hipnoza

[niunia1123]

Mam problemy z córką - od roku jest pod opieką psychologa i psychiatry.
Zdiagnozowano u niej zaburzenia emocji i zachowań. Bierze leki
antydepresyjne, a także korzysta z konsultacji u psychologa. Jej stan jednak
nie ulega poprawie, leki uspokajające zmniejszają jedynie lęki, ale to tylko
minimalizuje objawy i nie wpływa na przyczyny. Obecnie zalecono córce
poddanie się długoterminowej terapii, indywidualnej, bądź grupowej.
Chciałabym dowiedzieć się, czy hipnoza okazałaby się bardziej skuteczną
terapią. Jak przekonać córkę do tego ewentualnego zabiegu, czy ktoś z Was ma
pozytywne doświadczenie w tym zakresie?

[beerd]

Nie, hipnozy się nie stosuje ! Więcej krzywdy wyrządzi, a nie wyleczy...

Terapia u psychoterapeuty, a nie konsultacje u psychologa !

[mskaiq]

Tak jak napisal Beerd hipnoza wyrzadzi wiecej szkody, lepiej tego nie robic.
Piszesz o zaburzeniach emocji. Sprobuj obnizyc Corce emocjonalnosc, wyciagaj ja
na spacery, wprowadz wiele owocow i warzyw do Jej diety. Wtedy bedzie Jej
latwiej radzic Sobie z emocjonalnoscia i lekiem.
Spropbuj rowniez zabierac Jej leki, one maja okreslona przyczyne, usuwanie
przyczyn leku pomaga.
Serdeczne pozdrowienia.

[stan.mal]

Hipnoza jest skuteczna metoda terapeutyczna w leczeniu niektorych zaburzen, a
malo skuteczna w leczeniu innych. To samo mozna powiedziec o kazdej terapii:
analitycznej, poznawczo-behawioralnej, Gestalt, narracyjnej itp. To, ze hipnoza
moze zaszkodzic jest oczywiscie bzdura (no chyba ze "hipnotyzer" nie ma pojecia
co i dlaczego robi). Natomiast hipnozy nie stosuje sie w przypadku zaburzen
depresyjnych, bo nie jest najbardziej efektywna metoda. Indywidualna terapia
poznawczo-behawioralna i grupowa terapia psychodynamiczna to dwie
najskuteczniejsze metody radzenia sobie z depresja. Po twierdzaja to liczne
badania z udzialem grup kontrolnych.
Jesli chodzi o zaburzenia lekowe, to sprawa nie jest taka prosta. Generalnie
polecalbym klasyczna terapie poznawczo-behawioralna, ale nie mam pewnosci, czy
Pani corka zostala rzetelnie zdiagnozowana. Symptomy obnizonego nastroju i
podwyzszonego leku moga wystepowac w zwyklym zaburzeniu depresyjno-lekowym ale
wystepuja tez w wielu innych zaburzeniach lub moga wskazywac, ze "cos sie z
corka dzieje". Wielu z moich pacjentow wykazuje symptomy zaburzen nastroju,
poniewaz nie potrafia zwierzyc sie rodzicom ani nikomu innemu z dramatycznej
sytuacji w jakiej sie znajduja. Zatem do problemu "diagnozowania" nalezy
podchodzic rzetelnie i z duza uwaga.
Tylko psycholog kliniczny oraz lekarz psychiatra posiadaja wystarczajaca wiedze
z zakresu psychopatologii, zeby postawic diagnoze i dobrac odpowiednia forme
terapii. Jesli okaze sie, ze wystarczajaca jest zwykla terapia
poznawczo-behawioralna, to moze ja prowadzic osoba posiadajaca odpowiednie
kwalifikacje terapeutyczne, natomiast niekoniecznie bedaca psychiatra lub
psychologiem klinicznym.
Osobiscie pracuje w norweskiej poliklinice psychiatrycznej dla dzieci i
mlodziezy (do lat 18) i w ciagu ostatniego pol roku zdarzylo mi sie tylko raz
podjac decyzje o koniecznosci zastosowania farmakoterapii. Leki (zwlaszcza w
stosunku do mlodych osob) stosuje sie w skrajnych przypadkach. W moim przypadku
farmakoterapia byla alternatywa wobec hospitalizacji. Dlatego prosze upewnic
sie, czy Pani corka rzeczywiscie MUSI przyjmowac leki. Nie powinna Pani
natomiast odstawiac lekow na wlasna reke, tylko na podstawie tego, co ktos
napisal na forum. To jest nieodpowiedzialne. Jesli nie ma Pani zaufania do
sposobu w jaki jest leczona corka, zawsze mozna skonsultowac sie z innym
specjalista (chyba jeszcze nie wszyscy wyjechali!!!).
Nie jest prawda, ze im terapia dluzsza, tym skuteczniejsza. To kompletne bzdury.
Klasyczna terapia poznawczo-behawioralna trwa od kilku do kilkunastu tygodni i
(w przypadku lekkiej lub umiarkowanej depresji) gwarantuje lepsze efekty, niz
wieloletnie psychoanalizy lub farmakoterapia. To fakty dowiedzione w licznych
badaniach naukowych porownujacych skutecznosci roznych terapii.
Zycze powodzenia. Stanislaw, Psycholog kliniczny (na emigracji).
Jesli cho

[lucyna_n]

ta , najlepiej wyjechać do norwegi a tu się wymądrzać o terapeutach i konsultacjach.
My tu niedługo tylko do szeptuchy będziemy się mogli udać jak tak dalej pójdzie.

[stan.mal]

No coz, wolalbym leczyc polskie dzieci, ale w Polsce mowiono mi, ze jestem
niepotrzebny ... tutaj przynajmniej odnosza sie do mnie z szacunkiem.
Mam teraz troche wolnego wiec pomyslalem, ze postaram sie pomoc tak, jak
potrafie, czyli przez internet. Ale jezeli kogos urazilem, to przepraszam - nie
mialem takich intencji.
Mysle, ze w Polsce jest nadal wielu specjalistow (nie gorszych, niz ci na
zachodzie). A pacjenci nie zawsze sa dobrze poinformowani o tym, jakie formy
leczenia sa mozliwe i dostepne oraz jakie sa ewentualne przeciwwskazania. W
takiej sytuacji pacjenci (lub rodzice) nie maja szans na dokonywanie
przemyslanych i swiadomych wyborow. Etycznym obowiazkiem kazdego specjalisty
(rowniez moim)jest informowanie o zalecanych (i alternatywnych) formach
leczenia, oparte na aktualnym stanie wiedzy i najnowszych badaniach.

[awanturnick]

stan.mal napisał:

> No coz, wolalbym leczyc polskie dzieci,

rasista

podrzuc mi stanley tytuly ksiazek z cwiczeniami, ktore maja obudzic moje cialo.
i h.. mnie obchodzi twoje zdanie czy to skuteczne, zalecane. chce tylko tytuly.

[stan.mal]

awanturnick napisał:

> rasista
To mozna byc rasista w stosunku do osob, ktore maja ten sam kolor skory, oczu i
wlosow? To jaka my rasa wlasciwie jestesmy?

> podrzuc mi stanley tytuly ksiazek z cwiczeniami, ktore maja obudzic moje cialo.
Nie za bardzo rozumiem o jakie cwiczenia i jakie "budzenie ciala" chodzi. Zdaje
sie, ze wzieto mnie za kogos innego ... Przykro mi, ale ja sie takimi rzeczami
nie zajmuje.

[awanturnick]

Ale jezeli kogos urazilem, to przepraszam - nie
> mialem takich intencji.

cos mi sie zdaje stanley ze ty nasz uwazasz za wariatow

[lucyna_n]

a kto niby tak Ci powiedział??
niepotrzebny?
nie strugaj wariata
Polska to zagłębie depresyjno-nerwicowe, a z zaburzonym dzieckiem to wogóle nie ma się do kogo
udać, a problemy dzieciaki mają i to jakie.
po prostu rozpacz.
ręce opadają
prawda jest taka że mało zarabialeś a teraz teorię dorabiasz, żeby się przed sobą usprawiedliwić ze
swej pożałowania godnej dezercji z kraju nędzy psychicznej.

[stan.mal]

lucyna_n napisała:

> a kto niby tak Ci powiedział??
> niepotrzebny?
> nie strugaj wariata
W Polsce jest wielu bezrobotnych psychologow, a jeszcze wiecej pracuje poza
wyuczonym zawodem lub ponizej kwalifikacji. Mysle, ze jest to dobra miara
"potrzebnosci". Ale zarobki sa rowniez miara. Nazywa sie to "rynek pracy", a na
rynku jak sie cos uwaza za potrzebne i wartosciowe, to placi sie za to wiecej,
niz za cos bezuzytecznego i niskiej jakosci. Mam wiec wszelkie prawo uwazac, ze
moje kwalifikacje uwazane sa w Polsce za bezuzyteczne i bezwartosciowe.
Znalazlem wiec rynek, na ktorym sie je ceni wyzej.

> teraz teorię dorabiasz, żeby się przed so
> bą usprawiedliwić ze
> swej pożałowania godnej dezercji z kraju nędzy psychicznej.
W szpitalu, w ktorym pracuje zatrudnieni sa (oprocz Norwegow) Polacy, Litwini,
Szwedzi, Dunczycy, Niemcy, Holendrzy, Kanadyjczyk, Amerykanin i jeszcze pewnie
przedstawiciele kilku innych nacji, o ktorych nie wiem.
Czy wszyscy oni to DEZERTERZY, czy tylko ja?

[lucyna_n]

jeszcze jedno, jeżeli jesteś specjalistą to może i dobrze by było żebyś fachową radą wsparł to forum
chociaż jego urok polega na tym że tu wariat wspiera wariata:)

[niunia1123]

Witam Pana, bardzo dziękuję za zainteresowanie się moim problemem. Nie sądzę
żeby diagnoza postawiona córce była błędną.Córka raczej nie ma depresji, jej
problemy ciągna się od dzieciństwa i teraz stopniowo sie nasilają.Na pewno nie
jest to chwilowe obniżenie nastroju, tylko głębszy problem, który narasta
całymi latami.
Dlatego instynktownie wyczuwam,że za pośrednictwem hipnozy można byłoby dotrzeć
do jej wnętrza i wyciszyć lęki, uspokoić, zmienić pewne schematy.
Pomogłaby może usunąć lęk społeczny, zaniżone poczucie wartości, ciągłe
negatywne myślenie, strach przed porażką i ośmieszeniem. Jeśli się mylę, proszę
jeszcze o dodatkowe wskazówki i sugestie.

[stan.mal]

Trudno udzielac rad, nie widzac pacjenta, a jednoczesnie zachowac rzetelnosc i
odpowiedzialnosc zawodowa. Jesli corka nie cierpi na zwykly "epizod depresyjny",
to byc moze prowadzone do tej pory leczenie jest wlasciwe. Nie moge tego ocenic
"na odleglosc".
Jesli jednak ma Pani watpliwosci i chce poszukac pomocy gdzie indziej, to
radzilbym jednak wybrac kontakt z powaznym specjalista: psychiatra, psychologiem
lub osrodkiem psychoterapeutycznym uznawanym przez Europejska Federacje
Psychoterapii (sa takie w Polsce).
Hipnoza jako metoda nie jest sama w sobie ani zla, ani niebezpieczna. Stosuje ja
wielu psychiatrow i certyfikowanych psychoterapeutow na calym swiecie. Problemem
nie jest metoda terapeutyczna, ale osoba ktora jej uzywa. "Zahipnotyzowanie"
kogos, czyli w prowadzenie go w stan idukcji hipnotycznej, jest banalnie latwe i
kazdy moze sie tego nauczyc. Ale sama indukcja niczego nie leczy. Jesli osoba
stosujaca hpnoterapie nie posiada grutownej wiedzy z zakresu psychopatologii, to
bedzie to tylko "hipno", a nie "terapia".
Osobiscie nie jestem zwolennikiem hipnoterapii (choc sam ja stosowalem) bo jest
to dla mnie metoda malo uzyteczna i malo efektywna w zdecydowanej wiekszosci
przypadkow. Za dlugo byloby pisac dlaczego.
Radze kontakt ze specjalista, ktory zna rozmaite metody, natomiast nie jest
fanatykiem zadnej z nich. Taka osoba udzieli Pani rady. Ja nie moge, nie majac
kontaktu z pacjentem i nie znajac materialow z dotychczasowego postepowania
diagnostycznego.

do stan.mala

[aurelia_aurita]

kilku rzeczy nie rozumiem:

1.
> Osobiscie pracuje w norweskiej poliklinice psychiatrycznej dla dzieci i
> mlodziezy (do lat 18) i w ciagu ostatniego pol roku zdarzylo mi sie tylko raz
> podjac decyzje o koniecznosci zastosowania farmakoterapii.

oraz:
2.
> Zycze powodzenia. Stanislaw, Psycholog kliniczny (na emigracji).

nie wiem jaki jest system w Norwegii, ale dziwi mnie, że psycholog kliniczny
może podejmować decyzje o zastosowaniu farmakoterapii. zawsze myślałam, że takie
decyzje może podejmować tylko lekarz...

i jeszcze jedno:
> Klasyczna terapia poznawczo-behawioralna trwa od kilku do kilkunastu tygodni i
> (w przypadku lekkiej lub umiarkowanej depresji) gwarantuje lepsze efekty, niz
> wieloletnie psychoanalizy lub farmakoterapia.

może w przypadku depresji typowo psychogennej psychoterapia jest skuteczniejsza
od famakoterapii. ale nie wyobrażam sobie "wyleczenia" depresji endogennej - tak
samo jak jakiejkolwiek innej choroby - za pomocą psychoterapii. a choćby i to
była CBT. (CBT jako wsparcie dla farmakoterapii - to już rozumiem.)

>To fakty dowiedzione w licznych
> badaniach naukowych porownujacych skutecznosci roznych terapii.

a mogę prosić o podanie autorów tych badań?
ciekawi mnie bardzo, jak takie badania mogły wyglądać. bo z miejsca widzę
mnóstwo problemów metodologicznych (i jestem ciekawa, jak je rozwiązano).
przykłady tych problemów: każda z grup musiałaby być poddana w danym czasie
tylko i wyłącznie jednemu rodzajowi terapii, każda z grup musiałaby mieć
dokładnie ten sam rodzaj i natężenie depresji, ...

no i cały czas chodzą za mną słowa jednego psychologa-praktyka, fanatyka
najrozmaitszych szkoleń i krótkoterminowych terapii. otóż powiedział on, że
"osoby z depresją to grupa, z którą absolutnie nie da się współpracować. oni
wcale nie chcą wyjść z tej depresji, bo oni się świetnie z nią czują!". bardzo
ciekawe podejście osoby, która tłumaczy sobie nieskuteczność terapii
depresyjnych. (terapia nie podziałała, bo depresyjni byli nie tacy. oczywiście
"wcale to nie świadczy" o kiepskiej skuteczności terapii...)

[stan.mal]

W nowej (no nie taka ona znowu nowa!) Europejskiej Klasyfikacji Zaburzn
Psychicznych ICD-10 nie istnieje nic takiego jak "depresja endogenna".
Okreslenie "depresja endogenne" to nie jest w ogole zadna diagnoza, ale proba
interpretacji zrodel depresji, a to dwie rozne sprawy. Diagnoze "depresji
endogennj" stawiali psychiatrzy, gdy studiowalem, ale to bylo 20 lat temu.

Psycholog kliniczny w Norwegii ma takie same uprawnienia jak psychiatra. Stawia
diagnozy, decyduje o przyjeciu na oddzial, wystawia zwolnienia lekarskie z pracy
i ze szkoly, podejmuje decyzje o wypisaniu z oddzialu i wypisuje epikryzy na
zakonczenie leczenia, podejmuje decyzje o przymusowej hospitalizacji itp. Nie
moze natomiast wypisywac recept. Jesli uznaje, ze pacjent wymaga farmakoterapii,
zwraca sie do psychiatry lub do lekarza rodzinnego. Ten wypisuje recepte, ustala
dawke, monitoruje skutki uboczne itp

[stan.mal]

Przepraszam za pomylke! Napisalem "Europejska Klasyfikacja", a chodzilo
oczywiscie o "Miedzynarodowa Klasyfikacje". Moze to z powodu zmeczenia, a moze
przez moj europocentryzm... Nie jest to jednak taka duza pomylka, bo ICD-10
stosowana jest glownie w Europie. Reszta cywilizowanego swiata posluguje sie
przede wszystkim amerykanska klasyfikacja DSM-IV. (Nota bene, o ile sie dobrze
orientuje, to wiekszosc polskich psychologow uzywa amerykanskiej klasyfikacji -
z nie do konca zrozumialych dla mnie przyczyn).
Nie ma to jednak wiekszego znaczenia, bo obie klasyfikacje sa bardzo zblizone i
z obu usunieto "depresje endogenna" jako jednostke chorobowa.

Moze dywagacje na temat rodzajow klasyfikacji wykraczaja poza tematyke forum,
ale pomyslalem, ze skoro posty czytuja ludzie, ktorzy sami korzystaja z terapii,
to dobrze byloby kilka kwestii wyjasnic.
Tak wiec, kiedy "terapeuta" oznajmia pacjentowi, iz ten cierpi na "depresje
endogenna", to nie nalezy tego w zadnym przypadku traktowac jako "stawianie
diagnozy". Jest to po prostu "komunikowanie pacjentowi przez terapeute swojej
GLEBOKIEJ WIARY w endogenna nature przyczyn lezacych u podstaw problemow
pacjenta". A kazda wiara ma to do siebie, ze sie z nia nie dyskutuje, bo "nie
mozna jej potwierdzic ani obalic za pomoca dowodow naukowych". Wiare mozna
jedynie podzielac lub nie. Ja akurat tej wiary nie podzielam i - jak widac - nie
jestem odosobniony skoro "depresja endogenna" zniknela z obu systemow
klasyfikacyjnych jako kategoria diagnostyczna (ku zgrozie koncernow
farmaceutycznych).

[aurelia_aurita]

rzeczywiście, lekarz nie jest w stanie nigdy w 100% określić, jakie są przyczyny
danego przypadku depresji.
ale mnie od "wiary" w istnienie depresji endogennych dużo bardziej przeraża
wiara w to, że każde zaburzenie można "wyleczyć" poprzez zmianę myślenia w
trakcie terapii. (jasne, terapia jest zawsze pomocna, ale trudno ją nazwać
leczeniem). a schizofrenię też "leczyłby" pan wyłącznie psychoterapią? są
podobno tacy psychologowie, którzy wierzą, że to możliwe. i to już mnie mocno
niepokoi.

[stan.mal]

Farmakoterapia byla, jest i prawdopodobnie zawsze bedzie nieodlaczna czescia
psychiatrii. Tym bardziej, ze badania naukowe sa kontynuowane i bedziemy
otrzymywac coraz nowsze generacje lekow. Nie bardzo wyobrazam sobie, w jaki
sposob leki mozna by bylo wyeliminowac z psychiatrii.

Problemem nie jest uzywanie lekow, ale ich naduzywanie.

Uwazam, ze to nie psychoterapia jest metoda pomocnicza w stosunku do
farmakoterapii, ale odwrotnie - to farmakoterapia powinna wspierac psychoterapie
wtedy, kiedy przemawia za tym interes i dobro pacjenta.
Przede wszystkim wtedy, gdy pacjent moze stanowic zagrozenie dla siebie lub
innych. Dotyczy to na przyklad ostrych stanow psychotycznych w schizofrenii,
calkowitej dezorganizacji zachowania w zespole ostrego stresu lub niektorych
przypadkach stresu pourazowego (PTSD). Dotyczy to rowniez niektorych okresow w
leczeniu depresji (u niektorych pacjentow), zaburzen lekowych a nawet zaburzen
osobowosci typu borderline (rowniez u niektorych pacjentow).
Wlasciwie w przypadku prawie wszystkich rozpoznan moze zaistniec potrzeba
zastosowania leczenia farmakologicznego w okreslonych okolicznosciach. Ale "moze
zaistniec" i "istnieje" to dwa zupelnie rozne spojrzenia na role farmakoterapii.

To czy zastosuje sie farmakoterapie czy nie, zalezy nie od rozpoznania ale od
stanu pacjenta i wszystkich okolicznosci.

W przypadku osoby, u ktorej podjalem decyzje o potrzebie farmakoterapii problem
polegal na tym, ze nie byla w stanie przyjechac do mojego gabinetu z powodu
ostrego leku i szeregu niekontrolowanych reakcji fizjologicznych. Ale
rozpoczecie farmakoterapii nie mialo na celu "wyleczenie" PTSD. Celem bylo
osiagniecie takiego poziomu funkcjonowania pacjentki, zeby mogla podrozowac
srodkami komunikacji publicznej i przyjezdzac regularnie na terapie (faza
stabilizacji).
Po ustabilizowaniu pacjentki rozpoczelo sie nawiazywanie relacji terapeutycznej
i stopniowa desensytyzacja. W tym samy czasie rozpoczelo sie systematyczne
zmniejszanie dawki lekow. Relacja terapeutyczna zaczela byc w coraz wiekszym
stopniu czynnikiem stabilizujacym. W koncu mozna bylo prowadzic sama
psychoterapie, bez stosowania lekow. Ale gdyby nie leki, nie mialbym zadnej
szansy na rozpoczecie psychoterapii.
Czy zastosowanie farmakoterapii bylo w tym przypadku uzasadnione stanem
pacjenta. I tak, i nie. Gdyby owa pacjentka mieszkala w tej samej miejscowosci
udalo by sie moze obyc bez lekow. Problemem byla dosc dluga podroz z innymi ludzmi.

Oczywiscie ze istnieja skuteczne warianty terapii poznawczo-behawioralnej
zaadaptowane do leczenia schizofrenii. Mozna je laczyc z farmakoterapia w
sposob, jaki zaprezentowalem powyzej. Psychoterapia jest leczeniem i to
leczeniem podstawowym w przypadku zaburzen psychicznych, ktore nie maja podloza
organicznego. Ale rowniez w przypadku zaburzen o podlozu organicznym terapie
modyfikujace zachowanie sa czesto jedynym sposobem na poprawe funkcjonowania
psycho-spolecznego pacjenta.

Oczywiscie trzeba tu odroznic prawdziwa psychoterapie od powstalych na bazie
urojeniowej ideologii uprawianych przez rozmaitych hohsztaplerow pod nazwa
"psychoterapii". Takie "psychoterapie" nazywam z reguly "terapiami hokus-pokus".
Moze to okreslenie powinno sie przyjac?

[lucyna_n]

Ciekawa jestem co tak pięknie ustabilizowalo pacjentkę, że zaczęla móc przyjeżdżać.
Bardzo bym chciala żeby mnie ktoś tak ustabilizował do pionu.
U nas jakoś nikt tego nie potrafi , a Ty piszesz że jesteś niepotrzebny
wracaj cudowny terapeuto, chorzy czekają!

[stan.mal]

Jestem calkowicie i gleboko przekonany, ze w Polsce jest wielu terapeutow,
ktorzy posiadaja duzo wieksze umiejetnosci i duzo wyzsze kwalifikacje, niz ja.

[lucyna_n]

Twoje przekonanie niestety niewiele zmienia w kwestii postawienia mnie do stabilnego pionu.
Zdradź czym tak skutecznie jak to określasz ustabilizowaleś pacjentkę z silnymi lękami, tylko plizz nie
pisz że xanaxem.

[aurelia_aurita]

> Oczywiscie trzeba tu odroznic prawdziwa psychoterapie od powstalych na bazie
> urojeniowej ideologii uprawianych przez rozmaitych hohsztaplerow pod nazwa
> "psychoterapii". Takie "psychoterapie" nazywam z reguly "terapiami hokus-pokus"

czyżby zaliczała się do nich m.in. psychoanaliza? :) (bo moim zdaniem
zdecydowanie się zalicza...)
ja jednak nie do końca mogę się zgodzić z nazywaniem psychoterapii leczeniem.
weźmy np. osobę z chorobą afektywną dwubiegunową - tutaj leki są podstawą. nawet
jeśli osoba w danym momencie nie zagraża samej sobie - jej skoki nastroju, które
zazwyczaj mają bardzo luźny związek z czynnikami psychologicznymi, bardzo źle
wpływają na codzienne funkcjonowanie, a patrząc z dłuższej perspektywy czasowej,
mogą doprowadzić do poważnych konsekwencji, włącznie z samobójstwem.
istnieją takie zaburzenia, w których farmakoterapia jest konieczna nie tylko w
ostrych fazach choroby - równie ważne jest leczenie profilaktyczne.

być może istnieje coś takiego jak nadużywanie stosowania farmakoterapii. tego
nie wiem, bo nie mam pełnego obrazu tego, jak rozkładają się proporcje różnych
zaburzeń, z którymi pacjenci przychodzą do lekarzy/psychoterapeutów. (być może
większość ma np. zaburzenia nerwicowo-lękowe albo związane ze stresem). ale
przecież w wielu przypadkach depresji pacjent nie jest w stanie wynieść
czegokolwiek z psychoterapii, a możliwe to staje się dopiero po jakimś czasie
leczenia ( = lekami :).

[stan.mal]

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe, jak sama nazwa wskazuje, jest zaburzeniem
afektywnym, czyli emocjonalnym. Nie za bardzo chcialbym rozpoczynac na tym forum
dyskusje na temat skutecznosci rozmaitych metod regulowania emocji. Jest to
dyskusja z dluga historia, a sprowadza sie do podstawowego pytania o przyczyne
zaburzen (nie tylko zreszta afektywnych). Czy zrodlem problemow pacjenta sa
mechanizmy bio-fizjologiczne, czy psychologiczne. O wierze i moim do niej
stosunku juz pisalem.
Moim zdaniem niekorzystne rokowanie w przypadku zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego zwiazane jest z brakiem psychoterapii i innych metod
oddzialywania psychospolecznego oraz oparciem calego leczenia na farmakoterapii.

[lucyna_n]

jak Ty jesteś terapeuta to ja jestem arcybiskup
no niestety poległeś z tym "emocjonalnym zaburzeniem":)))

[aurelia_aurita]

to ja wolę iść do ciebie do kościoła niż do niego na terapię :)
(zawsze byłam ZA kapłaństwem kobiet)

[stan.mal]

A to w Polsce uwaza sie ze zaburzenie afektywne (jedn- lub dwubiegunowe)
przenoszone jest przez wirusy?

[aurelia_aurita]

nie. w Polsce uważa się, że za zaburzenia afektywne odpowiedzialne są pasożyty
które żyją w mózgu :D
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=61223651&a=61223651

[stan.mal]

lucyna_n napisała:

> jak Ty jesteś terapeuta to ja jestem arcybiskup
> no niestety poległeś z tym "emocjonalnym zaburzeniem":)))

"Zwiazek pomiedzy etiologia, symptomami; lezacymi u podstaw procesami
biochemicznymi; odpowiedzia na leczenie i zejsciem zaburzen afektywnych
(zaburzen nastroju) jest w dalszym ciagu niedostatecznie poznany".
"W tych chorobach podstawa jest zaburzenie zmian nastroju lub emocji..."
"wiekszosc pozostalych symptomow jest albo wtorna w stosunku do tych zmian albo
zrozumiala w ich swietle.."

To cytaty z obowiazujacych wytycznych przy diagnozowaniu zaburzen afektywnych
(czyli emocjonalnych lub jak ktos woli - zaburzen nastroju) obejmujacych
jednostki diagnostyczne od F30.0 (Hipomania) do F39 (Nieokreslone zaburzenie
afektywne. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe ma kod F31 wiec znajduje sie w tej
grupie.

Cytat pochodzi z oficjalnego wydania ICD-10, wydawca: Swiatowa Organizacja
Zdrowia, Genewa 1992.
Cytaty tlumaczylem z angielskiego, wiec moga brzmiec troche chropowato.

[aurelia_aurita]

> Zaburzenie afektywne dwubiegunowe, jak sama nazwa wskazuje, jest zaburzeniem
> afektywnym, czyli emocjonalnym.

ahaaaa...
to w takim razie ja już nie mam więcej pytań...

[aurelia_aurita]

nie no, nie mogę... (przestać się głupio chichotać :)
oj, chyba dziś coś ze mną wyjątkowo źle, znaczy, wyjątkowo dobrze, znaczy nie
wiem...
ale jednak coś w tym jest: wystarczyła mi sama wymiana zdań z psychoterapeutą i
od razu mi lepiej.
jednak psychoterapia działa! :D

[jeden_cymbalek]

> Moim zdaniem niekorzystne rokowanie w przypadku zaburzenia afektywnego
> dwubiegunowego zwiazane jest z brakiem psychoterapii i innych metod
> oddzialywania psychospolecznego oraz oparciem calego leczenia na farmakoterapii


mamy dla ciebie niekorzystne rokowanie dwubiegunowy czubie, bo nie chcesz placic
rachunkow za wakacje pana psychologa klinicznego

[lucyna_n]

wlaściwie to kto komu powinien to tłumaczyć ?

[jeden_cymbalek]

> Oczywiscie trzeba tu odroznic prawdziwa psychoterapie od powstalych na bazie
> urojeniowej ideologii uprawianych przez rozmaitych hohsztaplerow pod nazwa
> "psychoterapii". Takie "psychoterapie" nazywam z reguly "terapiami hokus-pokus"
> .
> Moze to okreslenie powinno sie przyjac?

tak - powinno sie przyjac dla calej psychologii.

[aurelia_aurita]

może: spirytologia stosowana? ;)

ps. skrzywdził cię jakiś psycholog? chcesz o tym porozmawiać? :P

[jeden_cymbalek]

> jestem odosobniony skoro "depresja endogenna" zniknela z obu systemow
> klasyfikacyjnych jako kategoria diagnostyczna (ku zgrozie koncernow
> farmaceutycznych).

czyli psychologowie powalczyli o rynek swirow.

[awanturnick]

bo z miejsca widzę
> mnóstwo problemów metodologicznych (i jestem ciekawa, jak je rozwiązano).


metodologia i psychologia........buhahahahaha zaraz pie..e ze smiechu na
plecy i bede boki zrywal

[lucyna_n]

Niunia, jak zaciągniesz córkę do hinotyzera, osobiście skopię Ci dupę.
IIe Ty masz lat żeby tak bezrozumnie myśleć.

[niunia1123]

mam prawie 50 lat, i nie mam absolutnie żadnego doświadczenia w tym temacie,
dlatego proszę o wyrozumiałość i rozinięcie tej wypowiedzi.

[lucyna_n]

muszę przyznać że jesteś bardzo opanowana:)
rozwinięcie wypowiedzi nastąpiło przez innych forumowiczów w postach powyżej. Po prostu nie daj się
zwariować i nie idź w żadną szarlatanerię, wiem że desperacja podsuwa czlowiekowi najdziwaczniejsze
pomysły. Proste ludzkie podejście do tej choroby to podstawa.
Nie ciągaj córci do hipnotyzerów, bioenergo, i takich tam. To tylko może jej zaszkodzić.
Poczytaj na stronach poświęconych depresji jak postępować z chorym, jak pomóc, może będzie Ci łatwiej.

[persenka]

ja kiedyś byłam na poznawczo-behawioralnej z lękamii depresją i troche pmogła,a le mineło pare mięsięcy i zaczeło wracac z powrotem. Potem juz w ciężkim stanie trafiłam na EFT i po dóch sesjach przez internet mogłam ssama pojechac na sesje i teraz juz pracuje nad przyczynami depresji i lęków. Nie jest jeszcze super, ale czuje się o wiele lepiej i jestem duzo bardziej spokojna i bardziej panuje nad sobą. Tak wiec polecam twojej córce, bo to bezinwazyjna metoda a duzo skuteczniejsza od poznawczej

[awanturnick]

mozna byc dobrym terapeuta, mozna i dobrym psychiatra, mozna i dobrym oficerem
wermachtu jak hans kloss......ale dobry psycholog kliniczny? to jak krytyk
muzyczny, komentator sportowy, albo moherowy beret......ciagle sie czegos czepia.

[stan.mal]

awanturnick napisał:

> mozna byc dobrym terapeuta, mozna i dobrym psychiatra, mozna i dobrym oficerem
> wermachtu jak hans kloss......ale dobry psycholog kliniczny? to jak krytyk
> muzyczny, komentator sportowy, albo moherowy beret......ciagle sie czegos czepi
> a.
No coz, znam osoby, ktore twierdza, ze najmocniej stoja na nogach stajac na
glowie. Kazdy ma prawo do wlasnego obrazu swiata.

[sneeper_1]

glowa pozwala zachowac rownowage emocjonalna
stanie na nogach bez kotwicy niesamowicie mi zbrzydlo

[sneeper_1]

z czego tej hipnozie nogi wyrastają !?

--
Co warte jest "tak",
gdy nie wolno powiedzieć "nie" ?

[jeden_cymbalek]

> No coz, znam osoby, ktore twierdza, ze najmocniej stoja na nogach stajac na
> glowie.

serio? jeszcze nikt nie zrobil ze mnie wiekszego wariata niz jestem niz dwoje
osobnickow z tytulem psychologa klinicznego. po kontakcie z nimi stalem mocniej
na nogach? jeden psycholog kliniczny mnie zmanipulowal, drugi zatrul dusze.
trzeba miec konskie zdrowie, zeby kontaktowac sie z takimi osobbnikami.

[jeden_cymbalek]

eden_cymbalek napisał:

> > No coz, znam osoby, ktore twierdza, ze najmocniej stoja na nogach stajac
> na
> > glowi

typowa zagrywka psychologa klinicznego. zasugerowac na wstepie pacjenotowi ze
cos z nim nie jest ok i on to wie bo ma tytuł.

[jeden_cymbalek]

od czego ty jestes rasisto dyplomowany, od ustalania co jest norma czy od pomagania?

[lucyna_n]

opanował chłopak metodę kopiuj wklej, za czytanie wybiorczych fragmentów teoretycznych stron o
depresji i psychoterapii już podziękujemy.