nerwica lękowa

[yara]

Czy z tego mozna wyjść całkowicie? Już cztery lata, okresy lepsze i gorsze,
okresy z lekami (Xanax,Seroxat,obecnie od 4 dni Cipramil)i bez leków,okresy
z terapia i bez terapi ale i tak zawsze jakas niepewność, poczucie braku
bezpieczeństwa, ogranieczenie.
Teraz znowu wszystko się nasiliło nie jem, nie spie, boje sie wychodzić z
domu, boje się zostać sama w domu... Wczoraj miałam pierwsze w tym roku
zajecia na uczelni i co z tego ze wszystkich znam i co z tego ze mnie lubia
i co z tego ze to tylko kilka godzin ze to nie egzamin tylko zwykły
wykład..wyszłam po 15 minutach bo wszystkie obajawy tak się nasiliły że nie
mogłam wytrzymać np.goraco,nerwowe ruchy, uczucie ucisku w gardle, lęk ze
przestaje oddychać, ze sie dławie własną śliną albo łykiem picia, napiecie
mieśni nóg, zawroty, zaburzenia równowagi, wzdecia brzucha...
Teraz jestem zupełnie załamana musze złatwić indywidualny tok zajęć zeby w
grudniu obronić licencjat i nie zmarnować trzech lat nauki. I co z tego ze
napisałam juz prace na 100 stron jak nie moge normalnie funkcjonować. Tak mi
przykro ze własnie moja grupa zaczęła zajecia a ja nie moge tam byc smiac
sie, rozmawiać, wygłupiać jak inni.
Nie wiem co juz odpowiadac gdy pytaja mnie co sie dzieje jestem zmeczona
wymyslaniem powodów przez ktore niby nie moge wyjsc na impreze, kina,
wyjechać za miasto. Te osoby ktore cos tam wiedza o moich problemach i tak
nie sa w stanie mnie zrozumiec nikt tego nie zrozumie jezeli sam nie
doswiadczy.
Forum to odkryłam niedawno jestem zaskoczona ze tyle osób ma podobne
problemy do tej pory myslałam ze jestem jedyna!!!

[nicolle]

yaro napisz do mnie-moze sobie jakos pomozemy-ja mam dokladnie to samo...plus
silna depresje ...

Musisz byc silna,mam 2 kolezanki,ktore przezywaja to samo co ja...napisz jak
chcesz

Nicolle

[looserka]

Wiesz, yaro, jakbym słyszała siebie sprzed lat,kiedy to na dokładkę do depresji
nekały mnie bardzo nasilone stany lękowe i ataki paniki. Teraz jakby ucichło,
lęk co prawda zawsze towarzyszy epizodom depresyjnym ,ale juz w mniejszym
nasileniu. Dlaczego tak sie stalo - nie wiem. Współczuję Ci, bo wiem jak to
dezorganizuje życie, ale pozytywne w tym wszystkim jest to,że jednak sie
leczysz. Piszesz, że bierzesz cipramil od 4 dni - może po prostu trzeba
poczekać, az lek zacznie działać, bo kilka dni to jeszcze za krótko, żeby
odczuć jakąś poprawę. A poza tym powiem Ci,że mnie na przykład całkiem dobrze
wytłumiała lęki zwykła hydroxizina.
Trzymaj się
jak bedzie bardzo źle, to pisz tutaj i nękaj swojego lekarza - od tego w końcu
chyba są.

[lamarta]

Ja Cię rozumiem, mam podobnie
Na Twoje pytanie nie umiem odpowiedzieć, czy można wyjść całkowicie. Szczerze
mówiąc, wydaje mi się to coraz mniej możliwe - im dalej, tym gorzej. Ale może
się mylę?
Trzeba próbować... ?

[kasia_25]

Cześć!
Mam również tą cholerną nerwice. U mnie również raz jest lepiej raz gorzej ale staram się trzymać. U psychiatry się nie leczę, biorę już tylko raz dziennie zapisany przez neurologa pramolan. Nic mi to chyba już nie pomaga, ale pozostaje jakiś tam konfort psychiczny, ze jakby coś to mogę go zażyć. Choruję już też ładnych parę lat (teraz mam 26). Na samym początku, gdy nie zdawałam sobie sprawy co to za choroba (zresztą do tej pory nikt jej nie nazwał po imieniu, sama doszłam do wniosku, ze to nerwica lękowa) odwiedziałm chyba wszystkich możliwych lekarzy, zrobiłam całą masę badań. Nic nie znaleźli oprócz odprostowania kręgosłupa w odcinku szyjnym. Ja również cierpię jak ty na zawroty głowy, uczucie słabnięcia i całą masę innych dolegliwości. Ale teraz już coraz rzadziej dopadają mnie te złe chwile. Jakoś sobie radzę. Zresztą gdybym miała napisać co naprawdę przechodziłam, ile już przeżyłam z tą chorobą to byście sie zanudzili. W każdym razie też bym chciała wiedzieć czy da się z tego wyjść. Również brałam różne leki, ale jedyne co mi naprawdę pomogło to ja sama. Poprostu musiałam sama gdzieś wyjść, jechać i tak zrobiłam. Fakt, ze sama nie wiem jak mi się to udało, ale bardzo chciałam i jakoś poszło. Ja zawaliłam szkołę i to przed samą obroną pracy licencjackiej. Miałam dwa lata przerwy i wróciłam na studia. To właśnie pomogło mi się jakoś pozbierać. Wsiadałam w samochód i z duszą na ramieniu jechałam na uczelnię. W jednym semestrze zaliczyłam 11 przedmiotów a teraz dalej się męczę z pisaniem pracy licencjackiej. Jakoś nie potrafię jej skończyć a czasu już nie mam za dużo. W dalszym ciągu mam problemy z samotnym wychodzeniem z domu, ale w porównaniu z tym co było kiedyś to i tak nie jest źle. Teraz musze już kończyć ale jutro coś jeszcze dopiszę.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie
Kasia

[nicolle]

Kasiu!Widze,ze masz calkiem podobnie jak ja...jak mam wyjsc na ulice to
sprawdzam ze 100 razy jak mam cos zrobic to dostaje atakow lęku, obecnie jestem
na silnych srodkach ,ktore je tlumia choc troszeczke,co do kregoslupa szyjnego
mam to samo:zniesienie lordozy...Najgorsze jest to,ze mam te napadowe bole
glowy,ktore przechodza pozniej w stan przewlekly i jak zasypiam sie to0 mnie
boli, a budze sie z bolu. To jest dla mnie najgorsze.Nie jem nie pije nawet
wody-od wszystkiego mnie odtraca i zamykam sie w sobie,dodatkow mam bardzo
ciezka sytuacje domowa, ktora dodaje mi mase dodatkowych stresow...Nie wiem co
bedzie jak chce z tego wyjsc i zyc normalnie a nie zawsze miec leki ze soba"na
wypadek" .Na pocatku jak zachorowałam to je miałam zawsze ze soba ale pottem
jak mnie podleczyli to nawet dwazylam sie w tym roku-2 lata od zachorowania-nie
wziac ich ze soba-hmmm ale to nie bylo dobre-nerwica wrocila z podwojna
depresja.No coz koncze i Was nie znaudzam.Jak cos to napiszcie tutaj czy na
mejla.

Pozdrawiam

Nicolle

[mr_hyde]

Z tego się nie wychodzi najwyżej objawy mogą stać się słabsze ale u mnie to
była kwestia tylko czasu jakoś samo złagodniało.Na pewno nie pomógł mi żaden
lek ani żaden lekarz(prędzej zaszkodził).Poza tym jak ktoś przejdzie przez
silną depresję to nic już nie będzie wyglądać tak samo jak przed ale nie mówie
że to akurat źle.

[nicolle]

masz racje hyde...nic juznie jest jak przed tym epizodem depresji

[yara]

Dzięki wszystkim jestem zaskoczona ilością odpowiedzi w tak krotkim czasie!!
Nicolle wysłałam ci maila

[orlando10]

Droga Yara!
Doskonale Cie rozumiem, ja rowniez od paru lat cierpie na nerwice lekowa, ktora
utrudnia mi normalne funkcjonowanie. Mam wszystkie objawy, ktore opisalas plus
klika innych... Dzisiaj chyba od Ciebie dostalam zgloszenie do mojej grupy
dyskusyjnej. Bardzo bym chciala, zebys przylaczyla sie do nas! Prosze, wyslij
na moje konto na yahoo opis swojej choroby. Przedstawie go na forum grupy,
jestem pewna, ze wszyscy beda chcieli Cie przyjac. U nas wszyscy zmagaja sie z
tymi samymi problemami. Napisz, w grupie razniej, postaramy sie Ci pomoc :)
Serdecznie pozdrawiam,
Orlando

P.S. Dla osob, ktore rowniez chcialyby sie do nas zapisac, podaje adres strony:
groups.yahoo.com/group/panikarze

[andrzej_gl]

Bardzo mi się spodobały Wasze wypowiedzi i Wasza solidarność ;-).

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, andrzej

[izzabell]

Ja czytalam w ksiazce o nerwicach, ze
jest to choroba CALKOWICIE WYLECZALNA.
wiec juz neiiwem co myslec, bo niektorzy mowia
ze da sie tylko nauczyc z tym zyc, zmniejszyc
leki itp.
ale moze rzeczywiscie z czasem da sie to wyleczyc
i pozbyc sie na dobre lekow?

[herakles-one]

Nerwice leczy się skutecznie psychoterapią, a nie prochami. Prochy mogą jedynie złagodzić czy wytłumić lęki, ale to nie jest wyleczenie.

[katja13]

Do dzisiaj wydawało mi się, że nikt nie doświadcza tego co ja, jednak się
myliłam.
Choruję kilka lat, kiedyś mówiono, ze to migrena szyjna. Rzeczywiście wiele
wskazuje na kręgosłup szyjny, też mam zniesioną lordozę szyjną /czy to zbieg
okoliczności?/. Moje objawy to silne uczucie obręczy albo za ciasnej czapki na
głowie, drętwienia, ucisk w karku, zaburzenia równowagi. Do tego uczucie braku
powietrza, niepokój, lęk, że mdleję i inne podobne do Waszych. Te ostatnie
powodują, ze przestałam chodzić do kina ,teatru. Unikam dużych sklepów, stania
w kolejce. Jeżeli już gdzieś idę, siadam blisko drzwi, bo nie wiem kiedy mnie
to złapie.
Biorę Lexotan, bez niego byłoby jeszcze gorzej. Lekarze /neurolodzy,
psychiatrzy, ortopedzi/ nie są w stanie mi pomóc. Rozpisałam się.
Rozumiem Wasze problemy, jesteście młode, uczycie się. Ja mam odchowane
dziecko, męża i dużo czasu, który najczęściej spędzam w domu, ale i tu nie
czuję się dobrze.
Cieszę się, że trafiłam na to forum.
Pozdrawiam Was serdecznie.

[banitka1]

witam wszystkich
Od paru lat cierpię na nerwicę lękową. Zaczęło sie to nagle, w ciągu dosłownie
chwili-paniczny lęk że umieram. Nie wiem czemu. Koszmar ten ciągnął się bardzo
długo, ciągle byłam na lekach i żyłam od xanaxu do xanaksu, czy tez innego
świństwa. Trafiłam do dobrego lekarza, który dokładnie mi wytłumaczył
metodologię powstawania lęku i co za nim idzie mnóstwa niepokojących obiawów.
Oprócz leków przeciwlękowych brałam również antydepresanty, bo one działają po
prostu na dłuższy czas. Przeszłam terapię, zresztą nadal przechodzę, sama
robiłam wszystko, co było w mojej mocy żeby z tego wyjść. Wiem, ze to
rozumiecie, wiem, ze wiecie jak ciężko w takim stanie jest zrobić co kolwiek i
jak bardzo bezradny czuje się człowiek, jak powoli traci wiarę i nadzieję.
Jednak jakos udało mi się wyzwolić z tego lęku. Powiem tak, z autopsji:
człowiek jest w stanie pozbyć się lęku, ale nigdy nie zapomni o tym i niepokój
pozostanie. Oczywiście nie będzie on tak dokuczliwy ale będzie taki jak posmak
po jedzeniu. Teraz jestem na etapie melisy. Różnie to bywa, raz mi ona
wystarcza a raz nie. Ale już nie panikuję. Nie mam też tych okropnych obiawów.
Potrafię się cieszyć życiem, ale już nie tak bardzo jak przed tem. Jest we mnie
jakiś smutek i poczucie, że w obliczu problemów psychicznych człowiek jest
bezradny. Wierzę, ze kiedyś odzyskam swoją radość życia. Chociaż już jestem
dumna z siebie.
pozdrawiam ciepło Banitka

[katja13]

Hej, czy Twoja terapia to tylko leki czy także psychoterapia?
Twój list jest optymistyczny, daje wiarę, że możliwe jest wyjście z tego.
Miałaś szczęście do lekarza i silną wolę. Jeżeli pomaga Ci melisa, to chyba nie
jest źle. Ja zwykle biorę małe dawki lexotanu, ale myślę, że się od niego
uzależniłam.
Możesz być z siebie dumna.
Pzdrawiam Katja

[gajowy2000]

Nawet nie wiesz , ile siły znajdziesz w sobie, aby z tego wyjść!
Często lęk jest efektem konfliktow - nierozwiazanych i nawarstwiających się- z
otoczeniem i samym sobą.
Lęk nie zabija.Zabija twoją chęc życia myslenie o nim i podporządkowywanie się
jego destrukcji...Powoli go oswajaj.Straci na natężeniu - jeżeli zaczniesz
uciekać w samotnosc- mozesz przegrać.
Wiem coś o tym - walczyłem z tym dlugo.

[izzabell]

> Lęk nie zabija.Zabija twoją chęc życia myslenie o nim i podporządkowywanie
się
> jego destrukcji...Powoli go oswajaj.Straci na natężeniu - jeżeli zaczniesz
> uciekać w samotnosc- mozesz przegrać.
> Wiem coś o tym - walczyłem z tym dlugo.

W jaki sposob polecasz oswajanie leku?
walczyles z nim dlugo.... czyli juz wygrales? jakim sposobem to ci sie udalo?
terapie, leki, czy jakeis wlasnie oswajanie behawioralne? :)
Myslisz ze mimo lęku trzeba sie jakos przelamywac i "Wchodzic w lekowe
sytuacje" ?

[damuu]

Kochani, czytam sobie Wasze wypowiedzi i pomyslalm, ze moze mi pomozecie.
Mam nadzieje, ze nie stwierdzicie, ze moj problem jest banalny i glupi.
Ok, przechodze do sedna.
Przez pewien czas spotykalam sie z mezczyzna, ktory pewnego razu powiedzial mi
ze mial (ma) depresje. Niemniej wszystko bylo w porzadku, czeste spotkania,
mile rozmowy etc.
Jednak po pewnym czasie powiedzial mi,ze ostatnio bal sie wyjsc z domu. Troche
to zbagatelizowalam. Znow bylo w porzadku i dobrze.
Niestety, potem przez mniej wiecej tydzien, cos sie zmienilo. Wykrecal sie od
spotkan, ale twierdzil ze chce mnie widywac i ze mu zalezy. Po ktorym odwolanym
spotkaniu, nie wytrzymalam. Powiedzialm, ze jesli odwoluje spotkania, to
oznacza ze mu nie zalezy, wiec lepiej to zakonczyc. On prawie nic nie mowil,
tylko tyle , ze dzis nie jest w stanie wyjsc z domu i wiedziec kogokolwiek i ze
to wszystko nie jest takie proste. Gdy pytalam, cze chce nadal tej znajomosci,
cichutko odpowiadal, ze tak po czym milczal.
Teraz nie wiem czy postapilam dobrze. Moze faktycznie depresja znow sie
naslila, tylko dlaczego nie chcial mi o tym powiedziec, porozmawiac? Nie jestem
w stanie czytac w jego myslach i nie wiem, czy takie zachowanie, nie bylo
wykretem i nieumiejestnoscia zakonczenia znajomosci.
Jesli ktos doczytal to do konca i bedzie mial chec troche rozjasnic mi w
glowie, bede wdzieczna.
Dodam, ze bardzo mi na nim zalezy i chcialabym mu pomoc.
Pozdrawiam,
Damuu

[izzabell]

Damuu,
jak czytalam to co napisalas, to tak jakbym wiedziala co czuje
twoj chlopak :) bo sama mam problemy z wychodzeniem z domu.
I tez bardzo bym chciala isc, spotkac sie ze znajomymi i wogole
tak jak dawniej, ale poprostu nie jestem w stanie!
i wlasnie nieiwem moze podobnie on ma? ze tez mu na tobie zalezy
chcialby sie spotykac itp. ale poprostu to czesto jest silniejsze
od nas samych. i ze czegos chcemy to ma male znaczenie..
jak tak jest to napewno trudna musi byc dla neigo sytuacja, bo
z jednej strony chcialby sie spotkac, a z drugiej nie moze.
a pewnie tez zastanawia sie co ty o tym pomyslisz, ze niby mowi
ze chce, a sie nie spotyka!
Dla ciebie tez to musi byc trudne, bo w sumie chceszs ie
spotykac z czlowiekiem,... a on nie jest w stanie....


pozdrawiam,iza

[alternatywka]

jejku.. co za pocieszenie:) nie jestem sama.
u mnie zaczęło się niedawno. w wakacje,ale przeszło
przerwa i wróciło. pani psycholog powiedziała że
to napady lęku. psychiatra zapisał jakieś tabletki
ale nie wiem czy mam je brać? bo to najłatwiejsze
no a psychotropy dziąłają na mózg. i boję uzależnić
i w ogóle..i wciąż wierzę ze dam sobie rade.
chociaż nie zawsze. najgorsze jest ze właściwie nikt
z bliskich mnie nie rozumie. bo jak komuś kto tego
nie przeszedł wytłumazcyć że w Kościele nie moge wstać
bo sie mi wszystko zacznie trzaśc i się zrobi duszno
i serce zacznie latać jak oszalałe i albo zemdleję
albo zwariuję? to pojawia sie w duzuych grupach ludzi.
nigdy nie mialam problemów ze szkołą a teraz na myśl
o pójściu do tablicy totalna panika.nawet jesli umiem.
a kiedy wychodze na korytarz wszystko wraca do normy.
nie wiem co robić. przecież nie ucieknę od szkołyod ludzi.
tak sobie myśleę, że jeśli przejdzie
już nic nie bedzie w stanie mnie załąmać.

ale się rozpisałam. ale może przeczyta to ktoś kto
mnie zrozumie. a to naprawdę fantastyczne
ze nie jestem sama:)

[orlando10]

Alternatywka,
Oj wielu nas jest, wielu... Witaj w klubie :) Zapraszam do internetowej grupy
wsparcia dla osob z zaburzeniami lekowymi:
groups.yahoo.com/group/panikarze
Pozdro, Orlando

[kasia711]

Piszę troche pozno, ale dopiero teraz znalazlam te strone. Rowniez mecze sie z
nerwica lekowa juz dwa lata i szczerze watpie w mozliwosc powrotu
do "normalnosci". Podobnie jak inni mam lepsze i gorsze okresy, ale ostatnio
objawy znowu sie bardzo nasilily. Walcze, aby rano wyjsc z domu do pracy, w
nocy nie moge spac bo juz sie denerwuje, ze rano musze wyjsc. Unikam zakupów w
marketach, wyjscie do Kosciola to koszmar, wiec juz od miesiecy nie chodze.
Oczywiscie do tego dochodza pozostale objawy jak ucisk w zoladku, kolatanie
serca, klopoty z oddychaniem, zaburzenia rownowagi, mrowienie i sztywnienie
konczyn, zaslabniecia itd, itd. Jestem juz tym wszystkim ogromnie zmeczona i
czarno widze przyszlosc i mozliwosc wyleczenia. Pozdrawiam

[malyformat]

Ludziska, co wy tutaj wypisujecie!!! Wiem, ze jest listopad niebezpieczna, jak
wiadomo dla nerwicowcow pora:), ale przestancie ciagle o tej beznadzieji, braku
sensu, smutku itd itp!!! Sam lecze sie na nerwice... zaraz niech policze - piec
lat, a choruje dokladnie od jesieni 1995 r. mam wiec za soba niezly staz:) i
wiem co nieco o tej chorobie. Mam za soba terapie grupa, w ktorej
uczestniczylem przez cztery miesiace, a od dwoch lat chodze na indywidualne
zajecia. Zakonczylem je dwa miesiace temu, bo sadzilem, ze juz jestem zdrowy...
zapomnialem po prostu, jak trudno sie pozbyc tej przypadlosci. Ale wiem jedno,
ba jestem o tym przekonany - z nerwicy mozna wyjsc!! Wiem, ze jest ciezko, bo
doskonale znam te wszystkie objawy. Wiem ile trzeba sily, zeby wyjsc z domu,
ba - wstac z lozka!! Wiem, jak chcialoby sie ze znajomymi, normalnie, po
prostu, bez tego cholernego, niepojetego leku!!! Znam to wszystko. Tez wiele
razy sadzilem, ze jest juz po mnie, ze to nie ma sensu, ze ja to po prostu
musze skonczyc, bo nie chce, nie moge sie zgodzic na zycie w inwalidztwie,
inwalidztwie, ktorego sensu nie rozumiem, z ktorym pogodzic sie nie moge.
Wlasnie moze moja niezgoda na to co dzialo sie ze mna sprawila, ze skonczylem
dwa kierunki studiow i kazdy z nich skonczylemw po czterech latach studiowania.
To nie sa przechwalki - chce zebyscie zrozumieli, jaki to byl dla mnie
wysilek!! Ale dualo sie, i wcale az tak duzo mnie to nie kosztowalo. Bo tak
naprawde kosztowna jest walka z nerwica - reszta to betka. Tak myslalem. Teraz
wiem, ze moje studiowanie to byla ucieczka przed choroba, bo musialem sie czyms
zajac, zeby nie myslec. Teraz tez wiem, ze ucieczka do nikad nie prowadzi. sam
lek jest przeciez ucieczka i wiadomo dokad nas wiedzie. Niestety, zeby stanac
twarza twarz z samym soba trzeba na to czasu, cierpliwosci, poblazliwosci wobec
samego siebie. I duzo wiary, ze to sie uda!!! A udac sie musi:) Na to trzeba
jednak czasu. Zostalismy, niestety, wadliwie zaprogramowani, przez zycie,
rodzicow, kogo tam jeszcze, i teraz trzeba sie nauczyc zyc od poczatku!!
Jak trudne jest to zadanie wiem po sobie, bo od dwoch tygodni mam silny nawrot
choroby i w przyszlym tygodniu ide do mojej psychoterapeutki. Alez wiem, ze
predzej czy pozniej wyzwole sie z tej dziwnej choroby, bo juz bylem po tej
drugiej stronie, po zdrowej stronie.
Byc moze czytacie moja wypowiedziec z rozdraznieniem, lub moze sadzicie, ze
najadlem sie prozaka:) nie, nigdy nie zazywalem lekow. Po prostu, wiem, ze z
nerwicy mozna wyjsc. Mowie to ja, ktory kiedys nie mogl z domu wyjsc z obawy
przed... no wlasnie, przed wszystkim, a miesiac temu wyjechalem na urlop do
Londynu i dalem sobie swietnie rade.
Uszy do gory!!!!
Pozdrawiam!!!
jesli ktos chce moge podac namiary na swietny osrodek terapeutyczny w Krakowie

[sklonowana40]

Ano pisza i ja tez dodam... Skonczylam leczenie w osrodku z wypisem ZDROWA,
wyszlamz a maz , urodzilam dziecko, jezdzilam sama samochodem do Gdanska (z
Kraka to kawalek), swiat nalezal do mnie. I sie skonczylo. Teraz mam ostra
faze depresji, biore leki i jakos mi coraz trudniej przychodzi uwierzyc w to,
ze minie na zawsze. Ciesze sie, ze Tobie sie udało....
Zdradz ktory to osrodek w Krak, bo umre z ciekawosci:-)

[yara]

mija juz ponad miesiac od kiedy zaczęłam ten wątek dawno tu nie zagladałam i
jestem zaskoczona ze dalej jest czytany ja juz nie wiem jak z ta nerwica
lekowa jest czy da sie z niej wyjsc czy nie czasami wydaje mi sie ze wyjscia
juz nie ma a jedyna w miare normalna egzystencja to ta na xanaxie... ale z
drugiej strony u mnie xanax zaczyna działac zanim jeszcze jego farmakologiczne
działanie sie rozpocznie czasami juz sie z tego smiej ze podswiadomosc to taka
agentka i ze niby tak łatwo ja oszukac a z drugiej strony tak ciezko
przestawic wczoraj obroniłam prace licencjacka z wyróznieniem i brawami ale
tym sie nie ciesze bo broniłam sie z nim z xanaxem a wiem ze na dłuzsza mete
to nie jest dobre wyjscie tak nie mozna zyc ale probuje walczy i zamierzam isc
na zywiol obserwowac organizm i smiac sie z tego jak bedzie mnie brało zreszta
zaczynam juz dobrze poznawac cały ten mechanizm tylko jeszcze niestety z
opanowaniem objawów mam problemy... ale wszyscy z panika głowy do góry nuie
damy sie tej głupiej chorobie

[slonikus]

Witajcie,

jestem przerazona. Mam nerwice lekowa dokladnie od 14.10 tego roku, czyli od
poltora miesiaca. Zaczelo sie silnym atakiem w srodku nocy, waleniem serca i
bezdechem, przyjechala karetka, dostalam zastrzyki uspokajajace. Caly dzien
dochodzilam do siebie, potem bylo lepiej. Przez tydzien. Po tygodniu mnie
dorwalo znowu, w metrze. Nie mialam lekow. Przyjechal moj chlopak i mi je
przywiozl. I od tamtej pory czuje sie chora. Codziennie.

Jestem juz na lekach antydepresyjnych (od soboty) i mam zawsze przy sobie
Alprazolam (to niemiecki odpowiednik Afobamu).

Mam dosc. Wszyscy maja dosc.

Nie moge normalnie funkcjonowac. Boje sie jezdzic kolejka i metrem. Boje sie byc
sama w domu. Ciagle mi slabo, mdlosci, problemy z oddechem, walenie serca.
Gonitwy mysli.

A przy tym wszystkim, po roku walki, wlasnie spelnily sie moje marzenia.
Dostalam sie na studia, na wymarzonym uniwersytecie. Przeprowadzilam sie wlasnie
do Berlina na dobre. Jestem blisko mojego Ukochanego, po 3 latach kursowania
miedzy Polska a Niemcami (on jest Polakiem). I jaka to ironia

[karsmo]

Witam
Mój głos w dyskusji dotyczący etiologii, profilaktyki oraz zarysu terapii zaburzeń lękowych w nurcie behawioralno - poznawczym.
oczamipsychiatryterapeuty.blogspot.com/2019/02/pani-doktor-boje-sie-zamknietych.html
Pozdrawiam. Życzę powodzenia w walce z problemem lękliwości i szukaniu spokoju wewnętrznego.

[xawery39]

Artykuł bardzo dobrze ujmujący przyczyny zaburzeń nerwicowych i depresyjnych . Dożyłem prawie 80 tki i zmagam się z tymi
problemami od dzieciństwa. Otoczenie społeczne , zwłaszcza warunki w kręgu rodzinnym w okresie dzieciństwa i dorastania to decydujący czynnik dalszych losów. Mądrzy rodzice i rodzeństwo to fundament całego zycia.

[biala.zabka]

Dzięki bardzo wszystkim za wasze posty. Ja z nerwicą zmagam się od bardzo dawna, chyba od dziecka, pierwsze stany lękowe miałem w podstawówce przed każdym sprawdzianem, szkoła średnia była bardzo trudna, wiadomo w chorobie to człowiek ma otępiony mózg i koncentrację więc nie zawsze ta nauka przychodziła mi z łatwością. Do dzisiaj mam problem z zapamiętywaniem. Często coś mylę, przekręcam. Największy ból przeżyłem jak straciłem pracę po 3 latach. Był to wielki szok dla mnie. Było to parę lat temu jednak wspomnienia pozostają. Przeszedłem zus, trafiłem na pomocnego lekarza psychiatrę który mi pomógł otrzymać rentę z zusu, byłem na zasiłku 1,5 roku i później znowu znalazłem pracę. Pracuję 1,5 roku ale muszę zmienić firmę.

Mogę powiedzieć że każdy musi sam znaleźć sposób na lęki, na nerwicę, najważniejsza jest świadomość że coś takiego się ma. Próbuje się nie bać. Zachowuję dystans np. jak jadę samochodem i nie mam poczucia że będzie wypadek. Kiedyś się bałem jeździć autem. Dzisiaj jeżdżę wolniej więc to mnie tak nie stresuje.

Unikam stresów bo to największa pułapka na nerwicę. Miałem też depresję, choć ona wraca, biorę leki, tylko asertin, pomaga mi, jednak jestem mądrzejszy o doświadczenie i kontroluję w jakimś sensie tą chorobę choć ona się pojawia na nowo.

Dużo im daje sport, spacery, modlitwa, ogólnie jestem pogodzony z życiem, mam żonę, ojca, których mocno kocham, są mi bardzo bliscy. Chciałbym mieć stała pracę i o to walczę, staram się i modlę się. To jest mój główny problem na dzisiaj.

Moja była dziewczyna też miała nerwicę lękową ale mniejszą, sama sobie radziła. Porównując nas, myślę że była bardziej inteligenta i sprytniejsza niż ja. Choć też jestem inteligentny ale nie tak szybki jak ona. Są różne objawy. Moja żona np. nie jeździ samochodem bo się boi bo ma słaby wzrok. Często te lęki mają jakieś podłoże i dobrze rozumieć skąd się one biorą.

Na pewno - nie piję alkoholu , jak piłem to miałem jeszcze większe lęki. Trzeba unikać stresu.

Trzeba dbać o stres - praca - teraz jak coś się dzieje złego w firmie to idę na l4 i nara. Albo idę na spacer po pracy i to mnie przewietrzy i nie mam takiego stresu.

Jak byłem młodszy to tego stresu było więcej teraz jest go mniej, czuję się bardziej komfortowo - mam jakieś wykształcenie, coś potrafię, jestem zdrowy, trochę mam pieniędzy, mam mieszkanie, więc te wszystkie moje potrzeby są zapewnione. Nie mam kredytu itp. Nie mam czego się bać. Jedną poważną sprawę przeszedłem w życiu więc nie mam długów itp.

Grunt to się dobrze poznać, nie spieszyć się, nie robić pochopnych decyzji w życiu, mieć jakąś bazę w życiu.

Trzeba pamiętać - 2 raz można podejść do egzaminu, nic się nie stanie jak się nie zda za 1 razem, będzie to kosztować dodatkowe pieniądze ale nie można się łamać. Trzeba realnie patrzeć na problem bo w lęku jest taka tendencja, że patrzy się na problem jak na coś co się nie da przeskoczyć. Sam przez to przechodziłem.

Dzisiaj wiem że jak stracę pracę zawsze jest zus, 2 tyś zł zawsze miesięcznie wpadnie z zasiłku chorobowego później znajdę sobie coś nowego. Wiem jak sobie poradzić.

swego czasu czytałem blog pani Vivian: psychoterapia.ws/psycholog-vivian-fiszer/

Dużo mi pomógł.

Stresowałem się ślubem, udał się, było pięknie, ale nie tylko ja, jak rozmawiałem z jednym z prawników, to też się bał swojego ślubu więc stres to jest coś nad czym da się pracować i z czym da się żyć.

Choć wiem, że niektórzy mają silniejszą psychikę i lepiej sobie radzą ze stresem, inni gorzej, grunt dobrze poznać siebie.

[xawery39]

Zajrzyjcie na blog k a r s m o ! Jest tam o psychopatach i jak się przed nimi bronić !

[xawery39]

Raz jeszcze zachęcam do przeczytania blogów w poście Karsmo na temat syndromu ofiary i osobowości psychopatycznej .
Moim zdaniem do powstawania syndromu ofiary u bardziej wrażliwych osób może przyczyniać się religia chrześcijańska , która w każdym człowieku każe widzieć cząstkę Boga i wybaczać krzywdzicielowi a i jeszcze go miłować.

[xawery39]

Z treści blogu na temat psychopatów wynikałoby ,że większość ludzi aktywnych społecznie ,bohaterów i bojownikow ma osobowość psychopatyczną . Ponadto jest ona promowana w procesie ewolucji poprzez dobór płciowy. Samice wybierają do rozpłodu najbardziej energicznego i agresywnego samca a i " za mundurem panny sznurem ". Po co w takim razie rodzą się też osobniki te bardziej wrażliwe ? A może nadmiar psychopatów doprowadza do wyniszczenia gatunku ?

[xawery39]

Osobowość psychopatyczna cechuje przywódców wszelkiej maści , szczególnie religijnych i ideologicznych . A i kierownikiem zespołu specjalistów zostaje najczęściej nie największy specjalista ale największy egoista.

[gutekmarcinek1979]

Chciałbym podzielić się swoją historią.
W styczniu 2020 roku, zgłosiłem się do psychiatry z powodu myśli natrętnych.
Wiem , że nerwicę natręctw leczy się skutecznie psychoterapią , lecz lekarka zapisała mi lek SSRI Parogen. Brałem ten lek w dawce 60mg . Muszę przyznać , że natręctwa po tym leku mi przeszły .Po Parogenie nie mogłem spać i lekarka mi zapisała na sen lek Ketrel.

Po paru miesiącach, doszły inne dolegliwości i lekarka zapisała mi lek Ranofren, który brałem w dawce 10mg. Ketrelu już nie brałem.
Jednak popełniłem błąd , bo nagle sam w listopadzie 2020 roku, odstawiłem te leki .
Co ze mną się działo i dzieje do tej pory po tym odstawieniu tego leku , jest nie do opisania .
Mam po tym odstawieniu Parogenu i Ranofrenu, zniszczone i zatkane jelita , anhedonię , problemy z sercem i układem krążenia , brak siły i kondycji , problemy ze snem , popękane naczyńka krwionośne w oczach , słabsze libido , otępienie umysłowe, problemy z zatkaną przegrodą nosową, szum uszny.

W grudniu 2020 roku, gdy źle się czułem po odstawieniu tych leków, zachorowałem jeszcze na Covida.

Wiem , że źle zrobiłem , bo sam odstawiłem leki , lecz lekarka nie poinformowała mnie , że te leki odstawia się stopniowo .

Wyrządziłem sobie wielką krzywdę, odstawiając nagle leki i w takiej wysokiej dawce.
Zapłaciłem za to wysoką cenę.
Jestem obecnie wrakiem, ze zniszczonym zdrowiem.

Chciałbym przestrzec innych, przed nagłym odstawieniem leków.

[mardaani.74]

Klasyczna hipochondria a nie odstawienie leków.

[agnieszka2331]

Ja tez walcze z ta straszna nerwica i objawami somatycznymi na co dzien

[xawery39]

Wątek został podtrzymany po dłuższej przerwie.
Psycholodzy i psychiatrzy dawno już stwierdzili , że w sytuacjach klęsk żywiołowych , epidemii , wojen itp. spada liczba osób narzekających na dolegliwości psychosomatyczne . Jest to interesujące zjawisko i chyba następuje to poprzez odwrócenie hierarchii spraw i problemów . Zagrożenie zdrowia , życia , stanu posiadania sprawia , że na drugi plan schodzą problemy stosunku do siebie i innych ludzi.

[lelum3]

Racja! Także w sytuacji pomagania człowiek odsuwa na bok własne dolegliwości.

[evee1]

Zdaje się, że ostatnie dwa lata (COVID) jednak przeczą temu, bo właśnie w tym okresie znacznie wzrosła liczba osób mających problemy psychiczne.
Inna sprawa, że w swoim poście napisałeś o "dolegliwościach psychosomatycznych", więc może coś innego miałeś na myśli :-).
A swoją drogą jaki stareńki wątek. Ciekawe jak się mają pierwotni uczestnicy... Ja z nerwicą lękową żyję już od ponad 30 lat.

[xawery39]

Pierwszy raz pojawiasz się w tym wątku . Jak można przez tyle lat cierpieć i nie poradzić sobie z nerwicą lękową ? Najważniejsza jest tu samoświadomość i stosunek do innych ludzi . Ja w miarę upływu lat przekonywałem się , że najwięcej złego sprawił mi wpojony mi w dzieciństwie przez Kościół pogląd , że "każdy człowiek nosi w sercu cząstkę Chrystusa",, że każdemu należy się najwyższy szacunek ,że "należy nadstawiac drugi policzek " itp. poniekąd szlachetne zasady wykorzystywane potem przez starszych i otoczenie .
Tę samą retorykę stosowali potem "marksiści - leniniści " , w dodatku potwierdzaną realnymi szykanami już na tym świecie a nie tylko w "zyciu pozagrobowym " .
Gdy widzę jak jedni i drudzy "ideolodzy " odchodzą na śmietnik ze swoimi "teoriami jedynie słusznymi " to opada ze mnie ten cały , jakże uciążliwy bagaż pseudoideologiczny i pseudonaukowy . I napady lęku odchodza w przeszłość.

[evee1]

Mozna cierpiec tyle lat, jak nerwica nie jest zwiazana z samoswiadomoscia i stosunkiem do otaczajacego swiata, tylko z zaburzonym balansem chemii w mozgu, czyli jest tym co kiedys okreslano depresja/nerwica endogenna.
A poniewaz od wielu lat biore leki, to juz nie "cierpie" tylko prowadze bardzo udane zycie, chociaz jak kady miewam czasem lepsze i gorsze okresy i byc moze bardziej niz ludzie, ktorzy nie maja takich problemow bardziej musze dbac o zdrowie psychiczne, czyli na przyklad tym, zeby sie za bardzo nie stresowac w pracy :-).

[xawery39]

Czy przyczyna nerwicy jest dokładnie taka sama jak np. cukrzycy ?
Napięcie nerwowe powodowane stresem powoduje wyczerpywanie neuroprzekażników , ale to proces tylko czasowy i nie jest wskazane zażywanie leków antydepresyjnych nieskończenie długo . Widzę tu brak wiary w psychoterapię .

[evee1]

Wiary mi nie brak, ale u mnie psychoterapia nie dała rezultatów. Psychoterapeuta i psychiatra nie widzą potrzeby przerywania terapii antydepresantami. Już zresztą trzy razy próbowałam i efekty były bardzo opłakane. Już nie eksperymentuję, bo szkoda życia.

[xawery39]

Mam na myśli zmianę postawy wobec siebie i otoczenia , czyli autoterapię , przedewszystkim . Może pomocną być także kontemplacja , "podróż wgłąb siebie " , holistyczne podejście do spraw tego świata w duchu mistyki i filozofii Wschodu .

[eniaminkot]

Mordo tez tak mam i bardzo utozsamiam sie z twoja wypowiedzia, mam nadzieje ze z tego wyjdziemy

[kkkarolinaaa1985]

Witam.na jakich lekach jesteś? Ja też od kilku lat mam nerwicę lękowa i własne e mam nawrót,mecze się potwornie....

[evee1]

Ja na nerwicę lękową biorę paroksetynę.