spalilem garnek

[Gość: manson]

spalilem garnek ;[
nastawilem ryz, polozylem sie na moment i.. zasnalem, obudzilem sie za godzine -
garnek caly czarny...... wywalilem czarny ryz do smieci

a najwazniejsze jest to, ze to nie moj garnek :I

[Gość: zofia]

ciesze sie ze mogles wypoczac. a z tym garnkiem to w skali 1 do 10 gdzie 10
jest trzesieniem ziemi to gdzie on sie miesci? nie przejmuj sie .

[Gość: manson]

zosia ;]] dzienki za slowa otuchy, ale wiesz to garnek przyjaciela
zawsze od niego go biore, bo sam nie mam

i jeszcze na dodatek taki numer

glupio tak

[Gość: Budda]

A nawet gdyby byl Twoj ? No to co z tego ? NIEANGAZOWANIE sie. Oto klucz.
Co nie znaczy OLEWANIE.
Budda.

[Gość: ewa]

Kolejna fikcja zbawienia, teraz pod szyldem - nieangażowania się. Prawda jest
taka, że albo cię co� łupie albo nie, i wmawianie sobie dystansu pachnie mi
Bridget Jones i mojš mamusiš z jej �więtym przekonaniem, że gniew jest zły i
nie należy go odczuwać. Jedni się zmartwiš, inni nie, jeszcze inni dostanš
drgawek- w każdym wypadku sš emocje i informacja o sobie samym. Potem można się
zastanawiać, czemu reagujemy tak, a nie inaczej. To wcale nie jest takie
proste,aczkolwiek wiele osób skwituje to dogłębnš uwagš - cóż, taki charakter.
No dobrze, ale dlaczego taki? I tu się zaczyna robić nieprzyjemnie.

ja ci kupie garnek

[Gość: m.]

mowie powaznie, podaj tylko adres, to ci wysle.
sobie nie potrafie zrobic przyjemnosci, to moze uda sie zrobic Tobie.

[Gość: manson]

hmm.. budda jaka tu bedzie roznica miedzy nieangazowaniem sie, a olewaniem?

czy nieangazowanie sie to powiedzenie 'okay, spalilem mu ten garnek, ale to nie
jest najwazniejsze w zyciu i na tym koniec'?

czy razczej powinno sie angazowac, powiedziec 'przepraszam' i odkupic mu ten
garnek

[Gość: Budda]

I jedno i drugie Manson. Tylko, ze Ty masz zachowac kamienny spokoj i nie dac
sie poniesc rozpaczy, nerwom i innym negatywnym emocjom.
Budda.

[Gość: ewa]

a gdyby to było dziecko, nie garnek?

[Gość: Budda]

Droga Ewo. NIEZAANGAZOWANIE nie oznacza w tym przypadku LEKCEWAZENIA.
Gdyby ci, ktorzy w szkolach strzelaja do swych kolegow, umieliby byc
niezaangazowanymi w to, co zlego ich spotykalo w zyciu, mielibysmy mniej ofiar
smiertelnych. Gdyby ci, ktorzy strzelaja sobie w leb w wyniku krachu
finansowego na gieldzie, umieliby zdobyc dystans to swiata materialnego,
mniej mielibysmy tragedii rodzinnych. I tak dalej i tak dalej.
Widzisz Ewo, Ty proponujesz "bicie w morde" kiedy czas ku temu a ja proponuje
odejscie na bok i nie szukanie rewanzu. Ty proponujesz byc zla i wyzywanie sie
gdzie sie tylko da, bez jakiejkolwiek kontroli, ja proponuje filozoficzny
dystans i do moich mysli i do zewnetrznych okolicznosci, ktore generuje owe
mysli. Mnie chodzi o to by byc panem siebie samego, Ty proponujesz poddanie sie
natlokowi mysli w imie wyzwolenia swych emocji. Kto ma co kontrolowac, ja
zewnetrzne okolicznosci, czy one mnie ? Odpowiedz sobie sama. No a z tym
dzieckiem zamiast garnka to juz nie wymaga komentarza.
Sloneczka Ewuniu od Buddy.

[Gość: Tora]

Mansonie czy nie stac Cie finansowo na odkupienie garnka? Bo jesli mozesz odkupic garnek to przyjaciela uszczesliwisz nowym garnkiem, sam poczujesz sie dobrze i po sprawie. A wogole co to za problem? Az miło przeczytac...

[Gość: manson]

bingo! tora, napisalem tego posta wlasnie po to, zeby inni odetchneli ;] -
przypominajac sobie jakie to mozna miec 'przyjemne' problemy w zyciu

ps. a garnkow moge mu 50 kupic, tylko nie chce mi sie po to specjalnie isc do
sklepu

[Gość: ewa]

Gość portalu: Budda napisał(a):

> Droga Ewo. NIEZAANGAZOWANIE nie oznacza w tym
przypadku LEKCEWAZENIA.
> Gdyby ci, ktorzy w szkolach strzelaja do swych
kolegow, umieliby byc
> niezaangazowanymi w to, co zlego ich spotykalo w
zyciu, mielibysmy mniej ofiar
> smiertelnych. Gdyby ci, ktorzy strzelaja sobie w leb w
wyniku krachu
> finansowego na gieldzie, umieliby zdobyc dystans to
swiata materialnego,
> mniej mielibysmy tragedii rodzinnych. I tak dalej i
tak dalej.
> Widzisz Ewo, Ty proponujesz "bicie w morde" kiedy czas
ku temu a ja proponuje
> odejscie na bok i nie szukanie rewanzu. Ty proponujesz
byc zla i wyzywanie sie
> gdzie sie tylko da, bez jakiejkolwiek kontroli, ja
proponuje filozoficzny
> dystans i do moich mysli i do zewnetrznych
okolicznosci, ktore generuje owe
> mysli. Mnie chodzi o to by byc panem siebie samego, Ty
proponujesz poddanie sie
> natlokowi mysli w imie wyzwolenia swych emocji. Kto ma
co kontrolowac, ja
> zewnetrzne okolicznosci, czy one mnie ? Odpowiedz
sobie sama. No a z tym
> dzieckiem zamiast garnka to juz nie wymaga komentarza.
> Sloneczka Ewuniu od Buddy.

Absolutnie nie proponuję bicia w mordę, ale pełnš
�wiadomo�ć, że mam ochotę dać komu� w mordę. Pytanie
kolejne - dlaczego chcę dać w mordę i jak można to
innaczej załatwić. Dla ciebie zdaje się, nie ma żaadnej
różnicy między ochotš na danie w mordę i daniem w mordę -
podobnie jak dla mojej matki. Dla mnie jest jak stšd do
Syriusza. Ale nie będę się wygłupiać i twierdzić, że nie
mam ochoty, gdy mam, bo to nieładnie, niegrzecznie,
głupio czy niefilozoficznie. Jest jak jest, ocenianie
postępowania w tych kategoriach pozostawiam innym. Mnie
interesujš konsekwencje, dla mnie i dla innych. Co
więcej, kontrolowanie czegokolwiek to kolejny konik
mojej matki i zdaje się twój. Ja nie mam takich ambicji.
Chcę mniej więcej wiedzieć czego chcę, jak to osišgnšć i
jak maksymalnie wykorzystać na swojš korzy�ć
okoliczno�ci zewnętrzne - dobre i złe. Je�li już w ogóle
co� kontrolować, to siebie samš, ale nigdy nie miałam
skłonno�ci do państwa policyjnego. Na dłuższš metę to
nie wypala. Wolę rozumieć.
Na temat mordujšcych jeszcze czytam i w zwišzku z tym
nie będę się wypowiadać, bo za mało wiem. Mogę mówić
tylko o sobie. I faktycznie uważam, że czasami dać w
mordę należy. Na przykład, gdyby mnie napastował jaki�
cham, wolałabym, aby mój mšż nie zajmował
zdystansowanego stanowiska mówišc - OK, kochanie, tylko
się nie denerwuj, jak się nie będziesz rzucać, to
szybciej skończy i nie będzie tak bolało. A może i tobie
sprawi to przyjemno�ć, w końcu co za różnica, wszystkie
penisy sš podobne.( nie wiem, słyszałam tylko od
bardziej do�wiadczonych koleżanek)

[Gość: jeff]

Ewo, na temat gniewu. Kiedyś przyśnił mi sie diabeł. Był cały czarny (jak
przystało na tradycyjna symbolike zła),medytował w pozycji lotosu.Miał czerwone
oczka. Stałem przed nim z nożem w ręku, usiłując go zabić. Robiłem cięcia na
jego twarzy, w kształcie litery X. Ale za każdym razem jak otwierała się skóra
i widać było już krew, zamykała się z powrotem.Rana sie sama momentalnie
zabliźniała. No i tak to trwało trochę. Ja go ciach,a ta się goiła. A on
chociaż siedział w pozycji medytacyjnej, stawał się coraz bardziej wściekły,
jego oczy coraz bardziej nabiegłe krwią, drżał jak palący sie garnek, chcąc i
nie mogąc wybuchnąć. Jak pojąłem bezużyteczność moich usiłowań, odłożyłem nóż,
odszedłem od niego, popatrzyłem, i, bęc, oświecenie: Zła zabić nie można. Zło
to energia (emocje). Trzeba działać, ale twórczo, zeby te emocje, szczególnie
te długo powstrzymywane czystym dobrem (moralnością z posłuszeństwa, a nie z
miłości) nie zaczęły działać same, dla siebie, jako odwet. Pasywne oddanie się
ekspresji emocjonalnej jest niczym innym jak mściwością skrzywdzonego,
niewinnego ego, czyli gwałtem psychicznym (lub fizycznym w wypadku faceta) na
kimś drugim (Najsłodziej na kimś tak samo niewinnym jak Ja, kiedy stłamszono
moją ufność i niewinność). Sztuka wybaczania czyli Pełnego zrozumienia jest
siłą i darem które mogą i powinny umozliwić ci nie obciążanie innych, kochanych
przez ciebie istot, Twoim obowiązkiem załatwienia Twoich spraw. A dlaczego
Twoich? Bo jesteś Owocem miłości tych istot, które ci podarowały ten problem,
nie po to żeby utrudnić ci życie, lecz żeby je wzbogacić (pod warunkiem, że
zgodzisz się na to).

Spaliłem dwa garnki siedząc na forum. Też z ryżem, brązowym, organicznym. Drugi
z soczewką. Może powinienem pościć. Dzisiaj piątek 13...
Trzymajta sie

[Gość: ewa]

Po pierwsze, osobi�cie uważam, że zła nie ma, jest cierpienie. A po drugie,
je�li mówišc o kochajšcych istotach masz na my�li moic rodziców, to nie uważam,
aby podarowałi mi moje problemy z miło�ci, żeby wzbogacić moje życie. Ani też
aby zrobili to zło�liwie czy co� takiego. Po prosu tak im było wygodniej, nie
umieli słuchać ani nie chcieli słuchać. Nie wzbogacili mojego życia, zubożyli
je. Teraz uczę się w bólach tego, co moje mniej hojnie4 obdarowne koleżanki i
koledzy potrafiš już od lat. Wcale przez to nie stałam się lepsza ani bardziej
kochajšca - wręcz przeciwnie. Zycie ze mnš było dla innych takim piekłem, jak
dla mnie życie z moimi rodzicami. Paru ludziom, a przede wszystkim mnie samej,
udało się zaqtrzymać bšd� zwolnić generowanie przeze mnie cierpienia. Ale znam
co najmniej dziesięć innych osób, które zostały rozsadnikami , jak by� to
nazwał, "zła".Wielkie dzięki za takie bogactwo- pchły, szczury i dżuma.

[Gość: ewa]

I jeszcze jedno - przez całe życie mi wmawiano, że powinnam załatwiać problemy
innych, a inni - moje. Co więcej, gdy zechciałam zmienić ten schemat, spotkałam
się z w�ciekłym oporem.
Po miesišcu terapii w OTIRO też sobie wyobrażałam, że dostałam niezwykłš szansę
na rozwój. To się nazywa - racjonalizacja. Gdy się trochę podleczyłam, byłam
gotowa na przyjęcie faktu, że nie wyrastam ponad poziom, co więcej, do owego
poziomu mam jeszcze że ho,ho. Nadganianie opó�nień może być powodem do
satysfakcji, że jednak do przodu, ale też niezłej kurwicy, że główna grupa
dopiero majaczy na horyzoncie, bo nie zauważyłam, że mi kto� poprzecinał dętki.
W ogóle jestem pokornym i skromnym człowiekiem, więc je�li "có�" szykuje mi
jeszcze okazje do rozwoju i doskonalenia się, to z serca przepisuję je na
ciebie, bo jestem pewna że zrobisz z nich znacznie lepszy użytek niż ja. Ja
chcę i�ć do Hula kula po�cigać się z synkiem w labiryncie i pograć w bilard. A
metafizyki, diabłów, aniołów w moim prymitywnym �wiecie nie u�wiadczysz. Chyba
ginš w oparach fizjologii. Mam bardzo ograniczonš wyobra�nię, nie umiałam sobie
nawet wyobrazić porodu, toteż nauczona tym do�wiadczeniem, przestałam
spekulować, co mnie rozwinie, co pognębi, a co jest po �mierci. Bardziej mnie
interesuje, co jest za rogiem. Natomiast nazywanie niedorozwoju emocjonalnego
darem uważam za wykręcanie kota ogonem, czego nienawidzę.

[Gość: jeff]

Przepraszam, chciałem tylko ci powiedzieć co poczułem
z twoich słów: wściekłość i wywoływanie wilka z lasu
(w moim, "metafizycznym" jezyku, diabła). Kto wlazł na
górę wbrew swojej woli, jako wielbłąd, i chce z niej
karkołomnie spadać, zamiast spokojnie schodzić,oddając
się instynktom i czystym ekspresjom, zaszkodzi i
sobie i tym których kocha (lub będzie kochał). Poza
tym nie gadaj pierduł że jesteś czystą fizjologią.
Zioniesz zemstą na życiu (=Bogu, Duchu, czy jak tam
zwać źródła istnienia). Rób co chcesz, co mnie to
obchodzi? Z głupiego wewnętrznego obowiązku mówię ci
jako ktoś kto kiedyś podał rękę sprawiedliwej
mściwości za niezasłużone krzywdy. Drogo mnie to
kosztowało. Czy ja chcę cię poprawiać???

[Gość: jeff]

jak zatem nazywasz tych którzy sprawiaja innym cierpienia? ignorantami? czy też
cierpiącymi (skoro nie ma zła, jest tylko cierpienie)? a moze po katolicku, że
zło jest brakiem dobra? dla mnie zło jest stanem przez który prędzej czy
później, każdy musi przejść. Ważne żeby sie z tym nie utożsamiać. Zło nie jest
osobą (ani osobowością). Bez przeciwieństw nie byłoby życia.
Każdy jest owocem miłości. To nie znaczy owocem czegoś tylko dobrego. przeciez
z gwałtu też może być poczęcie. A czy dobro dla ciebie też nie istnieje, tylko
co? przeciwieństwo cierpienia? rozkosz? Jeśli nie wyjdziesz poza róg
(fizjologię istnienia i życie sezonowymi problemami), to możesz popaść w cynizm.
(Czy to ty wydałaś ten wyrok na siebie?)
Nie chodzi o dar, chodzi o nienawiść. Dopóki nie wybaczysz, czyli w pełni nie
zrozumiesz, nie uwolnisz się od krzywdy i winy. A jeśli chcesz nie wiedzieć,
czyli oszukiwać, to wybierasz iluzję jako kurację na cierpienia.
Nie wątpię że miłość synka daje sens i energię. Ale im więcej wyrzucisz z
siebie nienawiści, tym mniej on będzie cierpiał w przyszłości w relacjach
międzyludzkich. Wybacz, albo jestem ignorantem, i juz więcej się nie odezwę,
albo bardzo ogólnikowa wiedza na temat twojej sytuacji sprawia iz zdaje mi się,
że troszczysz się przede wszystkim o siebie(?).

[Gość: ewa]

Po pierwsze, nie życzę sobie spadać z góry, dlatego swojš w�ciekło�ć staram się
wyładowywać na terapii, wła�nie dlatego, żeby specjalnie nie narozrabiać. Uczę
się emocjonalnego ABC.
Po drugie, byłam w�ciekła na ciebie i twój mentorski ton, w stylu mojej mamusi.
Nie na swiat. Zawsze kiepsko wychodziły mi na zdrowie rady, co powinnam czuć,
aby być dobrš dziewczynkš. Według mnie takie podej�cie �wiadczy o totalnym
braku zrozumienia dla czegokolwiek, w tym również dla siebie. Co więcej, o
braku chęci zrozumienia i kontentowaniu się własnymi fantazjami.
Po trzecie, przeciwieństwem cierpienia nie jest dla mnie rozkosz(mam kłopoty ze
sprawianiem sobie najmniejszych przyjemno�ci), ale co� pomiędzy zrozumieniem,
przyjęciem do wiadomo�ci, �wiadomo�ciš i ciepłym, letnim deszczem.
Po czwarte, dziecko nie daje sił i energii w moim przypadku. Macierzyństwo
rujnuje mnie emocjonalnie i też muszę się uczyć wszystkiego od nowa.
Po pište, oczywi�cie, że mam zamiar troszczyć się przede wszystkim o siebie. Na
mojš decyzję miał wpływ wywiad, którego udzieliła wdowa po znanym poecie.Mówiła
między innymi, że czuł się odpowiedzialny za cały �wiat. Z jednym wyjštkiem, to
już mój komentarz, a mianowicie najwyrażniej nie czuł się odpowiedzialny za
własnego penisa. Ja wolę odwrotnie, choć penisa akurat nie mam. Troszczyć się o
siebie to niekoniecznie oznacza pobłażać sobie.
Po szóste, czy to nie jest z twojej strony strach - no dobrze, wszyscy się
zacznš troszczyć o siebie, to kto się będzie troszczył o mnie?
Po siódme, mam wielki szacunek dla fizjologii, a zdecydowanie mniejszy dla
własnej głowy - bo jš dało się oszukać, a mojego ciała nie.
Po ósme, nie podejmuję dyskusji, kim lub czym jestem. Ważne jest dla mnie, jak
się czuję, co robię, i jak się z tym czuję ja i inni. Wiem też, co jest za
rogiem - sklep z wieszakami na ręczniki. Zrobiłam z nich dzisiaj ršczki do
szafek własnoręcznie wykonanych.Jestem zachwycona.
Po dziewište, czy ty czasami nie zadajesz sobie tych pytań, żeby nie
odpowiedzieć na jedno - dlaczego tak podle się czuję?

[Gość: jeff]

Mój znajomy lekarz, twierdzi że nienawidzę świata. Ale, właśnie to mi dało siłe
do odkrywania rzeczywistości pozazmysłowej, co ty pewnie nazywasz
fantazjowaniem. Dla mnie ten świat jest iluzją. Kiedykolwiek starałem się być
tylko w nim, wzbudzało to we mnie agresję i samo-destrukcję. Moje wchodzenie w
pozazmysłową rzeczywistość jest po prostu reakcją na nieznośne ograniczenie w
zmysłach.Dostawałem szału wściekłości.
Bardzo łatwo cię urazić.
Zawsze byłem kiepskim poetą, za to po latach, moja nieszczęsna ex-małżonka
wyznawała mi, że zawsze chciała zaliczyć wszystkie penisy.
Ale, nispełnianie pragnień, zamienia emocjonalność w cień życia.
Dzięki mojej ex umarła moja miłość tego świata.
Dzięki temu że moja miłość była mordowana milion razy. I odradzała się.
Aż w końcu zdechła na dobre.
Potem dziesięć lat nicości. Jady i milczenia.
Dzięki oddzieleniu od dzieci (co może nazwałabyś błogosławieństwem)
nauczyłem się (i wciąż uczę) wiary w powroty. i w kontakt pozazmysłowy.i w sny.
szukałem sensu dla tego bezsensu. Może dlatego że w dzieciństwie miałem dużo
radości? Przeczekałem. Błagałem o siłę. Wierzyłem, że wszystkim rządzi miłość,
tak jak wierzyłem że samą miłością przezwyciężę jej alkoholizm. Klęska i
nieznośne nieposłuszeńswto wobec klęski.
Tylko ten kto wali głową w mur jest w stanie uwierzyć że mur zniknął, kiedy
naprawdę zniknął.
Dla mnie wszystko ma metafizyczne zakorzenienie. Fizjologia też. Chodzi o to
dlaczego nie chce się tego tak widzieć. Dlaczego dokonuje się takiego wyoboru,
na nie.
Owszem, to zawsze był mój problem: Pomiatany, chyba zasługuje na bycie
pomiatanym. W końcu nie chodzi o masochizm, ani sadyzm, tylko jakąś równowagę.
Wpierw trzeba być sobą, jeśli chce się coś dać. Tak sobie mówiłem, po
próbie samobójczej, kiedy bycie niekochanym i pogrążenie się w pracy
(nienawidzonej, zarobkowej) i w dzieciach, wyczerpało totalnie. Nazywam to z
dystansu, na chłodno, "po", stanem hiobowym. Tak długo dostaje się wciry, aż w
końcu rodzi się... osobowość.
Poprzez bunt wobec posłuszeństwa, tradycji, moralizny,etc.
Do radości z działania twórczego,
choćby najmniejszego.
Ale własnego.
Taki maleńki
skarb
serca
sw-ego

[Gość: ewa]

Je�li masz na my�li zranić, to już nie. Ja się na ciebie w�ciekłam. Potrafię to
od niedawna i sprawia mi dużš frajdę. Twój lekarz ma chyba rację. Dodam, że
chyba nienawidzisz siebie. pomiędzy w�cieknięciem się a nienawi�ciš jest sporo
miejsca. Kiedy� nienawidziłam, teraz się w�ciekam i jestem o wiele milsza dla
ludzi i siebie. Co do tej twojej rzeczywisto�ci, to je�li z niej wyłaniajš się
takie listy, to ja bardzo dziękuję i tłoku robić nie będę. Już w niej kiedy�
byłam i dziękuję Agnieszce, że się z niej wyrwałam. Wolę tę mojš - jest w niej
dużo życzliwych ludzi, którzy pomagajš, trochę idiotów, którzy zatruwajš życie,
ale uczę się z tym radzić i radzę sobie coraz lepiej, a zmysły, ciało i tak
dalej przestały mnie frustrować swoimi ograniczeniami. Nawiasem mówišc, jestem
malarkš i niedoszłym fizykiem. I lubię się rozglšdać po �wiecie- jest
fascynujšcy, choć trudny i naznaczony cierpieniem. Nie mam zamiaru uciekać , bo
wcale nie jestem lepsza.A może my�lisz, że ty jeste�?

[Gość: jeff]

nie, mój lekarz nie miał racji. Nawet mi to przyznał.
po przyjacielsku. To był tylko gniew
i rodzenie się do kochania
bez moralnego posiadania.
Życzliwości, Ewo.

[Gość: jeff]

poza tym, to ze Ty gardzisz słowem, nie znaczy że słowo jest
godne pogardy dla wszystkich. Nie dla wszystkich intelekt jest pułapką
brakiem zapachów obecności życia,poczuciem lepszosci i bog raczy wiedziec jaka
forma ucieczki (?)
dla poetów słowo jest tym samym
czym dla plastyków "rozglądanie się po świecie"
Każdy ma swoją ścieżkę do osiągnięcia równowagi
zauwazylym ze wielu plastykow
boi się słowa jak święconej wody
widząc w nim tylko
uciekanie od życia i za-rozumiałość(wietrza nosem śmierć własną
i zaogólniają na resztę luda, wpadając w pułapkę abstrakcji
przed która tak gorliwie się strzeza)
ale pracą poety
jest ten absurd przedzierania się
przez pułapki słowa,
miłością życia,
jaką ma się w darze,
która jest nie-moją
miłością siebie
i źródłem wspoł-czucia
nie-moje-ego

kocham cielesność
ale uczę się nie zależeć od niej
ponieważ:
czujesz więc jesteś
zawsze od Kogoś
kto ci zawierzył
ogień żywiczny
ażebyś życia
nie stracił nigdy
ażebyś oddać
mogł owoc własny
azeby własność
iluzją była
a życie kształtów
zaznało tyle
ile potrzeba
by być motylem

[Gość: ewa]

Czy nie potrafisz już mówić prozš? To nie jest wieczorek poetycki. Nawiasem
mówišc, to klasyczny objaw - zasłanianie się sztukš. Pamietam na terapii, były
trzy dziewczyny - poetka, malarka i rze�biarka. Na wstępie wyglaszały takie
mniej więcej EXpose, po miesišcu �miały się same z siebie. Ta malarka to ja.
Acha, i ja nigdy ie chciałabym być motylem - sš za włochate, a ja nie znoszę
woskowania.

[Gość: narata]

Ewo, jesteś rewelacyjna.
Buddo, zapominasz o różnicy pomiędzy rzeczywistością rzeczywistą i
rzeczywistością kreowaną.
I dobrze, na pewno dla Ciebie, a jak z Twoim rzeczywistym światem ?

[Gość: ewa]

Czyli z dzieckiem należy się angażować. Gdzie jest więc granica?

[Gość: mac]

nie martw sie bracie, nie tylko ty palisz garnki, jestesmy z toba, czy masz juz
mysli samobujcze? od kiedy palisz garnki? powinienes juz dawno zglosic sie do
blacharza.