babcia...

[kubulek55]

Mam 4,5 letniego synka i problem z babcią - otóz tak się złożyło że
przez jakiś czas miałam remont łazienki i na ten czas
przeprowadziłam się z synkiem do babci i tu zaczyna się mój problem.
Babcia jest osobą despotyczną i nie znosi jak ktoś ma inne zdanie
niż ona. Rozpieszcza mojego syna kiedy ja mówią że czegoś mu
niewolno np. było już dość późno mój syn chciał pobiec do sąsiada
odwiedzić jego córkę ja powiedziałam że absolutnie jest już późno i
to nie pora na wizyty - syn się rozpłakał i poleciał w te pędy do
babci i babcia powiedziała że na chwilę może iść. Ręce opadają. Poza
tym często mu kupuje wszystko co on chce. W mieście mamy
sklep "wszystko za 5 zł" i tam najczęściej babcia kupuje małemu
różne zabawki - jest ich tyle że można by obdarować niejedno
przedszkole. Kiedy jej mówię żeby tego nie robiał to odpowiada że
kosztowały przecież tylko 5 zł. Oczywiście nie w tym rzecz ile
kosztowały zabawki ale sam fakt to do niej to nie dociera. Co zrobić
z tak trudną do dyskussji babcią - próba rozmowy kończy się na
kłotniach. Babcia też w obecności dziecka (nie tylko mojego) używa
brzydkich słów typu: k...a itp. Wczoraj mój mąż zwrócił jej uwagę to
nawrzeszczała na niego. Proradźcie co robić. Oczywiście mogę
przyspieszyć sprawy remontowe ale kontakty z babcią przecież
pozostaną (pracuję często w soboty i potrzebuję jej pomocy i nie
stać mnie na wynajęcie obcej osoby).

[asiaiwona_1]

Przecież już założyłaś identyczny wątek na forum Wychowanie bez
porażek jako Gość:mama...
Po co kolejny?

[kubulek55]

Owszem, bo na forum: Wychowanie... nie uzyskałam porad.

[anika305]

To faktycznie temat dla pani psycholog bo ja nie widzę rozwiązanie, które nie uderzyło by w dziecko. Skoro rozmowy nie pomagają...
Może powiedz, że zabawki za 5 zł mogą stwarzać zagrożenie dla dziecka. Wszystkie zabawki made in china nie są zbyt bezpieczne.
Mam podobną sytuację tyle,że moja mama zgadza się ze mną w 100% a potem i tak robi swoje.Wychodzi z założenia, że rodzice wychowują a dziadkowie rozpieszczają i już. Córka kocha i uwielbia babcię więc kontaktów nie ograniczę. Małej nie dzieje się krzywda więc zaakceptowałam sytuację.

[krzysztof-lis]

Zasada jest prosta: Twoje dziecko, Ty ustalasz zasady postępowania, Ty jesteś
ostatecznym autorytetem. Jeśli babcia nie potrafi się podporządkować, to trzeba
ograniczyć jej kontakty z dzieckiem.

[anika305]

Właśnie o tym pisałam.
Faktycznie ograniczasz też kontakty dziecku a co ono winne...
Ja bym tego nie zrobiła bo babcia dziecka nie krzywdzi a rozpieszcza jak
większość babć...
chyba, że robi coś złego i groźnego dla bezpieczeństwa dziecka...
zostaje gadać, gadać, gadać..... gadać (tylko jak i co) i łudzić się, że kiedyś
zrozumie;-)
a poza tym "obraź" się na babcie, której pomocy potrzebujesz.

[krzysztof-lis]

> Faktycznie ograniczasz też kontakty dziecku a co ono winne...

Dziecko w procesie wychowawczym nie potrzebuje babci, która go rozpieszcza.

> Ja bym tego nie zrobiła bo babcia dziecka nie krzywdzi a
> rozpieszcza jak większość babć...

Podważanie autorytetu matki i robienie z niej "tej złej, która tylko zabrania"
nie jest krzywdą wprost. Ale jednak jest krzywdą.

> a poza tym "obraź" się na babcie, której pomocy potrzebujesz.

To zupełnie inna historia...

[anika305]

> Dziecko w procesie wychowawczym nie potrzebuje babci, która go rozpieszcza.
na jakiej podstawie twierdzisz, że dziecko nie potrzebuje babci?
> Podważanie autorytetu matki i robienie z niej "tej złej, która tylko zabrania"
> nie jest krzywdą wprost. Ale jednak jest krzywdą.
owszem to jest złe, ale dziecko nie przebywa u babci na tyle często by nie
respektowało postanowień matki poza domem babci.
> To zupełnie inna historia..
Dokładnie ta sama. Autorka potrzebuje wsparcia babci. Ja piszę z doświadczenia,
że taka sytuacja nie jest może komfortowa, ale bywają większe tragedie w życiu.
Za utrzymywaniem kontaktów z babcią przemawia: jej pomoc,której autorka
potrzebuje, komfort dziecka z posiadania babci i fakt, że babcia dziecka wprost
nie krzywdzi.
Przeciw: trudny charakter babci, który raczej nie jest do wyleczenia. Wybór
należy do matki.

[krzysztof-lis]

> na jakiej podstawie twierdzisz, że dziecko nie potrzebuje babci?

Na podstawie zdrowego rozsądku twierdzę, że dziecko nie potrzebuje
_babci,_która_go_rozpieszcza_.

> owszem to jest złe, ale dziecko nie przebywa u babci na tyle często
> by nie respektowało postanowień matki poza domem babci.

O ile rzeczywiście tak jest...

[anika305]

> Na podstawie zdrowego rozsądku twierdzę, że dziecko nie potrzebuje
> _babci,_która_go_rozpieszcza_.

Teoretyk jesteś, albo faktycznie znasz babcie, która nie rozpieszcza...
W moim otoczeniu każda babcia rozpieszczała wnuki na swój sposób. I wszystkie
dzieci babć i dziadków bardzo potrzebują. Dziadkowie są od rozpieszczania (w
pewnych granicach) a rodzice od wychowywania. Prawda stara jak świat. Jedyną
rzeczą z jaką nie można się godzić to niewłaściwe zachowanie- przekleństwa,
przemoc itp.- w towarzystwie dzieci.

[krzysztof-lis]

> Teoretyk jesteś, albo faktycznie znasz babcie, która nie
> rozpieszcza...

Teoretyk. Choć nie przypominam sobie, żebym był rozpieszczany przez babcie.

> Dziadkowie są od rozpieszczania (w pewnych granicach) a rodzice od
> wychowywania. Prawda stara jak świat.

Ale to jest prawda reklamowana przez dziadków, nie przez rodziców.

> Jedyną rzeczą z jaką nie można się godzić to niewłaściwe
> zachowanie- przekleństwa, przemoc itp.- w towarzystwie dzieci.

To rodzic decyduje, na co nie zamierza się godzić. Nie dziadek czy babcia.

[anika305]

> Teoretyk. Choć nie przypominam sobie, żebym był rozpieszczany przez babcie.
I wszystko jasne. Tak długo jak się nad tym nie zastanawiałam też sobie nie
przypominałam.

> Ale to jest prawda reklamowana przez dziadków, nie przez rodziców.

Jak będziesz miał dzieci zrozumiesz. Nie jest prawdą co napisałeś.Rodzice
wychowują to ich obowiązek. Dziadkowie opiekują się najlepiej jak potrafią,ale
przez nas rodziców wiele zachowań dziadków odbieranych jest jako rozpieszczanie.
Nie trzymają twardo dyscypliny bo nie muszą i nie potrafią bo to nie ich dzieci.

> To rodzic decyduje, na co nie zamierza się godzić. Nie dziadek czy babcia.

owszem i jako rodzic napisałam na co się nie godzę. Zaznaczałam, że piszę z
doświadczenia.Są rzeczy do których nie dopuszczę, ale do pozostałych zachowań
dziadków (tzw. rozpieszczania) podchodzę z rezerwą. Nigdy nie będą trzymali
takiej dyscypliny jak ja to jest oczywiste.

Reasumując: żądanie od dziadków by byli tacy jak rodzice jest pomyłką i z tego
należy zdać sobie sprawę.

Rodzice decydują o dzieciach dlatego ważne jest żeby podejście rodzica do życia,
otoczenia i roli rodziny w życiu swoim i dzieci było właściwe. Dzieci potrzebują
dziadków może nie do przetrwania ale do życia i owszem. Ja miałam dziadków, mąż
nie-więc mam porównanie w rodzinie...

Teoria teorią praktyka praktyką.

[krzysztof-lis]

> Reasumując: żądanie od dziadków by byli tacy jak rodzice jest
> pomyłką i z tego należy zdać sobie sprawę.

Ale nie trzeba iść aż tak daleko. Wystarczy, żeby dziadkowie respektowali
wymagania rodziców.

I tego będę już wkrótce oczekiwać od moich starych i moich nowych starych.

[anika305]

powodzenia...

[biedro_neczka]

a ta babcia to twoja mama?

[alexxa6]

Skoro jak piszesz jesteś skazana na jej pomoc, skoro babcia nie widzi swych
błędów bo jest despotką, to jakiej Ty rady oczekujesz? Zostaje Ci trwać w takiej
sytuacji, no bo "nic" się zrobić nie da albo zmienić radykalnie sytuację,
odizolować siebie i dziecko od babci i konsekwentnie postępować. W życiu nie ma
nic za darmo, skoro twierdzisz że MUSISZ korzystać z pomocy babci to musisz i
pogodzić się z tym że ona będzie i Ciebie i Twoje dzieckotraktować tak jak uważa
za słuszne.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Takie konflikty zdarzają się często i składa się na to wiele czynników.
Podstawowym jest różnica w roli jaka pełni mama i babcia wobec dziecka oraz
systemy wychowawcze, jakie obie te osoby znają i preferują. Oczywiście idealnie
byłoby aby babcia przyjęła zasady mamy, nawet jak nie zgadza się wewnętrznie z
nimi, a o różnicach porozmawiała ze swoją córką czy synową, zanim zastosuje je
wobec dziecka. No , ale to jest idealna sytuacja . Podstawowym czynnikiem, który
nie pozwala na to wzorcowe rozwiązanie jest, między innymi, nieświadoma
rywalizacja między dwiema kobietami. O to która jest lepsza dla dziecka, która
lepiej sobie radzi wychowawczo i czyj system jest lepszy, no i przede
wszystkim, przy której z nich dziecko jest bardziej zadowolone. Taka
rywalizacja ma silne korzenie i dlatego bardzo łatwo tworzyć nieskończone pola
do tego, aby mogła się oddwarzać. Zaznaczam tutaj, że wchodzą w to obie strony.
Radzenie sobie w takich sytuacjach polagać powinno na tym , aby mając tego
świadomość nie wzmagać tego zjawiska.
Mama powinna zatem stać przy swoim, jeśli nadal uważa, że nie powinna zmieniać
stanowiska. W bieżącej sytuacji nie dyskutować z babcią, bo ona się nie zmieni,
tylko z dzieckiem. Wyjaśnić, że babcia w danej sprawie ma inne zdanie niż
rodzice inne i obowiązuje ich zdanie. Być konsekwentnym i spokojnie , nawet
parokrotnie tłumaczyć to dziecku podkreślając, że się rozumie jego rozterki i
chęci, ale wola rodzica w danej sprawie jest właśnie taka. Jeśli o sprawie
dowiadujemy się później, gdy już coś się stało, krótko powiedzieć babci swoje
stanowisko, ale z założeniem, że ona nadal może stać przy swoim i nie ma w tym
nic dziwnego.
Takie powtarzające się sceny mogą być irytujące, ale takie są też konsekwencje
życia w wielu relacjach.
Nie ma co nastawiać się na natychmiastowy proces zmiany babci, ale na to, że
mimo tego nie ma powodów aby nie wychowywać dziecka po swojemu i stosować swoje
normy. Nawet wtedy gdy babcia będzie je na bieżąco podważać je na różne sposoby.
Więcej tego typu kłopotów mogą mieć kobiety, które same jeszcze nie są zbyt
pewne swojej roli jako matki i żony i mogą czuć, że ta rola jest kwestionowana w
ten sposób jak opisany w wątku. Niech to co napisałam będzie zatem ćwiczeniem w
dobrym osadzaniu się w tej roli. No i czasem, kiedy się jest już pewnym swej
pozycji, pozwolić od czasu do czasu na pofolgowanie babcinym zapędom, niech
pobędą sobie w roli cudownej babć, które mają dobrą komitywę z dzieckiem.
Oczywiście wszystko we właściwych proporcjach. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz