uzależnienie od marzeń

[lilia06]

ciekawa jestem czy ktos tu na forum ma cos podobnego. ja strasznie czesto
uciekam w marzenia i nie chodzi mi o marzenia dotyczace przyszlosci tylko
marzenia na jawie. wyobrazam sobie rozne rzeczy, moge to robic godzinami,
dniami jak nalogowiec. wiem ze trace czas itd ale nie jestem w stanie nad tym
zapanowac bo to jest takie przyjemne. i oczywiscie strasznie sie tego wstydze
i NIKT z moich znajomych o tym nie wie. robie to od bardzo bardzo dawna,
najbardziej lubie sobie wyobrazac milosc z jakims realnym lub wyimaginowanym
facetem... mam męża, to jest jak zdrada:(.

[luka.s1]

Od wczesnego dzieciństwa uciekałam w świat fantazji.Kiedyś zrozumiałam,że to
problem bo takie nadmierne fantazjowanie odrywa mnie od rzeczywistości,zabiera
moją energię.Zaczęłam z tym walczyć i obecnie takie odloty w świat marzeń
zdarzają mi się coraz rzadziej. Nigdy jednak nie miałam z tego powodu poczucia
winy.

[asiula_82]

Kurcze, ja mam identycznie. Wyobrażam sobie że żyje za granicą, mam chłopaka
który mnie kocha i którego autentycznie jestem wielbicielką, bo jest znany.
Czuję się czasem jak gówniara, choć w w podstawowce jak moje kolezanki kochały
się w znanych piosenkarzach, aktorach itd to uważałam że to głupie wzdychać do
faceta z plakatu.
Jako dziecko często gadałam w myślach z jakąś wyimaginowana koleżanką/ kolegą,
później to zniknęło a jakieś 2 miesiące temu znow się pojawiło, to chyba
dlatego że nie jestem szczęśliwa w moim zwiazku i potrzebuję kogoś bliskiego :(

[lilia06]

ja tak samo, mam 26 lat a do niedawna jeszcze podkochiwalam sie w znanym
aktorze, w ogole zmieniali sie w moich marzeniach "idole" gdzies od 14 roku
zycia. tylko ze nie wzdychalam do plakatu jakiegos boysbandu jak moje kolezanki
ale trzymalam to w tajemnicy i zawsze ukladalam jakies historyjki na jawie.
jest to strasznie wstydliwe i ja mam z tego powodu wyrzuty sumienia. czuje sie
jak idiotka!

[asiula_82]

To możemy sobie podać rękę. Ja mysle że to może przez nadmiar wolnego czasu,
choć ja go wcale nie mam zbyt wiele ale większość rzeczy robię w domu. Też
czasem czuję się jak idiotka :/ ale jeszcze wiem kim jestem i gdzie mieszkam
więc chyba nie jest tak źle.

[danuta1958]

Myslę, że marzyć to cudowna rzecz. Tylko marzenie z czasem zwykle się spełnia
lub może się spełnić!
To co opisujecie to nie są marzenia, to są wyobrażenia tego co mogłoby być a
nie jest. To jest samonakręcające się i jak będziecie to robic z rozmysłem i
specjalnie to może to się skończyć oderwaniem od rzeczywistości (splątaniem).
Nie wiem, czy tego własnie chcecie. Bo to jak narkotyk, ktory się bierze z
własnej woli i potem nie można przestać.
Jak się ktoś np boi tak jak ja, to tez się nakręca ale NIE z własnej woli.
Sztaudyngier prawdę napisał: "Tam gdzie rządzą moje żądze tam niestety ja nie
rządzę."
Nie chcę, abyście znowu mnie odrzucili z tym co piszę. Takie mam zdanie i boję
się o waszą przyszłość. :-))

[luka.s1]

> To co opisujecie to nie są marzenia, to są wyobrażenia tego co mogłoby być a
> nie jest. To jest samonakręcające się i jak będziecie to robic z rozmysłem i
> specjalnie to może to się skończyć oderwaniem od rzeczywistości (splątaniem).

Zgadzam się z Tobą w 100%

[srubka_87]

i ja sie dopisuje :) tylko upiekszam rzeczywistosc. I to bardzo...:D
"Wyobraznie jest po to aby zyc i bawic sie na całego!"

[layal]

Ja miałam podobnie w czasach liceum. Wtedy właśnie zaczęła się u mnie i fobia i
depresja. Też co miesiąc miałam innego idola i wyobrażałam sobie, ze z nim
jestem: a to aktor, a to piłkarz, wokaliści zespołów, dzisiaj to już nawet bym
ich wszystkich nie zliczyła. I też się z tym kryłam. Co dziwniejsze, nie
podobał mi się nikt w realu, tylko zawsze a to Van Basten, a to Eddie Vedder, a
to kolesie z Depeche Mode. I nie byłoby chyba w tym nic złego,w końcu
nastolatki często mają swoich idoli, tylko ja uciekałam w te marzenia przed
rzeczywistością. W szkole trzęsłam się ze strachu i uważałam, ze jestem nikim,
a w marzeniach mogłam być wielka. W myslach tworzyłam całe scenariusze. Na
szczęście przeszło mi tak gdzieś na pierwszym roku studiów.
Teraz już nigdy mi się coś takiego nie zdarza. Owszem, robię sobie jakies
wizualizaje czasem, ale myślę o realnych sprawach w moim zyciu: na przykład
wyobrazam sobie, ze zmieniam pracę albo że chodzę regularnie na fitness, albo
wyobrażam sobie, gdzie pojadę na wakacje. To są raczej plany,a nie marzenia.
Część z nich nawet udaje mi się zrealizować, część odkładam na dalszą
przyszłość, ale to jest wszystko REAL a nie jakaś moda na sukces.

[asiula_82]

Van Basten niczego sobie... ja miałam gorszy gust bo mi się podobał Maradona a
potem Małysz :> zanim jeszcze został znany, ale raczej do nich nie wzdychałam,
takie tam sympatie.

[layal]

asiula_82 napisała:

> Van Basten niczego sobie... ja miałam gorszy gust bo mi się podobał Maradona
a
> potem Małysz :> zanim jeszcze został znany, ale raczej do nich nie wzdychał
> am,
> takie tam sympatie.

asiula_82 - oj Asiula, ale z tym Maradoną to pojechałaś:) Chociaż może bez tej
nadwagi to byłby podbny do ludzi, ale nie jestem tego taka pewna. A Van Basten
teraz to na mnie nie robi wrażenia, ale żebyś ty go widziała w akcji w '88 albo
w '92.

[asiula_82]

To ja właśnie mówię o nich z tamtych czasów! Teraz Maradona to obleś, ble :>

[lilia06]

A co to znaczy 'splątanie'? Bo juz sie zaczynam bac ze mam jakiegos kolejnego
świra. nie napisalam ze mam oczywiscie też nerwicę lękową. i tak jak ktos tutaj
napisał: w rzeczywistosci jestem nikom w marzeniach jestem wielka. co trzeba
zrobic zeby to zmienic?? bo samo chyba nie przejdzie. moze akurat z tym
problemem powinnam wejsc na forum uzależnienia.

[danuta1958]

splatanie jest wtedy, gdy nie potrafisz się skupić na jednym temacie lub źle
odpowiedasz na pytania, bo docierają do Ciebie tylko niektore slowa. Po prostu
splatanie mysli. Strasznie boli i przeważnie jest na swoje żądanie, czyli
nadmierne skupienie się na jakiejś "błachej" rzeczy.

A druga sprawa jest depresja dwubiegunowa, czyli taka, że przez pewien okres
jest stan konpletnego doła i myślenie o sobie jak o smieciu, a potem jest faza
manii, euforii - czas myslenia, że ja jestem Bogiem i wszystko mogę.
Sory, że się wymądrzam, ale znam to wszystko z doświadczenia swojego lub
cudzego.

[lilia06]

nie, co ty, ja tego nie mam:D tak sie przestraszylam ze sprawdziłam to na necie:

"Splątanie – zaburzenia świadomości o etiologii egzogennej przejawiające się
głębokimi zmianami świadomości. Zwykle jest to przejaw ciężkiej dysfunkcji
mózgu. Występuje w przebiegu niewydolności krążenia mózgowego, infekcjach,
zatruciach, zaburzeniach metabolicznych (cukrzyca, uszkodzenie wątroby, nerek),
czasem jako powikłanie przebiegu psychoz endogennych (mania, katatonia).

Objawy i cechy istotne do rozpoznania
Zaburzenia toku myślenia (inkoherencja, splątanie).
Głębokie przymglenie świadomości z całkowitą utratą kontaktu i dezorientacją.
Pobudzenie ruchowe "w obrębie łóżka".
Zdarzają się: nieprecyzyjne, zmienne omamy i urojenia.
Splątanie narasta i ustępuje stopniowo, trwać może długo (tygodnie, niekiedy
miesiące), po przeminięciu - niepamięć całkowita.


W pierwszym rzędzie powinno dotyczyć choroby podstawowej, której przejawem jest
splątanie. W przypadku podniecenia ruchowego stosuje się klometiazol, tiapryd,
BZD, hydroxyzynę, neuroleptyki w małych i śrenich dawkach (pochodne
fenotiazyny). Odżywianie i nawadnianie pacjenta.

Miejsce leczenia
Najczęściej oddział psychiatryczny, gdy splątanie jest powikłaniem psychoz
endogennych. W innych przypadkach może zachodzić konieczność hospitalizacji w
szpitalu ogólnym."

[qabriel]

Ja osobiście mam tak od urodzenia:/ Wiecznie jestem zamyślony, w innym
świecie... Nie potrafię się skupic na nauce, mam problemy z czytaniem książek,
bo się zamyślam i musze się wracać o kilka stron. Mam tez głupie wyobrażenia,
zupełnie nie realne... W szkole na lekcji marze, w domu marze, w kościele marze,
kąpiąc się marze itd. Leki na koncentracje pewnie i tak by mi nie pomogły - taki
juz jestem i nie wyobrażam sobie by mogło być inaczej:/

[pestka71]

Ja też tak miałam od dziecka przez czas podstawówki, potem liceum i nawet na
początku studiów. Teraz zwyczajnie nie mam czasu a poza tym sprawy codzienne,
przyziemne pochłaniają dużo mojego czasu i moich myśli i wieczorem kiedy kładę
się spaćzwyczajnie jestem zbyt padnięta aby jeszcze marzyć, wyobrażać sobie
coś. Ale to wcale nie jest dobrze, bo ja za tym tęsknię! Nie można przegiąć w
żadną stronę. Kiedy tylko bez przerwy marzymy w dzień i w nocy, to tracimy
zupełnie poczucie rzeczywistości, nie przyjmujemy realnego świata, żyjemy w
iluzji. Jeśli natomiast (tak jak ja teraz)nie mamy czasu na marzenia, to
uwsteczniamy się duchowo, myślimy tylko o rzeczach doczesnych, nie ważnych na
przyszłość, złudnych. Tak źle i tak niedobrze!!! Złoty środek trzeba zastosować
chyba. Ale się rozpisałam!

[gaya6]

myślę, że marzenia to piękna rzecz i mogą się sełnić. Nie miejscie poczucia
winy z tego powodu , że marzycie. Takie "inne" życie na jawie, wyobrażanie
sobie jest o tyle złe, że nie skupiamy się na teraźniejszości, a tylko w
teraźniejszości możemy być szczęśliwi i możemy coś zmienić. Zamiast zbyt często
uciekać w świat wyobrażeń twórzmy coś wspaniałego tutaj, bo [po latach możemy
zdać sobie sprawę, że mieliśmy szanse stworzyć coś wspaniałego,a zamiast tego
tkwilismy wciąż w naszym wyimaginowanym świecie. Ale kiedy już nam tak
strasznie źle czasem dobrze uciec tam gdzie jest bezpiecznie...:) nie miejcie
poczucia winy życie w końcu po to jest by robić z nim to na co ma się ochotę.

[spiwor]

Ja też uwielbiam odrywać się od rzeczywistości, najbardziej lubię jak jest
kumulacja w totolotku kupuję wtedy jeden kupon i choć wiem, że nic nie wygram(to
taki podatek od głupoty) lubię sobie marzyć co by było gdyby...
Kiedyś spełniałem swoje marzenia ale wiecie co - na jawie smakują jakoś tak
lepiej, są doskonałe. W realu coś brakuje...

[kurka.mala]

Hm, ja w sumie też tak miałam, od dziecka. W szkole, juz od wczesnych lat,
odsuwałam się od rówieśników, nie umiałam zabłysnąć w towarzystwie, więc po
powrocie do domu zagłebiałam się w swoich fantazjach o tym jak powinno wyglądać
moje życie. Wyobrażałam sobie że jestem powszechnie lubiana, że mam dużo
koleżanek, ale i fajnego chłopaka etc. Oczywiście martzyłam też o znanych
aktorach, muzykach, etc, wyobrażałam sobie, że są moimi chłopakami (nie
wsyzyscy naraz! :)), ale to było bardziej właściwe wiekowi nastoletniemu wtej
początkowej fazie. Późnikej martzyłasm raczje o kolegach w których się
podkochiwałam, najczęściej bez wzajemności. No i troche mi tak zostało. mam
trudnosci z koncentracja, na wykladzie albo podczas dlugiej rozmowy z kims,
często trace wątek, wylapuję co drugie zdanie, zupelnie nie pamietam co ktos
przed chwila powiedzial, często sie wyłączam, ale nie marze wtedy, po prostu
sie wyłaczam. Często zdarza sie tez ze nie pamietam pewnych faktów z własnego
życia i nie dotyczy to tylko ekscesow po alkoholu ;), chodzi o zdarzenia z
odleglej przeszlosci raczej, ale ktore inni doskonale pamietaja :/ Mysle ze
wynika z niezadowolenia z wlasnego zycia i nieakceptacji siebie takiej jaką
jestem. W swoim swiecie jestem taka jaka chce byc, bez tych paskudnych wad.

[lasciate.ogni.speranza]

Miałem tak czasem w dzieciństwie, aż dziwne że nie jestem jedyny...

[rajka7]

ja tez, pamietam, uwielbialam uciekac sie do swoich marzen.
ja marzylam o podrozach /czytywalam ksiazki Maya/, marzylam o glebokich
milosciach. uwazam, ze my, ludzie z nerwicami, fobiami, jestesmy bardziej
wrazliwi. chcemy tacy byc, co u innych widzimy jako sile przebicia, wiodacych
prym. ja wiem, marzenia sie spelniaj, trzeba im tylko pomagac. dzisiaj zyje od
kilku lat w Stanach, przezylam cudowne przgody. nie przestalam marzyc, moze
wizualizowac, to pomaga mi uzmyslawiac sobie, co mi potrzebne, dazyc do jeszcze
lepszego zycia, miec cel, ale i nauczylam sie odrozniac co moge i na ile mnie
stac. chociaz przeciez sa i tacy co funduja sobie podroze na ksiezyc, ktorzy
byli biedni a sa bogaci, ktorzy byli nieciekawi a teraz sa najbardziej
podziwiani itp. dlatego uwazam, ze marzyc mozna ale trzeba starac sie i pomoc w
spelnianiu, nalezy robic to juz w realnym swiecie.zycze wszystkim spelnieni
swoich marzen i wiecej wiary w siebie.

[goomis6]

ja najczęściej marze o wielkiej miłości. ale zeby to marzenie stało sie
rzeczywistoscią trzeba cokolwiek zrobić. mnie jednak ogarnia paniczny lek na
sama myśl o próbie nawiazania kontaktu z dziewczyną która mi sie podoba. wiec
uciekam w te wswoje marzenia i pewnie jeszcze długo sie od nich nie uwolnie, bo
świat realny zbyt mnie przeraża...