3 latka - strach przed dziećmi

[justyna.makarewicz]

Witam,moja trzyletnia córka boi się dzieci. Ich głośne zachowanie
wywołuje w niej histerię,krzyczy na nie i mówi:"ja nie chcę, zeby
dziewczynka na mnie patrzyła". Najgorzej jest, gdy któreś z nich
chce do niej podejść. Problemem są jakiekolwiek kontakty z dziećmi,
szczególnie młodszymi od niej, które są hałaśliwe i rozbiegane. Jak
jej pomóc? jak przekonać do wspólnej zabawy?

[uli]

A czy to sa pierwsze jej kontakty z dziećmi? Wcześniej przebywała tylko z
dorosłymi??

[aniazavonlea]

Czy w domu ktoś podnosi głos, krzyczy?
czy dziecko poza awersją do dzieci w stosunku do innych zachowuje sie tez
histerczynie?

[brak.polskich.liter]

O, to zupelnie jak ja w tym wieku - i pozniej zreszta tez.
Powody: przebywanie glownie w towarzystwie doroslych albo dzieci duzo starszych
(kuzyni, dzieci znajomych moich rodzicow). W domu nikt nie biegal, nie piszczal,
nie darl japy, dorosli ludzie sa na ogol dosc przewidywalni i komunikatywni. Ja
sie tych dzieci i zwyklych dzieciecych zachowan po prostu balam. Wreszcie
kwestia wrazliwosci i temperamentu: moja tolerancja na halas i na zachowania
inwazyjne (akustycznie, wizualnie) jest nadal bardzo niska, a jestem juz dobrze
po trzydziestce.

Nie rozumiem, dlaczego Twoja corka musi sie koniecznie bawic z dziecmi
mlodszymi? Socjalizacja to IMO dobry pomysl, ale moze na ¨pierwszy ogien¨ wybrac
dzieci spokojniejsze, zrownowazone i moze nieco starsze? I moze pojedyncze
egzemplarze? Integracja z grupa to poki co chyba nienajlepsze rozwiazanie.

[uli]

A ja myslę, że nie ma na co czekać, 3 lata to już duże dziecko.
Dziś byłam z synkiem w żłobku na spotkaniu mam z dziecmi, przyjechała jedna
babcia z wnuczkiem 2-latkiem, posiedzieli może 15 minut a potem z powrotem do
domu. Czemu? Bo Rafael się boi dzieci. Czemu się boi? Bo cały czas spędza z
babcią i roślinami.
Nie wiem, ja też jestem jedynaczką, nieodporną na hałasy i chamstwo tego świata
i uważam, że jedyny sposób to socjalizować póki nie jest za późno. Bo potem
dziecko będzie nieszcześliwe, niedopasowane, nie będzie sobie radziło. Jakby nie
ma co udawać, że świat to tylko miłe miejsca i mili ludzie. Dzieci są jeszcze
bardziej dzikie, nie ma co ukrywać. Jesli dziecko jest z mamą, to naprawdę ma
już 100% potrzebnego wsparcia.
Powoli i systematycznie, przyzwyczai się.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Nie wycofując córki z takich kontaktów przez zabieranie jej z konfliktowego
miejsca ale pozwalając jej się bać, uznać, że to jest jej sposób na oswajanie
relacji, jej lęk nawet jak jest niezrozumiały i irracjonalny dla obserwatorów.
Nie chcę się zajmować przyczynami tego zachowania, bo nie znam ich i nie o nie
tu chodzi.
Chodzi o uznanie i zaakceptowanie obaw dziecka, pomoc w ich przezwyciężaniu,
która nie powinna być siłowa czy naruszająca możliwości córki. Rozmawiać z nią o
tym, jeśli można uczestniczyć w takich spotkaniach z dziećmi i tworzyć
bezpieczną bazę, z której córka może obserwować inne dzieci i do nich wychodzić.
A nade wszytko nie wstydzić się jej zachowań, nie próbować nakłonić jej do
zmiany, bo odbiega od normy i inne dzieci lepiej się zachowują, dać przestrzeń
do jej własnej indywidualności. I nie czynić z jej jednostkowego zachowania
świadectwa swojego sprawnego rodzicielstwa. Nie wiem czy te uwagi dotyczą wprost
Pani,piszę je raczej ku przestrodze. Trzy lata to jest jeszcze mało i córka ma
prawo z czymś nie nadążać lub w jakimś aspekcie rozwijać się nie po kolei.
Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[justyna.makarewicz]

Bardzo dziękuję za odpowiedź i rady.
Rzeczywiście, najcześciej córka przebywa w towarzystwie dorosłych, i
tych kontaktów z równolatkami jest za mało. Czekamy na wiosnę i
wyprawy do piaskownicy :) Choć był moment, pół roku temu, gdy córka
sama inicjowała takie kontakty, podchodziła do dzieci, witała się,
zaczynała rozmowę.
Teraz histeryczne zachowanie córki dotyczy tych dzieci,które sa
bardzo hałaśliwe, rozbiegane. Nie ma kłopotu z zabawą ze spokojnymi,
starszymi od niej dziećmi. Nie reaguje wtedy tak histerycznie. Może
wiec jej reakcja (krzyk) bierze się z jakiegoś strachu przed takimi
maluchami?
W domu mamy niemowlę, ale wobec młodszego brata córka nie zachowuje
się w ten sposób.

Moje pytanie pojawiło się raczej z potrzeby pomocy córce niz z jej
potępiania czy ganienia za takie zachowanie. Choć przyznam, ze w
przypadku wizyty kogoś z malym dzieckiem staje się ono kłopotliwe.
Izolujemy wtedy obydwoje dzieci, bo córka potrafi być agresywna -
kiedy maluch podbiega do niej radośnie - potrafi wtedy uderzyć.
Jeszcze raz dziękuję za pomoc.

[aagata4]

Choć przyznam, ze w
> przypadku wizyty kogoś z malym dzieckiem staje się ono kłopotliwe.
> Izolujemy wtedy obydwoje dzieci, bo córka potrafi być agresywna -
> kiedy maluch podbiega do niej radośnie - potrafi wtedy uderzyć.


może pokazać dziecku ze zamiast uderzyć to pogłaskać po główce lub zrobić cześć,
wytłumaczyć, ze kolega taki fajny i wesoły i sympatyczny jak Ty(czyli nasze dziecko)

jak zauważyłam takie zachowania u swojego synka (strach przed hałaśliwymi
dziećmi), kilka miesięcy temu to brałam często na kolana przy dzieciach i
pozwalałam sie patrzeć na nich bez zachęcania aby dołaczył sie do zabawy dzieci,
nie było t łatwe bo mam młodszą od niego o 1,5 roku córkę, ale poskutkowało

starałam się zapewnić dziecku jak najwięcej spotkań z hałaśliwymi dziećmi

pozdrawiam

Agata