4 lata sama!

[ryba12345]

myślę - że to długo,boję się,że za długo,chciałabym to zmienić ale myślę,że
zdziczałam,brak mi okazji, mam trochę wrażenie że faceci się mnie boją. Mam
33lata chciałbym kogoś poznać dla siebie, ale bardziej dla dzieci- szczególnie
6-letniego synka- który zaczepia wręcz facetów na ulicy- bardzo potrzebuje
taty, wujka, po prostu kogoś kto nie nosi spódnicy.
ale to takie trudne- marzy mi się,żeby to się stało za mnie i żeby znalazł się
wdowiec z dwójką dzieci, pokocha moje dzieci, ja jego dzieci i kupimy ogromny
dom...

[justynakm1]

kochana... 4 lata to strasznie dlugo...dzis gdy bylam na cmentarzu u
Kubusia i tak rozmawiajac z Nim zpytalam: jak bedzie za 5 lat? co
bedzie ze mna? jak bardzo bede za Toba tesknic?.. strasznie trudne,
smutne pytania...Ryba, mysl pozytywnie. Uda sie, poznasz kogos-tego
wdowca. Wierze ,ze to tylko kwestia czasu!
usciski

[alex2377]

Moje drogie!
Jestem od 2,5 roku sama i często myślę o tym ,że mogłabym własciwie
już z kimś być, ale tak chyba nie jest. Pisałam z 2 facetami i
dopóki to tylko korespondencja było ok, aż do czasu, gdy jeden z
nich zaproponował spotkanie. Wtedy się wystraszyłam i już do niego
się nie odzywam. Z drugim miło nawet sie konwersuje, ale on jest
rozwodnikiem, co mi nie bardzo pasuje. Chyba chciałbym spotkać
jakiegoś wdowca, wiecie, kogoś kto wie jak to jest.
Czasem mam jednak doła lub "moralniaka" i myślę, ze nie jestem fair
w stosunku do mojego męża, choć jestem pewna , że On chciałby, żebym
była szczęśliwa, ale własciwie, czy nowy związek ma szansę?
Czytam prawie wszystkie posty i zawsze cieszy mnie fakt, że komuś z
nas się udało i znów poczuł się szczęśliwy. Pewnie część z nas ułoży
jeszcze sobie z kimś życie, a niektórzy pozostaną samotni.
(A jeszcze 3 lata temu myślałam, że moje życie jest już takie
poukładane...)
Pozdrawiam

[jucha32]

Rybko, masz piękne marzenie i mam nadzieję, że kiedyś się spełni.
Ja nie mam takiego marzenia(ja już nie marzę), ale też gdzieś
w głębi serca mam nadzieję, że kogoś spotkam.
Kogoś kto wreszcie mnie przytuli i powie, że wszystko się ułoży. Tak
bardzo mi brakuję obecności tej drugiej osoby, kogoś z kim można
porozmawiac o codziennych sprawach. Rodzice to nie to samo.
Nie wiem co będzie gdy kogoś spotkam. Nie wiem, czy będę w stanie
zbudowac nowy związek. Narazie się nad tym nie zastanawiam. Po co
martwic sie na zapas?
Co ma byc to bedzie. Na nic nie mam wpływu.

[justynakm1]

Jucha, wiesz, ja tez nie mam marzen... a kiedys mialam ich pelen
wachlarz, pelno planow, zawsze cos mi do glowy
przychodzilo...teraz?? nie mam, jedynie mam prosbe do losu (bo nawet
nie do Boga), zeby rodzice i siostra byli zdrowi. i nic wiecej.
Patrze na ludzi, jakie z nich szczurki korporacyjne, pusty smiech
mnie ogarnia. nawet nie wiedza kiedy los im splata strasznego figla!
Zazdroszcze ludziom beztroski, ktora mialam, a nie mam juz - trauma
po umieraniu Kubusia jest zbyt wielka. Mam skrzywiona psychike,
zraniona dusze, rozdarte serce...jestem wielka rana..
dzis w pracy bylam do prawie 20 - wcale do domu wracac nie chcialam,
bo do kogo? Pogoda marna, do pustym nikt nie czeka.
Ja o zwiazku nie mysle nawet, za wczesnie, poza tym wiecie jak jest -
nowa osoba u boku??? Przecie bedzie ciagle porownywana, obserowana,
oceniana... Kuba byl calym moim swiatem...a teraz jestem sama,
samotna, niczyja.

[jucha32]

Tak, ja też chciałabym, aby moje dzieci były zdrowe. Rodzice, brat i
jego rodzina też, bo w nich mam oparcie.
Reszta mi zwisa.
Też miałam mnóstwo marzeń,planów. A teraz myślę najwyżej o tym co
będzie w przyszłym tygodniu.O niczym nie marzę i niczego nie
planuje, bo znowu mogę się gorzko rozczarowac.
Ze skrzywioną psychiką, zranioną duszą i rozdartym sercem masz
Justynko absolutną rację.
Moje serce też się rozpadło na miliony kawałków, które zostały na
ulicach Zawiercia, uleciały wraz z życiem mojego meża.
Wczoraj siostra mojego męża próbowała mi wmówic, że śmierc dziecka
to coś wiecej niz śmierc meża, ojca dzieci.
Mam nadzieję, że los nigdy nie pozwoli jej doświadczyc tego co
ja.Albo właśnie pozwoli, żeby się głupio nie wymądrzała. Na wszystko
przyjdzie pora. Los nie rychliwy, ale bardzo, aż do bólu
sprawiedliwy.

A ja myślę o tym, że chciałabym kogoś spotkac. Tak trudno byc samej.
Adama kochałam, kocham i nic nigdy tego nie zmieni. Będę zawsze o
nim pamietac patrząc na synów, ale nie chcę byc do końca życia sama.
Mnie też się należy odrobina szczęścia. Los mnie chyba już
wystarczajaco doświadczył.Ból będzie mi towarzyszył już zawsze.
I chocby nie wiadomo co dobrego się nie wydarzyło to już na zawsze
pozostanie on we mnie i będzie "przypiekał żywym ogniem".
A poza tym wydaje mi się, że byłabym wstanie stworzyc dobry zwiazek.
Już teraz wiem jakich błędów nie należy popełniac.
Szkoda, tylko, że dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Ale cóż
człowiek zawsze jest mądry po szkodzie i zaczyna cos doceniac, gdy
to straci.
Ciężko jest życ z wyrzutami sumienia. Ale to kara za to co mogłam, a
czego nie zrobiłam.
Cóż Ci Justynko mogę powiedziec. Nic. W żaden sposób Cię nie
pocieszę. Mnie po roku i trzech miesiącach jest nieco łatwiej.
Trzymaj się.

[dakota28]

Jucha, a ja myślę że siostra Twojego męża ma rację, może
niepotrzebnie próbowała to wytłumaczyc, ale ja ja popieram- smierć
dziecka to cos wiecej.

To co nas spotkało to wielka tragedia i zostanie w nas do konca
zycia, zmieniło to nas napewno bardzo, juz nigdy nie bedziemy tacy
sami. Ale nie wyobrażam sobie pochowac moje dziecko, to jest
najwieksza tragedia dla kobiety- zobaczyc swoje dziecko w trumnie.
Tu mne nic nie przekona że jest inaczej.
Nadal bardzo kocham swojego męża po prawie 19 miesiącach samotnosci
i myslę że to sie nigdy nie zmieni, ale zdanie mam podobne to
siostry Twojego męża. Nie wiem jak to powiedziała, jak ubrała to w
słowa, ale ma racje- pochowac dziecko to koniec życia dla matki.

[tilia7]

Marzenia...kiedyś były, małe i większe,rózne.Teraz nawet nadziei nie
mam na lepsze jutro a co dopiero marzeń.Jedyna rzecz, jakiej
naprawdę chcę to,żeby to wszystko nie było prawdą, żeby był przy
mnie.I tak jak Justynka proszę tylko,żeby moi bliscy byli
zdrowi.Gdybym miała odwagę to najchętniej wyprowadziałabym się na
jakieś całkowite pustkowie i żyła jak pustelnica.Po tym,co przeszłam
nie mam cierpliwości do zwykłych codziennych spraw, nie mam serca do
niczego, nie chce mi się z nikim gadac.Wolałabym życ na pustkowiu i
za towarzyszy miec tylko drzewa,zwierzęta i ciszę.
Nowy związek w tej chwili jest dla mnie czymś niewyobrażalnym i nie
do przyjęcia.Nie umiem znieśc myśli, że miałby byc ktoś inny.Zresztą
czuję się tak wypalona i pusta, że nawet nie miałabym czego
zaoferowac tej osobie oprócz rozpaczy i strachu.Samotnośc jest
straszna,ale skoro to nie może byc On to będę sama, trudno.

[jucha32]

Tak, Dakota masz rację. Ale nie można pomniejszac niczyjego bólu
i tłumaczyc braku serca moich teściów w ten sposób. Moja teściowa ma
jeszcze pięcioro dzieci,ma męża. Nie jest samotna.Dwoje z tych
dzieci ma własne, pełne rodziny. Pozostała trójka jest na tyle
smarkata, że nie zastanawia się nad znaczeniem śmierci brata.
To ja i moje dzieci będziemy do końca życia cierpiec z powodu jego
odejścia.Chłopcom nikt nie zastąpi ojca, chocbym nie wiadomo jak
dobrego człowieka kiedyś spotkała.
Mój teśc nie odwiedza swoich wnuków, tłumacząc to tym, że nie może
wejśc do domu, który Adam zaczął budowac i tak bardzo się z niego
cieszył. Według mnie to umucie rąk od wszystkiego. Mnie też mój dom
przypomina Adama. Dzieci zresztą też. Więc co? Mam sprzedac dom, a
dzieci wyrzucic... gdzie? Na śmietnik, bo są podobne do swojego ojca.

Poza tym po śmierci Adam nauczyłam się nie wypowiadac na tematy,
o których nie mam pojęcia. Więc uważam, że szwagierka nie ma prawa
się odzywac i mnie atakowac.
Żaden wiek i żadna pora nie jest dobra na umieranie.

Uważam, że każdy z nas cierpi. Może inaczej, ale wcale nie mniej.
I to czy dla nich było to dziecko, a dla mnie tylko mąż i ojciec
moich synów nie ma aż takiego znaczenia. Kochałam go tak samo mocno,
jak i oni i poniosłam taka samą stratę.

[tilia7]

jucha32 masz zupełną rację.Ból po stracie dziecka na pewno jest straszny ale czy
większy, to indywidualna sprawa.Każdy tak naprawdę najbardziej przeżywa tą
tragedię, która go dotknęła a nie jakieś teoretyczne możliwości.Mój ukochany nie
był nawet formalnie moim mężem ale cierpię po Jego śmierci okropnie, naprawdę
okropnie i nikt mi nie powie, że cierpię mniej niż Jego rodzina.Mam wręcz
wrażenie, że bardziej a oni chyba są tym bardzo zdziwieni, że po 4 miesiącach
nie czuję się lepiej.
To też jest kwestia tego, na ile było się związanym z tym drugim człowiekiem,
ale tak naprawdę związanym.Dla mnie to był ktoś niezwykły, moja druga
połówka.Mówię to z pełną świadomością dojrzałej kobiety, która była już
wcześniej w dwóch kilkuletnich związkach.Z tym człowiekiem byłam związana
inaczej,o wiele głębiej, na zupełnie innym poziomie.Był częścią mnie a część
mnie umarła razem z Nim.Więc niech mi nikt nie mówi, że jak ktoś stracił dziecko
to cierpi bardziej.Może inaczej, ale czy bardziej to indywidualna sprawa.Jak już
kiedyś wspomniałam moja niedoszła teściowa, kiedy pytam co u niej słychać,
odpisuje:"wszystko ok".A przecież straciła syna...

[wiolawarszawa]

Żadna z Was nie wie jak to jest bo tego nie przeżyłyście często same
mówicie (ja też), że nie zrozumie ten kto tego nie przeżyje, kto nie
straci męża/ żony – więc nie macie pojęcia co czuje matka tracąc
swoje dziecko! Moja Teściowa jest najwspanialszą kobietą na świecie
daje mi więcej miłości, ciepła, zrozumienia i zainteresowania od
własnej matki (przykre ale prawdziwe) . I wiem jedno dla niej mój
Mąż a jej Syn – był jedynym dzieckiem i proszę nie mówić, że cierpi
mniej co to za porównania – zupełnie ich nie rozumiem i bardzo mnie
dziwią.
Jest oszalała z bólu, żalu i rozpaczy to było jej jedyne dziecko,
które musiała zobaczyć w trumnie – chowała całe życie, dbała,
kształciła i co ……. i nigdy więcej nie usłyszy słowa mamo… to
niewyobrażalna strata.
Powiem więcej większość z tu obecnych pań mówi, że są samotne i z tą
samotnością czują się źle, rozmawiamy o nowych związkach o chęci
poznania kogoś i ułożenia sobie życia (dla siebie czy dla dzieci) bo
samotność i brak męskiego ramienia jest straszna. Wiele kobiet
wyjdzie drugi raz za mąż, stworzy nowe rodziny bo po prostu będą
chciały być jeszcze szczęśliwe i nie samotne.
A czy pomyślałyście, że taka osierocona mama NIC NIE MOŻE JUŻ
ZROBIĆ……. nic, zupełnie Nic.

A swoją tragedię każdy przeżywa po swojemu i nie pozwoliłabym sobie
na ocenę drugiego człowieka bo niby jaką miarą miałabym oceniać?

Oczywiście są różne matki ale ja nie piszę o patologii!
Tylko o prawdziwych, kochających mamach

A to czy się interesują wnukami i żonami (kobietami)ich Syna to
zupełnie inna bajka.... często niestety z niewłaściwym zakończeniem..

Pozdrawiam.

[tilia7]

Wiola, masz rację, chodziło tylko o to, żeby nam, które utraciłyśmy ukochanych
partnerów czy mężów też nikt nie mówił, że inni cierpią bardziej.Tak, jak
napisałam, każdy najbardziej przeżywa swoją tragedię,tą która go dotknęła.Można
oczywiście stworzyć nowy związek, można wyjść znowu za mąż, ale TEGO jedynego,
ukochanego człowieka też już nie można przywrócić do życia...

[wdowa120309]

ryba12345 ...cztery lata to szmat czasu...jak tak czytam to wydaje mi sie to
czas bardzo odległy, ale pewnie ani sie obruce jak mi tez tyle minie..((((
Ja nie wiem czy kiedy kolwiek będę zdolna sie z kimś związać, jak narazie to nie
widze tego...((( u mnie wczoraj mineło dopiero 5 miesięcy. U mnie jest jeszcze
ból , rozpacz, strach i cierpienie.
wiolawarszawa...zgadzam sie z tobą całkowicie......))

Ja chociaż jestem jeszcze w miarę młoda to przezyłam juz trochęw swoim zyciu
tych koszmarnych smierci, nie wiem jak inni ale ja karzą śmierc przezywam
inaczej...((( i myslę że to też zależy od wieku w jam się traci dana osobę.
Ja będąc nastolatka straciłam mamę i bardzo to przezyłam, później babcię i
dziadka...tez bardzo bolało ale jakos już inaczej. Jak byłam już dorosłą kobietą
straciłam nie narodzone dziecko ( własciwie to ciąża ...- 13 tydzień ) może to
tylko początek ale dla mnie to był straszny cios ....dziecko którego pragnełam i
wyczekiwałam kilka lat. Potem zostałam uszczęśliwiona moja Madzią.... na
szczęscie ona mi teraz została. Po Magdzi byłam jeszcze raz w ciązy i znów
straciłąm maluszka w tym samamy terminie...13 tyg....to było bolesniejsze niz
pierwsze poronienie....ale musiałam przezyć....bardzo bolała Może to nie były
jeszcze urodzone dzieci ale ból po stracie okropny. Najgorszym z bóli jet teraz
śmierc mojego męża....I wiem że każda smierc jest straszna i bardzo bolesna...i
każdą sie przezywa....w zalezności od wnętrza i charakteru jaki mamy.

[i_kozuch]

Cześć dziewczyny ja jużteż jestem troche wdową ale nadal boli i nie wiem kiedy
będze lepiej pozdrawiam wszystkie ciepło Iwona moje gg 13468 99

[wiolawarszawa]

Tilia – ja zauważyłam, że ludzie czasem się licytują kto cierpi
bardziej ale czy warto się tym przejmować ? Ty znasz swoje
cierpienie i jest ono Twoje i nikomu nic do tego. Nauczyłam się nie
zwracać uwagi i omijać z daleka..

Wdowa… bardzo mi przykro nie mam pojęcia dlaczego los tak okrutnie
Cię doświadczył…. czytając co napisałaś spłakałam się bardzo. Jesteś
strasznie dzielną kobietą. Z całego serca życzę Ci wszystkiego co
najlepsze i choć Cię nie znam chciałabym … kiedyś zobaczyć iskierkę
w Twoich oczach i uśmiech na twarzy … i wierzę mocno wierzę, że tak
się kiedyś stanie :)
Ściskam Cię bardzo cieplutko.
Ja też w swoim życiu przeszłam wiele los także mnie nie oszczędzał
ale mój Syn daje mi nadzieję i siłę do dalszego życia. Bo kiedy by
mnie zabrakło ... zostałby sam...

[wdowa120309]

wiolawarszawa....dziekuję ...sama nie wiem jak ja to wszytko potrafię
znieść...ale chyba jestem naprawdę silna kobietą...;)
A mój uśmiech możesz zobaczyc na NK....jak chcesz to poszukaj w temacie nasza
klasa....zapraszam..))

[wiolawarszawa]

wdowa .. chętnie to zrobię :) Jesteś silną kobietą i nigdy niech
nikt nie odważy się mówić inaczej... A żyć i być dalej silną musisz
dla Waszj córki.Jestem pewna, że Twój Mąż zawsze będzie z Tobą i
będzie robił co w Jego mocy abyś mogła się jeszcze uśmiechać :)

[tede5]

Witam, czytam ten wątek i chcę się podzielić swoimi odczuciami w
dwóch sprawach: nie ma czegoś takiego (być nie powinno) jak
licytowanie się cierpieniami, jak ocanianie kogoś pod kątem "jak on-
ona przeżywa swoją tragedię", każdy z nas robi to na swój sposób i
na pewno nie do końca świadomy, każdy człowiek jest inny i to chyba
w nas jest najbardziej zagadkowe i najlepsze. ktos pisał,że dziwi
się, raczej w sensie pejoratywnym, iż po 4 m-cach przyjacieljest w
stanie szukać dla siebie kobiety. jeśli jest w stanie już pokochać
to dlaczego nie??!! ryba piszesz, iż 4 lata samemu to długo. to
prawda, ja jestem już 6 rok sam z Kubą (hmm,to sam mi jednak nie
pasuje, bo przecież jest Kuba, ale wiemy o co chodzi). nie wiem czy
to długo czy nie, ale coraz częściej przyjmuję do świadomości że tak
zostanie i wiem że dopóki Kubol jest ze mną to będzie ok (tzn nie
będzie takiego typowego "zdziczenia" typu "Dzień świra") czasem
myślę (zwłaszcza teraz w wakacje, gdy Kuba spi w tygodniu u dziadkow)
co ja bede robil gdy syn dorośnie i pójdzie na tzw "swoje", gdy
wyjedzie na studia itp. ta mysl mnie przeraża, wtedy zostane
naprawde sam... drugi wątek, bardzo bliski z tym, to nowy związek w
życiu wdowców. pamiętam, ze przez pierwsze lata odżegnywałem się ze
nigdy nie będę w stanie z kimś się związać, pokochać jak WTEDY.teraz
bliżej mi do "nigdy nie mów nigdy".jeste tykko jeden warunek, pewnie
bardzo egoistyczny, ale cóż (ponoćkażdy z nas to egoista).obiecałem
sobie,ze to najpierw ja musze pokochać kogoś- jako osobę, kobietę
(bez znaczenia czy to będzie samotna matka, rozwódka, stara czy też
młoda panna). a póżniej, jeśli okaże się,że będzie w stanie pokochac
moje dziecko to niemożliwe stanie się możliwym. pozdrawiam

[wiolawarszawa]

Zgadzam się z powyższym - każdy radzi sobie po swojemu!

Każda/y z nas stworzyła/ł sobie swoj świat, w którym stara się
funkcjonować a to, że zakładamy po wyściu z domu maskę i udajemy, że
wszystko jest ok to nasza sprawa. Gorzej jak wracamy do domu i
zdejmujemy tę cholerną uwierającą maskę z twarzy .....
Boże coś Ty uczynił ...tak cholernie tęsknie
To wszystko jest do dupy!!!!

[kam-ta]

Wiola, zgadzam sie z Tobą całkowicie.
To wszystko jest do dupy!!!!!!!!!!!!!

[wiolawarszawa]

Nie dość, że do dupy to jeszcze jakaś cholerna czarna dziura. Jestem
jak w ciasnej i głębokiej studni wypełnionej jakąś kleistą mazią -
kiedy już wydaje mi się, że udaje mi się z niej wydostać, że widzę
delikatne promienie słońca…. Moje ręce, nogi i umysł nie mogą
dźwignąć mojego własnego ciężaru aby przeć dalej do góry…potykam się
i znowu spadam w dół w tą samotną otchłań i sama nie wiem czy nie
mam siły próbować znowu z niej wyjść czy już chcę tam pozostać….

I już nie mogę słuchać tych wszystkich dobrych rad od osób, które
uważają, że już nie ma co rozpaczać, czas się pogodzić i że powinnam
ułożyć sobie życie na nowo !!!!!!!!!!!!!!! – niech zamilkną i nic do
mnie nie mówią – czy o tak wiele proszę?????

[tilia7]

wiolawarszawa oni nie rozumieją, nie są w stanie zrozumiec.Ja krócej
niż Ty jestem sama, ale też mam wrażenie, że nie tyle nie mogę, co
nie całkiem chcę wyjśc z tej "studni".Bo na litośc boską, co mi
wtedy zostanie?Po co mam z niej wyjśc, kiedy NIC NIE MA na zewnątrz?

[wiolawarszawa]

Tak tilia7 NIC nie ma na zewnątrz......

[sylwiala]

ja też mam dosyć słuchania o tym, że życie przede mną, że wszystko
się ułoży, że może czas na zmiany...

zmiana zaszła w moim życiu ponad 10 miesięcy temu - nie czuję
potrzeby nowego związku, mężczyzny u boku...Wojtka kocham, szczerze
mówiąc trudno mi sobie wyobrazić, ze ktoś mógłby zająć Jego
miejsce...

wiolawarszawa - nie prosimy o wiele...mam tylko czasem wrażenie, że
bliscy/ znajomi/ rodzina etc.. chcieliby nam zamknąć pewien rodział
z naszego życia... nie da się!

[tilia7]

U mnie też tak jest.Niby wiedzą, że to jeszcze świeże itd. ale mają nadzieję, że
"już z tego wyjdę".Już się mniej o tym mówi, a jak ja próbuję, to widzę miny
zakłopotane, no bo to już prawie 5 miesięcy.A to przecież jest nic, Boże
kochany, człowiek może wygląda normalnie, chodzi do pracy, je, śpi,coś tam
czyta, ale w środku PIEKŁO, po prostu piekło, ruiny i zgliszcza.I żadnego
sposobu, żeby zrozumieli.A przecież chcą dobrze i kochają.Tylko nie mogą
zrozumieć tego bólu, tej dziury w człowieku,przepaści w sercu,pustki w umyśle,
chaosu myśli, zamętu,strachu, rozpaczy i tęsknoty, która nie maleje, tylko się
nasila:(

[wdowa120309]

tilia7....masz rację to wszystko co piszesz jest takie smutne. Ja czuję się jak
kobieta o dwóch twarzach....ta raczej uśmiechnięta jak patrzą ludzie i ta
bardzo smutna gdy nikt nie patrzy. Mnie tez trafia jak słyszę że wszytko się
ułoży....hmmmm pewnie się ułoży ale nie tak jak sobie to wymarzyłam...(((( U
mnie w domu raczej nie mówią nic takiego bo wiedzą że jestem załamana chociaż
tego nie pokazuję, doskonale sytuację rozumie mój tato bo sam w młodości stracił
żonę i wiec co to znaczy ból po stracie ukochanej. A ludzie któży nie przeszli
tego piekła nie wiedzą co mówią i ja im wybaczam.

[tilia7]

U mnie też się starają jak mogą i ja też im wybaczam.Mają rację, pewnie się
JAKOŚ ułoży.Ale ja nie chcę JAKOŚ, nie chcę inaczej, nie chcę z kim innym.Chcę
być z Nim, chcę, żeby żył i był przy mnie.Tego mieć nie mogę.Więc ułoży się może
JAKOŚ, ale nie tak jak ja chcę.I na dodatek kiedy to będzie można stwierdzić, że
się ułożyło?Że się dało radę?Według jakiego kryterium to się da ocenić?Ja w tej
chwili nawet nie chcę, żeby się układało.Po co?Żeby znowu coś stracić?Żeby mi
się znowu wszystko zawaliło na łeb?To ja dziękuję.Już sobie cierpię i niech tak
zostanie, przynajmniej bez głupiej nadziei i rozczarowań.

[justynakm1]

Zgadzam sie-nie da sie zaknac tego co bylo. Mmnie tez pocieszaja,ze
u innych tez tragedie, ze ciezko, ze powinnam sama sobie pomagac bo
moj smutek i zal niewiele zmieni, ze musze zyc i dbca o siebie, ze
mloda jestem i czy -gydbym to ja odeszla- On mialby byc sam na
zawsze czy ulozyc sobie zycie. Ja to wszytko wiem. Wiem, ze musze
sobie radzic. Wiem, ze musze trwac-chocby dla rodzicow (i tylko dla
nich). Ze Jego niestety nic i nikt mi nie wroci. Ale ja CHCE byc
sama, NIKT MU nie dorasta do piet, caluje JEgo zdjecie na pomniku,
Jego zdjecia sa w samochodzie, w domu, w torebce-cigle o NIm mowie,
chco o tym co sie stalo, tzn JEgo sierci, nie umiem sama ze soba
pogadac. Nie czuje sie na silach jezdzic we wspolne miejsca-podobno
nie mozna tego unikac, ale ja nie jestem gotowa. za wczesnie-co to
jest pol roku? Facte obok mnie na stale? w moim domu, zyciu, wsrod
znajomych? NIE. Niektorzy otzasaja sie szybko, inni wolno, inni
wcale. Na razie skupiam sie na sobie i porsze GO codziennie, aby
opiekowal sie mna i dawal mi sile. I zawsze MU mowie, ze Go bardzo
kocham.

[tilia7]

Ja robię to samo.Codziennie jak wstanę proszę Go o opiekę, staram się myśleć, że
w jakiś sposób przy mnie jest.I choć zupełnie nie umiem odnaleźć sensu w tak
bezsensownej śmierci to jednego jestem pewna, wbrew temu, co wszystkim się
wydaje - jeżeli już mnie spotkało takie makabryczne doświadczenie, to nie po to,
żebym przeszła obojętnie dalej.Może i trzeba dalej żyć(choć ja uważam, że NIE
TRZEBA i ŻE NIC NIE MUSZĘ - co najwyżej MOGĘ), ale żeby dalej żyć to najpierw
trzeba tą żałobę przeżyć i zajmie mi to tyle czasu, ile sama uznam za
stosowne.Jak poczuję, że przyszedł moment, kiedy mogę wstać i iść dalej, to
wtedy pójdę.Na razie wciąż "stoję nad Jego trumną" i próbuję oswoić to, co widzę
i czuję.
Ja też myślę o tym, czego chciałabym dla Niego, gdybym to ja odeszła.I owszem,
chciałabym, żeby ułożył sobie życie.Ale też chciałabym, żeby najpierw MNIE
OPŁAKAŁ, żebym widziała "stamtąd", że byłam dla Niego ważna,najważniejsza...