porzebuję pomocy wsparcia

[malgohan]

Nie wiem jak zacząć...mam męża po rozwodzie ma 2 dzieci...połączyło
nas wielkie uczucie a teraz po 2 latach jest ból, żal...zaczęło się
psuć gdy ja zaszłam w ciąże już wtedy widziałam, że coś jest nie
tak, e ciąża go nie cieszy, że będziemy mieli własne dziecko, skoro
on już ma swoje ukochane. Będąc w ciąży wiele razy wyprowadzałam się
od niego, robił mi awantury, że chcę odwiedzić koleżankę, bo dlacego
skoro jego córka właśnie u nas jest, bo chciałam wstawić kanapę do
jej pokoju...urodziła się moja córeczka i koszmaru ciąg dalszy,
awantura z powodu dlaczego jego córka już się ni liczy, bo rzekomo
mam swoje dziecko to już jego córka się nie liczy. Dodam, że moja
córeczka bardzo płakała, kolki, nieprzespane noce, ciągle musiałam
ją nosić...sama ciągle byłam sama i wysłuchiwalam pretensji, że
teraz to liczy się tylko mała:( usłyszałam, że nigdy nie będzie
chciał abysmy maieli wspolny dom, mieszkanie (mieszkam w jego domu)
bo wtedy będę się zbyt dobrze czuła, panią domu, usłyszałam, że
jestem egoistką bo chce by był przy mnie, uslyszałam że nigdy nie
wygram z jego córką chociaż nigdy nie chcialam z nikim walczyć. Boże
długo mogłabym wymieniać rzeczy które robił mi serce...to jest jakis
koszmar. dodam ze jego corka (nastolatka)jak jest przy tacie potrafi
pobawić się z moją malą jak go nie ma ignoruje ją, jest wtedy
arogancka. Wczoraj usłyszałam że wszystko zaczęło się od momentu gdy
chciałam wstawić kanapę o jej pokoju (moja córcia nie ma własnego
pokoju chociaż są wolne) Powiezcie co robić? jestem kłębkiem nerw i
potrzebuję pomocy

[ritanina]

uciekaj jak najdalej z tego domu!!! chcesz żeby twoje dziecko
cierpaiło? nie masz pomocy od niego jego córka jest zakłamana przy
tatusiu inaczej a gdy jest sama z tobą to zmiana o 360 stopni.
narazie z tego co piszesz to ty i twoje dziecko jest zaniedbywane
przez ojca. tak chcesz żyć i wychowywać dziecko w przeświadczeniu że
ojcieć go nie chciał i jest dla niego niczym. pozdrawiam

[marzeka1]

"mam męża po rozwodzie ma 2 dzieci...połączyło
nas wielkie uczucie a teraz po 2 latach jest ból, żal..."- cóż, bywa, wzięłaś pana "po przejściach", z dziećmi, któe mimo waszego "wielkiego uczucia" przecież nie znikną. Dla nastolatki jesteś po prostu tą, któa "rozbiła jej rodzinię i jest tą okropną drugą"nieważne jak było naprawdę- tego raczej przy obecnym podejściu nie zmienisz, nastolatki potrafią "umilić" życie. Poza tym, chyba nie do końca zdawałaś sobie sprawę, jak wygląda życie codzienne z kimś, kto ma też inne zobowiązania.A teraz ponosisz tego konsekwencje.

[malgohan]

Wiem wiem, że ponoszę konsekwencje, ale nigdy przenigdy nie
uderzylam w jego córkę (pisałam że ma 2 dzieci a ważna jest dla
niego tylko ta jedna, starsza nie liczy się dla niego nic), czy to
nie jest zastanawiające...zawsze gdy gdzieś jechaliśmy mówilam że by
zadzwonił po córkę i jechala z nami, zawse ją bronilam gdy
wagarowała, gdy miala problemy ze zdanie do następnej klasy. Dodam,
że dla matki jest okropna a mój mąż nie reaguje na to. Ja nie żalę
się że on ma dzieci, zalę się, że niszczy mnie i moje dziecko i to
bez wyraźnych powodów. rozumcie proszę ja nie wiem co mam zrobić, bo
cokolwiek zrobię jest złe zawsze.

[verdana]

Zaraz, bo nie rozumiem.
Corka tego pana ma swój pokój, podobno są inne wolne pokoje - a Ty
chcialas bez jej zgody wstawić do jej pokoju kanapę? Po co? Żeby
zademonstrowac, ze jej p[okoj tak naprawde nie jest jej pokojem i ze
Ty masz prawo nim dysponowac? Akurat w tym wypadku rozumiem
dezaprobate męża.

[mama-cudownego-misia]

Please, Verdana, po pierwsze nadinterpretujesz, bo powyższe wypowiedzi nie dają
podstaw do przekonania, że ktoś chciał coś pokazać i że kanapa była ze strony
matki orężem w walce o to, czyj jest dom, a nie na przykład dobrą intencją,
która została źle odebrana. Po drugie... Rodzice, nawet ci doklejani, mają
jednak prawo do decyzji i decydujący głos w kwestii np. meblowania domu. Owszem,
dobrze jest, gdy liczą sie ze zdaniem dziecka i załatwiają takie sprawy na
drodze negocjacji i kompromisów, ale nie przesadzajmy.

Wracając do tematu, nasuwa się pytanie, jaki był świeżo upieczony tatuś przed
ciążą. Jeśli czuły i kochający, a nagle się zmienił, to przeżywa kryzys, być
może poczuł się odtrącony, zagrożony w swej pozycji najważniejszej dla Ciebie
osoby. W takim wypadku pewnie z czasem się wszystko ułoży, trzeba go tylko
upewnić, że dalej jest ważny.
Jeśli zaś i przed ciążą dawał Ci odczuć, że nie jesteś u siebie i nie masz wiele
do gadania, to... no cóż. Brak pozytywnej relacji z matką wpływa często na brak
pozytywnych uczuć do dziecka. Musisz się liczyć z tym, ze sytuacja nie ulegnie
poprawie i trzeba będzie się zdecydować, czy to ciągnąć, czy odejść, wyszarpując
jak najwięcej na dziecko (bez zbędnych skrupułów, każdy grosz Ci się przyda,
żeby je wychować).

[verdana]

O nie - rodzice "doklejani" powinni tym bardziej zachowac czujność.
Chyba nie nadinterpretuję, jesli opisuje sytuacje opisana przez
autorke - wstawila do pokoju dziewczynki kanape, mimo, ze jak pisze
sa "wplne pokoje". Rozumiem tez, ze na kanapie miał w pokoju dziecka
ktos spać - czyli faktycznie bylo to odebranie pierwszej corce męża
jej pokoju w domu ojca. O ile kanapa miala byc dla tej dziewczynki -
to przepraszam, wycofuję się z wszekich uwag - ale chyba jednak nie
o to chodziło.
Z jednej strony gromy sypia sie na ojca, ktory nie chce widzieć
dziecka zpierwszego małżenstwa, bo przeszkadza jego dzieciom, z
drugiej - gromy sypia się na ojca, ktory chce bronić terytorium
swojego dziecka w swoim mieszkaniu.

[mama-cudownego-misia]

Pomijasz drobny element tej układanki - terytorium tego broni kosztem innego
swojego dziecka, przy okazji postponując i stresując matkę tegoż. Jeśli weźmiesz
to pod uwagę, nie ma już sprzeczności logicznej w sypaniu gromów na obu
wymienionych przez Ciebie tatusiów - obaj są w jakiś sposób dysfunkcyjni.
Sprawa nie jest prosta, i właściwie chciałoby się poradzić matce dziecka, żeby
porozmawiała o sposobach rozwiązania jej z psychologiem, ale wiemy, ile wolnego
czasu ma mama niemowlaka...

Jeśli zaś chodzi o kanapę - nawet jeśli miała ona być np. dla gości (bo z postu
nie wynika, żeby chodziło o lokowanie tam kogoś jeszcze na stałe), to i tak
jestem zdania, że rodzic, nawet doklejony (i do dziecka i do mieszkania), ma
prawo podjąć taką decyzję w konsultacji z drugim rodzicem. Przypuszczam, ze była
to jakaś niezręczność dyplomatyczna autorki postu, jednak niewspółmierna reakcja
wszystkich zainteresowanych na tą kanapę świadczy, że jest to jedynie
wierzchołek góry lodowej, pretekst do wybuchu konfliktu o władzę/własność/wpływy
na linii żona-starsza córka-ojciec. W takich sytuacjach nie jest dobra ani
ofensywność ze strony nowej żony tatusia, ani też chodzenie na paluszkach wokół
nastolatki i ustępowanie jej we wszystkim w imię tego, że "nie jest się u siebie"

Sposób wybrnięcia z sytuacji uzależniałabym chyba jednak od stosunków z ojcem
dziecka przed ciążą i związanych z tym możliwości naprawy związku.

[verdana]

Nie - terytorium dziecka jest w tej sytuacji nienaruszalne - dla
mnie to oczywiste. Tak, jakby tego pokoju w mieszkaniu nie bylo.
Starsze dziecko nie może zostac wyrugowane przez "nowe" - w tej
sytuacji dla mnie to oczywiste.
Ewentualnie po ustaleniu z ojcem i dzieckiem, a nie na zasadzie -
zajmuje część pokoju starszego dla "mojego".

[mama-cudownego-misia]

Wiesz co, nie sądzę, żeby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach zajmował część
pokoju starszego dziecka na rzecz niemowlaka wstawiając tam... kanapę.

Verdana chyba mieszkasz w domu z gumy

[kicia031]

Kiedy pojawia sie nowy czlonek rodziny, jest rzecza oczywista, ze wszyscy
domownicy - lacznie ze starszymi dziecmi - musza zrobic miejsce dla nowego
przybysza. Po poczatkowym okresie, kiedy lozeczko stoi w sypialni rodzicow,
dzieci zaczynaja dzielic ze soba pokoj - jesli nie ma innego wolnego - i to jest
naturalna kolej rzeczy.
Dotyczy to zarowno dzieci w rodzinach biologicznych jak i zrekonstruowanych.

I jeszcze w kwestii tych ostatnich rodzin - sadze, na podstawie lat
doswiadczenia, ze najlepiej robi i dzieciom i rodzicom w takich rodzinach, jesli
sa traktowane bez specjalnych przywilejow, nie jak doscie, tylko wlasnie jak
czlonkowie rodziny. A to oznacza owniez koniecznosc pewnych ustepst, gdy interes
rodziny tego wymaga.

[mama-cudownego-misia]

Nie no, Kicia, kobieta pisze, że mają wolne pomieszczenia, a nieprzydzielenie
pokoju jej dziecku wynika ze złej woli ojca (chociaż nie wiem, po co by mu był
pokój teraz, ale rozumiem, ze chodzi o zasadę).

Zgadzam się natomiast, że gdy pojawia się nowe dziecko w rodzinie, to wszyscy
muszą się do tego dostosować, a już szczególnie szczęśliwy tatuś, który tego nie
robi.
Dzieci powinny byc traktowane po równo.

[verdana]

Nie - u nas w domu nikt nie kazał starszym dzieciom przymusowo i
bez ich zgody rezygnowac z pokoju, bo nam zachcialo się kolejnego.
To my zrezygnowalismy z naszego miejsca, nie tykaląc pokoju
starszych.
Poza tym, o ile zrozumiałam, tatus dziecka został postawiony przed
faktem dokonanym - jego dziecku ktos wpakował sie do pokoju.
I nie zgodze się z tym, ze w tym wypadku starsze dziecko powinno z
czegoś rezygnować - to bardzo specyficzny wypadek i prawa starszego
powinny być bardzo starannie chronione. Bo mlodsze i tak ma lepiakj -
mieszka na stałe z rodzicami, nie przezylo rozwodu.

[mama-cudownego-misia]

Nie wpakował się, tylko wpakował kanapę, to jednak jest różnica...

A tak na marginesie przypomnę, że problemem autorki postu początkowego jest
właściwie nie to, że starsze dziecko nie chce z czegoś zrezygnować, tylko że
tatuś nie angażuje się w opiekę i pomiata żoną w imię dobra starszej córki... Na
pewno o prawa dziecka z pierwszego małżeństwa trzeba dbać, ale nie kosztem żony
i drugiego dziecka.

[mama-cudownego-misia]

Trochę się pospieszyłam z wysłaniem odpowiedzi. Twoje podejście jest pełne
szacunku do dzieci i idealistyczne, ale jest też utopijne. Gdy w rodzinie
pojawia się nowe dziecko, siłą rzeczy zasoby (czasu i sił rodziców, pieniędzy,
przestrzeni życiowej, dostępu do komputera, etc.) ulegają podziałowi na więcej
"gąb". Nie ma nic złego w tym, żeby dziecko się tego nauczyło. Inaczej z
nadmiaru sprawiedliwości wyjdzie nam w końcu system sztywny i niesprawiedliwy
wobec młodszych dzieci w rodzinie, trochę taki, jaki funkcjonował w
średniowiecznej Europie - liczył się dziedzic, a reszta sio do klasztoru albo na
wojnę.

[malgohan]

Hmm widzę że skupiłyście sie na kanapie, a to tylko drobiazg. W
kwesti wyjaśnienie. Córka mojego męża ma pokój i nie mam i nie
miałam zamiaru wstawiać tej kanapy dla siebie ani dla mojego dziecka
ani też dla gości. Ta kanapa miała być dla niej, pobnieważ łóżko w
którym śpi jest już dla niej za małe. Oto co chcialam zrobić. Moim
problemem jest mój mąż który traktuje mnie i nasze dziecko inną
kategorią. Wierzcie mi że boli, gdybyście usłyszaly jak córka męża
wymusza na nim obietnicę, że już więcej dzieci ze mną nie będzie
miał.

verdana ma racje

[eastern-strix]

to rodzicom sie zachcialo dziecka, nie corce meza i nie rozumiem, dlaczego nagle
ona ma ponosic jakiekolwiek tego konsekwencje?
I tak jej pewnie ciezko i nie ma sensu dokladac jej do pieca.

Piszesz,ze nie bawi sie z niemowlakiem,gdy ojca nie ma. A powinna? Bo ja nie
rozumiem, dlaczego. To nie jest jej dziecko i jesli chce, moze je ignorowac tak
dlugo, jak zechce. A rozwiazywanie takich problemow nalezy do doroslych.
Obwiniajac o to corke meza pokazujesz,jak bardzo jestes niedojrzala.

[basia2012]

dziewczyno na co jeszcze czekasz czy nie widzisz że on dzieci
klasyfikuje na lepsze i lepszejsze, ty jesteś na dalszym planie a
twoje jest jego dzieckiem i co to dziecko jest be....bo płacze
bo ...co bóg wie co jeszcze,jeżeli chcesz wrócic do równowagi
psychicznej to on ci tylko zaszkodzi,dasz radę a taki facet to nic
dobrego zniszczy cię i tyle........POZRD. BASIA

Z punktu widzenia macochy

[kicia031]

nasza sytuacja jest podobna - jestem rowniez macocha - od prawie 8 lat, mamy tez
wspolne dziecko oprocz corki mojego partnera z pierwszego malzenstwa, i mojego
syna rowniez z pierwszego malzenstwa. Moj partner jest bardzo dobrym kochajacym
ojcem - to zreszta mnie do neigo przyciagnelo. Stara sie spedzac z corka jak
najwiecej czasu, czesto jest tak, ze musi do niej jechac - 500km prawie - a
powodu jakiegos rodzinnego kryzysu, chandry. szanuje to i w miare moznosci
wspieram, chocby przez to, ze zajmuje sie naszym dzieckiem, gdy on jedzie do
corki. Lubie mala, mamy dobre relacje, jest zawsze mile widziana w naszym domu.
Ale - ja nie jestem jej matka i oczekiwanie, ze takaz matke mam udawac, jest po
prostu nierealne. Ona ma wlasnych rodzicow, a moja rola - tak jak ja ja widze,
to zyczliwe wsparcie, sympatia. jednak moje zycie nie bedzie sie krecilo wokol
corki mojego partnera, i nie zamierzam jej traktowac w zaden szczegolny sposob,
a juz na pewno nie przyznawac jej przywilejow jakich nie maja moje wlasne dzieci.

Wydaje mi sie, ze w waszym zwiazku zachwiala sie troche rownopwaga miedzy
potrzebami i uprawnieniami wszystkich czlonkow rodziny. Oczywiscie, to sa sprawy
delikatne, dotycza najwazniejszego chyba w zyciu uczucia, jakim jest milosc do
wlasnych dzieci, i strasznie latwo jest rozne rzeczy spieprzyc, nawet bardz sie
starajac. Ciekawa jestem, jak twoj maz widzi te sytuacje - probowaliscie
rozmawiac, baz oskarzen, o wzajemnych oczekiwaniach?

I jeszcze jedna refleksja na koniec - na ogol nie jest przypadkiem, ze mezczyzna
jest rozwiedziony - na pewno sa wyjatki, ale raczej sprawy wygladaja tak, ze
facet nie nadaje sie do wspolnego zycia, ma jakies problemy ze soba, z
komunikacja, z ustawieniem w zyciu priorytetow, z dojrzaloscia... jesli macie
zostac razem, to bardzo duzo pracy przed wami...

[serendepity]

kicia031 napisała:


> I jeszcze jedna refleksja na koniec - na ogol nie jest przypadkiem, ze mezczyzn
> a
> jest rozwiedziony - na pewno sa wyjatki, ale raczej sprawy wygladaja tak, ze
> facet nie nadaje sie do wspolnego zycia, ma jakies problemy ze soba, z
> komunikacja, z ustawieniem w zyciu priorytetow, z dojrzaloscia... jesli macie
> zostac razem, to bardzo duzo pracy przed wami...

A jak kobieta jest rozwiedziona to co? Nie ma tych samych wad i problemow? Nigdy
nie jest winna rozpadowi?

[kicia031]

A jak kobieta jest rozwiedziona to co? Nie ma tych samych wad i problemow? Nigd
> y
> nie jest winna rozpadowi?

Oczywiscie, ze bardzo wiele kobiet niszczy swoje zwiazki. sadze jednak, ze en
masse kobiety decyduja sie na rozwod z innych powodow niz mezczyzni. ryzykujac
generalizacje, powiem tak: jesli mezczyna decyduje sie odejsc, to na ogol
dlatego, ze znalazl inna kobiete, ktora bardziej mu lezy. jesli kobieta
odchodzi, to dlatego, ze po wielu probach uznala, ze jednak sie nie da z tym
facetem wytrzymac. oczywisciew mozna przedstawic mnostwo kontrprzykladow, ale
ciekawe jest jak im sie glebiej przyjrzysz. ot chociazby moj partner. Kiedy go
poznalam, byl biedna ofiara zony, ktora go zdradzala a nastepnie porzucila.
Kiedy go poznalam blizej, kiedy nasz zwiazek znalazl sie w kryzysie zobaczylam
jego 2 twarz i wiesz co - nie popieram zdrady, ale nie dziwie sie tez Exi, ze go
zdradzila. jestesmyu razem, kochamy sie, pokonalismy kryzys, ale ja patrze
naniego juz inaczej, bo wiem, jak potrafi sie zachowywac i jakie to moze wywolac
reakcje u niedojrzalej dziewczyny, haka byla jeszcze Exia podczas ich malzenstwa.

[abasia471]

Myślę, że autorka wątku robi ze starszej córki męża chłopca do
bicia. Jeżeli ma pretensje do męża, że traktuje ją nie tak jak
powinien, to niech adresuje te pretensje do niego a nie do
nastolatki. Wypadałoby wykazać się większą dojrzałością i
zrozumieć, że nastoletnia dziewczyna może walczyć o uczucie ojca
róznymi sposobami, niekoniecznie poprawnymi, i nie mieć o to
pretensji. Postawa męża też z czegoś wynika. Być może on uważa, że
jego starsza córka potrzebuje jakiegoś rodzaju obrony przed macochą
a może zwyczajnie daje sobą manipulować. Jak by nie było, to sprawę
trzeba załatwiac z nim a nie szukać winnego w osobie córki.
Prowadzenie wojny z nastoletnią córką, mnożenie pretensji do
niczego dobrego nie prowadzą. Lepiej spokojnie wytłumaczyć mężowi
co boli i poprosić o wspólne ustalenie zasad według których będzie
funkcjonowała rodzina.

[nemeth]

Ja tu nie widzę żadnych pretensji do nastolatki tylko do ojca. To ojciec
powołując się na posiadanie starszej córki neguje istnienie młodszego dziecka i
próbuje podporządkować życie nie tylko swoje ale i żony nastolatce ( robił mi
awantury, że chcę odwiedzić koleżankę, bo dlacego
skoro jego córka właśnie u nas jest)
Jak dla mnie jest to chora sytuacja.
Jeżeli rozmowy nic nie pomagają spróbuj namówić męża na jakąś terapię. Jeżeli to
nie pomoże to ja bym się wycofała z takiego związku chociażby ze względu na
dobro swojej córki
( .urodziła się moja córeczka i koszmaru ciąg dalszy,
awantura z powodu dlaczego jego córka już się ni liczy, bo rzekomo
mam swoje dziecko to już jego córka się nie liczy. Dodam, że moja
córeczka bardzo płakała, kolki, nieprzespane noce, ciągle musiałam
ją nosić...sama ciągle byłam sama i wysłuchiwalam pretensji, że
teraz to liczy się tylko mała)
Czy tak zachowuje się normalny dojrzały facet który dorósł do roli ojca?
(usłyszałam, że nigdy nie będzie
chciał abysmy maieli wspolny dom, mieszkanie (mieszkam w jego domu)
bo wtedy będę się zbyt dobrze czuła, panią domu, usłyszałam, że
jestem egoistką bo chce by był przy mnie)
Powiedz jaki jest powód oprócz dziecka ze z nim jesteś????
Facet nie chce mieć z Tobą wspólnego domu, stawia starsze dzicko przed Tobą i
malutką, nie masz żadnej w nim pomocy ani wsparcia, zastanawiam sie po co Ci on?

[supermaryla]

Moze troszke pozrzedze tutaj wam. Nie naleze do was bo jestem
stara, czyli wieku waszej matki albo babcia waszych dzieci. Po
pierwsze zrobilas karynalny blad ze zwiazalas sie z rozwodnikiem,
czyli z mezem innej kobiety. A po drugie radze ci zrobic wszystko
zeby odejsc od faceta. Zalatw sobie tylko alimenty i pilnie pilnuj
abys dostawala na czas. On ma dom wiec musi placic.
Zyczliwa 'matka'

[ajmj]

Supermaryla. To nie katolickie forum, więc po rozwodzie on był
wolny. A więc autorka związała się z wolnym człowiekiem.

Dla mnie ta sytuacja nie jest normalna. Facet ewidentnie Ciebie nie
szanuje i ma gdzieś. Nie wytrzymałabym w takim związku jak to
opisujesz.