dziecko a rozstanie

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

amfenix Re: dziecko a rozstanie 17.01.04, 13:20

Czytałam twój post na emamie.Współczuję ci i jednocześnie zazdroszczę twojej
żonie.Wiesz czemu? bo mój mąż nawet nie wyjaśnił mi dlaczego odchodzi,co jest
nie tak w naszym związku,nie chciał niczego naprawiac ani zastanawiac się nad
niczym.Cisnął mnie i syna w kąt jak zepsute zabawki.I do kontaktów z synem też
musze go namawiac ,przypominac, prosić...NIe wiem do końca na jakie zachowania
musisz zwrócic uwage bo mój syn ma 9 lat a psychika 3 latka i dziwięciolatka
jest zupełnie inna.Może jakięś mamy młodszych dzieci odpowiedzą ci
dokładniej.Ja od początku chodze z synem do psychologa żeby zminimalizowac
skutki naszej sytuacji.Wiem że pierwszą reakcja na odejście męża bylo
całkowite zamknięcie się w sobie syna w domu i agresja w szkole.Moj mąż przez
pierwsze dwa miesiące był u niego 2 razy raz na urodziny i raz spakować swoje
rzeczy.NIe powiedział synowi że odchodzi, niczego mu nie wyjaśniał po prostu
sobie poszedł.Syn nie pytał sie o nic,dlaczego go nie ma,czy wróci dlaczego
odszedł.NIc! cisza !Zupełna cisza.Przyczaił się ,zamknął się w sobie.W szkole
uwaga za uwaga.Ciągłe wezwania do szkoły.Drastyczne pogorszenie wyników w
nauce.Ja musiałam zacząć z nim rozmawiac.On prosił mnie o nadzieje.Dawałam mu
ja.Potem krzyczał na mnie że to moja wina że tata nie wraca,że się nie
staram,że powinnam stanąc pod jego domem i stac tam dotąd aż on powie że wraca
do nas.To było rok temu.Wynegocjowałam z mężem jakies kontakty z
synem.Każdorazowo musze mu przypominac o tych wizytach.Często nie ma czasu,
przekłada, zapomina.Syn szaleje ze szczęścia jak jedzie do taty.Wpada w
rozpacz gdy tamten odwołuje spotkania.Kocha go mimo wszystko i z całych sił
stara się zaakceptować i zrozumieć nową sytuacje.Nawet zaczął mnie namawiać
żebym znalazła nowego tatę bo jak on dorośnie to zostanę sama a poza tym
obiecałam mu przecież brata albo siostrę i nie dotrzymuje słowa....
Myślę że najważniejsze jest to żebyś nie tracił kontaktu z dzieckiem,nie
wchodził w konflikty z żona w jego obecności,dał mu mimo wszystko poczucie
bezpieczeństwa, spokoju, normalności.Jest jeszcze mały.POwoli zaakceptuje
sytuację.Zaakceptuje jeśli podejdziecie do tego normalnie.Wytłumaczycie
stosownie do jego poziomu że tak też może byc.I że to iż nie mieszkacie razem
absolutnie nie zmienia waszego stosunku do niego.MOjemu synowi bardzo pomogło
pokazanie mu że nie jest w sytuacji wyjątkowej,że są tez inne takie dzieci w
klasie, wśród znajomuych, że to się zdarza w życiu i wcale nie jest to koniec
świata...Życzę ci wytrwałości i cierpliwości.Trzymaj się i poszukaj nsobie
wątków na ten temat w archiwum juz sporo dziwczyn pisało jak radzic sobie w
takich sytuacjach, jak zminimalizowac krzywdę dziecka.Ty na razie start masz
całkiem dobry.
- amfenix Re: dziecko a rozstanie 17.01.04, 13:22
  
  Jeszcze jedno.Mój syn do drugiego roku życia nie mówił nic choć żył w
  normalnej pełnej rodzinie.Każde dziecko rozwija się inaczej.
- veerle Re: dziecko a rozstanie 19.01.04, 11:21
  
  anfemix dziekuje ze wsparcie. zastanawialem sie nad tym i przyznam ze nie
  rozumiem mezczyzn ktorzy uciekaja od swoich dzieci, tak jak rozumiem ze mozna
  uciec od partnerki/partnera, ze mozna przestac kochac, zakochac sie w kims
  innym to nie miesci mi sie w glowie zeby mozna bylo przestac kochac swoje
  dziecko. nie odbierz tego zle o nie jest atak tylko po prostu tego nie
  rozumiem.
  
  trzymam sie nawet niezle ale sa momenty gdy nie potrafie poradzic sobie z
  poczuciem straty, przychodzi i lapie za serce tak ze ech... wiem ze potrzeba
  czasu zeby sie z tym pogodzic ale na razie jest bol... i zal do siebie ze nie
  bylem dosc uwazny ze bylem skoncentrowany na sobie i stracilem Ja i jej
  potrzeby z oczu. a teraz Ona znalazla to wszystko w innym mezczyznie. wiem ze
  nie jestem gorszy, jestem inny ale widze swoje bledy i cholera mnie bierze ze
  nie widzialem ich wczesniej kiedy jeszcze mozna bylo cos zrobic.
  
  druga sprawa to ciekawi mnie Wasz opinia jak z punktu widzenia dziecka i jego
  dobra powinna budowac sie relacja z kolejnym mezczyzna. teraz jest tak ze On
  przyjezdza do niej do domu kazdej nocy kiedy dziecko juz spi i wychodzi o
  swicie. niepokoi mnie co sie stanie jesli dziecko wstanie w nocy i nie bedzie
  wolac mama tylko pojdzie do duzego lozka i zastanie w nim obcego pana.
  powiedzelismy Mu ze ja bede mieszkal w swoim domu i ze bede do Niego
  przyjezdzal, ze tak zdecydowalismy razem ze bardzo Go kochamy i nadal sie
  lubimy. przyjal to jak sie mozna bylo spodziewac dosc spokojnie bo dla Niego
  to jest abstrakcja, pokazal ze jest niezadowolony ale to dobrze bo nie ma
  oporow okazywania swoich emocji. minal tydzien dzielonej opieki nad Nim a
  wczoraj spedzil dzien z mama i P. nie wiem czy to nie za wczesnie, co myslicie
  o tym ze utrwali mu sie obrazek ze tata zostal zamieniony na innego pana?
  
  pozdrawiam i zycze milego tygodnia
  - chalsia Re: dziecko a rozstanie 19.01.04, 23:55
    
    Czytałam Twój post na emamie. Przykro mi, że tak się ułożyło.
    Okazuje się, że są jednak wrażliwi, myslący, i wyciągający wnioski faceci.
    Szkoda, że mój eks do nich nie należy.
    
    Uważam, że powinieneś z matką dziecka porozmawiać nt. jej faceta. Według mnie
    to za dużo zmian dla takiego malucha na raz. Ciebie nie ma w domu, raczej się z
    matką małego mijasz, a tu jeszcze jakis nowy ktoś obok, który pojawia się przy
    mamie a tu akurat tata "zniknął" (wyprowadził się).
    Ona powinna odczekać z układaniem sobie swojego życia - dla własnego dobra
    również (bo dziecko może skojarzyć, że nowy pan "wyparł" tatę i znielubić go).
    
    Zastanów się też, czy rzeczywiście za np. 3 lata, gdy ona będzie już z tym
    facetem tworzyć nową rodzinę a i Ty będziesz miał kogoś, będziecie w stanie
    stosować opiekę naprzemienną. Czy Ty będziesz w stanie spędzać tyle czasu w JEJ
    i jej faceta domu? Czy ona tego będzie chciała (ja bym nie chciała). W związku
    z tym, że uważasz, że zabieranie np 6-ciolatka na 50% czasu z domu mamy do domu
    taty (gdzie też juz jest jakaś kobieta) jest dobre. Nie jestem o tym
    przekonana. A i ta Twoja przyszła partnerka może tez nie być z tego powodu
    szczęśliwa. Więc jeśli nie masz 100% pewności co do utrzymania opieki
    naprzemiennej za te przykładowe 3 lata, to nie ma co chyba do tego dziecka
    przyzwyczajać i lepiej ustalić inny zakres (nazwijmy go "bardziej standardowy").
    
    Pozdrawiam,
    Chalsia
    - veerle Re: dziecko a rozstanie 20.01.04, 00:45
      
      chalsia, dziekuje ze napsalas, czytalem Twoja historie i strasznie mi przykro.
      znalazlem Twoj post o wizycie u psychologa i mam pytanie czy po czasie
      potwierdzasz wnioski plynace z tej rozmowy?
      
      moim zdaniem to zdecydowanie za duzo zmian na raz jak dla takiego malucha i
      jest prawdziwy argument o skojarzeniu odejscia taty z pojawieniem sie nowego
      pana. wiem ze takie zrozumienie jest potrzebne. probowalem o tym delikatnie
      wspomniec tylko to jest trudne bo odbierane jest jako atak na Nia i Jej
      decyzje, no i juz nie ma kontaktu. wychodzi wszystko od wtracania sie w Jej
      zycie do wykorzystywania dziecka jako narzedzia do wplywana na ksztalt Jej
      relacji z nowym partnerem. i dupa.
      
      oczywiste jest ze nie bedzie chciala zebym spedzal czas w Ich domu, tylko
      prawda jest taka ze Ona mniej sie nad tym zastanawia, choc moze bredze mysli o
      tym i jest to dla niej duze zrodlo stresu bo wie ze dziecku jest potrzebny
      tata i nikt nowy go nie zastapi. a widzenie sie z dzieckiem raz w tygodniu w
      weekend to dramat, bo jak mozna budowac w ten sposob wiez. moze panikuje ale
      teraz tak to widze. wiem ze trzeba sie zastanawiac jak to wszystko bedzie
      wygladac za 3, 5 lat ale tak na swiezo to jest bardzo trudne. i bardzo trudno
      o tym rozmawiac, ale wiem ze trzeba i musze takie proby podejmowac. ech
      popieprzone to wszystko... mysle ze na razie warto utrzymac taki model jaki
      ustalismy po to zeby Kosmie zlagodzic fakt mojego wyprowadzenia. ale kiedy
      bedzie juz wiadomo kiedy nowy partner sie wprowadza to na pewien czas przedtem
      ten model trzeba bedzie modyfikowac. mam tego swiadomosc i to cholernie boli.
      chce byc z moim synem, chce razem z Nim przezywac dobre i zle dni, patrzec Mu
      w oczy jak sie budzi i byc przy nim jak zasypia czy to naprawde tak wiele???
      boje sie tego ze za jakis czas Oni beda mieli dziecko i byc moze moje zycie te
      sie ulozy i bede mial drugie dziecko i Kosma bedzie zawieszony pomiedzy dwoma
      rodzinami nie majac wlasnej i kiedys zapyta mnie "dlaczego tato?" chce mi sie
      plakac.
      
      pa!
      - chalsia Re: dziecko a rozstanie 20.01.04, 23:12
        
        Widzisz, kosekwencje negatywne dotyczą dalszej przyszłości. Niekoniecznie to
        widać w ciągu 3 miesięcy. Zwłaszcza, jeśłi dziecko jest niepłaczliwe.
        Zachowania synka po jakimś czasie się zmieniły - np. płakał po obudzeniu się z
        drzemki dziennej w tygodniu po nocowaniu w sobotę u ojca. Ja mogę to ogólnie
        ocenić tak, że jak jeżdził do ojca w co drugą sobotę (a co drugi weekiend był
        ze mną) to taka ilość zmian była jeszcze do zaakceptowania (patrząc na jego
        zachowanie). Ale wyjazdy co sobotę i nocowanie w co drugą, to była już za duża
        ilość zmian (ilość czasu beze mnie oraz inne miejsce spania).
        Tak, mały ewidentnie więcej mnie potrzebował, a będąc samotną mamą i pracując
        nie jestem w stanie zaspokoić tej zwiekszonej potrzeby mojej osoby. Wtedy też
        rodzi się poczucie odrzucenia.
        
        Niestety, Kosma będzie zawieszony między dwoma domami i rodzinami. On już nigdy
        nie będzie miał "normalnej" rodziny.
        
        Pozdrawiam,
        Chalsia
pabloha Re: dziecko a rozstanie 19.01.04, 22:35

Witaj, mój Synek ma teraz 2 lata i 4 mies. Postanowiłam o rozstaniu się z Jego
ojcem, gdy Synek miał roczek. Mieszkalismy wspólnie 5 miesięcy. Od tamtego
czasu widział Syna tylko raz na godzinnym spacerze. Nie chce utrzymywać
kontaktów.
Mój Syn tez porozumiewa sie w swoim języku, yważaj, żeby nie zmylił Was co do
małego rozumku. Kosma rozumie na pewno b. dużo, nie potrafi tego jedynie
wyrazić naszymi słowami. Mam rade: nie rozmawiajcie o problemach przy Kosmie.
Musisz Mu powiedzieć, ze nie będziesz mieszkać z nimi, o tym, jak będziesz
przychodzic do niego, i ze Go kochasz. Pamietaj tez o tym, ze przychodzac do
Kosmy, zabierajac Go gzies, nie rób Mu z tych chwil świąt: a wiec na siłe nie
wymyslaj super atrakcji, tylko zyj z Nim normalnym zyciem. Bardziej doceni
wspólne zrobienie obiadu, czy bawienie sie starymi klockami od wyjscia nie-
wiadomo-gdzie.
Pozdrawiam
- veerle Re: dziecko a rozstanie 20.01.04, 00:18
  
  witam, przykro mi ze ojciec Twojego dziecka nie chce utrzymywac z Nim
  kontaktow. moze z jakis cza to sie zmieni tylko wtedy bedzie trudniej
  odbudowac wiez ale jesli bedzie wola to wierze ze jest to mozliwe.
  
  wiem ze Kosma rozumie bardzo duzo, bardzo sie staramy zeby nie wchodzic na
  pole minowe rozmawiajac przy Nim, choc przyznam ze nie zawsze nam sie to
  udaje ale najwazniejsze to miec tego swiadomosc i sie starac. ustalilismy
  ze bedziemy mu przekazywali komuniat ze wspolnie zdecydowalismy sie rozstac,
  ze mama i tata Go kochaja i ze sie lubia (bo to w sumie prawda tylko
  przytlumiona przez wzajemne poczucie zalu...) uwazam na to zeby nie robic Mu
  swieta z okazji mojej wizyty, datego miedzy innymi spedzam czas u Nich w domu,
  zeby nie bylo tak ze przychodzi tata i jest dzien pelen wrazen emocji a
  pozniej wraca do domu i tu czekaja obowiazki kapiel, mycie zebow i spac.
  dlatego jesli jestem z Nim to klade Go spac. wiem ze to nie bedzie trwalo
  dlugo ale mysle ze na teraz to jest dobre. troche jest tak ze to Jego mama
  stara Mu sie wynagrodzic to co sie stalo (nowe zabawki, super wyjscia, etc.)
  musze z Nia o tym porozmawiac.
  
  pozdrawiam serdecznie!
  - pabloha Re: dziecko a rozstanie 20.01.04, 23:44
    
    Cieszę się, ze tak to wygląda, pomimo całego smutku i bólu skoro taki był Wasz
    wybór. Ja, niestety, przygotowywuję się do oswajania mojego Synka ze swiatem
    bez ojca. Znalazłam na forum kilka ksiązek, może podsuną mi pewne pomysły.
    Chociaż naczytałam sie juz wiele o facetach, którzy byli wychowywani przez
    samotne matki. Nawet taka opinia, że jeśli facet zostawia syna, on bedzie taki
    sam w przyszłosci.
    Jestem przekonana o słusznosci rozstania, ale nie rozumiem podejścia do Syna.
    Widać, nie było zadnego uczucia, do nikogo z nas. Cierpię za mojego Jo.
    pozdrawiam
    - veerle Re: dziecko a rozstanie 21.01.04, 01:05
      
      to nie byl nasz wybor. bylo zle ale mysle ze jezeli jest dziecko to nalezy z
      odpowiedzialnosci za Nie podjac jeszcze jedna probe i rozmawiac, rozmawiac,
      rozmawiac, tego nam zabraklo. rozpoczelismy terapie ale bylo juz za pozno bo
      pojawil sie ten trzeci. Moja parterka znalazla milosc jej zycia jak teraz o
      tym mowi. mowie ze sie rozstalismy bo to jest rozstanie nawet jesli tylko
      jedna strona mowi nie kocham Cie i nie chce z Toba byc. Cholernie smutne jest
      to ze nie sprobowalismy jeszcze raz nawet jesli to mialoby byc tylko dla
      Kosmy, byc moze po to by na koncu stwierdzic ze nie mozemy byc ze soba. Bo tak
      jak uwazam ze nie mozna byc ze soba tylko ze wzgledu na "dobro" dziecka to
      jednoczesnie uwazam ze troska o to by dziecko mialo normalna rodzine jest
      dobra motywacja zeby naprawic zwiazek, bo mogloby sie udac porozumiec i
      odbudowac. Gdyby nie pojawil sie P. to zrobilibysmy to przynajmniej
      sprobowalibysmy. a tak...
      - chalsia Re: dziecko a rozstanie 21.01.04, 01:15
        
        To co tu napisałeś, mogłabym napisać ja i tylko zmienić "veerle" na "ja"
        i "ona" na "on". W 90%, bo u mnie nie doszło do terapii, bo on odmówił.
        
        Pozdrawiam,
        Chalsia

Najnowsze z forum Samodzielna mama

Zaloguj się