Roboty i robole

[diabollo]

Tadeusz Jasiński

Dała przykład nam Korea jak pracować mamy.
Mija właśnie 5 lat od czasu gdy wraz z bankiem inwestycyjnym Lehman Brothers padła na pysk nie tylko gospodarka świata, ale przede wszystkim neoliberalna recepta na świetlaną przyszłość.
Co mądrzejsi ekonomiści w rodzaju Sachsa przechrzcili się na zmodyfikowanych zwolenników udziału państwa w trzymaniu niewidzialnej ręki rynku za rękę. Szejnfeldy i Balcerowicze na to wszystko są zaimpregnowani. Powtarzają mantry sprzed 20 lat i zaklinają rzeczywistość. Pierdolenie typu „Najlepszą polityką przemysłową jest jej brak” poza Polską wzbudza wśród ekonomistów uśmiech politowania.
Tymczasem prawda jest dla neoliberałów bolesna. Historia pokazuje, że na ekonomiczną niezależność wybijają się tylko ci, za którymi murem stoi państwo. Rozpieprzona w drzazgi po wojnie Japonia rzuciła się początkowo w wolny rynek. Dostała po łapach i zaczęła wspierać to, co według rządów miało państwu zapewnić przyszłość. Ulgi, dofinansowania, zwolnienia i inne działania, które w prawdziwym liberale wywołują obrzydzenie, zaczęły skutkować już po kilku latach. Jeszcze pół wieku temu „japońszczyzna” była synonimem nietrwałego, ale taniego badziewia. Na początku lat 70. japońskie samochody i motocykle gwarantowały comiesięczne wizyty w serwisie. A jednak na początku lat 80. Wałęsa nie chciał budować drugiej Irlandii, Grecji czy Włoch, ale właśnie Japonię. Po 30 latach inwestowania - kraj Kwitnącej Wiśni stał się marką.
Z pewnym opóźnieniem tą drogą podążył Tajwan, a potem kraj, który pół wieku temu był klasyfikowany pośród potęg ekonomicznych typu Burundi czy Botswany. Kraj o nazwie Korea Południowa. Ponad ćwierć wieku zajęło jej dogonienie w połowie lat 80. Polski.
I to mimo to, że rządzili tam źli generałowie, a jedyne, co docierało stamtąd do nas, to kolejne napierdalanki studentów z wojskiem i policją.

Przemysł państwowy głupcze
Kapitalistyczna Korea miała wtedy gospodarkę podobną do naszej. Dominowały w niej parapaństwowe firmy giganty, czyli czebole. Czebole zajmowały się produkowaniem wszystkiego i eksportowaniem tego za wszelką cenę. Tyle że Korea eksportowała na cały świat, a my głównie do krajów RWPG. Korea miała dostęp do najnowszych zdobyczy technologii komputerowej. My niekoniecznie, bo obowiązywało embargo na transfer informatyki dla sojuszników ZSRR.
Przy takim samym PKB w roku 1985 Koreańczyk zarabiał na godzinę jednego dolara. My według czarnorynkowego kursu zarabialiśmy co prawda dolara dziennie, ale peerelowskie ceny na szczęście nie miały nic wspólnego z notowaniami wolnorynkowymi. Gdyby zestawić wartość siły nabywczej tam i tu, wyszłoby na jedno. Władze PRL do końca traktowały zresztą ten kraj jako biedę z nędzą. Jeszcze w roku 1989 wyroby z Korei miały zerową stawkę cła przynależną krajom Trzeciego Świata! Miały, choć nad Wisłę trafiały tysiącami magnetowidy i telewizory marki Lucky i Gold Star.
Ale i na Koreę, i na Polskę spłynęła demokracja. W Korei rządy wybrane w demokratycznych wyborach są od 1987 r., u nas od 1989. Koreańczycy nie mieli Balcerowicza, nie miał więc kto rozparcelować czeboli, które kwitły w najlepsze. Koreańskie produkty zaczęły być rozpoznawalne na świecie, a koreańskie firmy zaczęły inwestować za granicą. W Polsce pojawiło się Daewoo, a z nim leganza, nubira, matiz i tico.
Dzięki inteligentnym posunięciom rządów odreagowywaliśmy komunizm i rozwijaliśmy twórczo koncepcję międzynarodowych bazarów i „szczęk” ulicznych. Korea okazała się przykładem sukcesu (wyznawcy Balcerowicza o słabych nerwach lepiej niech opuszczą resztę tego akapitu) gospodarki planowej. Kolejne południowokoreańskie plany 5-letnie – szósty z lat 1987-1991 i siódmy z lat 1991-1996 – zakładały rozwój elektroniki i nowych technologii. Na inwestycje przeznaczano ponad jedną trzecią PKB rocznie. U nas cieszono się, gdy powstawała kolejna montownia do skręcania przywiezionych zza granicy podzespołów.

CDN...

[diabollo]

Elektronika głupcze
Faktem jest, że koreański wzrost odbywał się kosztem obywateli, których płace rosły wolniej niż dochód przedsiębiorstw i państwa, a od których wymagano zapieprzania po kilkanaście godzin dziennie. Zresztą zostało im to do dziś. Koreańczycy we wszystkich rankingach pracowitości wciąż są na czele. I to mimo że ichniejsze bezrobocie na poziomie 3,4 proc. oznacza, że kto chce, ten pracuje. Tyle że już nie za miskę ryżu. Z poziomu takich samych zarobków jak my przed 28 laty Koreańczycy wybili się na miesięczne dochody ok. 3 200 dolarów. Nasi, mimo że w pracowitości gonią koreańców w zestawieniach światowych, kasują co miesiąc jedną trzecią tego, co oni.
Kryzys azjatycki lat 1997-1998 zniszczył Koreę opartą na rozwoju przemysłowym, eksporcie i taniej sile roboczej, ale powołał do życia Koreę opartą na innowacyjności.
W 2010 r. Korea Południowa zgłosiła ponad 170 tys. patentów, podczas gdy Polska zaledwie 3430.
Rzecz jasna większość patentów to kombinacje związane z informatyką. Po prostu w czasie gdy my debatowaliśmy, czy cukier ma być polski, a esbeccy siepacze z urzędów paszportowych godni są otrzymywania emerytur, rząd koreański wsparł budowę sieci światłowodowych między największymi miastami, a potem zachęcał firmy, instytucje i obywateli do korzystania z internetu m.in. przez organizację kursów internetowych dla osób w starszym i średnim wieku. U nas urząd skarbowy postponował Romana Kluskę z Optimusa, a w Korei w 2004 r. powstał 5-letni plan rozwoju sportu elektronicznego i branży gier sieciowych, a 2 lata później ustawa o przemyśle gier komputerowych. Producenci rozrywkowego oprogramowania dostali wysokie ulgi podatkowe, a nagrody dla zwycięzców w sporcie elektronicznym obciążone zostały znacznie niższym podatkiem niż w przypadku gier tradycyjnych. Polski rząd w tym czasie likwidował hazard w sieci.
Przez 20 kilka lat radosnego polskiego liberalizmu Korea odjechała od nas o lata świetlne. PKB na łeb ma 2 razy większe. Samsung, LG, KIA czy Hyundai to uznane marki. My mamy Wałęsę i Jana Pawła II.

Wiedza głupcze
Mamy też 2-milionowe bezrobocie, mimo spierdolenia za granicę 1,5 miliona rodaków. Mamy uczelnie kształcące dla papierka, mamy szkoły, w których nie wykorzystuje się tego, co zgotował los, czyli zwiększenia efektywności nauczania z powodu mniejszej liczby dzieci w klasach. Klasy, zamiast liczyć po 20 uczniów, mają mieć ponad 30. Bo to efektywniejsze, a i na etatach nauczycielskich można zaoszczędzić. A pracownik do montowni lub kserowania dokumentów w korporacji za 1600 zł miesięcznie nie może być zbyt przemądrzały.
Tymczasem Korea nie osiągnęłaby tak długotrwałego wzrostu gospodarczego, gdyby koncentrowano się jedynie na wykorzystywaniu atutu taniej siły roboczej. W obliczu stopniowego wzrostu kosztów pracy rząd inwestował w rozwój wiedzy. Na początku głównie w szkolnictwo podstawowe i sprowadzanie technologii z zagranicy, z czasem w szkolnictwo wyższe oraz badania naukowe. Według analizy Banku Światowego akumulacja wiedzy była głównym wkładem do długookresowego wzrostu gospodarczego Korei Południowej.
O akumulacji polskiej wiedzy niech zaświadczy ranking innowacyjności krajów UE. Pod uwagę bierze się 24 czynniki - od zasobów ludzkich, czyli liczby nowych absolwentów studiów doktoranckich, poprzez liczbę zagranicznych studentów, liczbę publikacji naukowych w najlepszych pismach, poprzez wydatki państwa i firm na badania i rozwój, a skończywszy na udziale przedsiębiorców w tworzeniu innowacyjności. Państwa dzieli się na 4 grupy: liderzy innowacji, kraje doganiające liderów, umiarkowani innowatorzy oraz innowatorzy o skromnych wynikach. W tym roku jesteśmy w grupie „innowatorzy o skromnych wynikach”.
Choć w Polsce wydatki na naukę są o ponad połowę mniejsze niż unijna średnia, to nie one zaważyły na kiepskiej pozycji kraju. W dupę daje współpraca firm z nauką, jakość badań prowadzonych na uczelniach i w ogóle podejście do przedsiębiorczości.
Skoro polski przemysł opiera się na taniej sile roboczej, to brak innowacyjności jest niejako wpisany w gospodarkę. Rozumieją to doskonale uczelnie, które udają, że uczą, oraz studenci z pokolenia wytnij-wklej, udający, że studiują. Biznes jest jak woda - zajmuje najpłytsze nisze i rozwija się w strefach najmniejszego oporu. Gdyby koszty pracy w Polsce były porównywalne z kosztami pracy na Zachodzie i konkurencja oparta na pracy kupowanej za cenę zasiłków była już niemożliwa, szybko by się okazało, że w rankingu innowacyjności jesteśmy dużo wyżej. Jednak na razie, polscy przedsiębiorcy bardziej przypominają nadzorców niewolników niż inteligentną klasę średnią.
Co z tego, że Polacy odkryli technologię niebieskiego lasera, co z tego, że wymyślili coś, co będzie przyszłością elektroniki, czyli tani sposób produkowania płatków grafenu. Zamiast dać takim gościom kaskę i rozpocząć produkcję, rząd wolał subwencjonować spółki giełdowe budżetowymi środkami poprzez OFE. To było cacy, bo wspierało wolny rynek, a finansowanie nowoczesnego polskiego przemysłu byłoby grzechem rozrzutności. I dlatego zamiast sprzedawać - kupujemy. Zamiast wytwarzać - montujemy. Zamiast zarządzać - kserujemy.

Robotyka głupcze
W Polsce używa się wielokrotnie mniej robotów niż w krajach z konkurencyjnymi, nastawionymi na eksport gospodarkami. To charakterystyczne dla gospodarek dysponujących tylko tanią siłą roboczą.
Z danych wynika, że liczba robotów na 10 tysięcy pracowników w Polsce wynosi 14, podczas gdy średnia światowa to 55, a unijna - 77. Najwyższe wskaźniki są w Korei Południowej – 347. A mimo to bezrobocie tam nie istnieje.
Mało tego, Korea wciąż kupuje mnóstwo robotów przemysłowych, bo tamtejsza władza daje na nie ulgi podatkowe w ramach długoterminowej strategii gospodarczej.

Sukces głupcze
Nasze rządy trzęsą tyłkiem na myśl, że mogłyby zrobić coś, co nie spodoba się zachodnim inwestorom, coś, co spowoduje spadek konkurencyjności polskiej gospodarki. To kolejna idiotyczna mantra. Wszystkie dane pokazują, że pieniądze inwestorów lokowane są głównie w największych gospodarkach. I to w takich, gdzie zarobki są kilkakrotnie wyższe niż u nas. Nasi publicyści leją krokodyle łzy, gdy do Polski nie wchodzi kolejna montownia, bo nie uzyskała znacznego upustu podatkowego.
Może zatem ci sami publicyści wytłumaczą, po jaką cholerę ktoś inwestuje w Korei. Przecież praca jest tam droga. Niskie bezrobocie nie pozwala na wynegocjowanie stawek minimalnych, a wpływ państwa na gospodarkę jest olbrzymi. Co to za idioci inwestują tam rok w rok co najmniej 10 mld dolarów, ostatnio niemal 14?
Wkładają tę kaskę w realne biznesy, a nie na ruletkę giełdową. I to mimo że obok jest kolejne eldorado inwestycyjne, czyli Chiny.
Gdy Wałęsa mówił o drugiej Japonii, o potężnej Korei nikomu się nie śniło. Od tej pory my szliśmy pieszo, a Koreańczycy uciekali hyundajem. My ślizgaliśmy się na utopiach Miltona Friedmana, oni odlatywali, planując kolejne 5-latki gospodarcze. Oni są w XXI wieku, my tu, gdzie zawsze...
TADEUSZ JASIŃSKI


www.nie.com.pl/39-2013/roboty-i-robole--
Religia jest dla ludzi bez rozumu.
/Józef Piłsudski/

[diabollo]

www.nie.com.pl/39-2013/roboty-i-robole

[oby.watel]

Należy rozumieć, że mowa o Korei Południowej, a nie Północnej, w której cały przemysł jest państwowy.

Koreańskie czebole wyruszyły na podbój świata, polskie nie wyruszyły, boi pod światłym kierownictwem kolesi nie mają pieniędzy na bilet.

Kolejne południowokoreańskie plany 5-letnie – szósty z lat 1987-1991 i siódmy z lat 1991-1996 – zakładały rozwój elektroniki i nowych technologii.

W jednym Polska przypomina Koreę. Tak jak i ona postawiła na naukę. Z tą różnicą, że nie bzdetów, jak jakieś fizyki, chemie czy biologie molekularne, ale prawdziwej wiedzy o bogu wszechmogącym, synu jego jednorodzonym oraz duchu świętym. No i Polska Stolicę Apostolska ma w Konstytucji, a Korea nie.

Dzięki bogu nasz światły rząd nie obiecuje drugiej Japonii, tylko ją wciela w życie. Niedługo więc Polska będzie jak Japonia zadłużona na ponad 200% PKB. I — jak Japonia — także u Japończyków.

Hosanna!

[uff.o]

no tak, jak zwykle nie zwykle, ekstrema nie prowadzi do niczego dobrego, czy to w ekonomii czy w religii, czy w miłości. Pazerność i fundamentalizm, liberalny czy socjalny, czyli abstrakcyjna wyższość jednego systemu nad drugim, to chorobowe stany. Na szczęście wszystko w naturze dąży do równowagi przeciwieństw. I od natury wypadałoby się tu czegoś nauczyć. Tu jest ukryta sztuka szczęśliwości. Trochę egoizmu, trochę altruizmu. Trochę swobody, trochę dyscypliny. Trochę samo-dyscypliny, trochę swawoli. Regulacji, deregulacji. Problemem jest tylko zdolność do zachowywania czujności kiedy jak reagować, lub nie reagować, wprowadzać regulacje, państwową kontrolę, czy ją zmniejszać. Wszystko w danym indywidualnym kontekście rozwojowym, historycznym, kulturowym, danego społeczeństwa. Przyjmować a priori, konieczność zawsze-obecnej ingerencji państwa w biznes, może mieć pozytywny wpływ, ale na dłuższą metę, może właśnie osłabiać siłę i niezależność jednostki przyzwyczajającej się do spolegania na bożku państwowym, i prowadzić do pasywności umysłowej, a w konsekwencji do tyranii Państwa. Innymi słowy, nawet najlepsza potrawa może się stać obrzydliwą kiedy spożywa się ją za często. Po prostu nie po prostu elita musi być czujna, poza dogmatycznym stosunkiem względem używania różnych technik ekonomiczno-politycznych by polepszać byt społeczny, i utrzymywać jego optymalny rozwój. Tu jest istotny problem, ażeby wyzbyć się dogmatycznego stosunku do stosowania jakichś systemów technik politycznych czy ekonomicznych w sposób religijny, być zawsze otwartym, zdystansowanym, a jednocześnie mieć głównie dobro narodu jako wspólnoty jednostek na widoku, jako naczelny cel. Jeśli elity będą miały taki stosunek do władzy i siły polityczno-ekonomicznej, to wówczas i owoce ich zmagań będą dążyć w tę stronę. Ale żeby wykształcić taką elitę, elita intelektualna, artystyczna, kulturalna, naukowa musi zaszczepić w społeczeństwie taką wolę i świadomość stworzenia i posiadania takiej elity.

[oby.watel]

Dla jednych władza to służba, to obowiązek w pierwszym rzędzie nakarmienia poddanych. Dla niewolników władza to zniewolenie poddanych i dostatnie życie własne, własnej rodziny i własnych kolegów. Gdyby komuniści zamiast pozorować walkę z kościołem poszli z nim na całkowitą współpracę, rządziliby nadal. Wystarczyło zamiast sprawiać pomniki Leninowi stawiać pomniki Jezusowi, a w szkołach i urzędach zamiast portretów dygnitarzy partyjnych wieszać święte obrazki i krzyże, jak dziś. Wałęsę tłum by rozszarpał, gdyby spróbował na ten święty ustrój podnieść rękę. Hitler w porę zrozumiał, że z klerem nie wygra, więc go kler wspierał z całych sił gorliwie heilując, a papież błogosławił. Gdy polscy księża gnili w obozach i tracili życie hierarchia sobie zbytnio nie krzywdowała widząc w okupancie zbawcę i wysłannika niebios.

[uff.o]

473.
Socyalizm i jego środki. —

Socyalizm jest fantastycznym bratem młodszym prawie już wymarłego despotyzmu, po którym objąć chce dziedzictwo: jego więc dążenia, w najgłębszem rozumieniu, są reakcyjne. Albowiem pożąda on pełni władzy państwowej, jaką tylko despotyzm kiedykolwiek posiadał, ba, przewyższa wszystko, co istniało przez to, że dąży do formalnego unicestwienia indywiduum: jako że to wydaje mu się nieusprawiedli wionym zbytkiem natury i powinno być przezeń poprawione na pożyteczny organ społeczny. Wskutek swego pokrewieństwa ukazuje się zawsze w sąsiedztwie nadmiernego rozwoju władzy, niby stary typowy socyalista Plato na dworze tyrana sycylijskiego. Życzy on sobie cezaryzmu tego stulecia, (a w pewnych warunkach nawet go popiera) ponieważ, jak to powiedziałem, chciałby być jego spadkobiercą. Lecz nawet to dziedzictwo nie wystarczyłoby do jego celów, jemu potrzeba najbardziej niewolniczego ukorzenia wszystkich obywateli przed państwem tak absolutnem, jakiego nigdy jeszcze nie było; i ponieważ nie może już zgoła liczyć na dawny religijny pietyzm względem państwa, raczej mimo woli musi ustawicznie pracować nad usunięciem go — pracuje bowiem nad usunięciem wszystkich państw istniejących, — i tak tedy może mieć nadzieję istnienia tylko przez krótki czas, tu i ówdzie, zapomocą krańcowego terroryzmu. Dlatego też przygotowuje się w milczeniu do panowania za pomocą terroryzmu, i wbija napół wykształconym tłumom wyraz »sprawiedliwość«, niby gwóźdź w głowę, żeby je do reszty (potem, kiedy te niemało już ucierpiały od wykształcenia połowicznego) obrać z rozumu i zaopatrzyć w czyste sumienie do nieczystej gry, jaką mają odegrać. — Socyalizm może służyć do tego, żeby w sposób prawdziwie brutalny i uderzający pouczyć o niebezpieczeństwie nagromadzenia władzy państwowej, a przez to natchnąć nieufnością do samego państwa. Kiedy jego głos ochrypły zmiesza się z okrzykiem wojennym: »jak najwięcej państwa«, krzyk ten z początku stanie się przez to hałaśliwszy niż kiedykolwiek: lecz wnet też rozlegnie się okrzyk przeciwny z tem większą siłą: "jak najmniej państwa". (Nietzsche, "Ludzkie Arcyludzkie")

Był realny socjalizm...

[turbinowy]

... jest realny (neo)liberalizm.
Ostatnio pan Szejnfeld odtrąbił sukces i ogłosił niczym kiedyś pani Szczepkowska o końcu komunizmu (którego jak PRL upadał jako żywo już dość dawno nie było):
"Za rzeczy pozostawione w szatni szatniarz nie odpowiada" – kto nie zna tej frazy obecnej wciąż w wielu publicznych i prywatnych miejscach, gdzie zmuszeni jesteśmy rozstać się z płaszczem bądź kurtką? Teraz powinniśmy widzieć ją coraz rzadziej, bo Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta uznał tę klauzulę za niedozwoloną. To coś więcej niż kolejna wygrana bitwa w wojnie klienta o swoje prawa. Można ją uznać za symboliczny koniec pewnej epoki."

www.tokfm.pl/blogi/adam-szejnfeld/2013/09/klient_tez_czlowiek_/1
No cóż dwadzieścia lat z hakiem minęło, warto się cieszyć tym sukcesem.
Mam spory problem z etykietowaniem czegokolwiek w Polsce.