Dni otwarte

[gajkowik]

16 maja w godzinach 10-14 odbędzie się dzień otwarty dla dzieci i
rodziców zainteresowanych nauką w zespole szkół specjalnych na
Bartniczej. Zachęcam do odwiedzenia szkoły. Mój syn uczęszcza tam
drugi rok do gimnazjum i jesteśmy obydwoje bardzo usatysfakcjonowani
ofertą terapeutyczną, funkcjonowaniem kół zainteresowań a przede
wszystkim pracą i zaangażowaniem nauczycieli w pracę z dziećmi.

[szalicja]

A to nie jest gdzieś na Bródnie?

[muszka31]

Gajkowik, Ty jesteś z Bródna czy tylko syn chodzi do szkoły na Bartnicznej? Po
raz pierwszy zainteresowałam się szkołą specjalną po Twoim poście. Mam sporo
wątpliwości jak obecna szkoła mojego syna poradzi sobie z nim gdy pójdzie od
września do czwartej klasy. Jakie masz doświadczenia z innymi szkołami?
Być może wybiorę się na ten dzień otwarty.

[gajkowik]

Mieszkamy na Targówku, dojeżdżamy na Bartniczą. Bartnicza jest na
Bródnie. Wcześniej syn chodził do podstawówki integracyjnej, tam
było w miarę ok, ale później w starszych klasach widać było
pogłębiającą się przepaść między Wiktorem a równieśnikami. Był
akceptowany i nikt mu specjalnie nie dokuczał, ale więzi społecznych
nie było wcale. No i cały program musiałam z nim przerabiać w domu,
bo z lekcji nie wynosił żadnej wiedzy. Chcieliśmy kontynuować naukęw
gimnazjum integracyjnym, ale już po dwóch tygodniach wiedziałam, że
to kompletne nieporozumienie. Pisałam w wątku ,,wredna matka"
bardziej szczegółowo o problemach szkolnych syna. Przepisałam go do
gimnazjum specjalnego na Bartniczej i to była jedna z
najtrafniejszych decyzji jakie podjęłam w sprawach dotyczących
mojego dziecka. Sto procent zadowolenia i satysfakcji. Zresztą,
najlepiej pojechać na dzień otwarty, porozmawiać z nauczycielami,
dyrektorką, zapoznać się z ofertą szkoły, z osiągnięciami uczniów
(są wsród nich laureaci olimpiad przedmiotowych, festiwali
teatralnych i muzycznych). Przecież takie spotkanie do niczego nie
zobowiązuje, a może okazać się pomocne przy wyborze drogi
edukacyjnej dla dziecka. Pamiętajmy że okres szkolny dla prawidłowo
nawet rozwijającego się dziecka to czas wyzwań, stresów i ogromnej
presji. Nie wszyscy potrafią sobie z tym poradzić a cóż dopiero
nasze szczególnie wrażliwe dzieciaczki.

[muszka31]

My też jesteśmy prawie z Targówka:) Byłam z mężem dziś w szkole na Bartniczej. Niestety trochę późno przyszliśmy, zastaliśmy tylko panią dyrektor. Sam budynek, oferta pracowni: integracja sensoryczna, sprzęt do Tomatisa, pracownia komputerowa,gimnastyka korekcyjna, logopedia itd. bardzo pozytytwnie wygląda - wszystko to co powinno być dla dzieciaków z ZA. Pani dyrektor bardzo miła, widać że czuje sie gospodarzem, zaangażowana, zapewne reszta kadry tak samo.
Z uwagą też przeczytałam Twoje posty Gajkowik o Waszej drodze edukacyjnej, problemach które spotkaliście po drodze.
Dużo tu pisze mam mniejszych dzieci i z tego co sie zorientowałam najczęściej dzieci chodzą do przedszkoli i szkół intergacyjnych.
Ja również nie wyobrażałam sobie inaczej, tym bardziej że diagnoza u mojego 10-latka ZA pojawiła się na papierze dopiero wczoraj.
Lecz powiem szczerze, że mam juz dość ciagłej walki ze szkołą, nie zrozumienia w pełni problemów syna, a przede wszystkim brak oferty pomocy (żadnych sensowych terapii nie ma w szkole - wszędzie chodzimy prywatnie).
Zdaje sobie sprawę też że wraz z końcem trzeciej klasy kończy się okres ochronny mojego dziecka. Boje się że nastąpi regres u niego. Najbardziej przerażają mnie przerwy gdzie na korytarzach wyżej panuje dziki chaos a opieka właściwie żadna.
Myśleliśmy o załatwieniu nauki indywidualnej choć na pierwszy semestr, tak by syn poznał nauczycieli, oswoił się z nimi, z nowymi wymaganiami.
A teraz już sama nie wiem.
Pani psychiatra ze Scolaru która m.in. postawiła diagnozę, twierdzi że dla syna tylko szkoła integracyjna a nie specjalna.

[gajkowik]

No widzisz, a mnie psychiatra ze Scolara (nie wykluczam, że ta sama)
bardzo pochwaliła za przeniesienie syna do szkoły specjalnej.
Przyznała, że z tymi naszymi dzieciakami jest tak, że one
intelektualnie spoko dadzą radę, a nawet pewnie zostawiliby z tyłu
całą klasę, ale emocjonalnie niestety słabiutko. To bardzo trudna
decyzja, ja postawiłam na rozwój emocjonalny, jak najmniej stresu,
wzmacnianie osiąganymi w szkole sukcesami.

[szalicja]

Dziewczyny (chyba tak mogę ?), jestem jedną z mam maluchów. Przed nami
przedszkole integracyjne, ale myślę też już o szkole. Diagnozy nie mamy, są
podejrzenia (jak może pamiętacie). Myślę, że obawa przed szkolą specjalną jest
taka, że to zostaje w papierach. Kiedy ja o tym myślę, to wyobrażam sobie, że
może moje dziecko da radę, będzie w miarę zdrowe i posłaniem do szkoły czy
przedszkola specjalnego zrobię mu krzywdę. Czy ktoś przyjmie pracownika, który
ma w CV specjalną szkołę? Może stąd te obawy? Ja też się boję co dalej. Na razie
wszyscy sugerowali mi integracyjne przedszkole lub powszechne, zwykłe.
Zobaczymy, jak bombel sprawdzi się w przedszkolu. Wiem, że szkoła specjalna ma
mnóstwo zalet i pewnie daje dziecku większe poczucie bezpieczeństwa, lepszą
samoocenę i generalnie zrozumienie. Tylko ta nazwa "specjalne". Myślę, że
większości laikom szkoła specjalna kojarzy się z dziecmi głęboko upośledzonymi,
jakimiś wadami chromosomowymi typu Down itd.

[gnpolec]

w cv nie umieszcza się informacji o szkołach podstawowych i
średnich, tylko o wyższych, bez obaw

mama 8latka z ZA

[gajkowik]

Póki nie masz diagnozy i dziecko jest małe i przy tym wszystkim
dobrze funkcjonuje to należy spróbować ze szkolnictwem masowym. Syn
miał diagnozę autyzmu w wieku 3,5 lat i od zawsze w orzeczeniach z
poradni stwierdzenie specjalnych potrzeb edukacyjnych. Przy wielkim
nakładzie mojej pracy i syna zresztą też, przedszkole i podstawówka
powiedzmy, że te specjalne potrzeby zaspokoiła. Gimnazjum już
niestety nie, no i ta nieznośna, dokuczliwa młodzież. Już w
gimnazjum widziałam, że objawy choroby nadal dość mocno ograniczają
moje dziecko i nie chciałam potęgować tego wszystkiego szkolnym
stresem. Dla mnie ważna jest przede wszystkim terapia i jak
najlepsze przygotowanie syna do przetrwania w dżungli jaką jest
dzisiejszy świat, a takie przygotowanie to nie tylko edukacja,
zwłaszcza w takim wydaniu jakim proponują masowe szkoły. Podstawą
sukcesu jest poczucie własnej wartości, umiejętność radzenia sobie z
niepowodzeniami, mocny kręgosłup psychiczny. Reszta przyjdzie albo i
nie. Nie chcę nikogo urazić, ale uporczywe posyłanie dziecka do
zwykłej szkoły wynika bardziej z chęci zaspokojenia rodzicielskich
ambicji, niż z troski o dobro dziecka. Bo gdzie widać dobro dziecka,
kiedy jest ono cały czas krytykowane przez nauczycieli, wyszydzane
lub w najlepszym razie ignorowane przez kolegów, cały czas na końcu
peletonu? I jeszcze przy tym wszystkim nasze niezadowolenie,
frustracja i nawet podświadomie wysyłane sygnały, że czujemy żal i
rozczarowanie? A nasze dzieci to barometry emocjonalne i potrafią
naprawdę wszystko dostrzec.

[szalicja]

Gajkowik, masz w zupełności rację. Dlatego ja się nie spieram
przecież i sama pisałam o zaletach szkół specjalnych. To po prostu
trzeba przetrawić.

[muszka31]

Gajkowik, naprawdę masz duże doświadczenie z synem i zaczynam rozumieć dobrze o czym piszesz, gdy mój syn wkracza w bardziej zaawansowany etap edukacji.
Pani dyrektor Waszej szkoły specjalnej sama powiedziała że ta nazwa "specjalna" źle się kojarzy, ale że to tylko nazwa. Bo gdyby tak np. szkoła nosiła nazwę: Szkoła wspierania rozwoju (zresztą jest taka na Bródnie) to rodzice i społeczeństwo inaczej patrzą na taką szkołę.
Myślę że na chwilę obecną zostawiamy syna w klasie integracyjnej, ale przyznam że z dużym lękiem patrzę na jego dalszą edukację w tej konkretnej szkole (jedyne co nas tam trzyma to bardzo sensowna nauczycielka wspomagająca).
Cieszę się że pokazałaś inny wariant. I być może skorzystamy z niego. Dzięki.