płacze przy dziecku

[agawa12345]

mam 3-letniego Synka, czasami zdarza sie że widzi jak płaczę (mam poważne
problemy małżeńskie) - to tez czasami widzi. mówie mu ze czasami mama jest
smutna, co mogę jeszcze robić? jak zminimalizować szkody, które są i będą -
przecież rozpada mu sie rodzina. proszę o pomoc, jestem bezradna

[ryvka1]

ranisz siebie i dziecko,przezywajac to tak bardzo! wiem rodzina sie
rozpada, ty nie mozesz temu zapobiec...chora sytuacja! zadaj sobie
pytanie czy to szystko ma sens a moze lepiej rozwalic cos zeby cos
nowego pozniej zbudowac?????
pozdrawiam

[rozwazna35]

Jeżeli się rozwodzisz, to nic nie poradzisz. Dziecko i tak będzie to
przeżywać, bo nie da się tego ukryć. Można się tylko starać i nie
płakać przy nim za często. Niech pomoże Ci rodzina, jeżeli jest taka
możliwość, spędzajcie tam jak najwięcej czasu. Ja też się
rozwiodłam. Skutki tego u mojej 3-letniej córki też były odczuwalne.
Nawet pani w przedszkolu zauważyła. Jednak to mija po jakimś czasie
i dziecko szybko zapomnia. Oczywiście, jeżeli taki stan rzeczy nie
trwa zbyt długo. Ale uwierz, lepiej się rozejść niż tkwić w złym
związku. Ja nigdy nie żałowałam i nie żałuję.

[agawa12345]

bardzo Wam dziękuje, już myślałam ze nikt mi nie odpowie .... moja sytuacja jest
skomplikowana - jak wszystkie tego typu - wiec o niej nie będę pisać. ale
chciałam zapytać co robić - co mówić maluchowi gdy widzi mnie płaczącą (czasami
nie da się tego uniknąć), ja mu mówię, ze mama jest trochę smutna i że to nie
przez niego ten płacz

[ryvka1]

moja droga nie znam sie na tym co masz mowic,ale wiem,co zostaje w
pamieci dziecka. Moja Matula tez plakala,ale ja nie rozumialam
dlaczego (w tym czasie) teraz juz wiem i rozumiem i nie za bardzo
lubie...mojego tate. Dlatego,za Matka jest najwazniejsza i dziecko
instynktownie staje po jej stronie.

[uli]

Współczuję sytuacji. Wydaje mi się, że udawanie wesołości też się na nic nie
zda, bo dzieci widzą, że coś jest nie tak
(moje widzi). To przecież jest naturalne, że ludzie czasem płaczą. Dziecko też
to z czasem zrozumie, że 'nie zawsze świeci słońce', ale że przecież jesteście
razem i się kochacie, że między Tobą a dzieckiem nic się nie zmieniło.

Naprawdę współczuję i mam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży.

U

[18_lipcowa1]

agawa12345 napisała:

> mam 3-letniego Synka, czasami zdarza sie że widzi jak płaczę (mam
poważne
> problemy małżeńskie) - to tez czasami widzi. mówie mu ze czasami
mama jest
> smutna, co mogę jeszcze robić? jak zminimalizować szkody, które są
i będą -
> przecież rozpada mu sie rodzina. proszę o pomoc, jestem bezradna



nie placz przy dziecku.

[czarnyraider]

ja - jak mi sie smutki kumulowaly i wiedzialam ,ze musze sobie
glosno zwyczajnie poryczec - czekalam az mi synek zasnal. Wowczas
bez zahamowan w poduszke. Ustalalam sobie czas - granice, do ktorej
musze sie jakos trzymac. Jak mi sie przypominalo cos smutnego szybko
zmienialam tok myslenia z swiadomoscia, ze sobie wieczorem "
odbije". U mnie dzialalo. Sprobuj moze w ten sposob. Nie uwazam,
zeby lzy czy placz nie mogly byc w ogole widziane przez dziecko, ale
na pewno bardzo w ograniczonych ilosciach. Powodzenia

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Dzieci , z konieczności , widzą różne stany swoich rodziców. Ważne , żeby im je
adekwatnie tłumaczyć i opisywać. Jeśli płacz czy inna reakcja emocjonalna nie
jest spowodowana relacją z dzieckiem i nie z niej wynika, to można to zrobić
bez wchodzenia w jej szczegóły, bo nie są one przeznaczone dla niego. To co Pani
robi jest zatem słuszne. Innym dopuszczalnym sposobem jest proponowane tutaj
powstrzymywanie się od okazywania uczuć, tak aby dziecko ich nie widziało.
Wydaje mi się jednak, że nie problem w pokazaniu smutku czy płaczu, ale w tym ,
że jeśli rodzic ma poważne problemy, to nie jest w dobrym kontakcie z dzieckiem.
Wypełnia wprawdzie obowiązki, ale trudno w takich stanach o uwagę,
zaangażowanie, możliwość wejścia w dziecięcy świat, zabawę. Jest duża
koncentracja na sobie. I tak naprawdę to, to właśnie dziecko wyczuwa i go to
może niepokoić.
Poza tym co Pani robi wiele się nie da. Trzeba pracować nad szybką zmianą
sytuacji, która tak bardzo jest dla Pani zasmucająca.
Przykro to stwierdzać, ale nie da się uchronić dzieci od wszystkich złych spraw.
Trzeba się o to starać, ale czasem się nie da. Mniej idealizacyjna perspektywa
też czasem pomaga. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz