Do Aidki

[Gość: ONA]

Witam !
Z niepokojem przeczytałam Twój ostatni wpis i martwi mnie brak sygnałów z
Twojej strony. Też jestem pacjentką dr Teresy T. i już sama rozmowa z Nią
działa na mnie kojąco. Czy byłaś u pani doktor ? Jak się czujesz ?
Pozdrawiam !

[Gość: ola]

i co u kotów?

[aidka]

dziękuję Oleńko
Spryciara Mała Dobrej Woli...

koty...
tak mnie to męczy

ale będą u kogoś, kto je kocha już teraz
gdy mnie nie będzie
mnie nie kocha
ale koty tak
dobrze
dla kotów

już teraz tylko ta osoba kupuje im jedzenie i daje,
żwirku też przydźwiga
sprząta kuwety
no bo maja dwie - wciąz są skłócone
a tak się bardzo kochały
wszystko mija, co piękne tak szybko i nawet, gdy jest, nie widzisz, że to piękne
dopiero, gdy znika

ja z kotami nie dałabym rady
ponad moje siły
wszytsko zalezy od dnia
Słońca albo bezSłońca
wzięcia tego czy innego specyfiku
w takiej ilości czy innej

męczy mnie ich miłość kocia i chęć bycia w moim towarzystwie
no męczy mnie zmuszanie się, by je głaskać
okropne - prawda?

ten stan bezustannego uczucia zmęczenia wszystkim, co się kochało, interesowalo
takie fizyczne zmeczenie, choć nic się nie robi prawie
to dodatkowo okropne przy tym psychicznym uczuciu bółu i absolutnej pewności,
że wszystko jest bez sensu i kompletnie nie ma się z czego cieszyć
ściskam Was Miłe, Dobre ...
a.

[aidka]

dzięki za zainteresowanie
ja już od dawna, 2 miesięcy,chyba nie byłam u pani Dr
czasem, bywalo, co tydzien latałam
ale wtedy jeszcze chciałam żyć

a teraz nie

teraz mam plan
przeprowadzam go konsekwentnie
skoro leków do zabicia się zawsze było za malo, to teraz musi byc tyle, że
słonia by zabilo

ale to cięzko uzbierać
dużo już mam
ale za mało
za mało - wciąż się boję

i dlatego ta mordęga trwa i trwa
i ją wyciszam pisząc tu
czy jakies proste rzeczy robiąc
ale bez relaniów czy innych stu tysięcy róznych - nic nie dałabym rady
płakac moze
a i to nie
bo już mnie tylko taki suchy płacz dusi

Pani Dr też działała na mnie kojąco
nawet Jej to mówiłam - sam wygląd, sposób ubierana..
takie stonowane kolory
no i rozmowa
to zawsze była ulga
ale mnie już nie mozna pomóc

kiedy Jej mówiłam jak ciężko mi mysleć, że nikomu nie będzie żal, gdy umrę
tylu lżej się zrobi..
mówiła, że jej bedzie żal, że jej zależy, bym żyła
przytuliła mnie na do widzenia...

teraz nie mam po co iść, bo nie chcę żyć
nie mam tez kasy

i po latach leczenia mam jej powiedzieć, że jednak przegrałam..?
że interesuje mnie tylko doraźne sprawianie sobie ulgi - branie czegoś, co
zdobędę za darmo, byle mniej bolalo,
a jednocześnie zbieranie środków, które wystarczą na konieć totalny

tylko to tak długo trwa
ja się strasznie
potwornie meczę
to jest niewyobrażalne
kiedy zjem jakies ilosci dorażnych ogłupiaczy po których inni spaliby 3 doby
ja dopiero wtedy mogę napisać tu
pokręcić się po tej ruderze ohydnej tutaj

tak to wygląda

nikt
nikt kogo kocham nie chce , bym żyła
chocby z tego powodu już dawno nie powinnam była żyć
zawracać głowę Pani Dr
a Ona
nawet sama kazała dzwonić, do mnie dzwoniła - jak się czuję

nawet mi łzy poleciały teraz
nareszcie
choc tyle

Ty trzymaj się, Dziewczynko, Pani Dr
nie bierz sama leków, nie odstawiaj sama tego, co Ona Ci przepisuje
jest tak, jak mówisz
to bardzo dobra, zaangazowana w los pacjenta lekarka
zresztą dr Wasilewski - szef - nie proponowałby pracy w Centrum byle komu
żyj
żyj
bardzo dziękuję
a.

[Gość: ola]

nie wiem, co napisać. O Jezu. Przeczytałam twoje posty (jako Aidki) i stałaś
się dla mnie kimś...bliskim. To wtedy, kiedy miałaś problemy z komputerem.
Myślałam o Tobie cały dzień. Tak bardzo bym chciała jakoś pomóc, a tu nie ma
jak...Mogę tylko przyłączyć się do apelu, żebyś zadzwoniła dzisiaj, jutro do
pani doktor. Na pewno nie zaszkodzi pogadać z kimś życzliwym.
o.
czy spóźnione życzenia urodzinowe nie zabrzmią jak ponury żart? Słyszałam
kiedyś, że dwa miesiące po urodzinach, to najlepszy astrologicznie okres w
roku. Może spróbuj jeszcze pożyć...

[aidka]

Gość portalu: ola napisał(a):

> nie wiem, co napisać. O Jezu.

nie Oleńko
nic nie jest ponurym żartem
wzrusza mnie szczerze to, że tak piszesz
naprawdę

wiem , że cały czas jestem przykryta płaszczem z leków
inaczej nie mogłabym włączyć komputera
nawet przejść z pokoju do pokoju, gdzie on jest
ale o tyle lepiej mi pod tym płaszczem, ze mogę cos napisać
spróbowałam nawet włączyć się w inne wątki, gdzie , widzę, jedni, mocniejsi
krzywdza drugich, słabych, może nawet bardzo chorych

gdyby kiedykolwiek ktos przeżył godzinę prawdziwej choroby o jakiej tu mowa
nie sądzę, by miał chęć gnębić innych chorych
albo wysmiewać to, co mówilam : wolałabym byc bez rąk i nóg, niz tak cierpieć
tylko ja bym z tego wyszła
jak tyle razy wychodziłam
czasem nawet sama
bez lekarza
leków
ale już z doświadczeniem jak i wsparciem bliskiej osoby
bo całkiem samej...to nie da rady

teraz
pisałam
sytuacja jest wokół mnie tak dramatyczna, że nie mam żadnej motywacji, by
próbowac się podnieść
to nie jest mozliwe
ktos musiałby poodkręcać wszystko, co się dzieje wokół mnie
a tego nikt nie zrobi
ja próbowałam i trwało to lata
nie moge sobie zarzucić, ze siedziałam i nic nie robiłam
wszystko zrobiłam : widziałam swe winy i onich mówiłam, przepraszałam,
wyciagałam rękę, gdzie mogłam - pogodzić się ze światem...
i nikt nie chciał...
i usłyszałam tyle razy, że jestem nikt
a bliska mi osoba w której oczach dostrzegłam pogardę dla mnie i mej
choroby....- przeraziłam się
- Ty mnie nienawidzisz. Za co ?! - powiedziałam...
- Oj, wydaje mi się, że jest o wiele wiecej osób, które nienawidzą cie bardziej
ode mnie...

jesli się wie, że zrobiło się wszystko, by byc dobrym
pozwoliło sie na siebie pluć
dawać w twarz nadstawiając drugi policzek
i nic...
nic się nie zmieniło
tyle osób...
moja matka

matka...
jedyną córkę zostawiła
na lat tyle
i nie usłyszała złego słowa, gdy sie pojawiła
nie chciała tego wykorzystać
nie chciała pomóc
jedynego dzieciaka, ile lat by nie miał, tak zostawić

a były mąż
tyle oszustw
jego rodzice, jak moi, tak sądziłam
nie moi
już wiem

i tyle, tyle jeszcze..
nie da rady walczyc z tym wszystkim i jeszcze z jesienią...
wiesz?
nie da rady

całuję Oleńko
a.

[Gość: ola]

były mąż...jest już byłym mężem. Mama. No nie udał się człowiek panu bogu. Syn,
jeszcze młody, jeszcze dzieciak. Teściowie, też byli. Masz brata, co z nim?

Te wszystkie głupie, okrutne słowa mogą wyjść tylko od kogoś, kto sam jest w
środku przerażony. Albo prymitywny. Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar.
Trzeba - dla siebie - spróbować wybaczyć i iść dalej. Albo przeczekać. Jest coś
takiego w ludziach, że wyczuwają, kto słaby i na nigo wylewają swoje żale,
świry, demony. Zeby przez chwilę poczuć się silniejszym. I co z tego? I tak są
nieszczęśliwi.

Za długo żyłaś dla kogoś. Może spróbuj pożyć dla siebie? Na razie z lekami, a
kto wie...Wiem, że mieszkasz w Warszawie i wiem, że masz przyjaciół na tym
forum. Ale gdybyś czegoś potrzebowała...Będę tu zaglądać.

[Gość: ola]

jeszcze piszesz, że za dużo spraw do odręcenia. Najpierw trzeba wyleczyć
depresję, albo zaleczyć na początek. Potem stawy, zresztą one i tak poczują się
lepiej, gdy Ty poczujesz się lepiej. Inne sprawy...później.

[aidka]

ja o tym napisałam wyżej
bo to szeroki jest problem
pomyslałam też, że może komuś,komu jest tak bardzo cięzko, ale będzie miał siły
dość i koncentracji, by przeczytac mój długi tekst, to ja jednak może odrobinkę
pomogę opisując, jak ja walczyłam i zwyciężałam
bo to jest do wygrania - zdrowie i życie w tej chorobie

tylko mój przypadek wiąże się ze zbyt wielkim wachlarzem fatalnych okoliczności
dlatego tu już nic nie ma sensu

ale to, co wyżej umieściłam
do pewnego momentu
moze być jakąs wskazówką
zwłaszcza dla tych, ktorych choroba dotkneła pierwszy raz
albo dla tych do ktorych wróciła, a już sądzili, że poszła od nich na zawsze
bo to jest do wyleczenia i nawet, gdy są nawroty, to mozna w nich znaleźć jeden
pozytyw - uczą pogodzenia się z tym, że one będą, wiary, że się już nich
wychodziło, to i teraz si,e wyjdzie i doświadczenia, jak to najlepiej robić

moja opowieść, wskazówki czy ich próba raczej
nie są uniwersalne, bo każdy jest inny
inaczej wszystko przebiega u różnych osób
ale może ktoś uwierzy mi, że bywało, iż sama nieomal zupełnie, wyłaziłam ze
studni tak głębokich, że były blisko środka ziemi
tyle, że nie było coraz goręcej im bliżej dna studni
ale coraz większy lód zamrażał serce i to tak bardzo bolało

ale mozna wyjść
mozna
pozdr.
a.

[aidka]

nie mam nawet brata tak naprawdę
jestem jedynaczką
nazywam bratem brata ciotecznego ze Szczecina - miejsca mojego także urodzenia
trzyma za mnie kciuki
każe mi pisać, choc wiem, że nie czyta dokladnie
piszę jednak
tylko to mogę

ja myslę, że gdyby koło mnie był ktoś, komu zalezy...
ja nie umiem walczyc o siebie dla siebie
nigdy nie umiałam
to wiąże się też z potrzebą akceptacji
wiesz - że , jesli zrobię wysiłek, coś ponad Smutkiem, to ucieszę kogoś, komu
jestem bliska - mamę, brata, siostrę, przyjaciela - a nie ma nikogo takiego ze
mną i nigdy już nie będzie,kto powiedziałby, gdy sama wyjdę do sklepu i kupię
bułki, albo wyjdę do ogródka posprzątać, że jestem dzielna i że ten ktoś się
cieszy..

ja mam ten feler, że czas u mnie nie leczy ran

wiele osób, w tym psychiatra, mówią to, co Ty
i macie rację
ale ja nie umiem tego zrobić
nie mozna przestać myslec o tym, co samo wchodzi do mózgu i siedzi tam, uprawia
bolesne harce, jak moje mysli krążące neuronami i skaczące przez synapsy

z mężem...
byloby dalece łatwiej, gdyby wszystko rozegrało się tak, jak sam proponowal
jak sie umawialismy
teraz, gdy okazało się, że oszukal mnie ze wszystkim
kompletnie, na każdym etapie
że wspieral mnie początkowo tylko po to, bym nie usilowała apelować, domagac
się swego /nie mogłam wtedy i tak tego zrobić, bo byłam zastygłym w bólu
manekinem przez niego poruszanym /
ale on objechał nawet dalszą rodzine ze strony mej matki, by opowiadać, jak to
mnie wspaniale zabezpieczył
teraz wiem, że wszystko po to, by uspić moją czujnosć
by ewentualnie moja rodzina za mnie nie próbowała mnie zabezpieczyć, doradzić,
by nie opierać sie o słowa, obietnice, ale o sąd i notariuszu
chodziło o to, żeby uspic tę czujność i dotrwac do chwili, gdy miną terminy
wszelkich mozliwych apelacji
i one minęły
w tym momencie i chwili gdy na dobre związał się z nastepną kobietą, wszystko
się raptem zmieniło
nawet nie o pieniądze głównie chodzi
o sterty jego deklaracji natury emocjonalnej bardziej
ja tego nie moge przeboleć
ktoś, kto tyle byl ze mną, jestem matką jedynego jego syna, jedynego dziecka -
tak mnie skaleczył i kaleczy cały czas
ta świadomość, że czlowiek, któremu ufałam bardziej, niż sobie samej, z którym
pewno bym się nie rozstała, gdyby nie kradł powiadomień o terminach rozpraw, w
tym, pojednawczych, gdzie pewno do rozwodu by wcale nie doszło, jesli dano by
mi możliwość udziału w takiej rozprawie - ta wiedza mnie rozwala
jak precyzyjnie obmyślony miał plan on, który chcial się mnie pozbyć, a robiąc
to oszukiwał dla pieniedzy

ja mam najnizszą z mozliwych rent
wie, sam to mówi do tej pory, że bardzo jestem chora
on ma zarobki duzo ponad przeciętne
bogatą rodzinę
to, że on mnie, de facto skazał na przytułek albo smierć sprawia, że nie umiem
choćby przymglic pamięci o tym
nie
nie jest to chęc odwetu czy cos takiego
tylko ten żal - że ktos tak mi bliski , dla pieniędzy, zrobił cos takiego
że wie, jak choruję, że nie dojadam i ....buduje rezydencje dla swej nowej pani
więc pieniądze są potrzebne...

myślałam duzo o tym czemu aż tak świeże jest to wszystko
i
Boże
bo każdy dzien rozpaczy, rezygnacja z leczenia, niekupione truskawki, płyta
brodki - wszystko mi to przypomina

gdyby on choć nie zabrał mi przy okazji tego, co ja sama mialam
naprawdę moglabym się sama utrzymać
miec na leki, leczenie, a tak - boje się każdego miesiąca
najbardziej czynszu i wyłączenia prądu - więc to musze przede wszystkim oplacic
i miec jedzenie dla kotów, a dopiero potem moje jedzenie
więc wiesz - mi to ciągle i ciągle jest przypominane
że on tak mi może robić
to dla mnie nie do pojęcia
zupełnie
nie do pojęcia

dziś wstałam o 15-tej
bo tak nie chce mi się do świata wychodzić
i pierwsze, co zrobiłam to wpakowałam w siebie zastrzyki, jakies doustne
rzeczy, by ból ustał
mnie na dodatej, jak każdemu, kto o czyms intensywnie mysli w ciagu dnia nie
mogąc tych mysli odpędzić, śni się wciąż, jak on mnie wygania, cała jego
rodzina, która kochałam i kocham, sądziłam też, że jestem kochaną
wyganiają mnie, powtarzają groźby, które robił mi na jawie, gdy zaczełam
upominac się o to, co obiecał
że "zamknie mnie w psychiatryku", "zrobi ze mnie żebraczke i wyląduję na
ulicy", że "nigdy nie zobaczę syna, synowej, domu , konina," że jesli spróbuje
przyjechać, to on się postara, "by przywitał mnie kordon policji ", a do domu
mogę przyjechać, gdy zechcę umrzeć tam.

dom jest b. ważny
budowałam go razem z nim
on mieszka z tamtą i jej dziecmi w jej wielkim domu
buduje jej kolejny
a w moim mieszka tylko syn
bo żona od niego odchodzi, wraca itd.
umiałabym byc pomocna
sprężam się, gdy bliskim jest źle
egoistycznie to dziala - czyjeś klopoty, mnie stawiają na nogi
nie mogłabym umrzec, gdyby cos zagrażało synowi
choć on mnie nie kocha i nie chce
ale umiałabym pomóc
tylko mąż, wbrew umowie, nie pozwala mi tam przyjechać
boję się go
w koninie jest kimś
ja już nie

pisałam tu - na depresje z nawrotami, często bardzo cięzkimi z próbami
samobójczymi, bardzo dawno choruję
ale nigdy nie było tak, bym była w teh chorobie osaczona beznadziejnym bagnem
zła z każdej absolutnie strony
rozstrzaskane jest wszystko, co kochałam i na czym mi zależało
wszystko
i dlatego wiem, że tym razem, z tego nie wyjdę
zresztą nic nie robie , by wyjśc, ale by przetrwac do chwili, gdy będe miała
jak skutecznie, bez bólu, estetycznie się zabić
tak to wygląda

ale jest tu wiele osób, które, są do uratowania
myslę, że są
którym cięzko, ale nie mają mysli samobójczych
a na dodatek nie wiedzą nic o swej chorobie
o tym , że mozna ją leczyć

są też tacy, którzy szarżują hasłem depresja, jakby mówili o kacu nastepnego
dnia po naduzyciu płynów pewnych
wyolbrzymiają
podczas, gdy depresji towarzyszy tyle klasycznych objawów
łatwo odróżnic ją od psychicznego dołka
wszystkim im mozna pomóc
mnie nie
wiesz?
ściskam
dzieki za poświęcony czas
przepraszam za ew. blędy
kiedyś czytałam sto razy tekst przed wysyłaniem, by nie bylo nawet literówki, a
teraz...
no
nie czytam
a.

[Gość: ONA]

Przeczytałam i... jeszcze mi smutniej. Sama nie wiem co mam napisać...
Jedyna pociecha w tym, że trafiłyśmy na dobrego lekarza (ja całkiem "z ulicy").
Może jednak warto abyś skontaktowała się z Doktor, mimo wszystko!
Jestem z Tobą, pa !!!

Nie mam sumienia dołować Cię moją historią, bo wyszłaby z tego encyklopedia.
Sama Dr przyznaje, że są sytuacje, kiedy nie ma tabletek na lepsze życie...
Ale biorę małe dawki antydepresantów, trudno je dobrać bo mam wiele poważnych
schorzeń somatycznych i uspakajacze (staram się zmniejszać dawki, ale ciężko
idzie). Dr też twierdzi,że to raczej nie typowa depresja, ale nerwica reaktywna
na stres.
Pozdrawiam i ściskam wirtualnie !

[aidka]

Ona...
ale mnie nie katują historie innych

wyznaję zasadę, o czym zresztą pisałam Iron, że każdy człowiek jest altruistą,
bo jest... egoistą

nie to, że cieszy mnie, broń Boże, nieszczęście innych, ale jakby budzi z
letargu i stawia często w gotowosci bojowej szare komórki
prowokuje do działania
nie zawsze się udaje odciągnąć mnie od siebie samej, ale często tak
naprawdę często się jednak udaje
i myslę jak pomóc komuś, a już samo takie myslenie jest pomocą dla mnie
stad mówię o egoistycznym altruizmie

jesli zechcesz mi zaufać, tu albo na priva napisać o Tobie, z pewnością uważnie
przeczytam, może będę umiała powiedzieć coś mądrego, wpaść na jakiś pomysł,
który choćby minimalnie ulży Tobie

ja do dr T też z ulicy trafiłam
chodziłam do niej, gdy jeszcze na modzelewskiego byli
tj. część obecnej obsady
tam o tyle nabrałam zaufania do placówki, e współszefował dr Wasilewski, a jego
znałam ze stałych audycji w tv
niezbyt pilnie oglądałam, jak wszystko ostatnio
ale na tyle pilnie, by zobaczyć światłego lekarza i człowieka, który mówi
rzeczy mądre i dobre
i to, co pisałam - ktoś taki nie mógł dobierać sobie byle kogo do współpracy, a
nasza doktor, której pracę zaproponował, tego dowodem
gdy przeszli na Nabielaka i tam dr Wasilewski szefuje już sam, to ni chwili nie
myslałam, gdy dr T. spytała czy chcę zostac w tamtej placówce czy do niej
chodzić już na nabielaka.
to było oczywiste, że do niej...

gdybyś chciała do mnie napisac na priva, to najlepszym adresem jest
[e-mail]

bo do skrzynki gazetowej rzadko zaglądam...
bardzo ściskam
i jestem Ci wdzięczna, że nawiązałaś ze mną rozmowę
a.

[Gość: ola]

jesteś jeszcze?