______WIERSZE________________

[jutta_t]

Dziewczyna czytająca list...


W półcieniu pokoju
przed otwartym oknem
stojąc czytasz list

Wiatr porusza kotarę
szepcząc dla ciebie
jego treść cicho

Żeby słowa dalekie
nie odbijały się tylko
w twojej głowie echem..R. Borowski

Zdzisław Dębicki

[jutta_t]

Zdzisław Dębicki

"Fiołkami Ci drogę uścielę"

Fiołkami ci drogę uścielę,
Kwiaty rzucę pod stopy pachnące,
Wonne lasów i pól naszych ziele
I storczyki, co rosną na łące...

Fiołkami ci drogę uścielę,
Że nie dotknie się stopa twa ziemi,
I powiodę cię, biały aniele,
I powiodę szlakami jasnemi...

W marzeń cichym klękniemy kościele
Gdzie od ludzi daleko i światła,
Mój ty biały, serdeczny aniele,
Moja duszo ty jasna, skrzydlata!...

Modlitwa Okudzawy...

[seremine]

www.youtube.com/watch?v=VV6FgR4Yhxs&feature=share&mid=5776

[dunant]

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

"Zanurzcie mnie w niego"

Zanurzcie mnie w niego
jakby róże w dzbanek
po oczy
po czolo
po snop włosa jasnego -
niech mnie opłynie wkoło,
niech się przeze mnie toczy
jak woda całująca
Oceany Wielkiego.
Niech zginie noc, poranek,
blask księżyca czy słońca,
lecz niech on we mnie wnika
jak skrzypcowa muzyka -
gdy mi do serca dotrze,
będę tym, co najsłodsze,
Nim -

Amethystium - Ethereal

[dunant]

www.youtube.com/watch?v=9Gly1XleRWE&feature=youtu.be&mid=5781

Władysław Broniewski

[black_jotka]

"Ulica Miła" Władysław Broniewski


Ulica Miła wcale nie jest miła.
Ulicą Miłą nie chodź, moja mila.
Domy, domy, domy surowe,
trzypiętrowe, czteropiętrowe,
idą, suną, ciągną się prosto,
napęczniałe bólem i troską.
W każdym domu cuchnie podwórko,
w każdym domu jazgot i turkot,
błoto, wilgoć, zaduch, gruźlica.
Miła ulica.
Miła ulica.

Na ulicy Miłej jest zakład pogrzebowy,
obok jatka i sklepik z balonem wody sodowej,
naprzeciwko - klinika lalek, naprawa parasoli...
Perspektywa rzeźnickim nożem przecina oczy. To boli.
Jezdnią, po kocich łbach, trąbiąc pędzi pogotowie,
to pod trzynastym powiesił się fryzjer, który miał źle w głowie:
czytał powieści detektywne, chciał zostać aktorem,
wiecznie coś deklamował albo śpiewał piskliwym tenorem.
Moja mila, ty nie wiesz, jak źle
ulicą Miłą błąkać się we mgle,
niosąc bezdomne marzenie i nie napisany wiersz.
No, powiedz, miła czy wiesz?
To nie była dusza fryzjera, to był anioł prawdziwy,
jak z trampoliny wzbił się z ulicznej perspektywy,
leciał na białych skrzydłach i ponad każde podwórko
rzucał bawiącym się dzieciom jedno bialutkie piórko,
dzieci piórka anielskie rączkami chwytały, chwytały,
a wtedy z ciemnego nieba spadł śnieg anielsko biały.
Ludzie, ludzie, ludzie wieczorni gorliwie dreptali piechotą,
anioł zniknął, dzieci posmutniały, zostało błoto.
W nocy nad ulicą Miłą - gwiaździsta ospa.
W nocy na ulicy Miłej - rozpacz.
i wiele troski zobaczysz, mila, przechodząc miastem,
ale najwięcej na ulicy Miłej pod numerem trzynastym.
W suterenie pogrzeb.
Niedobrze.
Na parterze płacze wdowa po fryzjerze.
Na pierwszym piętrze - plajta, komornik. A na drugiem
służąca otruła się ługiem.
Na trzecim piętrze rewizja - mundurowi, tajniacy.
Na czwartym czytają "Kurier Warszawski" - "poszukiwanie pracy".
Na poddaszu dziewczyna dziecko dwudniowe zabiła.
Miła ulica.
Ulica Miła.

Na ulicy Miłej ani jedno drzewko nie rośnie,
na ulicy Miłej - w maju! - ludzie nie wiedzą o wiośnie,
ale cały rok hula perspektywa łysych gazowych latarni,
łbem waląc w mur cmentarny.
Moja miła, ja tą ulicą nie chodzę,
choćby mi było po drodze.
Nawet kiedy do ciebie się śpieszę,
nie idę ulicą Miłą,
bo kto wie, czy się tam nie powieszę.

[black_jotka]

Pamiętasz

jak uczyliśmy się tańca
ty gibka i śmigła
a ja
z nogami ciężkimi prawdziwa kłoda
muzyka - przerażeniem gra
tańczyła wtedy cała szkoła
był bal dla wszystkich klas
a mnie - zabiła trwoga
ta zwykła
z młodzieńczych lat

lecz gdy spojrzałaś
z błyskiem w swym oku
w sercu mym stajał lód
na zawsze zapamiętałaś
moja droga
tej lekcji szaleńczy trud

Leszek K.

[black_jotka]

Oczyszczona w ogniu...


Na łokciu podparta
przyglądasz się
jak świat zajmuje się
płomieniami rudymi

Wszstkie maski
ciała i duszy
spalają się i znikają
obsypują w popiół

Odsłaniając cię
nagą i rozpaloną
oczyszczoną w ogniu
ze wszystkiego..R. Borowski

[jutta_t]

Małgosia Kokosińska


Szukałem Cię wśród jabłek,czereśni,pomarańczy
Na łące nad jeziorem, gdzie wodna nimfa tańczy
W księgarniach i kwiaciarniach,wpierw słowa potem kwiaty
I miałem z tym szukaniem prawdziwe cztery światy

W kabałach i pasjansach i tam,gdzie wszystko znika
I w kinie na seansach i w Górnych gdzieś Ustrzykach
Szukałem w poczekalniach, na wszystkich dworcach świata
Pytałem listonosza, wróżbitę i prałata

A gdy mnie już widziałeś, na wiecznie zielnej łące
Ktoś nagle zakrył Księżyc, a potem zgasił Słońce
A gdy mnie już widziałeś, w obłoku jeszcze sennym
Ktoś nagle zgasił Słońce,i potem zakrył Księżyc

Szukałam Cię na morzu,wypatrywałam w górach
Pod ziemią Cię szukałam i w umazanych chmurach
I w gwiazdach Cię szukałam, w tej kosmogonii wiecznej
Jechałam Wielkim Wozem, na Drodze byłam Mlecznej

Szukałam Cię na drzewach, wśród liści i kasztanów
Zjechałam do Braniewa, do ojców Franciszkanów
Na pasach Cię szukałam i przeszłam każdą drogę
Szukałam i wołałam:Nie mogę już! Nie mogę!

A gdy mnie odnalazłeś na wiecznie zielnej łące
Ktoś nagle zakrył Księżyc, a potem zgasił Słońce
I znów przemierzać będę, wszechświaty tropem ptasim
Aż ktoś zakryje Księżyc, na zawsze Słońce zgasi

[seremine]

OSTATNIA NOC...

Moje tęsknoty, pająki, smuteczki,
moje herbatki i książki... inne zmory
niech sobie śpią słodko, jak jakieś koteczki
i się nie budzą jak nocne horrory...

Dziś się ustroję w słowa z listu twego
będę przesłodką młodziutką dziewczyną
będę twą muzyką,gwiazdą i nadzieją
będę tylko Twoja i właśnie szczęśliwa...

Śpijcie, moje upiorne horrory
śpijcie najmocniej podskórne przeczucia
chcę wierzyć w to kochanie wbrew zmorom
tańczę dziś ...mam noc do przeżycia

e.żukrowska

[seremine]

Feliks Konarski

Są ludzie tak szczęśliwi, że o nic nie proszą...
Są nieba wciąż błękitne, które chmur nie noszą...
Są lądy nie znające zimy ani jesieni...
Są rzeki, w których woda szmaragdem się mieni...

Są drzewa, których zieleń staje się okrutna...
Są ptaki kolorowe jak Tycjana płótna...
Są miasta wiecznie białe albo wiecznie złote...
Skazane od powicia na słońca spiekotę!
A ja bym chciał już wreszcie spojrzeć raz do góry

I ujrzeć szare niebo, a na nim szare chmury-
I z tych chmur, żeby deszczu szare krople błysły,
A tuż u stóp zmęczonych szare fale Wisły...
Szarym, jesiennym rankiem iść przez Marszałkowską,
Pod szarym niebem usiąść ze swoją szarą troską...
Znów się znaleźć w szarym wróbli tłumie

Ja, szary, prosty człowiek...
A świata nie rozumie

[seremine]

Weyston Hugh Auden

Niech staną zegary
Zamilkną telefony
Dajcie psu kość
Niech nie szczeka, niech śpi najedzony.
Niech milczą fortepiany
I w miękkiej werbli ciszy
Wyniecie trumnę
Niech przyjdą żałobnicy
Niech glośno łkając samolot pod chmury się wzbije
I kreśli na niebie napis "On nie żyje!"
Włóżcie żałobne wstążki na białe szyje gołębi ulicznych
Policjanci na skrzyżowaniach niech noszą czarne rękawiczki.
W nim miałem moją pólnoc, południe i zachód i wschód
Niedzielny odpoczynek i codzienny trud.
Jasność dnia i mrok nocy, moje słowa i śpiew
Miłość, myślałem, będzie trwała wiecznie,
Myliłem się,
Nie potrzeba już gwiazd - zgaście wszystkie - do końca
Zdejmijcie z nieba Księżyc i rozmontujcie slońce
Wylejcie wodę z morza, odbierzcie drzewom cień
Teraz już nigdy na nic nie przydadzą się.

[seremine]

Przez Morze Snów”

Każda droga jest daleka, w ciemności pod płachtą nocy
i każda noc potrafi być długa i senna w swym istnieniu.
Lecz nie dziś, nie tu i nie teraz…….
Bo znów czuję zapach twoich włosów, jak świeżo mielonego bursztynu.
Odnajduję pod nimi twoją twarz, ukrytą za bezradnością dłoni
i łez słonych perłowe krople.
Porzućmy teraz naszą tęsknotę i pustkę minionych dni,
odkryjmy kontynent miłości z prywatnym archipelagiem uczuć
i małą samotną wyspę spełnionych marzeń.
Zostawmy wizerunki dawnych miejsc
i strzępy życia zszargane przez wiatr przeznaczenia .
Przepłyńmy przez morze snów na drugi brzeg życia,
pod błękitny horyzont naszych myśli.
Rozbijmy się o falochron nabrzeża zmysłów
i usłyszmy raz jeszcze ten przyśpieszony oddech upragnionego lądu.
I polegnijmy w końcu, umęczeni i wyczerpani
na złocistej plaży naszego nowego świata.

Piotr Kasjas

[alexa.warszawa]

Piękne są wiersze Tego Poety

[seremine]

Gosia Dobrowolska-Filozof

GDZIE JEST

Gdzie jest ta mala
To ździebełko w
Kaloszach co pada
Nawet dzisiaj i po jutrze

Szukam w lesie
Szukam w polu
A ono drwi, pożąda
Domaga się czułości

Jego oczy niebieskie
Spojrzały na mnie
I utkwiły w samym sercu
Drugie serce wesołe

Na biegunie gorącej
Miłości jest
Ździebełko w kaloszach
Z oczami niebieskimi

landryna

[seremine]

Leszek Kamiński

nie będę gniewać się na ciebie

ani się boczyć
po co nam kłótnie

będziemy czuli dla siebie

w różach deszczu
i wrzawie miasta

usiądź przy mnie
i uśmiechnij

popatrz mi w oczy
na moje dłonie

poukładamy swoje słowa
daleko na chmurkach

twórczo jak lubisz

twych oczu kolorem

[seremine]

Wzywanie Anioła...


Słyszysz to wołanie i
odwracasz się
rozkładając skrzydła
gotowe do lotu

Czujesz to w sobie
jak poruszające się
nowe życie
do którego się rodzisz

[seremine]

Małgorzata Bobak

mamie
małgorzata bobak

wyciągnij z lamusa uśmiech
jaki miałaś na twarzy
gdy pierwszy raz pięć paluszków
zacisnęło się na Twoim jednym
to był początek udanej rozmowy

potem wplatały się w naszą historię
uśmiechy
z dnia gdy zakwitły amarylisy
kupiłaś niebieską zastawę na dwanaście osób
dałaś mi zwój żakiet z bukli
i kiedy jadłyśmy naleśniki z jeżynami
ale zaraz
gdzie cztery strucle z makiem według przepisu prababki
były ubrane w pergaminowe woalki
i łaskotały nos

[jane_doe_hej]

Scherzo...

mazurskie poranki
deszczem posrebrzane
tęsknotą mgieł zasnute śpią
... ... kolorem wspomnień odurzone
na świt czekają
niech już przyjdzie
scherzo szalone
mazurskie plaże
posrebrzane deszczem
szeptem wiatru trzcin
szelestem kuszą proszą
zatańcz zatańcz
ze mną jeszcze
bosonogą miękko
czule w tańcu
dotknij mnie
mazurskie tęsknoty
woalem mgieł
zasnute powracają
jezior zapachem
otulone na świt czekają
może przyjdzie

scherzo szalone

Ivonne

[jane_doe_hej]

Charles C. Finn - "Nie pozwól abym cię zwiódł"

Nie pozwól abym cię zwiódł
Niech nie zwiedzie cię moja twarz.
Noszę bowiem tysiąc masek - masek, których boję się zdjąć,
a żadna z nich nie jest mną.

Udawanie jest sztuką, która stała sie moją drugą naturą.
Ale ty nie daj sie oszukać.
Zaklinam cię na Boga, nie pozwól się oszukać.

Sprawiam wrażenie, że jestem pewny siebie,
Że jestem radosny i nie mam problemów,
Ani na zewnatrz, ani w środku mnie,
Że pewność siebie jest moim imieniem, a opanowanie moją zabawą,
Że wody są spokojne, a ja panuję nad wszystkim
I że nikogo nie potrzebuję.

Ale nie wierz mi, proszę.
Z wierzchu moja dusza wydaje się gładka,
ale ta powierzchnia jest moją maską,
która wciąż się zmienia i bezustannie skrywa wnętrze.

W środku jednak nie ma ukojenia.
W środku ukrywa się mój umysł - zagubiony, zalękły, samotny.
Ale ja to ukrywam.
Nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział.
Przeraża mnie myśl, że moja bezsiła i strach zostaną odkryte.

To dlatego szaleńczo tworzę swoje maski by się za nimi skryć;
Nonszalancka, wymyślna fasada,
Która pomaga mi udawać - chroni mnie przed spojrzeniem,
które Wie.

Ale takie spojrzenie jest moim wybawieniem.
Moim jedynym wybawieniem. I gdzieś, głęboko, ja to wiem.
Jest tak, jeśli podąża za tym akceptacja, jeśli podąża za tym miłość.

To jest jedyna rzecz, która upewni mnie w tym,
w czym ja upewniam siebie -
Że jestem czegoś wart.

Ale ja tobie tego nie mówię. Nie śmiem. Obawiam sie tego.
Obawiam się, że z twoim spojrzeniem nie przyjdzie akceptacja i miłość.
Boję się, że będziesz mi miała za złe, że będziesz się ze mnie śmiać,
I że zobaczysz moje wnętrze i mnie odrzucisz.
Tak więc gram moją grę - w desperacji.
Z maską pewności siebie na zewnątrz i drżącym dziecięciem wewnątrz.

I tak zaczyna się parada masek, a moje życie staje się linią frontu.
Mówię do ciebie o niczym, słodkim tonem płytkiej pogawędki.
Mówię wszystko, ale to wszystko jest niczym,
Gdyż nie mówię nic, co byłoby wszystkim,
Nie mówię o tym, jak coś wewnątrz mnie roni łzy;
Więc kiedy zaczynam moją grę, nie daj się oszukać moim słowom.
Posłuchaj uważnie i spróbuj usłyszeć to, czego nie mówię.
Co chciałbym mieć siłę powiedzieć,
Co muszę powiedzieć, aby przetrwać, ale powiedzieć nie mogę.
Nie chcę się ukrywać, naprawdę!
Nie chcę tej gry zewnętrznych złudzeń, którą gram - gry pozowania.

Chciałbym raczej być szczery i spontaniczny - być sobą,
Ale musisz mi pomóc. Musisz wyciągnąć do mnie rękę,
Nawet jeśli zdaje ci się, że to jest ostatnia rzecz jaką chcę.
Tylko ty możesz zerwać z moich oczu
tę zabójczą kurtynę duszącej śmierci.
Tylko ty możesz przywołać mnie do życia.

Za kazdym razem kiedy próbujesz zrozumieć,
i dlatego że naprawdę tak chcesz,
Mojemu sercu rosną skrzydła - bardzo małe skrzydła,
kruche, ale jednak skrzydła.
Z twoją czułością i wspólczuciem i twoją mocą zrozumienia
Możesz tchnąć we mnie życie.
Chcę żebyś to wiedziała.
Chcę żebyś wiedziała jak jesteś dla mnie ważna,
Jak możesz, jeśli zechcesz, być stwórcą osoby, którą jestem.

Błagam cię - chciej to zrobić. Tylko ty możesz zburzyć ten mur
Za którym ja drżę; tylko ty możesz zdjąć moją maskę.
Tylko ty możesz uwolnić mnie od mrocznego świata paniki i niepewności,
Od mojej samotnej osoby.
Nie omiń mnie obojętnie.
Proszę... nie omijaj mnie obojętnie.

To nie będzie dla ciebie łatwe;
Długie skazanie na bezwartościowość tworzy grube mury.
Im bardziej się do mnie przybliżysz,
tym mocniej będę walczyć w zaślepieniu.

Gdyż walczę przeciwko tej samej rzeczy, za którą tęsknię.
Ale mówią, że miłość jest silniejsza niż mury,
a w tym moja cała nadzieja.
Spróbuj, proszę, zburzyć te mury stanowczymi dłońmi,
Ale muszą być one łagodne,
bo dziecko w środku jest bardzo wrażliwe.

[dunant]

www.youtube.com/watch?v=Tgdn6a8we9w&mid=578

J.M.

[jutta_t]

Dom

To takie miejsce co przyzwyczaja do siebie
Co uczy tęsknić
Miejsce pierwszych kroków
Pierwszych uczuć
Wszystkiego co pierwsze
Dom to miejsce w którym się czas zatrzymał
Nawet jeśli wszystko dawno już było
To najbardziej twoje miejsce
To twoja miłość..J.M.

[jutta_t]

Wieslaw Brozek

Jak dobrze by było
gdybyś była więźniem moich rąk,
kajdankami mych palców
objąłbym twe ciało
zamknął w celi pożądania
bez możliwości ułaskawienia,
dożywotnio skazana na czułość
którą ci ofiaruję
jako wyrok me dłonie...
twoim katem,
wymierzą Ci namiętną karę.

Maria Konopnicka

[black_jotka]

PIEŚŃ O DOMU

Kochasz ty dom , rodzinny dom ,
Co w letnią noc ,skroś srebrnej mgły ,
Szumem swych lip wtórzy twym snom ,
A ciszą swą koi twe łzy ?

Kochasz ty dom ,ten stary dach ,
Co prawi baśń o dawnych dniach ,
Omszałych wrót rodzinny próg ,
Co wita cię z cierniowych dróg ?

Kochasz ty dom , rzeźwiącą woń
Skoszonych traw i płowych zbóż ,
Wilgotnych olch i dzikich róż ,
Co głogom kwiat wplatają w skroń ?

Kochasz ty dom ,ten ciemny bór ,
Co szumów swych potężny śpiew
I duchów jęk , i wichrów chór
Przelewa w twą kipiącą krew ?

Kochasz ty dom , rodzinny dom,
Co pośród burz , w zwątpienia dnie ,
Gdy w duszę ci uderzy grom ,
Wspomnieniem swym ocala cię ?

O , jeśli kochasz ,jeśli chcesz
Żyć pod tym dachem , chleb jeść zbóż ,
sercem ojczystych progów strzeż ,
Serce w ojczystych ścianach złóż ! ...

Maria Konopnicka

WIERSZE ALEKSANDRY

[seremine]

www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=omJbEw_PHik&mid=57

Who's who" Wystan Hugh Auden

[samanta_ewa]

Who's who" Wystan Hugh Auden

▲
Z angielskiego Stanisław Barańczak

W groszowym życiorysie znajdziesz wszelkie dane:
Jak był bity przez ojca, jak uciekał z domu,
Z czym się zmagał w młodości, jakie niesłychane
Dokonania go wzniosły na szczyt, przeciw komu
Walczył, nad czym po nocach ślęczał, dokąd rano
Chadzał na ryby, jakim morzom nadał nowe
Nazwy: w paru najświeższych biografiach wspomniano,
Że raz czy dwa z miłości łkał jak zwykły człowiek.

Co zdumiewa badaczy: że gdy się przed niego
Sypały hołdy, tęsknił za kimś, kto dni całe
Spędzał w domu, naprawiał coś, dłubał w ogrodzie;
Potrafił gwizdać; w oknie przesiadywał co dzień;
Kto odpisywał czasem na długie, wspaniałe
Listy, lecz nie zachował z nich ani jednego.

"Kołysanka" Wystan Hugh Auden

[samanta_ewa]

"Kołysanka" Wystan Hugh Auden

Złóż głowę — śpiącą, kochaną,
Ludzką — na moim ramieniu
Niewiernym; w myślących dzieciach
Czas trawi śpiesznym płomieniem
Urodę, każdemu z nich daną
Inaczej, i zżera je lękiem;
Ale ja chcę do świtu w objęciach
Mieć to żywe stworzenie, pełne
Winy, niestałe, śmiertelne,
Lecz dla mnie skończenie piękne.

Bez granic jest dusza i ciało:
Kochankom, kiedy w omdleniu
Conocnym leżą pod okiem
Łagodnej planety Wenus,
Jej blask śle wizje nietrwałe
Wszechwładnej miłości, obrazy
Nadziei wiecznie wysokiej;
Sny, w abstrakcyjnej wersji
Budzące i w chudej piersi
Pustelnika zmysłowe ekstazy.

Pewność, wierność nie trwa nawet
Doby — zgaśnie przed północą
Jak cichnący dzwonu głos,
Znów modni maniacy wzniosą
Swoją pedantyczną wrzawę
I wróżba z kart nas postraszy:
Trzeba spłacić każdy grosz
Kosztów, długów i rachunków;
Lecz skarb nocnych pocałunków
Wartości rankiem nie straci.

Piękność, północ, przywidzenia —
Wszystko niknie; niech wiatr brzasku
Nad twą głową, która śni,
Zbudzi dzień tak pełen blasku,
By wzrok i puls śpiewał pean
Światu, który pędzi w śmierć;
Znajdziesz i w pustyni dni
Mannę mimowolnych mocy,
Znajdziesz i w zniewadze nocy
Miłość wszystkich ludzkich serc.
Przełożył
Stanisław Barańczak

"Pieśń na dzień Św. Cecylii" Wystan Hugh Auden

[jerzy_55]

"Pieśń na dzień Św. Cecylii" Wystan Hugh Auden
XI

Złóż po ludzku śpiącą głowę
Na ramieniu mym, niegodnym wiary,
Kochana; czas i gorączka
Wypalą piękno jednostkowe
Z dzieci zamyślonych, grób zaś
Wykaże dziecka nietrwałość:
Jednak niech leży po świt szary
W ramionach moich ta żywa
Istota, śmiertelna, grzeszna,
Ale dla mnie doskonałość.

Dusza i ciało są bez granic:
Kochankom, którzy omdleją
Na zaklętych a wyrozumiałych
Zboczach jej, niepomnym na nic,
Venus wizję sympatii zsyła
Nadprzyrodzonej, bez końca,
Wszechmiłości z wszechnadzieją;
Gdy abstrakcyjne olśnienie
Wśród lodowców i skał ascetę
W zmysłową ekstazę wtrąca.

Pewność i wierność, gdy zegar
Wybił północ, jak wibracje
Dzwonu przebrzmią; już się modnych
Obłąkańców wrzask rozlega
Nudny, pedantyczny: wszystko,
Co wieszczą złowróżbne karty,
Każdy grosik należności,
Spłacone będzie, lecz z tej nocy
Żaden szept, myśl, pocałunek,
Oka błysk nie śmie być zatarty.

Piękność, północ, wizja kona:
Niech ukażą ci świtu podmuchy
Miękkie wokół śpiącej głowy
Dzień tak słodki, że zachwycona
Źrenica i tłukące serce
Śmiertelności będą mieć dość; i
Niechaj w południa posuchy
Żywią cię siły bezwiedne,
A przez noce zniewag przechodź
Pod pieczą ludzkich miłości.
Przełożył z angielskiego
Robert Stiller

[jane_doe_hej]

Do połowy …

mówią
pół duszy nie przeżyje
a żyję

szkoda mi serca
do połowy pustego
bo nie stałam się
pół-kobietą

daj szansę duszy
przytul serce
niech mnie dopełnią

alastan

Ewa Karaszkiewicz

[jane_doe_hej]

Ewa Karaszkiewicz
*** - zdmuchnij proszę...
zdmuchnij
proszę
myśli mych
płomień
niech zamiast nich
otuli mnie
oddech twój
ciepły jak płaszcz
by już nigdy nie mogły
zmrozić mi serca

Paul Valery

[smieszka-on-line]

1:53pm Jan 13


"Wiersz nigdy nie jest skończony; tylko porzucany."

A poem is never finished, only abandoned.
詩,無法終曲,只能擱筆。

– Paul Valery

Witold Zembrowski

[jutta_t]

Witold Zembrowski

...zimna kalkulacja...

brać władzę, czy
bronić honoru,
kłamać, czy szukać
prawdy...

bombardować, czy
negocjować...

bez pokory nie
ma się racji, ale
można żyć...

a jeżeli nie ma
Boga, kto nas
ocali?

[seremine]

Jutro

dzielę dni
na te
przed tobą
z tobą
po tobie

nie chcę nic pamiętać
i nie mogę
niczego zapomnieć

co było wczoraj
co będzie jutro

dziś księżyc jak przecinek
jutro będzie kropką

alastan

[rawik-is-me]

Pożegnanie żołnierza

gdzieś daleko cię gna
gdzie nawet ziemia jest wrogiem
a chleb ma gorzki smak
gdzie sens życiu
nadaje nadzieja na jutro
gdzie tyle obcych dłoni
smutnych serc
gdzie płyną rzeki łez

wieziesz ze sobą
bagaż nadziei
worek polskiego chleba
i swoje ręce
zostawiasz za sobą
ponury peron
i matczyny uśmiech
przez łzy

wróć

alastan

[rawik-is-me]

Kiedyś opowiem ci

malutki synku

o pięknych uczuciach



Przyniosłeś na świat

ciepło, dobro

i miłość



Pochwalę pulchne paluszki

i miękki oddech

czuję je , gdy mnie dotykasz



Dorastasz na mym ramieniu, a...

kiedy wychodzę do pracy

w ramionach mamy znikasz



Twój obraz w pamięci chowam

dajesz mi siłę, dumę

jestem ziarnem, z którego rozkwitasz



A N-Stefa

Janusz Malinowski

[rawik-is-me]

Kompromis

Trzeba się czasem z czasem zgodzić
i wcale nie dlatego że się chce
gdy możliwości krótsze od pragnienia
kiedy ostatni sposób już zawodzi
trzeba zwyczajnie z czasem się pogodzić
żeby zupełnie z niczym nie odchodzić