Wiosenny

[cambria1.2]

wiersz Tuwima. Nie był przyjęty z zachwytem, przynajmniej nie przez wszystkich...

[cambria1.2]

Gro­ma­dę dziś się po­chwa­li,
Po­chwa­li się zbie­go­wi­sko
I mia­sto.
Na ryn­kach się sto­sy za­pa­li
I buch­nie wiel­kie ogni­sko,
I tłum na uli­cę wy­le­gnie
Z ką­tów wy­peł­znie, z nor wy­bie­gnie
Świę­to­wać wio­snę w mie­ście,
Świę­to­wać jur­ne świę­to.
I Cie­bie się po­chwa­li,
Brzu­chu w bio­drach sze­ro­kich,
Nie­wia­sto!

Za­chy­bo­ta­ło!

[leziox]

Tuwim najwyraźniej tego dnia albo nie dopił, albo wypił za dużo.

[cambria1.2]

Nie, odrzucił poezję.

[leziox]

Kto go tam wie, musiały w nim nieźle uczucia buzować tego dnia, gdy to pisał. No ale tego się nigdy nie dowiemy.

[cambria1.2]

Takich szczerych niepoetyckich wierszy napisał sporo.

[leziox]

No bo Tuwim to był Tuwim.

[cambria1.2]

A teraz Słonimski o wiośnie:

Już wam nie będę pła­cił śpie­wem,
Czu­ję pod nogą twar­dy grunt!
I gnie­wem
Za­chły­śnie się mej pie­śni bunt!

Ja, com żył za­wsze jeno echem,
Na wpół ukry­ty w cie­niu krat,
Od­de­chem
I chci­wą żą­dzą chło­nę świat.

Sły­szę w sa­pa­niu lo­ko­mo­tyw
Rytm hek­sa­me­tru, w świ­stach kół
Gra mo­tyw,
Co stro­fy pęd ha­mu­je wpół.

W dak­ty­le, jam­by i tro­che­je
Zle­ję gwar mia­sta, męt­ny szum,
Sza­le­ję!
Jak stro­fy wier­sza, po­pchnę tłum.

O, ze mną, ze mną, ciem­na zgra­jo!
Jak­żeś mi pięk­na, kie­dy w krąg
Pa­da­ją
Wię­zy z osła­błych two­ich rąk.

Niech z ję­kiem mia­sta się roz­pęk­ną,
Niech miecz twój się­ga aż do trzew,
I pięk­no
Zmie­ni się w cia­ło, zmie­ni się w krew!

Wart­ko i szyb­ko w pęd sto­krot­ny,
W ryt­micz­ne kar­by ujmę skok
Za­wrot­ny
Aż w tań­cu runę z wami w mrok!

Po chmur­nych mę­kach wy­tę­że­nia
W roz­kosz was krwi­stą, strasz­ną pchnę
Speł­nie­nia,
Co my­śli w bia­łej nu­rza mgle,
Pada – za­pa­da w mrok omdle­nia.

III
Z praw­dzi­wym ża­lem sło­wa te kre­ślę.
Do­syć po pol­sku, do­syć pi­sa­łem!
Wszyst­ko, co czu­łem i co cier­pia­łem,
Wszę­dzie na świe­cie ogrom­nym, ca­łym.

Chcę dziś pi­sać po grec­ku!
Chcę dziś pi­sać po fran­cu­sku,
Chcę dziś pi­sać po nie­miec­ku,
Chcę dziś pi­sać po tu­rec­ku,
Po wło­sku, chiń­sku, po ru­sku!

Czar­nym Ara­bom znad Eu­fra­tu
I lu­do­żer­czej w Za­mbe­zi sek­cie
Chciał­bym po­wie­dzieć, tak jak brat bra­tu,
Sło­wa w ich wła­snym dzi­kim dia­lek­cie.

Śpie­wać po szyn­kach w noce pi­ja­ne,
W por­tach la­tar­ni, gdzie ty­siąc gore,
Chin­kom, dziew­czyn­kom spod Sin­ga­po­re,
Sło­wa zna­jo­me a nie­spo­dzia­ne!

Żal mi dni, któ­re prze­szły, ża­łu­ję
Lat już mi­nio­nych, wie­ków, stu­le­ci –
Myśl moja rą­cza cwa­łu­je, leci.
Słoń­ce śmie­ją­ca w bie­gu ca­łu­je!

Spło­szy­łem ru­chem oto sto sło­ni,
Co z ma­je­sta­tem nio­sły lek­ty­ki –
Okrzy­ki! Tu­mult wsta­je i dzi­ki
Nie­wol­nik czar­ny chwy­ta się bro­ni.

Sło­niom w ró­żo­we pcha­ją pa­chwi­ny
Strza­ły za­tru­te, pa­da­ją w trza­sku
Bur­nu­sy bia­łe, per­ły, ru­bi­ny,
Sre­bro i zie­leń ta­rza się w pia­sku.

Wszę­dzie was wi­dzę dziś, czar­ni lu­dzie,
Bra­cia, o bliź­ni, oby­wa­te­le!
Z wami wszyst­ki­mi dziś się po­dzie­lę,
Po­wiem wam wszyst­kim sło­wo o cu­dzie.

Oj­czy­zna moja wol­na, wol­na...
Więc zrzu­cam z ra­mion płaszcz Kon­ra­da.
Oj­czy­zna w wię­zach już nie bia­da,
Dźwi­ga się, wzno­si, wsta­je wol­na.

Na cóż mi zbęd­nych słów apa­rat,
Któ­ry­mim szar­pał rany two­je?!
By cie­bie zbu­dzić, już nie sto­ję
Nad two­im tru­pem jako Ma­rat.

Po­ezjo, ty­żeś na kur­ha­ny
Ka­za­ła klę­kać, ją­trząc ranę,
Wo­dząc przed oczy roz­ko­cha­ne
De­li­je, pasy i żu­pa­ny.

I cóż mi zro­bić te­raz z mową,
Któ­ra, zbłą­ka­na w tej ma­nie­rze,
W pa­wę­że bije i pu­kle­rze,
Oj­czy­znę wzy­wa: wstań na nowo!

Od­rzu­cam oto płaszcz Kon­ra­da:
Nie­wo­la lu­dów nie roz­nie­ca
Pło­mie­nia ze­msty! – Pu­sta heca!
Gdzie in­dziej ża­giew moja pada!

[cambria1.2]

I jeszcze tytuł - Czarna wiosna.

[cambria1.2]

Idealnie na tę porę - Białoszewski!

Nie chcę sprawdzać w rocznice
Kogo ani siebie

sprawdzanie swojej historii
na miejscu
nie trafia do siebie

czas, wieczność bezstronna
nie ma nic do rzeczy

w jednym człowieku
gubi się wieczność

a między dwoma przez wieki
może zahaczyć się
ta sama chwila

[cambria1.2]

No i jeszcze o wiośnie:

za wiosennym podmuchem
poczułem się
pół-duchem
pół-dupem

[cambria1.2]

wiosna jasna
jak cholera
działa na mnie
katrupiąco

[cambria1.2]

zimy nie lubię
wiosny nie lubię

po co mnie jeszcze
trzyma na czubie
moja gałąź?

[cambria1.2]

biernie
wynurzam się z bloku
na goły chodnik

blada wiosna
przezroczysta

jestem stare palto!

pręd-ko do swojego bunkra
na dziewiąte piętro

[cambria1.2]

Kochacie siebie na wiosnę?
bo ja nie

[cambria1.2]

wiosną we mnie dmuchło
na zdechło

[1999_chyba]

piękne haiku (trochę depresyjne)
warte zacytowania

cambria1.2 napisała:

> biernie
> wynurzam się z bloku
> na goły chodnik
>
> blada wiosna
> przezroczysta
>
> jestem stare palto!
>
> pręd-ko do swojego bunkra
> na dziewiąte piętro
>

[cambria1.2]

• Elżbieta Adamiak - No i co, chyba wiosna

[leziox]

I tak można płuca sobie wykrzyczeć.
Takie wołanie na puszczy.
Nic, tylko się upić.
Cisza. Cisza. Cisza.

[cambria1.2]

Ciiiiii

[leziox]

Gdy nikt nic nie pisze
Cisza się w uszy wdziera
Aż głośno przez to dyszę
Poskarżę się do premiera.

[cambria1.2]

Koniecznie!!

[leziox]

A może to po prostu wina Tuska?

[cambria1.2]

In vino veritas...

[leziox]

I tak nie ma się z kim napić...

[leziox]

Tylko jak na święta, niebywały wysyp reklam.
Ciekawe ile oni się nasprzedają bezrobotnym.

[cambria1.2]

Teatr za darmo. Kino raczej.

[leziox]

I jedno i drugie zamknięte.
Aktualnie mamy teatr jednego aktora.
Reszta jako suflerzy.

[cambria1.2]

I jeden halabardnik...

[leziox]

Krążą wieści, że to tylko ratlerek, ale aż tak dobrze to ja się na tym nie znam.

[cambria1.2]

Nie, to niezbędnik.

[leziox]

Coś w rodzaju piórnika*?

[cambria1.2]

Raczej scyzoryka.

[leziox]

Scyzoryk to takie coś udające nóż?