jeszcze o Bogu

[kachaa17]

to ja mam pytanie do annaberta. Jak to twoim zdaniem jest z tym Bogiem? Czy
to, że Bóg pozwala na to zeby ludzie tak cierpieli, to jest jego świadectwo
jego istnienia? Chodzi mi o to, że przeciez wg koscioła Bóg jest miłosierny.
W zwiaku z tym nie powinien pozwalać na to, żeby ludzie tak cierpieli. czy
to, ze ja mam depresję i nerwicę to moja wina? czy zasłuzyłam sobie na ojca
alkoholika? dlaczego ja mam tak cierpieć? Nie zgadzam sie tez ze
stwierdzeniem, ze Bóg daje tylko tyle ile człowiek potrafi unieść. to
dlaczego są samobójstwa? Chyba wtedy człowiek juz nie daje rady. Ja codzień
sie budzę i myslę: jak przeżyć ten dzień, jak przetrwać do wieczora? I to m
byc życie? Mam życ po to zęby cierpieć. Co mi sie tu nie zgadza z tym Bogiem.

[dorcia1974]

nie jestem annaberta ale moge postarac ci sie odpowiedziec jak to jest z tym
Bogiem.Otóż gdy pierwsi ludzie Adam i Ewa sprzeciwili sie MU słuchając szatana
w postaci węża,Bóg dał wolną wolę ludziom,zeby stanęli po czyjejs ze
stron.Teraz nad ziemią panuje szatan,więc dlatego są cierpienia,choroby.To ze
masz depresję to nie jest twoja wina ani wina Boga,to samo z ojcem
alkoholikiem.Inaczej byłoby gdyby panował Bóg :)))

[scarlett_80]

to bzdura, ze Bog zwala na nas tylko tyle cierpienia ile jestesmy w stanie
uniesc. przeciez sa zywe przyklady na to ze tak nie jest. ludzie popelniaja
samobojstwa, wpadaja w choroby psychiczne,a nawet umieraja z
rozpaczy.najgorsze, ze nie kazde cierpienie jest przejsciowe i nie kazde ma cos
wyzszego na celu.moze za to zniszczyc duchowo i calkiem zatrzymac czlowieka w
rozwoju.na przyklad w moim wypadku i pewnie wielu innych ludzi jest to meka dla
meki i nic wiecej.

[scarlett_80]

a najbardziej przeraza mnie ta niesprawiedliwosc. zupelnie jakby jedni
zasluzyli na nie bardziej niz inni.przeciez czesto tak jest,ze na jednego
czlowieka zwalaja sie wszystkie nieszczescia i to zupelnie niezaleznie od niego.

[na_fe]

ja też nie jestem osobą wzywaną przez Ciebie do tablicy ale wrzucę swoje 3
grosze, jeżli pozwolisz?

wysuwasz tezy na poziomie podstawówki, niewiele wyżej od argumentów w niedawnej
polemice. przed Tobą długa? droga do zrozumienia ale jak sama wspominasz >Bóg
jest miłosierny, więc szansa istnieje.

tak stawiane pytania mają zero szans na satysfakcjonujące odpowiedzi.
i nie będę tego komentować,

chciałam tylko abyś spojrzała na rzecz z innej strony...

spotkałaś się pewnie z terminem: reinkarnacja i zapewne nie budzi on w Tobie
takiej niechęci jak: miłosierdzie, prawda?

wytłumacz więc sobie własne przypadki wplatając je w tę tęskną melodię o
wędrówce dusz:

pomyśl > taką rodzinę wybrałam sobie sama, przeżywając takie historie mam
jedyną szansę na szczebelek wyżej.
nikt nie mówił, że będzie łatwo, bo rozwój wymaga poświęceń.
pociesz się tym, że jesteś "starą" duszą{to taka, która już wcześniej wiele
przerobiła}a one zawsze mają najtrudniej, bo cięzko przechodzi sie przez ucho
igielne.
ciesz się, że jesteś wybrana, bo mogłabyś przejść przez życie z kwietnym
wiankiem na głowie i nie natrafić na żadną szansę zebrania doświadczeń.
nie staraj sie analizować życia innych- nigdy nie zdobędziesz w nie wglądu,
zapomnij sen.

n_f

[dolor]

> ja też nie jestem osobą wzywaną przez Ciebie do tablicy
> spotkałaś się pewnie z terminem: reinkarnacja i zapewne nie budzi on w Tobie
> takiej niechęci jak: miłosierdzie, prawda?

We mnie budzi. Oraz astrologia, hiromancja, homeopatia, medycyna Tybetańska i
czego tam człowiek sobie nie wymyślił, żeby tylko oddalić się od weryfikowalnej
rzeczywistości.

[na_fe]

> We mnie budzi. Oraz astrologia, hiromancja, homeopatia, medycyna Tybetańska i
> czego tam człowiek sobie nie wymyślił, żeby tylko oddalić się od weryfikowalnej
>
> rzeczywistości.


weryfikowana rzeczywistość, no cóż...
nie samym chlebem człowiek się karmi,
a 'pytanie' było takie, jakie było.

n_f

[dolor]

> weryfikowana rzeczywistość, no cóż...
> nie samym chlebem człowiek się karmi,
> a 'pytanie' było takie, jakie było.
>
Czyli w tych samych warunkach te same efekty. Ale człowiek karmi się jeszcze
złudzeniami, chodliwy towar. "Pytanie" było niebezpieczne, z doświadczenia
wiem, że dyskusje o bogach rozrastają się do kuriozalnych rozmiarów.

[na_fe]

> Czyli w tych samych warunkach te same efekty.

no nie bardzo rozumiem,
toż ja nie o weryfikowalnej rzeczywistości ale o nieweryfikowalnym, bo o
będącej czystą substancją, Idei.

natomiast najgorsze złudzenia, proszę kolegi, dotyczą zawsze naszej
codzienności, tej dającej się zweryfikować i są, rzeczywiście, bardzo chodliwe.


n_f

[kachaa17]

to, że nazwałam Boga miłosiernym, to było troche ironicznie. Powtrzam za
wierzącymi. Nie umiem się cieszyc z mego losu, w którym są dwie ciężkie do
wylecznia choroby

[annaberta]

Po pierwsze cierpienie jest czyms w tym życiu co musimy zaakceptować, bo ono
jest i będzie ( patrz wyżej - grzech Adama i Ewy, wpływ szatana ) i tylko
akceptacje może przynieść nam zrozumienie cierpienia i uczynienie z niego wartości.
Jeżeli nie akceptuje się tego swojego cierpienia np choroby to nigdy nie
osiągnie się równowagi i pokoju duchowego. NIgdy nie poczuje się człowiek wolny
od tego cierpinia jednocześnie, bo tylko przez akcetacje to cierpienie można
oddać Jezusowi.

Czy znasz fragment Pisma Sw

Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha
syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego
krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie,
straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.

Z tego co piszesz wynika jasno, że nie akceptujesz, że chcesz się go pozbyć, i
walczysz z Bogiem, aby pozwolił Ci go porzucić.... Tak niestety nie zajdzesz
daleko. Tak nie pracuje się nad sobą, tak nie wypracujesz nic dobrego. To nie
przyniesie dobrych owoców. To pogłębi tylko Twoją frustrację, niecheć do Boga i
rozpacz.

Pewnie powiesz, zę Twój krzyż jest najcięższy, że inni mają lżejszy itp, itd.
ALE TEGO NIE WIESZ co mają inni. Nie wiesz czy ktoś obok Ciebie kto wygląda na
szcześliwego nie jest czasem nieuleczalnie chory, i zostało mu kilka miesięcy
życia. Bo można być chorym i wyglądać zdrowo i szczęśliwie, ale tylko wtedy
kiedy się zaakceptuje swój krzyż, wtedy nie ma znaczenia tak naprawdę, czy jest
się chorym, zdrowym , czy umrze się dziś, za kilka miesięcy czy lat. Taki
człowiek żyje w zgodzie z wolą Boga i jest szczesliwy, nie ma w nim buntu, ani
żalu, ani nawet tego, że chciałby życ inaczej. Pewnie powiesz, że nie ma takich
ludzi, ale ja wiem, że są. To są najszczęśliwsi ludzie, choć mogą cierpieć i to
bardzo, ale jeżeli zaakceptują swój krzyż, to spełnią się słowa Jezusa "jażmo
moje jest słodkie a brzemię lekkie".

Możesz nadal w tym być następnymi latami i żaden ksiądz, czy pyscholog tego nie
zmieni, bo nikt nie może wziąśc twojego krzyża, tylko ty sama. I nikt nie może
tego krzyża za Ciebie też zaakceptować. Tutaj tkwisz w martwym punkcie i sama
sobie pogłębiasz cierpienia. I to będzie trwać, jeżeli naprawdę nie
zaakceptujesz tego krzyża., Ale nawet jak powiesz, że się starasz, to też nie
bedzie postępu, bo starać się można i nic z tego może nie wychodzić.

Po prostu jest tak - ALBO SIĘ AKCEPTUJE, ALBO SIĘ NIE AKCEPTUJE. nie ma
trzeciego wyjścia.... Jeżeli zaakceptujesz to poczujesz się wolna i szczęśliwa i
spokojna duchowo - po tym poznasz, że zaakceptowałaś swój krzyż. Jeżeli nie
poczujesz się wolna, szczęśliwa i spokojna duchowo to znaczy, że nie akceptujesz
swojego krzyża. To są niezawodne kryteria.

Jak zaakceptować krzyż?.. czytać lektury duchowe, dzienniczki świętych, Pismo
sw. , jeździć na rekolekcje. To wszystko pomoże przygotować człowieka do
akceptacji swego stanu, swego krzyża.
Ale jak nie ma się chęci do zaakceptowania to i to nie pomoże!....
Najpierw trzeba znaleźć w sobie dobrą wole i powiedzieć - Boże chcę tego! Chcę
zaakcetować i nieść swój krzyż, choćby do końca życia!
Jeżeli znajdzie się ta dobra wola, to będzie ona fundamentem pod tą akceptacje.
Ale dopóki ciąglę bedzie coś takiego - Boże weź to proszę ode mnie, daj mi co
innego, byle nie to, To nie będzie lepiej.
-----------------------------------------------------------
Nauka krzyża

Chrystusowy krzyż, jak całe chrześcijaństwo, jest znakiem sprzeciwu wobec
ludzkiej logiki i "światowej" mentalności. Mimo to bez niego nie można zrozumieć
ludzkiego życia na ziemi, ani dziejów świata. Stanowi on bowiem niezbywalny
epizod historii, stabilny punkt odniesienia. Stat crux dum volvitur orbis (krzyż
stoi podczas gdy świat się obraca). Nie można go wyrwać z gleby doczesnej
historii, nie naruszając jej fundamentów.
Na późnorenesansowym obrazie (znajdującym się w rzymskim Palazzo Cancelleria)
anonimowy malarz przedstawił cztery osoby: Matkę Bożą, św. Annę, Dzieciątko
Jezus i św. Jana Chrzciciela. Uwaga wszystkich skupia się na małym, świetlistym
krzyżu, stanowiącym centrum obrazu. Główną postacią jest niewątpliwie Pan Jezus.
On właśnie znajduje się najbliżej krzyża, z radością wyciąga doń ręce i niemal
go dotyka. Maryja patrzy z zatroskaniem na Syna i składa ręce do twy. Św. Anna,
wyraźnie zaniepokojona, czyni taki ruch, jakby chciała powstrzymać rękę Jezusa.
Natomiast uśmiechnięty św. Jan dziwi się nieoczekiwanym roztargnieniem swego
towarzysza zabawy.
Obraz ilustruje ważną prawdę; żaden chrześcijanin nie może zignorować krzyża,
musi w jakiś sposób do niego się ustosunkować.

Zgoda na krzyż

Krzyż znajduje się w centrum nauki chrześcijańskiej. Cała Ewangelia prowadzi do
krzyża. Jesteśmy w lepszej sytuacji niż Apostołowie, którzy na początku nie
wiedzieli, że finałem Chrystusowego nauczania będzie Jego okrutna śmierć na
drzewie hańby. Piotr z oburzeniem odrzucał taką możliwość (Panie, nie przyjdzie
to nigdy na Ciebie), bo myślał nie na sposób Boży, lecz na ludzki (Mt 16,
22-23). Surowa reprymenda, jaką usłyszał, była skierowana do każdego, kto
chciałby odwieść Chrystusa od Jego zamiaru wykupienia grzeszników własną krwią.
Taka sama reprymenda jest nieustannie kierowana do tych, którzy chcieliby
przeszkodzić Chrystusowym uczniom w naśladowaniu Go i uczestniczeniu w Jego
zbawczej misji, trwającej aż do końca czasów.
Chrystusowe pouczenia są trudne, ale realne, bo potwierdzone Jego życiem i
przypieczętowane Jego śmiercią. Wszystko, co czynił, nie czynił On dla siebie,
ale "dla nas i dla naszego zbawienia", dla nas się narodził, nauczał i poniósł
śmierć. Chrystus nie umarł za bezimienny tłum czy za bliskich mu przyjaciół,
lecz za każdego z nas, jako za jedyną i niepowtarzalną osobę. Taki osobowy akt
domaga się w odpowiedzi aktu suwerennej osoby. Nie odpowie za nas żadna
instytucja czy wspólnota, chociaż Kościół pomaga znaleźć właściwą odpowiedź, a
wspólnota wierzących pomaga wcielić ją w życie. Poprawną, idealną odpowiedź
sformułował sam Mistrz: Kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie,
niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mt 16, 24). Kto postępuje
inaczej nie jest nawet godzien nazwać się Jego uczniem; Kto nie bierze swego
krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien (Mt. 10, 38). Nie można pozostać
obojętnym wobec krzyża, można go zaakceptować z miłością lub odrzucić z odrazą.

Własny krzyż

Kto chce być uczniem Ukrzyżowanego musi zatem iść za Nim ze swoim własnym
krzyżem. Oznacza to, iż przed wyruszeniem w ślad za Chrystusem, należy podjąć
wysiłek poznania i dokonać właściwego wyboru. Chodzi o to, żeby przez pomyłkę
nie wziąć zamiast krzyża jakiegoś nieużytecznego ciężaru. Po rozeznaniu
stojącego przed nami krzyża winniśmy podjąć wolną decyzję przyjęcia go i
niesienia dopóty, dopóki Bóg nie zdejmie go z naszych ramion.
Uczeń godzien swego Boskiego Mistrza nie jest przygodnym gapiem ani litościwym
pomocnikiem na Jego Drodze Krzyżowej, lecz tym, który świadomie i dobrowolnie
idzie aż na Golgotę ze swoim własnym krzyżem. Nie jest jak Cyrenejczyk, który
niesie Chrystusowy krzyż zmuszony do tego przez uzbrojonych żołnierzy i jedynie
na krótko (por. Mt. 27, 32). Cyrenejczykiem nie można być przez całe życie,
natomiast wierny uczeń Chrystusa idzie za Nim ze swoim krzyżem przez całe życie.
W gruncie rzeczy łatwiej jest być Cyrenejczykiem niż wiernym uczniem. Może
dlatego chętnie pomagamy Ukrzyżowanemu (nawet dobrowolnie, ale na krótko), a
potem oddawszy Mu Jego krzyż, wracamy pospiesznie do swoich domów i pól w
poczuciu dobrze spełnionego chrześcijańskiego obowiązku. Własny krzyż często
budzi niechęć czy lęk. Czasem wydaje się niegodny tej nazwy, bo przybiera
"nieatrakcyjną" formę banalnego ciężaru trudnej codzienności, czasem znowu nie
budzi współczucia bliźnich, bo jest niewidzialną dla postronnych obserwatorów
udręką duchową.
Cho

[annaberta]

cd. artykułu:
Chociaż "własny krzyż" jawi się w zupełnie innej postaci aniżeli krzyż
Chrystusa, to jednak można i trzeba dźwigać go tak samo jak Mistrz, bez buntu, z
miłością i aż na Golgotę. Akceptacja krzyża nie umniejsza jego ciężaru, ale
dodaje sił i nadaje zbawczy sens utrudzeniu. Doskonałe naśladowanie
ukrzyżowanego Mistrza polega na tym, że akceptacja krzyża nie ogranicza się do
tego, co zewnętrzne, lecz wyraża się także - a raczej przede wszystkim - w
duchowej postawie zgody na wolę Boga. Niestety wielu uczniów poprzestaje na
odruchu współczucia, fizycznej bliskości, nie podejmując duchowego wysiłku
zrozumienia sensu męki i dzielenia cierpień Zbawiciela. Wielu dochodzi na szczyt
Golgoty i staje tuż obok Chrystusa, ale duchem są od Niego bardzo daleko. Obaj
łotrzy byli tak samo blisko Ukrzyżowanego, ale tylko jeden z nich uznał zbawczy
sens Jego cierpień i zaakceptował Jego pomoc, za co otrzymał niezwykłe
zapewnienie niemal natychmiastowego ("jeszcze dziś" - por.Łk 23, 43) wejścia w
krainę życia. Dobry uczeń Chrystusa winien naśladować dobrego łotra.

Za Chrystusem i z Chrystusem

Aby iść za Chrystusem trzeba Go widzieć, albo przynajmniej dostrzec zostawione
przez Niego ślady. Aby osiągnąć duchową jedność ze Zbawicielem trzeba uważnie
śledzić Jego ślady na własnej drodze krzyżowej, bowiem łatwiej iść za kimś, kto
dobrze zna drogę niż samemu jej szukać, wahać się na każdym skrzyżowaniu,
błądzić i wątpić w celowość męczącej wędrówki. Kto stawia stopy w ślady
odciśnięte przez Chrystusa, czuje się bezpiecznie.
Dźwiganie krzyża za Chrystusem formuje nasz sposób myślenia i działania według
paradoksalnej Bożej logiki. Przestajemy bać się cierpienia i śmierci, a
zaczynamy uznawać je za środki upodobnienia się do Chrystusa. Zaczynamy wierzyć,
że cierpienie jest owocne, że tracąc życie - zyskujemy je. Nie koncentrujemy się
już dłużej ani na cierpieniu ani na umieraniu, ale na odczytywaniu Bożych
zamiarów i realizowaniu ich. Powoli stajemy się uczniami Ukrzyżowanego, których
doskonałą postawę charakteryzują słowa św. Pawła od Krzyża, który w jednym z
listów pisze: "Ani cierpieć ani umierać, ale jak najdoskonalej stosować się do
woli Bożej".
Kroczenie śladami Ukrzyżowanego jest postępowaniem na drodze duchowego
doskonalenia. "Jeśli chcesz być doskonały - radzi św. Jan od Krzyża - sprzedaj
swą wolę, daj ją ubogim duchem i idź za Chrystusem w cichości i pokorze, aż na
Kalwarię i do grobu" .
Idąc krok w krok za Chrystusem, coraz lepiej Go poznajemy i rozumiemy sercem a
nie intelektem. Dzięki temu duchowo dojrzewamy do osiągnięcia celu drogi
krzyżowej. Uczeń Chrystusa nie zachowuje się jak postronny obserwator czy uczony
analizujący wydarzenia na Golgocie; bierze krzyż i wbija go w ziemię swojego
doczesnego życia. "Krzyż wbity na Golgocie tego nie wybawi/, Kto sam w sercu
swoim krzyża nie wystawi" mówił Angelus Silesius. Jedynie takie bolesne
naśladownictwo całkowicie przemienia słabego człowieka, czyniąc go doskonałym
uczniem ukrzyżowanego Mistrza. Gdy ktoś postawi w swoim sercu krzyż, nikt nie
można go stamtąd wyrwać nie rozszarpując serca.
Niesienie własnego krzyża za Ukrzyżowanym może być tylko biernym
naśladownictwem, ale może też stać się czynnym współ-uczestnictwem w Jego
zbawczej misji. Podstawowym warunkiem takiej jedności działania jest
naśladowanie Chrystusa w przeżywaniu cierpienia. Wszyscy doświadczamy fizycznego
bólu i duchowej udręki, ale tylko chrześcijaństwo umożliwia przeżycie ich razem
z Synem Bożym i ofiarowanie w intencji wiecznego szczęścia. Chrystus ukrzyżowany
głosi rewolucyjną doktrynę o zbawczej mocy cierpienia podjętego w sposób wolny,
nie z przymusu a jedynie z miłości do innych. Dla pogan i mędrców cierpienie
jest powodem buntu i jałowego smutku, a dla uczniów Chrystusa staje się realnym,
bolesnym i miłosnym dopełnianiem tego, czego nie dostawało Jego męce. Cierpienie
razem z Chrystusem nie jest sentymentalnym współczuciem, lecz realną współpracą
z Chrystusem w Jego zbawczej misji. Zbawca tę współpracę chętnie przyjmuje i
hojnie wynagradza. Dobrowolnie, przymuszony jedynie wielką miłością pomaga
każdemu uczniowi upadającemu pod ciężarem własnego krzyża. Żaden człowiek bez
pomocy Syna Bożego nie jest w stanie dojść na szczyt Golgoty i powiedzieć
Bogu-Ojcu: "w ręce Twoje oddaję ducha mego"(por. Łk, 23, 46). .

Scientia crucis (nauka krzyża)

Z pewnością łatwiej jest wyjaśniać innym naukę krzyża, niż według niej żyć. Aby
móc ją głosić, czy próbować zrozumieć trzeba wpierw nią żyć. Krzyż domaga się
świadectwa, toteż jedynie świadek (martyr) potrafi przekonująco głosić naukę
krzyża (scientia crucis). "Mądrość słowa" może zafałszować fundamentalne prawdy
tej nauki i utrudnić jej realizację w życiu.
Zafascynowani nauką i zniewoleni techniką, nie mamy dziś wprawy w studiowaniu
nauki krzyża. Doskonałą metodą jego poznania jest kontemplacja Ukrzyżowanego,
który nie mówi dużo, ale poucza wiele. Św. Katarzyna ze Sieny dobrze to
zrozumiała, mówiąc często o Chrystusie nauczającym z "katedry krzyża". Aby z
pożytkiem studiować u takiego Mistrza, trzeba przyjąć Jego metody wychowawcze i
reguły Jego nauki. Scientia crucis nie jest zbiorem teoretycznych wiadomości,
ale bezpośrednio przeżytą, bogatą i tajemniczą rzeczywistością, której nie można
ująć w naukowy system ani przekazać w logicznym wykładzie. "Scientia Crucis
zdobywa się tylko wtedy, gdy się samemu do głębi doświadczy krzyża", pisała
Edyta Stein, inteligentna uczennica w szkole Ukrzyżowanego. Wiedzę tę zdobywa
się przez całe życie, ale nigdy nie pozna się wszystkich jej tajników. Nigdy nie
możemy powiedzieć, że już wszystko o krzyżu wiemy, że potrafimy iść drogą
krzyżową pewnym krokiem i ominąć każdy kamyk, aby nie upaść. Trzeba wytrwale
studiować naukę krzyża, żyć według niej przez krótki czas swego ziemskiego życia
i tak umrzeć, aby zasłużyć na niekończące się nigdy życie. Twierdzenie, że
utrata życia stanowi gwarancję życia, które się nigdy nie kończy stanowi
fundamentalną prawdę nie-rozumnej wiedzy krzyża.
Wiedza krzyża zawiera skandaliczną dla mędrców tego świata wizję cierpienia,
przyjętego w sposób wolny i ofiarowanego z miłości do tych, którzy popełniwszy
zło, ryzykują utratę wiecznego życia. Wiedza krzyża nie kieruje się naukowymi
prawami - lecz nie-logicznymi regułami miłości. To miłość sprawia, że
chrześcijanin nie patrzy z daleka na Ukrzyżowanego, lecz idzie za Nim krok w
krok aż na Kalwarię, aż pod krzyż. To miłość sprawia, że nie gorszymy się
skandalem krzyża, lecz odważnie go głosimy. To miłość pomaga zrozumieć niepojęty
dla uczonych Boży plan zbawienia; każdy, kto miłuje narodził się z Boga i zna
Boga (1 J 4,7)
Miłość prowadzi nas do takiego zjednoczenia z Chrystusem, które umożliwia
współpracę z Nim w zbawianiu nie tylko siebie samego, ale także innych
grzeszników, wręcz całego świata.

Scientia amoris (nauka miłości)

Wiedza krzyża zawiera paradoksalną prawdę o konieczności ścisłego związku
miłości i cierpienia. Przeżyli to intensywnie i częściowo przekazali wielcy
mistycy. Siostra Faustyna napisała zdanie, wynikające z osobistego
doświadczenia, a mogące służyć za dewizę wszystkich uczniów ukrzyżowanego
Mistrza; "Miłość i boleść idą w parze" (Dz. 881). Każda miłość rodzi ból, gdyż
prowadzi na krzyż ogołocenia i wyrzeczenia się siebie. Cierpienie, które "idzie
w parze" z miłością, nie osłabia jej, lecz potęguje i oczyszcza. W naszej epoce
dominuje kult pięknego ciała i strach przed cierpieniem, dlatego szczególnie
trudno jest okazać miłość i naśladować Syna Bożego, okrutnie pobitego i
zranionego. Tym bardziej, że naśladowanie Go musi trwać przez całe życie, składa
się nań bezpośrednio doświadczany fizyczny ból i poczucie opuszczenia, wysiłek
zgłębiania tajemnicy straszliwie umęczonego i sponiewieranego "najpiękniejszego
z synów ludzkich"(por. Ps 45, 3). Jedynie umocnieni miłością do Chrystusa
potrafimy znieść ból i trud oraz przejść całą drogę krzyżową, cier

[annaberta]

Jedynie umocnieni miłością do Chrystusa potrafimy znieść ból i trud oraz przejść
całą drogę krzyżową, cierpiąc i miłując.
Nie można iść za Ukrzyżowanym, nie miłując Go. To miłość nie pozwala nam
zostawić Chrystusa samego, jest tą "siłą ciążenia", która prowadzi nas na Górę
Kalwarię. Na Golgocie stali ci, którzy nikogo się nie bali i niczego nie
kalkulowali, ale jedynie bardzo mocno kochali. Bo tylko miłość pozwala pokonać
lęk przed drwiną uczonych tego świata zgorszonych skandalem krzyża.
Wiedza krzyża i wiedza miłości tworzą jednolity "system naukowy". Jedynym
uzasadnieniem głupstwa krzyża jest szaleństwo miłości. Śmierć Chrystusa, nazwana
przez św. Teresę z Lisieux "najpiękniejszą śmiercią z miłości" stanowi
"pokazową" lekcję takiej szalonej miłości. Pokazuje, że umierać z miłości nie
znaczy umierać bez fizycznego bólu, duchowej udręki, doświadczenia opuszczenia
przez Boga. Umierać z miłości to znaczy akceptować paradoksalne plany Boga,
który nie chroni od bólu ludzi, których miłuje, ale wysyła swego Jedynego Syna,
by cierpiał razem z nimi i umarł za nich. Idąc na Golgotę, Chrystus nie oddala
się od nas, ale łączy się z każdym z nas w naszym bólu i rozterce, doświadcza
naszych słabości. Dzięki swej niemocy Chrystus okazuje zbawczą moc i zbawia mnie
nie z obowiązku, lecz z miłości. Z miłości do mnie pozwala się biczować i
ukrzyżować za każdym razem, gdy popełniam grzech. Trzeba więc odpowiedzieć
miłością; z miłości do Zbawiciela wyrzec się śmiercionośnego grzechu i pokornie
prosić o otwarcie bramy do krainy życia.

Skandal śmierci i paradoks zmartwychwstania

Krzyż objawia niepojęte dla rozumu postępowanie Syna Bożego, który umiera po to,
aby człowiek żył wiecznie, uniża się jedynie po to, aby wywyższyć człowieka, aby
pociągnąć go za sobą do Ojca. "Pierworodny spośród umarłych" (por. Kol 1, 18)
jest zarazem Pierwszym Zmartwychwstałym, który człowieka umarłego na skutek
występków (Kol 2, 13) wprowadza do krainy życia. Pociąga do siebie najpierw na
krzyżu, a potem w akcie wniebowstąpienia
Chrześcijaństwo bez krzyża jest nieprawdziwe, ale bez zmartwychwstania i
wniebowstąpienia jest kalekie i niepełne. Również zmartwychwstanie i
wniebowstąpienie jest głupstwem dla uczonych i skandalem dla niewierzących.
Chrystus, wzywając swych uczniów do pójścia za nim, nie chce, aby zatrzymali się
pod krzyżem, ale szli za Nim dalej. Wierny uczeń nie zostaje więc na Golgocie,
lecz idzie do grobu, by odkryć, że jest on pusty. Szukając Umarłego spotyka
Zmartwychwstałego. Droga krzyżowa biegnie od Ogrodu Oliwnego do ogrodu, w którym
o poranku "Apostołka Apostołów" spotyka Zmartwychwstałego. Stosunek do
Ukrzyżowanego determinuje stosunek do Zmartwychwstałego. Magdalena, która z
miłością wytrwała pod krzyżem aż do końca, radośnie powitała Zmartwychwstałego,
i chociaż Go nie dotknęła to jednak z absolutną pewnością oznajmiła Jego powrót
do życia. Natomiast Tomasz, który bał się wejść na Golgotę, nie uwierzył
Zmartwychwstałemu, dopóki Go nie dotknął. Chrystus okazuje niezwykle wyrozumiałą
miłość Apostołowi zniewolonemu scjentystycznym myśleniem, pozwalając mu
"empirycznie" sprawdzić wiarogodność swoich słów. Jaśniejący chwałą
Zmartwychwstania okazuje się bardziej dostępny niż Ukrzyżowany, którego nie
mogła dosięgnąć ani Matka, ani uczniowie stojący u stóp krzyża. Zmartwychwstały
pozwala jednemu wątpiącemu dotknąć swych ran, aby wszyscy ci, którzy nie
zobaczą, nie poddawali się naukowo uzasadnionym wątpliwościom.
Wierny uczeń nie musi włożyć ręki do przebitego boku Chrystusa, ale musi duchowo
jednoczyć się z Nim przez miłość i boleść. Takiej jedności nie osłabi żadna
teoria naukowa ani nie zniszczy śmierć. Kiedy umieramy w jedności z
Ukrzyżowanym, mamy prawo oczekiwać na swoje osobowe spotkanie ze
Zmartwychwstałym. Skoro Chrystus zmartwychwstaje i żyje dzięki mocy Bożej (2 Kor
13, 4), to Jego uczniowie, którzy są "niemocni w Nim" mają prawo ufać, że będą
"żyć z Nim przez moc Bożą" (por. 2 Kor 13,4). Zaakceptować z intelektualną
pokorą paradoksalną prawdę o mocy Boga w niemocy to znaczy otworzyć sobie drogę
do nieśmiertelności, której każdy pragnie, ale nie każdy potrafi do niej wejść,
gdyż - jak mówił św. Jan od Krzyża - omija prowadzącą do niej "wąską bramę krzyża".
Śmierć tych, którzy umierają w jedności z Ukrzyżowanym nie jest tragicznym
końcem trudnego życia, lecz błogosławionym początkiem szczęśliwego życia.
Dlatego wierni uczniowie ukrzyżowanego Mistrza, chociaż tak samo jak poganie
żyją krótko i cierpią wiele, to jednak nie poddają się zwątpieniu i nieustannie
trwają w postawie dziękczynienia i zawierzenia. Mogą powtarzać za Zygmuntem
Krasińskim: "wszystko nam dałeś, co dać mogłeś Panie./ My nad otchłanią, na
ciasnym przesmyku/Skrzydła nam rosną już na zmartwychwstanie". Ciasny przesmyk
doczesnego życia jest dla chrześcijan miejscem, skąd można poderwać się do lotu
ku "wyżynom niebieskim" (por. Ef. 2, 4-6). Kiedy idziemy za Chrystusem ze swoim
krzyżem, nie powinniśmy koncentrować się na drodze krzyżowej, lecz na jej celu.
Chrześcijaństwo nigdy nie zamyka się w teraźniejszości, lecz jest stale otwarte
ku przyszłości, obejmującej także przyszłość wiekuistą.

Bądź pozdrowiony krzyżu

Człowiek naśladujący Chrystusa po to się rodzi, aby po śmierci wejść do krainy
życia. Dlatego od urodzenia powinien wyciągać rękę ku krzyżowi, jak Dzieciątko
Jezus na wspomnianym obrazie.
Bóg, stwarzając nas na swój obraz i podobieństwo, równocześnie uzdalnia do
takiego naśladowania i wspiera w jego realizacji, ratuje przed zniewoleniem
przez różnych bożków szybkiego sukcesu i proroków łatwego szczęścia. Zdarza się
jednak, że w sposób wolny odrzucamy Bożą pomoc; zdradzamy swego Stwórcę, tworząc
sobie bogów podobnych do siebie. Gdy jednak wpadamy w pułapkę idolatrii,
cierpimy bez miłości i umieramy bez nadziei na trwałe życie.
Chrystus, umierając na krzyżu, umożliwia zrozumienie paradoksalnej odpowiedzi
Miłosiernego Boga, odpowiedzi na ludzki grzech. Na krzyżu umierają ludzkie,
uczone teorie o Bogu i człowieku. Syn Boży z "katedry krzyża" poucza wszystkich,
nawet tych, którym się wydaje, że posiedli całą wiedzę o Bogu i człowieku, o
życiu i śmierci.
Dziś grozi nam wielka ignorancja w dziedzinie wiedzy krzyża, bowiem postęp
techniczny i rozwój nauk przyrodniczych stwarza iluzję, że można wszystko poznać
i zrozumieć bez pomocy Boga. Współcześnie, bardziej niż w epoce św. Pawła, krzyż
budzi zgorszenie i sprzeciw, gdyż nie podlega regułom ekonomii i polityki, nie
można go wytłumaczyć w kategoriach sukcesu i zysku. Dlatego naśladując
Ukrzyżowanego nieustannie jesteśmy narażeni na szyderstwa i pogardę. Może
bardziej niż za czasów św. Pawła musimy się liczyć z faktem, że głosząc
"tajemnicę mądrości Bożej" (por. 1 Kor 2, 7), żyjąc według paradoksalnej logiki
krzyża oraz głupiej nadziei na zmartwychwstanie, zostaniemy wyszydzeni przez
sławnych mędrców, wywołamy skandal w środowisku dobrze ułożonych faryzeuszy i
będziemy prześladowani przez władców tego świata.
Mimo wszystko nauka krzyża jest nam dziś niezbędnie potrzebna. W świecie, w
którym odczuwamy dumę ze swych osiągnięć, doświadczamy zarazem lęku i
niepewności, bo rozwój nauki i postęp techniczny nie uwalnia nas od cierpienia i
nie ratuje od śmierci, a dobrobyt nie zapewnia duchowego pokoju i trwałego
szczęścia. Dzięki temu jednak łatwiej niż Apostołom przychodzi nam docenić
wartość wiedzy krzyża i jej zbawienne skutki w życiu. Łatwiej niż Apostołom
przychodzi nam stwierdzić, że wiedza krzyża daje taką mądrość, jakiej żaden
naukowiec dać nie może, napawa taką nadzieją, jakiej żaden terapeuta nie może
przekazać. Gdy więc w Trzecim Tysiącleciu na naszej drodze staje krzyż,
wyciągamy ku niemu ręce i odważnie bierzemy go na ramiona, powtarzając z
radością: Ave crux spes unica (Bądź pozdrowiony krzyżu, jedyna nadziejo). Dla
współczesnych mędrców i pogan, którzy chcieliby skutecznie znieczulić każdy ból
i zapomnieć o śmierci, taka postawa jes

[annaberta]

Dla współczesnych mędrców i pogan, którzy chcieliby skutecznie znieczulić każdy
ból i zapomnieć o śmierci, taka postawa jest skandaliczna i głupia. Tak więc i w
XXI wieku krzyż nie przestaje być jedynym znakiem nadziei dla chrześcijan a dla
innych - niepojętym paradoksem i przeszkodą w zdobyciu szczęścia bez ofiary
cierpienia i daru bezinteresownej miłości.
Ludmiła Grygiel

Psalm 91
Szukając ulgi w cierpieniu

Kto przebywa pod opieką Najwyższego i w cieniu Wszechmocnego odpoczywa, ten może
mówić do Pana:Tyś ucieczką i twierdzą moją, i Bogiem, któremu zaufałem.
On cię wyzwala z sideł myśliwego i ratuje od wszelkiej zguby. Osłania cię swoimi
skrzydłami, pod Jego piórami znajdujesz schronienie, a Jego wierność jest Ci
puklerzem i tarczą.
Nie musisz się lękać nocnych widziadeł ani żadnych strzał za dnia latających,
ani śmierci, co zagraża w południe. Choćby tysiąc padło tuż obok ciebie, a
dziesięć tysięcy po twojej prawicy, ciebie nie spotka nic złego. Własnymi oczyma
będziesz patrzył, będziesz widział, jak się odpłaca bezbożnym. Pan jest
schronieniem dla ciebie, a za obrońcę masz Najwyższego. Żadne nieszczęście na
ciebie nie spadnie, nic nie zagraża twemu namiotowi. Bo On rozkazał swoim
aniołom, aby cię strzegli na wszystkich drogach. Będą cię więc nosić na swoich
rękach, żebyś nie skaleczył nogi o kamień. Będziesz stąpał po wężach i żmijach,
będziesz deptał nawet lwy i smoki. Ponieważ liczy na Mnie, będę go ratował, będę
bronił, bo zna moje imię. Gdy będzie mnie wzywał, zechcę go wysłuchać, będę z
nim w nieszczęściu, ocalę go i zgotuję mu chwałę. Obdarzę go także bardzo długim
życiem i pozwolę mu ujrzeć moje zbawienie.

Trzeba pamietac jednak o złym duchu, ktory bedzie zawsze krązył blisko nas i
podjudzał przeciw Bogu...bedzie kusił. Jak kusił Jezusa poprzez usta jego
oprawców :

Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami,

mówiąc: «Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, wybaw
sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!»

Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali:

«Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz
zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego.

Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział:
"Jestem Synem Bożym"».

Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.

Nie daj się wiec złemu duchowi i nie ulegaj jego namowom aby iśc inna drogą,
niż drogą krzyża.

Na koniec powiem Ci prawdziwą historię. Pewiem człowiek był niewidomy. I
powiedział sobie, że kto go ma uzdrowić jak nie Pan Jezus?
Więc codziennie przychodził na msze do koscioła i modlił się. Przychodził
codziennie przez tygodnie, miesiące i nic, nadal był niewidomy. NIkt nie
wierzył, że może być uzdrowiony, ale on nie rezygnował, przychodził już rok i
nic... I po dwóch latach stał się cud. Odzyskał wzrok. Bo tak pisze Pismo Sw : "
Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego (Jk 5,16)."

[suchyxxx2]

że odzyskał wzrok to takie przypadki się zdarzają.Mój wujek oślepł jak miał koło
30 lat i przez rok nie widział-nie dawano mu szans i nagle po roku odzyskał
wzrok-dzisiaj wujek ma 70 lat i widzi bardzo dobrze-więc to wcale nie musi być
zasługa Boga tylko cud w postaci regeneracji nerwu wzrokowego i tyle-takie
przypadki są w medycynie i nie miaszaj do tego Boga

[kachaa17]

wiem, że inni ludzie mają gorzej, ale nie obchodzi mnie to, moja mama tez tak
zawsze powtarzała: zobacz jak jest u innych, u nas nie jest tak źle. I do czego
to doprowadziło? Ojciec sobie pił w najlepsze a ja miałam sie cieszyc, że nas
nie bije. No bo inni to maja gorzej. Nie akceptuję takiego myslenia. Wiem, że
nie akceptuję tez mojej choroby. Jestem w fazie buntu. bo wkurza mnie też, że u
mnei w domu zawsze sie mówiło tzreba wierzyc w Boga, z Bogiem lżej. A ja jakos
nie umiem uwierzyc. Mimo, ze trzeba, a mozę właśnie dlatego. Odwróciłam sie od
Boga i jestem na niego zła. Nie widzę sensu cierpienia.

[ollaboga77]

Kacha dobrze mówisz. ja też nie widze sensu cierpienia. wogóle.

Nie widzę sensu samotnosci itp!!!

Raj jest tu na ziemii i trzeba go tworzyć trzeba przede wszystkim chcieć!!

Ja już nie słucham ludzi. Słucham siebie i robię tak jak wiem, że będzie
dobrze. I naprawde wiem, że urodziłam się mądra, ale dobre rady innych częstro
mąco nasze wewnętrzne plany.

[bszalacha]

Dziecko! Wiarę buduje się w oparciu o rzeczywistość,szczególnie tę dotyczącą
wczesnych relacji.Zabrakło tam chyba zaufania/czyli wiary/.Nie zmuszaj się do
niej abstrakcyjnie.Idż do terapeuty i popracuj nad prawdziwą odbudową więzi z
innymi ludzmi.Nie zmarnuj tej potrzeby,póki ją masz.Tylko żywy człowiek moze
dać drugiemu szczęście.

[ollaboga77]

Aniu możesz mi napisać ile Ty masz lat Drogie Dziecko?

[bszalacha]

CZŁOWIEKU!!!jak od tego można nabrać ufności!Daj jej spokój ze swoimi lękami.

[night_breeze]

Moze powiem tylko tyle:Czy to Bog sprawil ze twoj ojciec jest alkoholikiem?
Nie dobrze jest gdy probujemy wlasnymi winami obarczyc Boga-dal nam prawa
wedlug ktorych powinnismy zyc,lamiac je-przytrafiaja sie niestety przykrosci,
ktore sa konsekwencjami nieprzestrzegania Bozych praw i zalecen.Ty nie musisz
nasladowac kogos i popelniac te same bledy,masz szanse zyc inaczej,wg.wlasnego
scenariusz.Twoje owczesne zycie jest wynikiem nieprzestrzegania przykazan przez
Twojego ojca i to jego obwiniaj a nie Boga :)