Duma Polaków !

[ubott.1]

Nie wiem czy sie nie myle ale zauważam wiele razy jak jesteśmy dumni z
osiągnięć ostatnich lat w naszym kraju. Z jednej strony marudzimy, narzekamy
jak tu nam źle, brak perspektyw itd. A z drugiej czesto chwalimy sie jak juz
jest lepiej u nas. Wieksza swoboda obywateli, lepsza obsługa w sklepach,
urzedach. Szczególnie to widze w relacjach z naszymi wschodnimi sąsiadami,
Ukrainą, Białorusią. Nawet w ostatnich dniach w jednej stacji telewizyjnej
słuchałem wywiadu z konsulem Białorusi. Tam opowiadał on jak polepsza sie byt
białorusinów, że są już lepsze drogi. Wtedy redaktor zapytał czy takie jak w
Polsce ? Uśmiałem się wtedy. Na Ukrainie także jak widzę Polaków jest pełno
dumy w nich jak opowiadają o naszych miastach i czystości w nich, coraz
lepszych samochodach na ulicach, drogach, o polepszającym sie standardzie
życia. Jak zaś są juz w Polsce to tylko narzekają. Więc jak to jest z nami ?

[ancyk.62]

Sądzę,że we wszystkim trzeba dostrzec coś pozytywnego.
Gdyby nie niezadowolenie nic by się nie zmieniało,dalej tkwilibyśmy w czasach
komunizmu...
Gdyby nie ci "niezadowoleni" pewnie nie byłoby postępu ...w każdej dziedzinie
życia.
Myślę,że problem nie byłby tak dotkliwy gdyby Polacy ,mimo wszystko,więcej
sie uśmiechali:))

[blotniarka.stawowa]

Macie oboje racje!
Ubott porownuje nasz kraj z tym, co jest na Ukrainie i Bialorusi - i slusznie
jest dumny. Ja ostatnio mialam mozliwosc porownac kraj z tzw. Zachodem - i...
tez jestem dumna! Po prawie 20 latach widze wiele pozytywnych zmian, a o tych,
ktore postrzegam jako negatywne pisac nie bede.

Jednym slowem - nasz kraj "normalnieje", cieszmy sie :)
Ancyk, zgadzam sie z Toba - troszke wiecej usmiechu na codzien by sie przydalo...

[ubott.1]

Alez pisz tez o tych negatywnych. Bedzie łatwiej znajac je popracowac nad nimi.

[blotniarka.stawowa]

ubott.1 napisał:
> Alez pisz tez o tych negatywnych.

Nie bede Ubotcie - negatywne odczucia sa z natury rzeczy subiektywne, a naprawde
zmiany na lepsze sa widoczne golym okiem. Uwazam, ze okreslenie "normalny kraj"
jest juz wystarczajacym komplementem :-)), a dla mnie wyglada on "normalnie"...

A na ile kraj jest "normalny" - to juz trzeba tu mieszkac i funkcjonowac na
codzien, by miec podstawy do ocen.

[ubott.1]

Ci jednak co mieszkają tu mogą równiez nie widziec tego co jest zmienione na
dobre a co na złe lub jeszcze jest złe.

[czuk1]

Oj, Ubottcie. Nie sądzę abyśmy nie wiedzieli. Mamy otwarcie na świat. Do tego
bodżce ekonomiczne, impulsy od tych co pracuja za granica, wpisanie sie Polski
w prawo UE, porównania ze wschodem - to wszystko daje nam kierunek nowej
drogi.Mlodzi juz potrafia doskonale na niej kroczyć. A jeśli ktoś tkwi w
starym, socjalnym ustroju? Nie doczeka sie pracy dla wszystkich, wykonywania
jej na zasadzie "czy się stoi czy sie leży 2000 sie należy".To jego sprawa.
Myślę jednak, że ekonomicznie słabym jednostkom (rodzinom) oraz nie umiejącym
sie znależć w nowych warunkach powinniśmy (jako państwo) wiecej pomagać.
Odwrót z wybranej drogi do państwa socjalnego był by droga do nikąd. Nikt na
to by juz nie pozwolił, bo jest ogromna wiekszośc za "nowym" a przeciwko PRL-
owi. A że są rożne koncepcje i wizje państwa u polityków , to na tym polega
demokaracja.
Tyle porannego przemądrzania.
mariusz

[ksfiona]

czuk1 napisał:

> Oj, Ubottcie. Nie sądzę abyśmy nie wiedzieli. Mamy otwarcie na świat. Do tego
> bodżce ekonomiczne, impulsy od tych co pracuja za granica, wpisanie sie
Polski
>
> w prawo UE, porównania ze wschodem - to wszystko daje nam kierunek nowej
> drogi.Mlodzi juz potrafia doskonale na niej kroczyć. A jeśli ktoś tkwi w
> starym, socjalnym ustroju? Nie doczeka sie pracy dla wszystkich, wykonywania
> jej na zasadzie "czy się stoi czy sie leży 2000 sie należy".To jego sprawa.
> Myślę jednak, że ekonomicznie słabym jednostkom (rodzinom) oraz nie
umiejącym
>
> sie znależć w nowych warunkach powinniśmy (jako państwo) wiecej pomagać.
> Odwrót z wybranej drogi do państwa socjalnego był by droga do nikąd. Nikt na
> to by juz nie pozwolił, bo jest ogromna wiekszośc za "nowym" a przeciwko PRL-
> owi. A że są rożne koncepcje i wizje państwa u polityków , to na tym polega
> demokaracja.
> Tyle porannego przemądrzania.
> mariusz

i po porannym przemadrzaniu zrobiło się popołudnie...a mądrość dalej aktualna

[benia30]

blotniarka.stawowa napisała:

> > A na ile kraj jest "normalny" - to juz trzeba tu mieszkac i funkcjonowac na
> codzien, by miec podstawy do ocen.

Kraj normalny, ale czasem zetknąć się można z taką biurokracją i paradoksalnymi
sytuacjami, że zaczynam wątpić. Dostałam właśnie pismo z ZUSu, w którym czytam
że aby otrzymać zasiłek opiekuńczy (tydzień czasu byłam na L-4, wykorzystując
tzw. opiekę nad dzieckiem) dostarczyć muszę zaświadczenie od lekarza, że mój
pobyt z dzieckiem w szpitalu był konieczny... Jak dla mnie totalny debilizm i
biurokracja, muszę zwolnić się z pracy i szukać lekarza, który wystawi mi
zaświadczenie, że mój pobyt z 4-letnim chorym, obolałym i przerażonym dzieckiem
w szpitalu był KONIECZNY :-(((
Przepraszam, dałam tu upust swej wściekłości. Czasem w tym normalnym kraju
napotyka się na kretyńskie przepisy i wymagania...
pozdr.
b...

[szczur1]

masz racje beniu w tym kraju nie tylko przepisy sa kretynskie

[szekla]

personelu medycznego
bo to na nich Beniu powinnas byc wsciekla. Czy bylas jedyna matka, ktora
spedzala z dzieckiem ten czas w szpitalu, bylas pierwsza i jedyna?oni nigdy nie
mieli takich przypadkow, ze z malym dzieckiem powinna przebywac matka? Powinnac
to zaswiadczenie dostac do reki w dniu wypisu dziecka ze szpitala, zeby nie
biegac niepotrzebnie za zaswiadczeniami.

[benia30]

Podejrzewam, że ani personel medyczny ani administracja szpitala nie miały
pojęcia o tak bzdurnym wymogu, to chyba nowy wymysł ZUS-u. Nie pierwszy raz
byłam z dzieckiem w szpitalu ale pierwszy raz dostałam takie pismo. Słyszałam
już wersje, że jeśli dziecko przebywa w szpitalu to jest pod opieką szpitala i
zasiłek opiekuńczy matce nie przysługuje (czyli: dziecko leży w szpitalu a
matka, która nie dysponuje urlopem chodzi sobie spokojnie do pracy, bo L-4 nie
należy się!!!) Kiedy Mały miał 11 miesięcy odmówiono nam wypisania L-4 na czas
pobytu dziecka w szpitalu i były to 2 tygodnie wycięte z życiorysu. Przy
dziecku siedzieliśmy na zmianę, mieszkaliśmy w szpitalu, chodziliśmy do pracy a
w nocy spaliśmy na krześle przy łóżeczku. Szkoda gadać... Dobrze, że teraz
można być z dzieckiem przez cały czas, i w dzień i w nocy, bo kiedyś można było
tylko przez parę godzin lub chwilę popatrzeć przez szybę, ale to już inna bajka
i nie na to forum...