasami nie do zniesienia.Idziemy na przod-tak
trzeba...tego oczekuja od nas nasze Polowki,nasza
rodzina,przyjaciele i znajomi.Z czasem zaczniesz dostrzegac cos
wiecej niz tylko swoj bol,ale do tego potrzeba duuuzo wylanych
lez.Rodzina sie nie przejmuj i placz,szlochaj kiedy Ci pasuje i masz
taka potrzebe.
pozdrawiam
Ewa

[karnivora]

Trudno.....
Jak chcą - niech wariują. Spoko