Wiersze

[Gość: !!!]

Ciężkie dźwigał marzenie

Bo szukał perły w śmietnikach

Od rana do wieczora przetrząsał

Śmiecie na obrzeżu miasta



Tym sposobem jego marzenie

Z każdym dniem rosło

I stawało się coraz cięższe

[Gość: !!!]

Szukają wielkiej wiary kiedy rozpacz wielka
szukają świętych co wiedzą na pewno
jak daleko odbiegać od swojego ciała

a ty góry przeniosłaś
chodziłaś po morzu
choć mówiłaś wierzącym
tyle jeszcze nie wiem

- wiaro malutka

[Gość: !!!]

Ty tak dziwnie wiersze czytasz.
Tak dziwnie, tak...na głos.
I pytasz, o czym wiersz był?
To takie...
Tak dziwne.

Ty wyciągasz ręce mówiąc:
Chowam je za siebie.
W zamian nic, chowasz je...
Za siebie

Nic nie dajesz, w zamian...
Czytasz wiersze.
Na głos.
Innym.

[Gość: !!!]

Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie
jak fotografia wszystkich wiosen.
Kantyczki deszczu wam przyniosę -
wyblakłe nutki w nieba dzwon
jak wody wiatrem oddychanie.
Tańczą panowie niewidzialni
"na moście w Awinion".
Zielone, staroświeckie granie
jak anemiczne pączki ciszy.
Odetchnij drzewem, to usłyszysz
jak promień - naprężony ton,
jak na najcieńszej wiatru gamie
tańczą liściaste suknie panien
"na moście w Awinion".
W drzewach, w zielonych okien ramie
przez widma miast - srebrzysty gotyk.
Wirują ptaki płowozłote
jak lutnie, co uciekły z rąk.
W lasach zielonych - białe łanie
uchodzą w coraz cichszy taniec.
Tańczą panowie, tańczą panie
"na moście w Awinion".

[Gość: Tell]

Ladne:-)

[Gość: Ciupazka]

Mnie tyz sie widzom...piekne do cudu..pis, pis, nie obzieroj sie na nikogo,
ino pis...Telo.Pozdr.

[Gość: Nu!]

Ale co z tym nickiem?
Ja na wykrzyknik patrzeć nie mogę, (chociaż sam go w nicku mam :/)
Dlaczego akurat taki nie inny nick (!!!) wybrales??
"!" to nick zatruty [!].
Pozdro.

[Gość: !!!]

Tylko mali grzesznicy spowiadaja sie dlugo
w niepokoju goracych warg
Ale wielcy grzesznicy na blysk maly przyklekna
i wyplacza sie jednym tchem -
potem noc maja cicha i jak dobry lotr swieta
bylem z nimi, klekalem, wiem

[Gość: Ciupazka]

Banujes... cierpis... wyziyro to z twoik wiersy... Pis...dej ulge dusy...i
pis...dalyj pis... Telo.Pozdr.

[Gość: !!!]

Tysiąc myśli czystych,
Reszta same brudne.
Jak je ubrać w słowa?
To łatwe i trudne.
Łatwe, bo nie problem
Ułożyć, zrymować.
Trudniejsze, gdy trzeba
Duszą obdarować.
Bo bezdusznym wierszom
I pieśniom bezdusznym
Brakuje tej siły,
By nie być czymś pustym.
Ziarnem niepokoju
W myśl się zakorzenić,
Powoju oplotem
Spojrzenie odmienić.
I często myśl złotą
Dostać mi się zdarzy,
Mam ją tylko spisać
I iskrą obdarzyć.
Bo jak zezwłok martwy
Jest bez duszy ciało.
Bóg to wiedział w raju
Człowieka stwarzając.
A na ułomnego
Ze wspaniałym duchem
Mało kto popatrzy.
Prawdziwe, choć smutne.
Każdy ładu wyższość
Uznać jest gotowy.
Bo ważne by w ciele
Był zdrowym duch zdrowy.
Może nazwać siebie
Każdy twórca Stwórcą,
Ale o prawdziwą
Harmonię jest trudno.

Przy porannej kawie,
Stworzony o świcie.
Lecz nie mam recepty,
By żył własnym życiem.

[Gość: Rumcajs]

!!! Czy to TEZ ks.Twardowski? Piekne! Dzieki takim strofom czuje sie lepszy...

[Gość: !!!]

Brawo!!!

[Gość: !!!]

nie potrafię już nawet długopisu - w dłoni utrzymać
ty mi muzo do powiek, żebracze kamienie przywiązujesz
pod łóżkiem nie ma włosów twoich nawet
i w trwaniu

z nogami zwieszonymi - na światłem wschodzącym
łodygi oczu w słońcach są:
to oszustwo, tam cię szukają
(samochód w harmider jechał tak powoli -

aż łokciami dotykałem gładkiego nieba)
teraz jestem z liści jesiennych jak każdy
mogę szeleścić i wylewać winne grono
wino to są moje zły

one szarpią struny na policzkach
plamią koszulkę na słono, czytam z niej napisy
(na przedzie gdybyś mógł
poczuć to co ja, z tyłu: zbyt wiele ról

mamy do grania ) kończ już kończ
żeby nie było światła - to nie jest kolejny
wiersz o kawie papierosach i kacu -
to jest wiersz bezsilność

[Gość: Rumcajs]

!!! Czemu uciekles od nas? Beda karniaki! Przegonie Cie po houdah, ze Ci nogi w
tralala wleza do kolan. I zadnego piwka po schroniskach. Hihihi! Pozdr.

[Gość: !!!]

?

[Gość: !!!]

Napisalam dzisiaj wiersz
- Taki zwykly, rymowany,
Najpierw zdania rozmyl deszcz,
Potem zostal podeptany,
Pognieciony, wyrzucony,
Przez samochod rozjechany,
Napisalam dzisiaj wiersz
- Taki... zwykly... - niekochany

[Gość: Rumcajs]

To tez ks.T. w wolnej interpretacji! Albo Szymborska! Moj poprzedni post nadal
aktualny!!!

[Gość: !!!]

Muzo, nie byc bokserem to nie być w cale.
Ryczącej publiczności poskąpiłaś nam.
Dwanaście osób jest na sali,
już czas, żebyśmy zaczynali.
Połowa przyszła, bo deszcz pada,
reszta to krewni. Muzo.

Kobiety rade zemdleć w ten jesienny wieczór,
zrobią to, ale tylko na bokserskim meczu.
Dantejskie sceny tylko tam.
I wniebobranie. Muzo.

Nie być bokserem, być poetą,
mieć wyrok skazujący na ciężkie norwidy,
z braku muskulatury demonstrować światu
przyszłą lekturę szkolną - w najszczęśliwszym razie -
o Muzo. O Pegazie,
aniele koński.

W pierwszym rządku staruszek słodko sobie śni,
że mu żona nieboszczka z grobu wstała i
upiecze staruszkowi placek ze śliwkami.
Z ogniem, ale niewielkim, bo placek sie spali,
zaczynamy czytanie. Muzo.

Julian Tuwim

[willi2]

Moga sie tu wpisac ja ?
ok

Julian Tuwim - Wspomnienie
"Mimozami jesien sie zaczyna,
Zlotawa, krucha i mila.
To ty, to ty jestes ta dziewczyna,
Ktora do mnie na ulice wychodzila.
Od twoich listow pachnialo w sieni,
Gdym wracal zdyszany ze szkoly,
A po ulicach w lekkiej jesieni
Fruwaly za mną jasne anioly.
Mimozami zwiedlosc przypomina
Niesmiertelnik żolty - pazdziernik.
To ty, to ty moja jedyna,
Przychodzilaś wieczorem do cukierni.
Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
W parku plakalem szeptanymi słowy.
Mlodzik z chmurek przeswitywal jesienny,
Od mimozy zlotej - majowy.
Ach, czulymi, przemilymi snami
Zasypialem z nim gasnacym o poranku,
W snach dawnymi bawiac się wiosnami,
Jak ta zlota, jak ta wonna wiazanka... "

[Gość: !!!]

A jeżeli nic? A jeżeli nie?
Trułem ja się myślą złudną,
Tobą jasną, tobą cudną,
I zatruty śnię:
A jeżeli nie?
No to... trudno.

A jeżeli coś? A jeżeli tak?
Rozgołębią się zorze,
Ogniem cały świat zagorze
Jak czerwony mak,
Bo jeżeli tak,
No to... - Boże!!

[Gość: !!!]

Kto pisał nasze twarze na pewno ospa
kaligraficznym piórem znacząc swoje "o"
lecz po kim mam podwójny podbródek
po jakim żarłoku gdy cała moja dusza
wzdychała do ascezy dlaczego oczy
osadzone tak blisko wszak to on nie ja
wypatrywał wśród chaszczy najazdu Wenedów
uszy zbyt odstające dwie muszle ze skóry
zapewne spadek po praszczurze który łowił echo
dudniącego pochodu mamutów przez stepy
czoło niezbyt wysokie myśli bardzo mało
- kobiety złoto ziemia nie dać się strącić z konia -
książę myślał za nich a wiatr niósł po drogach
darli palcami mury i nagle z wielkim krzykiem
spadali w próżnię by powrócić we mnie
a przecież kupowałem w salonach sztuki
pudry mikstury maście
szminki na szlachetność
przykładałem do oczu marmur zieleń Veronese'a
Mozartem nacierałem uszy
doskonaliłem nozdrza wonią starych książek
przed lustrem twarz odziedziczoną
worek gdzie fermentują dawne mięsa
żądze i grzechy średniowieczne
paleolityczny głód i strach
jabłko upada przy jabłoni
w łańcuch gatunków spięte ciało
tak to przegrałem turniej z twarzą

[Gość: !!!]

Jestem Nikim! A ty kto?
Ty jestes -Nikim-O !
Czyli jest para nas?
Wiec sza! Bo by gruchnelo-wiesz !

Jak nudno-byc-Osoba!
Publicznie -Zabi styl-
Imieniem pluc-w Czerwcowy czas-
Spragnionym slow Bagniskom!

[Gość: Rumcajs]

A jednak zycie jest poezja...

[Gość: !!!]

zlapalem slowo za ogon
i ciagne jak zwierze uparte
celne, dosadne slowo
... lub funta klakow nie warte
slowo na slowo sie zlowi
i slow juz mnostwo sie mrowi
a w srodku siedzi i placze
sens nieboraczek

[Gość: Rumcajs]

Czy u Ciebie !!! pada? Takis(as) nastrojowy(a)...Hihi! Mozna cos dorzucic?

oczywiscie!!!

[Gość: !!!]

Jeżelim, Stwórco, posiadł Słowo, dar twój świetny,
Spraw, by mi serce biło gniewem oceanów,
Bym, jak dawni poeci prosty i szlachetny,
Wichurą krwi uderzał w możnych i tyranów.

Nie natchnij mnie hymnami, bo nie hymnów trzeba
Tym, którzy w zżartej piersi pod brudną koszulą
Czcze serce noszą, krzycząc za kawałem chleba,
A biegną za orkiestrą, co gra capstrzyk królom.

Lecz słowom mego gniewu daj błysk ostrej stali,
Brawurę i fantazję, rym celny i cienki,
Aby ci, w których palnę, prosto w łeb dostali
Kulą z sześciostrzałowej piosenki!

[Gość: Rumcajs]

Srebrna grzechotka
Z gwiazdzista korona-
Jakiemuz dziecku
Ja przeznaczono?

Najubozszemu,
Dziecku rozpaczy,
Gdy w objeciach nedzy
Wybucha placzem.

Srebrna grzechotka
Z gwiazdzista korona,
Z marka pieknosci
Sennie zastrzezona...

- Przyjm z nia
W dzieciece serce otwarte,
To, co boskie na swiecie,
A grosza niewarte...

[Gość: !!!]

Mocniej scisnij mi reke, bo zasniesz
i wypadniesz z gry. Wroc do dziecinstwa.
Nie zostawiaj swych skarbow
ktores wyniosl z domu
Nadlamany scyzoryk
gwozdz piórko kogucie i pamietaj
nie zdradzaj sie nigdy nikomu
ze w kieszenie nabrales powietrza na droge
Teraz mozesz wedrowac i spiewac
do woli

[Gość: Rumcajs]

Ktos ma dzis serce chore
W te zimna, nocna pore...
Dyga sploszona swieca,
Wicher dmucha do pieca...

Jeczy, placze w kominie
Ten, co mu Nikt na imie...
Ktos jest zly, Ktos ma dosyc,
A Nikt placze po nocy...

Zle Komus, zle Nikomu
I w przestrzeni i w domu...
Nikt gra na smetnym flecie
I spiewa o zaswiecie...

Ktos, co chce zostac Nikim,
Slucha jego muzyki...
Slucha... potrzasa glowa...
Odklada bron gotowa...

[Gość: !!!]

Przed ścianą dźwięku stoją głusi
Modlą się do muzyki
Kiedy nie pragniesz, kiedy musisz
Lepiej być nikim

Przed ścianą płaczu stoją błazny
Śmieszą ich cieni własne podrygi
A śmiech ich pusty, śmiech ich straszny
Lepiej być nikim

Przed ścianą światła stoją ślepi
I patrzą bez zmrużenia powiek
O tym co świeci wiedzą lepiej
Niż zwykły człowiek

Pod ścianą straceń stoi heros
Patrzy oprawcom w oczy
Pali ostatni swój papieros
Na skraju nocy

Jest świat ze ścian
Rosnących w górę
W nim traci wartość słowo
Ja stoję przed zwyczajnym murem
I walę w niego głową

[Gość: Ciupazka]

Dokąd idziesz?...-

Z życia, przez życie
w szarość dnia, co tworzą trud
szerokością dłoni, rozdwojem rąk -
przy ołtarzu pracy sączę kielich potu
by
przeistoczyć go w chleb.

Dokad idziesz?...-

Z bólu, przez ból
w utracie zmysłów, rozpaczy
zasęp usiadł na twarzy nocą
okolony woalem smutku;
przy bladym świetle księżyca
wypatruje swojej gwiazdy.

Dokąd idziesz?...-

Z radości, przez radość
poprzedzany uśmiechem,
stąpam muśnięciem motyla po zapyle kwiatów
promienny, beztroski;
oglądać świat przez pryzmat tęczy.

Dokąd idziesz?...-

Z miłości przez miłość
stłumionym, darmo, żarem namiętności
powstrzymać oddech,
oglądać jędrność falujących piersi;
uwikłać zmysły w puszystość włosów sieci,
ulec pocałunkowi szczęścia
zastygnąć
rzeźbą rozkoszy.

Dokąd idziesz?...-

Z siebie
dla innych
przeniknąć w niezbywalną serdeczność,
w dobroć słów
pozbawioną
goryczy...


w: "Góralskie paciorki" Fr.Łojas-Kośla

Telo.Pozdr.dlo zadumanyk...

[Gość: !!!]

Przez ogród idą pełen cudnych kwiatów,

na piersi twarze zadumane kłonią,

nie upajają się czarowną wonią

ani wieńcami stroją się szkarłatów.



Pojmują rozkosz barw i aromatów,

nęci ich ona, lecz nie sięgną po nią;

chwytają ciernie pokrwawioną dłonią

i liczą ślady bolesnych stygmatów.



Aż przed bramami stanąwszy ogrodu,

rzekną: "Otośmy, zaufani w Słowie,

drogę żywota przecierpieli całą,



wściekłego naszych żądz nie sycąc głodu -

otocz nas nagród obiecanych chwałą

Panie!..." Lecz jeśli nikt im nie odpowie?...





I cos specjalnego na rozlznienie:

LIST HANUSI


Kochany Jerzy mój! Pisę tu stela

ten list do tobie, a pisęcy płacę.

Świat mię calućki nic nie uwesela,

kie w lesie pasę, hnet krowy potracę,

bo syćko myślę, kielo nas ozdziela

kraju i cy cię tyz jesce zobacę?

Kiebyś ty wiedział, jakoś mię zasmucił,

mój złociusieńki, to byś się haw wrócił.



Głowa mię boli, serdecka nie cuję,

łzy ino syćko z ocy mi się lejom,

nik tego nie wié, za kim jo banuję,

ale się ludzie nascy se mnie śmiejom.

Żal mię za tobom wciągle w serce kłuje

i nie wiem, ka się me ocy podziejom

od tyk łez. Widzi się, co mnie powiezom

wnetki hań w trumnie, ka ojcowie lezom.



I juzbyk héba jo sama wolała

leżeć hań, niźli tak płakać daremno,

a kie spać legnę, to poduska cała

mokra, kie wspomnę, jakeś ty spał se mną.

Kwilo jedyna, kaześ się podziała,

kies ty przychodził ku mnie w nockę ciemną

i kies mię objon tak serdecnie w rence,

jakbyś przy miejskiej leżał ka panience.



Jo znam, ze biédna jo sprosta dziéwcyna

góralska, o mój ty najsłodsy, złoty,

to nie lo tobie, lo pańskiego syna,

ale już ledwie wytrwam od tęsknoty.

Dusa cię ino syćko przypomina,

nijakiej nie mam do jadła ohoty

ani do tańca. Hłopcyska się śmiejom,

a moje siwe ocy wciąż łzy lejom.



Kie na odwiecerz przed hałupom stanę,

pojźrę, jak słonko za wiérchy się kryje,

wspomnę, jak my się pod ten samą ścianę

kryli: to zol mię mało nie zabije,

a serce moje, jakoby pijane,

tłuce się w piersiak. Tęca wodę pije

z rzeki, ale tyk łez wypić nie musi,

co ocy twojej wypłacom Hanusi.



Jasiek tu fciał mnie brać, a mama z tatą

straśnie go radzi widzom, ale ja nie.

Powiedziałak mu, ze się przódziej lato

zimom, a zima przódziej latem stanie,

niźli ja bedem jego. Więc się na to

ozgniewał i rzók, co on mnie dostanie,

hebaby w niebie miesioncek zaginon

abo Dónajec w górę się przewinon.



Miałoś tu do nas przyjechać na Gody,

tagek cię ino syćko wyglondała,

a tak mi było, jak rybce do wody,

jazek się sama do się głośno śmiała.

Ale już wsendyl potajały lody

i śnieg już w turniak wyginon bez mała,

a tobie nie mas jednako nikany,

mój złociusieńki i umiélowany.



Aniś nie pisał do mnie dawno. Może

jaka cię chorość nasła, mój jedyny,

abo co inse, od cego broń Boże!

Nie zabacujze tak swojej dziewcyny.

U nas som zdrowi w hałupie, niemoze

ino Jagnieska Bartkowej Maryny.

Niek cię Bóg strzeże i Najświętsa Panna

Ludźmirska. Twoja tu ostaję - Anna

[Gość: Ciupazka]

Som ześ tego fcioł: chlip, chlip, kap, kap, kapu kap , swiercki spod powały
same sie sujom, cemu...? jo sie pytom cemu...? Ka jako smata, dyć przecie
jesce kawał drogi trza nom przejść, nie cas na banowanie... Telo.Pozdr.

[Gość: !!!]

A w placzu wrazliwych
lacza sie serca swiata.
Lecz ani lzy ani serca
nic im nie pomoga

[Gość: Rumcajs]

Ach, nie szukajmy zapomnienia, pociech,
Zebow nie szczerzmy przekornie, wbrew fali,
W smiechu nad sily. Zmeczenismy w locie,
I najweselsi krzyzem na swiat padli,
I co najzywsi, dzisiaj sa umarli,
A najbarwniejsi, jak roze, przemarzli.
Byl czas radosci. A jest chwila taka,
Ze Bog nakazal placz. Wiec lepiej plakac.

[Gość: !!!]

Nic to, nic. Dusza zniesie wszystko, co znieść trzeba.
Wiemy to, od dzieciństwa się tego uczymy,
Że nie na to są gwiazdy, aby brać je z nieba.

O smutki ocieramy się, które jak dymy
W krąg się kładą; o boleść, co się chyłkiem czai
Za węgłem - żałobniki my i dróg pielgrzymy.

I już w końcu nie dziwne łzy i nikt nie tai,
Że nawet nie tak ciężkie, by go znieść nie można,
Jest życie. Przyzwyczai się myśl, przyzwyczai.

Jak rodzące się dziecię odbiera położna
Na świat przezorną dłonią, tak każdy dzień nowy
Cichymi dłońmi dusza przyjmuje ostrożna:

Wiedząc, że tu nie wieniec go czeka godowy,
Że rodzi się na boleść, znoje i znużenie,
Że go otoczą inne dnie smutne jak wdowy.

A jednak nie poskąpią mu słońca promienie
Złota swego ni łąka kwiecia, ni las śpiewu
Ptaków, ani tęcz cudnych chmury i marzenie.

Znoje, pot i tęsknota rodzą z swego siewu
Znoje, pot i tęsknotę wieczystą za zmianą,
Ale sen koi serce tchnieniem swego wiewu.

Wiemy to, od dzieciństwa uczym się co rano...
Aż w noc jakąś poczujesz, żeś się nagle o wiek
Postarzał i na głowie włosy ci powstaną...

Jeno w tej chwili jednej nie otwieraj powiek,
Nie patrz, nie pytaj: "czemu?", i niech Bóg cię strzeże
Pomyśleć jedno słowo, jedno słowo: Człowiek.

Bo zawrót głowy chwyci cię jak dzikie zwierzę
I zatoczysz się niby wariat-pijanica,
Rozszerzając źrenice w okropnej niewierze!

Bo w słowie tym ci błyśnie, jakby tajemnica
Dostojna i straszliwa, że na moc, wesele
I szczęście urodziła syna ziem-rodzica.

I że straszliwa, ślepa krzywda... - O, za wiele
Słów niebezpiecznych zna język ludzki! Zbyt łatwa
Jest mowa, chociaż iskry w niej śpią jak w popiele.

Uczym się wciąż i nawet drobna wie już dziatwa,
Że nie tak ciężkie życie, a łzy nie dziwota...
Jeno dzień dziś tak cudny i myśl mi się gmatwa...

Dzień ten nazbyt ma w sobie rozkoszy i złota,
Zbyt szczęśliwe się zdają dzisiaj drzewa w sadzie,
Wiatr, ptaki, dal i stare psy śpiące u płota.

I niebiosa, i fale z brzegami w naradzie -
...A może winne temu nocne oczy moje
Lub to, żem się urodził późno; w listopadzie.

Łzy są zbyt częste, aby rodzić niepokoje
W serću. Dusza przywyknie. Nie tak ciężkie życie...
Lecz czemuż na gościńcu tu stoję i stoję?...

Na przydrożnym kamieniu tym zaszedłem skrycie
Człowieka, co ukrytą miał twarz w dłonie obie.
Gdy odjął je, widziałem: łzy ciekły obficie.

W niejednym miejscu-m widział i w niejednej dobie
Płaczących. Dolę ludzką znieść można, choć smutna.
Łzy płyną w dzień narodzin, łzy płyną w żałobie.

Pieluchy niemowlęce i śmiertelne płótna
Z jednego lnu utkali niewiadomi tkacze.
Lecz nigdy mnie, jak dzisiaj, zgroza tak okrutna

Nie chwyciła na prostą tę myśl: człowiek płacze!

[meg_s]

> I cos specjalnego na rozlznienie:
>
> LIST HANUSI...


nareszcie mój ukochany Tetmajer - a już myślalam że tylko ja czytuję takie
niemodne kawałki

Baudelaire/Zwłoki

[willi2]

Czy pomnisz, moja luba, cośmy to widzieli
W ów letni ranek tak strojny w promienie?
Na zakręcie drożyny trup się ścieli;
A łożem jemu żwir i kamienie.

Nogi wznosząc do góry, jak w rozpusty szale,
Ziejące jadem to ścierwo gorące
Otwierało cynicznie i niby niedbale
Brzuch swój, skąd biły wyziewy trujące.

Słońce ciskało żarem na ową zgniliznę,
Jakby w płomieniach zgotować ją chciało
I naturze dać stokroć zwiększoną spuściznę
Materii niegdyś włożonej w to ciało.

Niebo patrzało w szkielet, co z ciała wyzierał,
Jak na rozkwitły kwiat w słońca promieniu;
Smród zasię tak cuchnący stamtąd się wydzierał,
Żeś się zachwiała jakoby w zemdleniu.

Roje much nad tym brzuchem brzęczały zmurszałym,
Skąd wylegały wciąż czarne gromady
Robactwa płynącego potokiem zgęstniałym
Wzdłuż tych żyjących łachmanów szkarady.

Wszystko to się jak fala pięło, zstępowało
Lub się miotało iskrzące od słońca,
Rzekłbyś, że tchnieniem wiatru nadęte to ciało
Ożyło znowu mnożąc się bez końca.

I muzyka płynęła jakaś stamtąd gwarna,
Jak wiatr szumiący pośród liści drzewa
Lub jak ruchem rytmicznym kołysane ziarna,
Które rolnik w przetaku swym przesiewa.

Formy się rozpływały, były jak sen mglisty,
Jak na sztaludze w pracowni malarza
Szkic jeszcze nie skończony, by pamięć artysty
Niepewna z trudem tylko go odtwarza.

Za skałami ukrytej, niespokojnej suki
Wzrok w nas utkwiony spoglądał straszliwie,
Bo czekała tej chwili, kiedy cielska sztuki,
Rzucone teraz, znów pochwyci chciwie.

- A jednak będziesz do tej ohydy ponurej
I ty podobna i pełna zarazy,
O gwiazdo oczu moich, słońce mej natury,
Kochanie moje, Aniele bez zmazy!

Zaprawdę będziesz taką, o wdzięków królowo,
Gdy już ostatnie wziąwszy sakramenta,
Pod bujnym legniesz kwieciem i trawą grobową,
By gnić, gdzie kości kryje ziemia święta.

Mów natenczas robactwu, moja piękna, blada,
Gdy pocałunki będzie wyżerać ci w grobie,
Że ja miłości mojej, która się rozkłada,
Treść i kształt boski wiernie chowam w sobie!

Wojaczek/Musisz Się Zawsze Róży Bać

[willi2]

Musisz się zawsze róży bać, która ustami
Jest rany, co się wewnątrz ciebie wciąż rozkrwawia

Bo, choć szukam, językiem cię nie umiem, naga:
Powiedz mi, że się boisz, uwierzę, że jesteś.

Że jesteś w sobie, ciału swojemu przytomna
- ciało jest okiennicą, skąd wiatr płochym gestem

bezwiednej dłoni wypchnąć może szybę krwi
- już w sąsiednim powiecie opadnie zamiecią

ognia, co noworodkom wypala oczy,
a oślepłe z rozpaczy matki wyłysieją.

Więc powiedz, żebym chociaż włosami usłyszał.
Niech chociaż skóra prędkim szeptem dreszczu powie

Wargom, czy jeszcze mieszkasz w tej grząskiej osobie;
Nim jeszcze nie przeciekłem przez nią całkiem, powiedz.

[Gość: !!!]

Gdy wam o pewnym szczęściu opowiadam
szeptem oddechu w ciekłe ucho krwi
wy mi krwią na to wybuchacie z gardła
przepalonego przez połknięty list

łzy, który do was posyłają straże
najdalej naprzód wysunięte: ócz
czujki, które się nie zdążyły zaprzeć
w okopie powiek za zasłoną snu.

I krew się z tlenem wiąże w rdzawą rdzę
na czarnej skórze porośniętej mchem
zrogowaciałej umyślnie szczeciny.

Linneusz idzie pod prąd czasu, aby
znów się urodzić i między owady,
ryby i słowa wpisać wasze imię.

[willi2]

I

Niebawem nas ogarnie wstrętny mrok i plucha.
Żegnaj, żywa jasności zbyt krótkiego lata!
Już jak przeczucie końca do mojego ucha
Łoskot zrzucanych polan z podwórza dolata.

Duszę spowija zima: gniew dyszący wściekle,
Dreszcze, trwoga, nienawiść i trud wymuszony,
I niczym słońce w swoim biegunowym piekle,
Serce się w blok zamienia zimy i czerwony.

Drżąc nasłuchuję stuku każdego polana:
Szafot wznoszony nie brzmi echem tak niemiłym.
Mózg mój jest niczym wieża, która od tarana
Niezliczonych uderzeń opada bez siły.

Ten monotonny łoskot coś mi przypomina...
Tak - to jest gwoździ w trumnę pośpieszne wbijanie.
Dla kogo? Wczoraj - lato, lecz niedługo - zima...
Ten tajemniczy hałas dźwięczy jak rozstanie.

II

Lubię twych długich oczu światło zielonkawe,
Dziś jednak nic mnie pocieszyć nie może,
I ani blask kominka, ani miłość nawet
Nie zastąpi mi słońca, co świeci nad morzem.

Lecz mimo to mnie kochaj! Miej serce matczyne
Nawet dla niewdzięcznika, nawet dla nędznika.
Kochanko-siostro, daj mi ciepła odrobinę -
Ciepła złotej jesieni lub słońca, co znika.

Na krótko! Już mogiła czeka lodowata!
Pozwól u twoich kolan, nim się czas odmieni,
Napawać się, żałując gorącego lata,
Ostatnim ciepłem żółtych łagodnych promieni.

William Blake

[willi2]

Tygrys

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
Jakiemuż nieziemskiemu oku
Przyśniło się, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

Jakaż to otchłań nieb odległa
Ogień w źrenicach twych zażegła?
Czyje to skrzydła, czyje dłonie
Wznieciły to, co w tobie płonie?

Skąd prężna krew, co życie wwierca
W skręcony supeł twego serca?
Czemu w nim straszne tętno bije?
Czyje w tym moce? kunszty czyje?

Jakim to młotem kuł zajadle
Twój mózg, na jakim kładł kowadle
Z jakich palenisk go wyjmował
Cęgami wszechpotężny kowal?

Gdy rój gwiazd ciskał swe włócznie
Na ziemię, łzami wilżąc jutrznię,
Czy się swym dziełem Ten nie strwożył,
Kto Jagnię lecz i ciebie stworzył

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
W jakim to nieśmiertelnym oku
Śmiał wszcząć się sen, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

(tłum. Stanisław Barańczak)


Tygrys

Tygrys, tygrys w puszczach nocy
Świeci blaskiem pełnym mocy.
Czyj wzrok, czyja dłoń przelała
Grozę tę w symetrię ciała?

W jakiej głębi i przeźroczu
Płonął ogień twoich oczu?
Czy moc Jego w skrzydłach grała,
Że dłoń płomień porwać śmiała?

Co za ramię kunsztem siły
Sercu twemu sprzęgło żyły?
I gdy serce bić poczęło,
Czyich stóp i rąk to dzieło?

Co za łańcuch, co za młoty,
Jaki piec lał mózgu sploty?
Na kowadle - czyj chwyt twardy
Śmiał ujarzmić twój gniew hardy?

Gdy gwiazd włócznie spadły z góry
I łzy trysły z każdej chmury,
Powiedz, czy ten sam Stworzyciel
W ciebie tchnął i w Jagnię życie?

Tygrys, tygrys w puszczach nocy
Świeci blaskiem pełnym mocy.
Czyj wzrok, czyja dłoń przelała
Grozę tę w symetrię ciała?

[Gość: !!!]

Świat zobaczyć w Ziarenku Piasku,
Niebo w Dzikiej Roślinie,
Nieskończoność uchwycić w ręku,
A Wieczność' w godzinie.
Rudzika w klatce uwięzienie,
Wprawia Niebiosa w oburzenie.
Gołębnik pełen gołębi,
Wstrząsa Piekłami do głębi.
Pies, który zdycha z głodu, s1użąc panu,
Jest zapowiedzią upadłości Stanu.
Koń cięty batem, kiedy w błocie tkwi,
Niebiosa wzywa, ząda Ludzkiej krwi.
Zająca upolowanego głośna skarga,
Włóknami Mózgu targa.
Gdy Skowronkowi skrzydło martwo zwisa,
Śpiew Cherubinów się ucisza.
Koguta do walki sposobienie,
W Słońcu wschodzącym budzi przerażenie.
Kiedy Lwy ryczą Wilki ujadają,
Dusze się z Piekieł wyrywają.
Błąkająca się Sarna po lesie,
Ludzkiej Duszy niepokój niesie.
Jagnięcia rzeź braterstwo wśród ludzi wypacza,
Lecz ono rzeźnickiemu nożowi wybacza.
Nietoperz cicho w Wigilię wyleciał
Z Mózgu człowieka, który Wierzyć nie chciał.
Sowy ponocny krzyk wyraża
Niewierzącego strach, co go poraża.
Kto skaleczy małego Strzyżyka,
Miłości Ludzi nigdy nie doczeka.
Kto Wołu rozmyślnie rozjuszy,
Serca Kobiety nigdy nie wzruszy.
Beztroski Chłopiec, gdy muchę zabije,
Przed zawiścią Pająka się nie skryje.
Kto dręczy elfa w Chrabąszcza postaci,
Ten w nieskończonej nocy się zatraci.
Gąsienicy na liściu, gdy widzisz pełzanie,
Matczyne nad sobą wspomnij zatroskanie.
Nie zabijaj Ćmy ani Motyla,
Bo bliska Sądu chwila.
Kto ćwiczy Konia w wojennym zaprzęgu,
Ten nigdy nie opuści Polarnego Kręgu.
Pies Żebrakowi, Wdowie kot pozostał,
Tyś z tłustym brzuchem się nie rozstał.
Komar, Co 1etnią swą piosenkę bzyczy,
By zebrać truciznę, na złą ślinę liczy.
Węża i traszki jady,
Są to spoconej Nienawiści ślady.
Trucizna żądła Pszczelego,
Od Artysty jest i Zazdrości jego.
Księcia Suknie, Żebraka Lachy zgrzebne,
Skąpcowi będą na worki potrzebne.
Prawda z intencją złą rzeczona,
Wśród kłamstw najgorszych będzie policzona.
Słuszna człowiecza Dola,
W której zawarta Radość i Niedola;
Jeżeli należycie to pojmiemy,
Bezpiecznie przez świat przejdziemy.
Radość z Cierpieniem dobrze są splecione,
Jako Odzienie dla Duszy natchnionej;
Pomiędzy każdym nieszczęściem i bólem,
Radość przewija się czule.
Od powijaków cenniejsze jest Dziecię
We wszystkich Ludzkich Krajach na tym świecie.
Razem narzędzia i ręce Zrodzone
Przez Umysł Rolnika złączone.
Ze Wszystkich Oczu Każda z Łez,
Później w Wieczności Dzieckiem jest;
Matka je tuli z miłością,
Obdarza napowrót radością.
Beczenie, Wycie, Ryk, Szczekanie,
To jak Skrzydłami w Niebo Uderzanie.
Gdy Łachmanom Żebraka Wiatr poniewiera,
Niebo na Szmaty się rozdziera.
Karabin lub Miecz w ręku Żołnierza,
Bezwładem w Letnie Słonce uderza.
Więcej jest wart Tułaczy Los Nędznika,
Niżeli Złota ma w ziemi Afryka.
Z rąk Robotnika Grosz wydarty,
Kupi i sprzeda Skąpca Grunty;
Jeśli dostanie wsparcie z nieba
To cały Naród kupi i sprzeda.
Kto z Wiary Dziecka robi pośmiewisko,
Z tego Starość i śmierć uczynią swe igrzysko.
Kto Dziecko do Wątpienia skłania,
Nad stęchłym Grobem wnet się słania.
Kto wiarę Dziecka ma w swej pieczy,
Triumfy Piekieł i Śmierci zniweczy.
Zabawy Dzieci, Dorosłych Rozsądek,
Dwu różnych Czasów to porządek.
Wypytujący z chytrą miną siedzi,
Sam jednak nigdy nie zna Odpowiedzi.
Kto odpowiada słowami Zwątpienia,
Ten Światło Wiedzy w mrok zamienia.
Najsilniejsza Trucizna kiedykolwiek znana,
Lauru Korona na skroniach Cezara.
Nic tak nie zdoła wykrzywić Człowieka,
Jak Pancerz, który go obleka.
Gdy Złoto i Klejnoty ozdabiają Pług,
Zazdrosna Sztuka niech się kłania w pół.
Rzeszota Grzechot lub Cykada Świerszcza,
Zwątpienie czyjeś wszem obwieszcza.
Znikomość Mrówki, Orla okazałość,
Objawia mętnej Filozofii małość
Kto Wątpi w to Co widzi,
Prośby twoje też wyszydzi.
Słonce i Księżyc, gdyby tak wątpiły,
Z nieba by zaraz ustąpiły
I w Namiętności możesz czynić Dobro;
Źle, gdy Namiętność rządzi tobą.
Kurwa i Kanciarz z Rządu przyzwoleniem,
Tworzą Narodu Przeznaczenie.
Krzycząca po ulicach Prostytutka
Dla ciebie, Stara Anglio, całun utka.
Zwycięzca Krzyczy, Pokonany Złorzeczy,
Anglii Karawanie, to jest taniec śmierci.
Każdej Nocy, Dnia każdego,
Ktoś Rodzi Się dla Życia Nędznego.
Każdego Dnia i każdej Nocy,
Ktoś Rodzi Się dla słodkiej radości.
Jeden dla słodkiej Rodzi Się radości,
Inny Się Rodzi dla Nieskończonej Nocy.
Łatwo w Kłamstwo Uwierzymy,
Gdy miast Przez Oko, okiem patrzymy.
Kto Urodzi Się w Nocy, tego Noc pochionie,
Choć Śpiąca Dusza we Światłości płonie.
Bóg Się Objawia,Bóg jest Światłością
Dla Dusz nieszczęsnych spowitych Ciemnością,
Ale Ludzki Przybiera Kształt,
Dla Mieszkających w Realności Dnia.

[willi2]

Londyn

Wśród ulic, które rój lichwiarzy
Wykupił wraz z Tamizą mętną,
Błądzę ? i widzę w każdej twarzy
Słabości i niedoli piętno.
Każdy głos, klątwa, krzyk urwany,
Płacz, którym Dziecko trwogę głuszy,
Dźwięczy w mym uchu jak kajdany
Wykute w kuźni ludzkiej duszy.
Gdy Kominiarczyk płacze z cicha,
Blednš kościołów ciemne ściany;
Kiedy żebrzący Żołnierz wzdycha,
Krwią spływa Pałac pozłacany.
Lecz w nocy słyszę też, jak z dala
Klnie młodociana Nierzšdnica:
Zarazą ślubne Łoże kala,
Jadem dziecięcą Łzę nasyca.

[Gość: !!!]

Echo z dna serce, nieuchwytne,
Woła mi: "Schwyć mnie, nim przepadnę,
Nim zblednę, stanę się błękine,
Srebrzyste, przezroczyste, żadne!"

Łowię je spiesznie jak motyla,
Nie, abym świat dziwnością zdumiał,
Lecz by się kształtem stała chwila
I abyś, bracie, mnie zrozumiał.

I niech wiersz, co ze strun się toczy,
Będzie, przybrawszy rytm i dźwięki,
Taj jasny jak spojrzenie w oczy
I prosty jak podanie ręki.

[Gość: Ciupazka]

Kaś orle mój?
w ozmgle siklaw wtulony
moze w myślach zrodzony
witos sie se mnom
hań w Holach.

Cy w kraśni dziwacnych chwil
kłanios sie dniom
i
cempis
jako pieron
co na ostrze turni
przysiod
wracos
by
zlecieć hań
pram
w dół
ku mnie.

Nazod wzbić sie w góre
skrzydłem obtrzeć o słonko
na ziem prasnąć
cień
wiatrem lecieć nad płaśniom pół
z dujawom w zapasy iść
gibkościom ramion.

Lecis
nie wiada ka...
tracis pióro
na znak
coby jo wiedzioł - ka
lot twój
ka ślak.

Wiersze

[Gość: !!!]

Poezja jest po pierwsze
Powietrza swiezego oddechem
Zapyleniem wiersza-kwiata
Pocieszeniem dla smutnego swiata
Dnia kazdego tworzeniem
Przemijajacym cichym wspomnieniem
Poezja jest po drugie
Tym krotkim wierszem w noce dlugie
Sloncem duchowym i ogrzewaniem marzen
Zrodlem niebianskich nadzwyczajnych zdarzen
Poezja jest po trzecie
Potrzebna ludziom na tym swiecie
Madrosci jest zrozumieniem
W kazdym zycia odruchu
W kazdym mysli wzlocie
I w odpoczynku
I w czola pocie
Zawsze i wszedzie
Teraz i gdy nas nie bedzie

[Gość: Rumcajs]

Jan Dlugosz "SZCZESCIE"

Szczescie? To promyk slonca,
to babie lato na wietrze,
szczescie - krokus blekitny,
Szczescie? Zadko zakwita...
Szczescie - pomornik zloty,
dojrzale klosy zboza,
pedzona wiatrem chmurka,
Morze - gdy cicho szepce,
smigla w locie jaskolka,
woda w ustach spragnionych.
Usmiech drogiej dziewczyny
i swiatek pochylony.

[Gość: !!!]

"Cyganska Dziewczyna"

Twoje wlosy sa strunami wiatru,
sniada skora pachnie ognisk dymem.
Gdy po pracy rzucasz buty w kat pokoju,
dokad biec chcesz Cyganska Dziewczyno?
W Twoim sercu jest tesknota drog bezkresnych,
mocny smak ma Twego ciala wino,
dzien za dniem sie budzi w oczu Twoich rosie.
O czym snilas Cyganska Dziewczyno?
W Twoich ustach krzyk bezglosnej skargi
na marzenia, ktore nie chca zginac.
Zagubiona wsrod znajomych twarzy,
kogo szukasz Cyganska Dziewczyno?
Kola zycia i cyganskich wozow
wciaz sie kreca w szarym pyle ludzkich zdarzen.
Czego trzeba szczescia czy odwagi,
by odjechac karawana marzen?

Drogi "!!!"

[Gość: Rumcajs]

Wielka radosc i zadume wywoluje w sercu naszym ow poetycki konterfekt.
Obligujemy do Waszmosc Pana(i) o eksponowanie tytulow i nazwisk ich tworcow,
gwoli wiekszey ekscytacji ducha i umyslow naszych. Rumcays von Cyperstein

[Gość: Rumcajs]

P.S. W duchu prosby naszey! Moje dotychczasowe ekshibicje sa autorstwa Marii
Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej + J.Dlugosz (wspanialy taternik, alpinista i
pisarz - niestety dawno Go nie ma miedzy zywymi)... Pozdr.Rumcajs

[Gość: Ciupazka]

...X X X ...

Autor: Fr. Bachleda-Ksiedzulorz w : Kocham Cię POLSKO!

Kwiotki,kwiotecki, kwiotuski
ozsypoł ktosi po trowie -
a one wesołe główki
zwyrtły ku mojim ocom:
tyn sie kołyse, tyn smieje,
hańtemu płatki migocom.

Kwiotki,kwiotecki, kwiotuski
to wej gazdówka honorno!
Z kwiotkami cłekowi nie zolno
ni w jednym dniu zywobycio...
Ten sie kolebie, ten kwieje,
tamten mi świercki osuso.

Kwiotki, kwiotecki, kwiotuski -
ba! - powiem więcej - kwiotusie!
Jakiez byłoby bez wos
naskie okpiśne zycie?!

Hej! - sarotki, leluje,
krokusy...

Hej! Telo. Pozdr.

[Gość: !!!]

Come So Far For Beauty - Za pięknem wędrowałem
(L.Cohen)


Za pięknem wędrowałem niejedną tracąc rzecz
Cierpliwość i rodzinę, nie podpisany wiersz

Myślałem, że sowita nagroda czeka mnie
Że piękno wnet odpowie na rozpaczliwy zew

Ćwiczyłem się w świętości na biednych łożąc wciąż
Lecz wieści o mych cnotach nie poruszyły go

Zmieniłem styl na srebrny, przywdziałem czarny strój
Tam gdzie się poddawałem, dziś pierwszy ruszam w bój

Napadłem na kasyno, syciłem żądze swe
I sam decydowałem co dobre, a co złe

Dziś słucha mnie niejeden, z porażek uczę się
Znam wartość przebaczenia i własnych zasług cień

Lecz piękna nie dotknąłem, zbyt ciężką rękę mam
Nie słucha mnie ta gwiazda, tę nagość ledwie znam

Za pięknem wędrowałem niejedną tracą rzecz
Cierpliwość i rodzinę, nie podpisany wiersz

tłum. Maciej Zembaty

[hanys_hans]

Pan Hilary"
Loto,tyro pan Hilary
Do dekla mu piere
Bo kaja ten boroczek posioł swoi brele.
Szuko w galotach, kabot obmacuje,
Przewraco szczewiki, psińco znajduje.
Bajzel w szranku i w byfyju
Tera leci do antryju.
"kurde" -woła-"kurde bele!
Ktoś mi rombnoł moi brele!"
Wywraco leżanka i pod nia filuje,
Borok sie wnerwio, gnatow już nie czuje.
Sztucho w kachloku, kopie w kredynsie,
Glaca spocona, caly się trzynsie.
Pieroński brele na amyn kajś wcisnyło
Za oknym już downo blank sie sciymniło
Do zrzadla oroz zaglondo Hilary-
Aż mu po puklu przefurgły ciary.
Spoziyro na kichol, po łepie sie puko,
Bo znejdly sie brele - te, co tak ich szukoł.
Czy to ni ma gańba? -Powiydzcie sami,
Mieć brele na nosie a szukać pod ryczkami.

[meg_s]

hanys_hans napisał:

> "kurde" -woła-"kurde bele!
> Ktoś mi rombnoł moi brele!"

1. nasze zdjęcia zginęły Ci jak Hilaremu brele
2. nie dostałeś żadnych zdjęć
3. nie chcesz od nas żadnych zdjęć
4. ...

mógłbyś raz odpowiedzieć konkretnie?

[Gość: """]

czy to chodzi o zdjecia kota?

[meg_s]

Gość portalu: """ napisał(a):

> czy to chodzi o zdjecia kota?

nie - piękny herb Gliwic do kolekcji herbów i zdjęcie ilustracyjne do wątku o
Deventerze, a trzecie razem z herbem było tak daaaaaawno, że już zapomniałam co
na nim było

[hanys_hans]

meg_s napisała:

> hanys_hans napisał:
>
> > "kurde" -woła-"kurde bele!
> > Ktoś mi rombnoł moi brele!"
>
> 1. nasze zdjęcia zginęły Ci jak Hilaremu brele
> 2. nie dostałeś żadnych zdjęć
> 3. nie chcesz od nas żadnych zdjęć
> 4. ...
>
> mógłbyś raz odpowiedzieć konkretnie?

Odpowiadoom koon´kretnie: od ciebie dostouech kartka na Ostern za kero piyknie
dziynkuja. Noo i Szwager pszisuou mi jedyn twooj uobrozek z herbym

mitglied.lycos.de/hanyshans/kolejny_herb.jpg
ale nic niyspoominou czy go moga opublikowac´.

pyrsk_hanys_hans

[meg_s]

hanys_hans napisał:

> Noo i Szwager pszisuou mi jedyn twooj uobrozek z herbym
> ale nic niyspoominou czy go moga opublikowac´.

hihi - to mamy na kogo zwalić
dzięki za konkretną odpowiedź
oczywiście, że posłałam ten herb głównie w celu zamieszczenia w "kolekcji"
herbów - a jak byłam z siebie zadowolona, że go wypatrzyłam - co drugi dzień
zaglądam do galerii "Herby" i "Fotki M" - a tu nic
pozostaje kwestia zdjęcia Emersona - może posłał na zły adres?

[hanys_hans]

meg_s napisała:

> hanys_hans napisał:
>
> > Noo i Szwager pszisuou mi jedyn twooj uobrozek z herbym
> > ale nic niyspoominou czy go moga opublikowac´.
>
> hihi - to mamy na kogo zwalić
> dzięki za konkretną odpowiedź
> oczywiście, że posłałam ten herb głównie w celu zamieszczenia w "kolekcji"
> herbów - a jak byłam z siebie zadowolona, że go wypatrzyłam - co drugi dzień
> zaglądam do galerii "Herby" i "Fotki M" - a tu nic
> pozostaje kwestia zdjęcia Emersona - może posłał na zły adres?

Galerjo uzupeunioono! A teroski wiersyk bo nachytoomy!

"Murzinek Bambo"
W Africe miyszko Bambo, Murzinek,
Blank czorny, mały lokaty synek.
Czorno mo matka, łojca czornego,
Ujka i ciotka, dziadka i ...kozdego.
Mo piykno chałpa - by ja zbudować
trza mieć patyki, deski i trowa.
Bo przeca lepszyj chałpy nie trzeba
Jak sie rok caly hyc leje z nieba.
Bestoż to sagie sa Afrykony
I mało kery je łobleczony.
Bestoż fest dużo se uszporuja
Bo czopek, mantli...nic niy kupuja.
Bambo Murzinek to madry synek....

[Gość: Bronek]

No i z piyknych wierszy zrobiyły sie fraszki
Bestoż tyż zaproszom na take igraszki.

www.echoslonska.com/forum2

[hanys_hans]

Gość portalu: Bronek napisał(a):

> No i z piyknych wierszy zrobiyły sie fraszki
> Bestoż tyż zaproszom na take igraszki.
>
> www.echoslonska.com/forum2

"Zuoty pierscioonek zakosiyu Broonek z wystawy,
za tyn pierscioonek posiedzi teros do sprawy..."

[Gość: Bronek]

Stare szlagry durś som piykne
Ale zowdy to niy styknie
Trza zrymować coś nowego
Chyć sie za to tyż kolego.

[elias21]

GRY PANA COGITO

Wezwany do spłacenia długu duszy
Pan Cogito idzie na cmentarz

Właściwie idzie powoli czasem zatoczy nim wiatr
Jest tak delikatny tak uśmiechnięty bezradny
Dzieci stojące przy bramie rzucają w niego patykami
Bawiąc się w berka sprawdzają jak głębokie ma kieszenie
Pan Cogito lubi dzieci i daje im anyżowe cukierki

Patrząc w oczy
Zaciska pięści
Mówi: Wybierz

Choć wie że w każdej ma cukierka
Dziecko robi kółko z ust i sapie
Pan Cogito lubi skupienie
I samotne wędrówki po pustyniach rozumu
Mówi po cichu o swoich grach:

Gra we Freuda stała się patologią
Dokładanie kostek do słów umarłych - rubikiem
Gra w cierpienie i odwagę przypomina tunel wąską ścieżkę
Znudzona nadzieja zabrała swoją sześcioramienną gwiazdkę
Zamieszkała na giełdzie minerałów konkretnych

Po jałowych grach Pana Cogito zostały zasady:
Po pierwsze - ciemnym błękitem sklepione niebo
Poi drugie - szerszenie lecące nad skoszoną trawą łąki
Po trzecie - zmęczone Słońce w czarnych gałęziach
Wreszcie rytm oddechu

W końcu została mu jedna gra
Podglądanie - ma proste reguły
Wystarcza pamięć i doświadczenie
W parującym od wilgoci cmentarzyku
Pan Cogito podgląda cienie pijących grabarzy

[hanys_hans]

Auf dem Berge Kriwowatschich
großes Baum gewachsen chat sich
grin und blau von Aangesicht
und sich cheißt Vergießmeinnicht

(FELIX KONDZIOLKA)

[hanys_hans]

Wenn sich Antek mal besauft,
gleich kommt seine Frau gelauft,
nimmt sich Paplik von dem Hoslik
und verhaut das arme Joslik.