Pieczywo

[kicho_nor]

Wygnioty nocne, obejmują całość asortymentu oferowanego w piekarni
na moim osiedlu trzy ulice dalej, rano.

[sorel.lina]

- Jest świeży chleb? - pytam w osiedlowej piekarni
- Z nocy - odpowiada kobieta za ladą
- To ja dziękuję - odpowiadam ja, kobieta z drugiej strony lady.

[hardy1]

sorel.lina napisała:
> - To ja dziękuję - odpowiadam ja, kobieta z drugiej strony lady.

Stałaś z drugiej strony lady, czy z drugiej strony lady?

[k.karen]

Czy to jest zapieczenie afektu?

[k.karen]

To może garść pierników, ale wybornych, smakowitych i zawsze świeżych?

Wojciech Młynarski - Nie zagłosuję na Jarka



Nie jestem już żaden smarkacz,
Łeb mam pokryty siwizną.
Nie zagłosuję na Jarka,
Bo zbyt cię kocham, Ojczyzno!

Niejeden ciężar na barkach
Dźwigałem, znosiłem trudy.
Nie zagłosuję na Jarka,
Bo dość mam kłamstw i obłudy.

Gdy spytasz mnie, niedowiarka,
Dlaczego? Wyznam ci szczerze:
Nie zagłosuję na Jarka,
Bo w żadną zmianę nie wierzę.

Skąd wiem, że wybór niedobry?
Nie wierzę w zmiany oblicza,
Bo nie chcę powrotu Ziobry
I teczek Macierewicza.

Bo nie chcę mieć prezydenta,
Co straszy gejem i Żydem,
Co w każdym widzi agenta,
I może zaszczuć jak Blidę.

Na Jarka nie oddam głosu
Za czasy, gdy był premierem,
Za ten upadek etosu,
I koalicję z Lepperem.

Za to, co wciska ludowi,
Na co pozwala i sprzyja,
Za to, co pisze Sakowicz
I głosi Radio Maryja.

Za sieć podsłuchów i haków,
Wydanie walki elitom,
Za to, że skłócił Polaków,
Za IV Rzeczpospolitą.

Dziś w duszy mej zakamarkach
Odkrywam decyzji sedno:
Nie zagłosuję na Jarka,
Bo nie jest mi wszystko jedno.

Wybaczcie drwinę i sarkazm,
Odporność z wiekiem się zmniejsza.
Nie zagłosuję na Jarka,
Ojczyzna jest najważniejsza.

[k.karen]

Albo to:


Na pewnej naukowej, sporej uroczystości,
Z dość ważnym profesorem siadłem wśród licznych gości.
Pan prelegent bajdurzył i się mizdrzył nieskromnie.
Pan profesor się wkurzył i tak szepnął był do mnie:
- „Pan nie słucha Wojtku miły, bo pan jest pacholę,
Żebym ja miał tyle siły, jak ja ich…” , no właśnie.

Profesor już „na chmurce”, lecz jego szczerozłote,
Cudowne powiedzonko stało się moim mottem.
To mój protest totalny, a ujmując rzecz prościej
To jest rys niezbywalnej mej prywatnej wolności.
Czuję durniu wzrok niemiły, lecz jeszczem nie poległ.
Żebym ja miał tyle siły, jak ja ich… no właśnie.

A tutaj tłum przez miasto z transparentami wali.
Tłum rodem z ciemnogrodu drze się, pochodnie pali.
Gdy widzę to nieszczęście co kraj chce wciągnąć w matnię,
Myślę, że ja na szczęście mam tu słowo ostatnie.
I z tym słowem do mogiły ja pozostać wolę:
„Żebym ja miał tyle siły, jak ja ich…”, no właśnie.

Wojciech Młynarski

[ona.2801]

W kwestii formalnej - to N I E jest wiersz Wojciecha Młynarskiego.

Nie zagłosuję na Jarka

[k.karen]

Blondynko, dziękuję za sprostowanie.

Autorem "Wierszyka wyborczego" jest Wojciech Dąbrowski, a nie Młynarski.

Za pomyłkę przepraszam obu Panów

Wiem, wiem, to za trudne dla zakalców,

[k.karen]

dla których literatura to - książki telefoniczne i gazetki z promocjami i przeceną majtek.
Ale może znajdzie się tam, choćby przypadkowo, jakaś życzliwa dusza, która im wytłumaczy?

„Dla kamerdynera nikt nie jest bohaterem… nie dlatego by ten nie był bohaterem, lecz dlatego, iż tamten jest kamerdynerem” – pisał Hegel w Wykładach z filozofii dziejów. Chodziło mu o zawiść i umniejszanie. "Umniejszamy to, co jest wielkie i wybitne, bo to nas, kamerdynerów drażni. Nie potrafimy radować się z istnienia wielkości "

[hardy1]

Nic dodać, nic ująć.
Po zawiści poznaje się kamerdynera.