budowanie związku - perspektywa bpd - Borderline - BPD - Forum dyskusyjne

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

pestka835 Re: budowanie związku - perspektywa bpd 28.04.09, 01:44

Witaj.Ograniczanie spotkan nic tu nieda,bo i tak przyjdzie czas,ze zobaczy to
czego nie chcialas by widzial i im dluzej bedziesz to ukrywala tym bardziej on
moze miec do ciebie jakis maly zal,ze taka nie bylas(a bylas tylko jemu nie
pokazywalas).Ja z moim partnerem jestem niecale 4 lata,moj najdluzszy zwiazek i
powiem szczerze,ze latwo nie bylo,bo najpierw nie mialam diagnozy i on
myslal,ze tak z moich humorkow jestem furiatka i choleryczka.Teraz po
testach,lekarzach wie co jest grane,nie jest idealnie,bo czasem jakby zapomina i
mnie prowokuje,czasem ja prowokuje a on sobie przeciez na glowe tez wejsc
nieda.Bywalo bardzo kiepsko,bez powodu mnie draznil,az nie moglam na niego
patrzec,jego ruchy,oddech,dotyk,spojrzenie,cokolwiek-wszystko mnie irytowalo.Nie
moglam tego zniesc,czulam z czasem,ze przestalam go kochac,potem nawet
przestalam lubic.Widzial to,ale nadal byl przy mnie w jakimkolwiek tego slowa
znaczeniu,bo czasem byl tylko fizycznie,a psychicznie sie wylaczal,bo mial dosc
wszystkiego.Probowalam zerwac,ale on mi nie pozwolil kilka razy,czasem on
zrywal,ale wracal,nie moglismy sie dogadac,az do czasu...Zaczelam rozmyslac nad
soba,swoim zachowaniem i nad tym co jestem w stanie zmienic i pewnego dnia
trafilam na post "cipiciunki" na tym forum w ktorym sama pisala o swoim mezu,ze
gdy nauczyla sie go traktowac bardzie po przyjacielsku,kolezensku jej relacje z
nim sie zmienily.Wzielam to sobie do serca i naprawde dalo to efekty.Taka niby
prosta rzecz,a na nia nie wpadlam.Zwiazek przestal byc dla mnie taki meczacy,on
przestal mnie az tak draznic,bo zaczelam go traktowac jak dobrego kumpla,bo
tylko w jego towarzystwie sie dobrze czuje i jest to jedyna osoba z ktora
potrafilam wytworzyc wiez.Od kolegi wymagalam mniej niz od partnera i mniej mnie
draznil,gdy on nie wymagal.Uswiadomilam to sobie,uswiadomilam tez,ze skoro mnie
akceptuje to chce by poprostu byl,zebym miala obok kogo klasc sie spac,z kim
obejrzec film itp.On zaakceptowal moje BPD,czasem jemu odbije,czasem mi-kazdy ma
humory,ale wiem,ze nie wymaga ode mnie tyle i czasami chociaz rozumie przez co
przechodze.Ja sie tez zmienilam w pewnym stopniu,czasem nawet umiem panowac nad
soba,przestalam byc zazdrosna,nawet gdy sa dni,ze mnie drazni to mu o tym mowie
i poprostu nie wchodzi mi w droge,czasem sie obraza i rzuca sie jak ryba bez
wody he he,ale to nic,bo albo sie poklocimy,albo kazde idzie w swoja
strone;)Duzo rozmyslalam i powiem ci,ze musisz sie zastanowic jak bardzo ci na
nim zalezy i ile jestes w stanie z siebie dac,jak bardzo jestes w stanie walczyc
sama ze soba o to,by miec choc troche lepiej niz mialas by utrzymac zwiazek.To
wymaga wiele poswiecenia,bo my osoby border mamy nieco trudniej,kazdego dnia
prowadzimy wewnetrzna wojne ze sama soba i w kazdej chwili cos moze
wybuchnac.Nagle cos co kochalysmy w jednej godzinie irytuje nas w
drugiej,jednego dnia kochamy,innego dnia nienawidzimy.Musisz sie z tym
pogodzic,starac sie zrozumiec swoje zachowania i uczucia,a nastepnie nauczyc sie
z nimi zyc i troche nad nimi panowac-naprawde mozna:)Postaraj sie wziac ten nowy
zwiazek bardziej kolezensko to moze nie bedziesz tyle wymagala i dostrzegala
tego co moze cie ewentualnie draznic,bo od przyjaciol tez wymagamy,ale nie tyle
co od partnera.No i w przyjacielu tez moze nas cos draznic,ale rowniez nie tyle
co w partnerze.Mi osobiscie cholernie ulatwilo to zycie:)
- ewuniaaa_007 Re: budowanie związku - perspektywa bpd 29.04.09, 22:47
  
  Dzięki Pestko za odpowiedź:) bardzo mi się podoba to co mówisz, dużo o tym
  myślałam i wydaje mi się, że to chyba faktycznie jedyna opcja. Jednak... dla
  mnie to chyba jeszcze za trudne, już chyba wszystko zepsułam. Poza tym chyba
  żeby traktować osobę, z którą jesteś po koleżeńsku trzeba ją po prostu lubić. A
  ja nie umiem lubić osoby, z którą się spotykam, jest tylko irytacja i
  zniechęcenie. Niestety, no ale może kiedyś...
  - pestka835 Re: budowanie związku - perspektywa bpd 30.04.09, 02:03
    
    Pierwsza podstawowa rzecz to to,ze nie wolno ci watpic i gory zakladac,ze
    zepsulas.Skoro nadal sie spotykacie tzn,ze nie zepsulas.Nawet jak sie zepsuje to
    jest szansa zeby naprawic,ale trzeba chciec.Co do "lubienia" to bywa
    roznie,czasem nawet tego nie czuje,ale nauczylam sie z tym zyc,dla mnie
    osobiscie traktowanie go po "kolezensku" oznacza czasem wielka obojetnosc,ale
    uwazam,ze lepsze to niz ciagle wybuchy,pretensje.Niestety z tym tak jest,bo
    wiekszosc czasu go wlasnie nie lubie;)ale zdalam sobie sprawe,ze jednak lepiej
    jak jest niz mialabym byc sama i znowu zaczac popadac w skarajnosci.Dlatego
    wymusilam na sobie takie,a nie inne podejscie i choc czasem z powodem lub
    bez,ciezko mi zniesc jego towarzystwo to sie staram,bo wiem,ze za kilka godzin
    lub dni przyjdzie ta chwila gdy choc przez pare minut bede przy nim
    szczesliwa,bede czula,ze cos znaczy.Chocby te pare minut,ten jeden dzien,ale
    warto,bo coz nam Borederom pozostalo skoro mamy problemy z uczuciami i ich
    ulokowaniem...Tak naprawde dla wiekszosci z nas zaden nie bedzie
    odpowiedni,kazdy facet bedzie draznil,ale nikt nie chce byc sam,wiec albo cos
    sobie postanowimy,albo zycie z partnerem jako takie bedzie dla nas niemozliwe.To
    co innym(bez BPD) przychodzi bez wysilku i jest w pelni naturalne w to my musimy
    wlozyc mase wysilku,poswiecen,czasem nawet sie zmuszac.Niestety tak juz
    bedzie,ale trzeba nauczyc sie z tym zyc i przyjac,ze jesli nie to to nic.Nikt
    chyba niechce cale zycie skakac z kwiatka na kwiatek,chyba wszyscy pragna
    milosci lub jakiegos uczucia,nawet gdy dsami nie sa zdolni do tego.Wszystko w
    twoich rekach,pamietaj,ze my sami pracujemy w tej chwili na to co nas czeka,bo
    jestesmy juz w pelni swiadome tego,ze mamy BPD i na pewne rzeczy mozemy wplynac
    sami chocby w malusienkim stopniu.Pozdrawiam
    - cipiciunka Re: budowanie związku - perspektywa bpd 30.04.09, 12:59
      
      Witajcie dziewczyny :)
      Pestka - miło mi, że moje "wieloletnie męczarnie" służą czemuś
      dobremu. Mój facet nie lubi gdy tak mówię, On jednak widzi to
      inaczej. Dla Niego ten czas razem "minął jak 1 dzień".
      
      Mi chyba było łatwiej wytrwać i wogóle wejść w związek bo gdy się
      poznaliśmy miałam 18 lat i w ciągu chyba 3 m-cy znajomości byłam z
      Nim zaręczona - nie miałam czasu pomyśleć i jedynie ze stresu
      schudłam jak anorektyczka. A co ciekawe od początku znajomości
      nocowałam u Niego i przez jakiś dłuższy czas spałam w pokoju obok i
      nie próbował mnie dotknąć chociaż wiedziałam doskonale, że robię na
      Nim piorunujące wrażenie. Zaczęło się właśnie w taki sposób jaki mi
      najbardziej odpowiadał... i teraz wciąż szanuje moją "odrębność".
      
      Szybko facet zareagował :) gdyby nie to pewnie do chwili obecnej
      byłabym singlem.
      
      Ja lubiłam go jednak od początku jako człowieka. Nie ma nikogo
      innego kogo szanowałabym bardziej za ... przekonania, sposób
      postępowania z ludźmi i wyrozumiałość dla mnie. Poza tym był i jest
      nadal bardzo interesującym facetem z silną osobowością.
      Najgorzej tylko znosiłam momenty w naszym życiu gdy czułam,że
      kocham.
      Strasznie mnie złoszczą posty typu... Czy Bpd potrafią kochać?
      Mam ochotę kogoś kto ma co do tego wątpliwości wgnieść w ziemię. Bo
      przecież potrafię i chyba mocniej to przeżywam niż ludzie nie
      dotknięci Bpd !!! Dlatego bronię się przed tym bo tego uczucia
      pragnę ponad wszystko a jednocześnie boli mnie...jak cholera...
  - czita88 Re: budowanie związku - perspektywa bpd 30.04.09, 17:47
    
    "A ja nie umiem lubić osoby, z którą się spotykam, jest tylko
    irytacja i zniechęcenie. Niestety, no ale może kiedyś... "
    
    Ewuniu... Skoro tak jest to może nie warto się męczyć, tylko
    poczekać na kogoś kogo pokochasz? Tak na maksa, strasznie, przez
    kogo będziesz strasznie cierpieć (jak to my) ale i przy kim będziesz
    najszczęśliwsza na świecie?
    
    Wcześniej byłam w 3 związkach (po parę miesiecy, góra pół roku) i w
    każdym w 90% spędzanego razem czasu czułam to co ty. Nie kochalam
    ich i nie mogłam sobie wyobrazić że juz zawsze z nimi będę, itp...
    
    Teraz jestem z mężczyzną prawie pół roku. I widzę przeogromną
    różnicę!! Zanim go poznałam przyrzekłam sobie że nigdy się nie
    związę z facetem a już na pewno nie zakocham i nie zaangażuję. A już
    po tygodniu "kręcenia" z nim zakochalam się na amen i zapomniałam o
    wszelkich danych sobie obietnicach.
    
    Dopiero ten związek uczy mnie bycia z drugą osobą. I dopiero przy
    nim zaczęłam zauważać swoje błędy, głupie i chore postępowanie.
    Wcześniej wszystko zwalałam na nich. Uczę się kochać drugą osobę.
    Nie tylko tak żeby mi było dobrze i żeby zaspokoić swoje potrzeby,
    ale tak żeby go zrozumieć, nie wymagać za dużo (jak dotychczas), tak
    by zbliżyć się do ... normalności :).
    
    Nie będę Cię oszukiwać że gdy kogoś kochasz jest latwiej. Jest dużo
    trudniej. Bardziej się cierpi a każdy (wyimaginowany) zawód jest
    strasznym zaskoczeniem / bólem / wściekłością. Jednak dużo łatwiej
    wybacza się błędy, jest większa motywacja żeby się starać , walczyć
    o związek. Różnica podstawowa to to że widzi się tego sens...
    
    NIe czuję się na razie pewnie w moim związku, właściwie cały czas
    wisi on na włosku ;) ( przez moje wybuchy i to że często ciężko się
    jest dogadać). Kocham go i przykro mi jak sobie przypominam jak
    bardzo go raniłam wiele razy, jak wydzierałam sie na niego,
    zrywałam, szokowałam go... Gdybym mogła cofnąc czas.. Ale czy gdyby
    tego wszystkiego nie przeżył to znałby mnie naprawdę? WIedziałby z
    kim jest?
    Często sam nie był pewien czy chce ze mną jeszcze być, był
    wyczerpany awanturami, kłótniami, wontami... Ale powolutku ,
    powolutku się zmieniam, staram się, i on to zauważa... Nie tnę się,
    nie dzwonię już do swoich byłych gdy się pokłócimy, próbuję panować
    nad swoimi wybuchami i nie uzywac wyzwisk, nie wyłączam telefonu na
    caly dzień , coraz dłuższe okresy mamy spokojne , bez kłótni (rekord
    póki co to tydzień :P :()... Strasznie trudna jest walka ze samą
    sobą, ale jeśli masz dla kogo, czujesz ze związek z nim jest tego
    warty, chcesz dla Niego jak najlepiej i masz marzenia z Nim
    związane :)....
    
    DO pestki: Twoja rada odnośnie traktowania związku bardziej jak
    kolezenskiej relacji może mi się przydać i czzuję że moglaby mi
    pomóc :). Pewnie zmniejszyłyby sie moje wymagania i dalabym mu
    więcej swobody (czasem moje telefony, troska, chęć spotykania sie
    codziennie, to go przytłaczało...) , może mniej myślałabym o sobie i
    nie wmawiala sobie wciaz że on ma mnie gdzieś . Chyba spróbuję tak
    inaczej go traktować :), wiem że on potrzebuje czasu, po
    moich "jazdach", i nie powinnam tak naciskać i wciąz walić fochów o
    byle co :(...
    - ewuniaaa_007 Re: budowanie związku - perspektywa bpd 30.04.09, 19:26
      
      Witajcie ponownie:)
      To co piszecie bardzo podnosi mnie na duchu i daje nadzieję na to, że może być
      inaczej, ale jednocześnie wszystkie opisujecie Waszych partnerów jako silne
      osoby, które mają na tyle siły żeby dać sobie z tym radę i choć trochę nas
      "poskromić". I tak sobie myślę, że może mój problem polega też na tym, że osoby
      które ja poznaję na mojej drodze są zbyt słabe i po prostu nie umieją mnie choć
      minimalnie zdominować. Bo ja i moje mechanizmy obronne są tak silne, że i tak
      zawsze jest po mojemu, a potem przychodzi już tylko brak szacunku "bo on tak
      sobie pozwala wchodzić na głowę". Czita, to co mówisz do mnie przemawia, może
      nie warto się zmuszać i ponosić tych kosztów zmuszania się, ale bardzo mnie boli
      świadomość tego, że nie cieszą mnie takie rzeczy, a powinny. I kiedy słyszę, że
      jak to możliwe, ze wkurza mnie to, że on nalega na spotkanie słyszę tylko, że to
      przecież dobrze i powinnam się cieszyć, a to dołuje jeszcze bardziej. Tesknie za
      ta normalnością i już sama nie wiem co czuję. Czy to intuicja mi podpowiada, że
      to nie to czy to znowu moja choroba. Więc próbuje na siłę. Cipiciunko, to co
      piszesz, jak zachował się Twój facet na początku z tym spaniem jest dla mnie
      przykładem akceptacji, a ja niestety czuję, że tego nie doświadczam. Bo kiedy
      proszę mojego "chłopaka" żeby szedł już do domu bo nie chcę żeby został na noc
      patrzy na mnie jak na kretynkę. Ale nie umiem mu wytłumaczyć co czuję, ale wiem,
      że po kilku godzinach razem jestem zmęczona tak, że potem potrzebuję
      przynajmniej 2 dni przerwy. No i jest jeszcze coś innego dołującego. Tylko fakt,
      że umawiam się czasem z innymi pozwala mi zaakceptować obecnego partnera.
      Naprawdę tego nie rozumiem.

budowanie związku - perspektywa bpd

Najnowsze z forum Borderline - BPD

Zaloguj się