Skad pochodzicie ( miasto) i gdzie....

[janou]

skopiowalam watek na forum niemieckim bo ciekawa jestem ,wiec zaczynam
18 miesiecy we Francji (urodzilam sie w Dijon) 11 lat w Bialymstoku i od
prawie 46 lat w Auvergne nie daleko Clermont Ferrand.pozdrawiam

[klymenystra]

15 lat w Krakowie + 1 w Dijon + 3 w Krakowie

[kasienka80]

23 lata w Warszawie, 1,5 roku w Metz, teraz znowu od 8 m-cy w Warszawie, a
potem znowu bedzie Francja ))

[janou]

w liceum w Paryzu bylo wiele Polonii z Metz'u z Nancy ,napewno spotkalas wielu
a co tam robisz? P

[kasienka80]

Studiowalam rok w Nancy, a w Metz mam meza W Warszawie rodzine i dobra prace

[janou]

klymenystra napisała:

> 15 lat w Krakowie + 1 w Dijon + 3 w Krakowie
Ciekawa jestem co robilas w Dijon i czy miasto ci sie podobalo ,slyszalam ze
sa tam Polacy w francuskim liceum?nie po polsku nie mowie
od 46 lat. pozdrawiam

[janou]

mialo byc, nie mowie po polsku od 46 lat ,moze troche mniej bo bylam w polskim
liceum w Paryzu ale zamkneli go w 63 roku P.

[sylwiablada]

a ja 24 lata w miescie Lodzi, a teraz- prawie od roku w Bordeaux i tesknie...

[koralka]

chyba nie za Lodzia?

Koralka...

[kasienka80]

A nawet jesli teskni za Lodzia, to co?
Mozna tesknic i za Pipidowkiem Gornym....

[koralka]

to tesknij

[kasienka80]

ja za pipidowkiem nie musze

[koralka]

moi de même

łódź ściska,

[tuti]

a od przyszłęgo miesiąca mało francuskie Blackburn

[klymenystra]

wlasnie jednym z tych Polakow we francuskim liceum bylam miasto przepiekne,
zakochalam sie wrecz, a Burgundia to moja wielka odwzajemniona milosc- i kiedys
tam jeszcze wroce

[smaggia]

Janou, bardzo mi sie podoba pomysl watku, pozwol ze wskrzesze go !

Ja tez jestem od dawna we Francji, ale zacznijmy od poczatku :
11 lat w Warszawie
3 lata w Abidjanie (Wybrzeze Kosci Sloniowej)
5 lat w Warszawie
1 rok w Nancy
Pol roku w Bolonii
20 (ponad) lat w Paryzu - w roznych dzielnicach i w okolicach Paryza.
Czy masz dzieci ?
Czy mowia po polsku ?
Mam ochote na watek ale boje sie ze wszyscy bardzo na mnie napadna ze moje
dzieci nie mowia po polsku, ze to taka szkoda (zgadzam sie, jednak byl to z
mojej strony wybor - moj maz jest Francuzem nie mowiacym po polsku a i dla mnie
francuski jest bardziej "naturalnym" jezykiem niz polski, tak sie zlozylo).
Pozdrawiam!

[liloom]

smaggia, u mnie we francuskiej czesci rodziny dorosle juz dzis dzieci tez nie
mowia po polsku, pisalam juz o tym. napewno czesciej sie to zdarza niz myslisz.
bzdura jest ocenianie kogos po kilku zdaniach napisanych w internecie.

ja z kolei po wielu latach jezdzenia do francji wyladowalam w wiedniu.
a jestem z warszawy.
francuska czesc rodziny jest w grenoble.

[la_belle_au_bois_dormant]

Ja na Ciebie na pewno nie napadnę.
Z pewnych względów trochę się nad tematem dwujęzyczności dzieci zastanawiałam.
Prawdę mówiąc trudno mi z mojej pozycji stwierdzić czy to jest potrzebne i czy
ma jakieś znaczenie.
Na swojej drodze spotkałam różne osoby (Francuzi i Niemcy) pochodzenia
polskiego.
Jedni urodzeni jeszcze w Polsce z obojga rodziców Polaków wogóle nie mówili po
Polsku. Komentowali to krótko: "Rodzice nie chcieli żebym mówiła z akcentem.
Sami przez to dużo wycierpieli w Niemczech". Jednocześnie żałowali, bo będąc na
stażu w Polsce dowiadywali się, że gdyby mówili po polsku to w swoim zawodzie
mieliby zatrudnienie w Niemczech, bo kontakty handlowe między oboma krajami są
intensywne i takie osoby są poszukiwane.
Inne osoby od dwóch pokoleń mieszkające za granicą mówiły po polsku całkiem
nieźle.
Spotkałam też pewną Panią, której dziadek był polskim emigrantem (górnik -
północ Francji), która w wieku 40 lat chciała zacząć uczyć się polskiego.
Polskę odwiedziła tylko raz właśnie w tym wieku. Był to dla mnie przykład jak
ludzie mają dużą potrzebę poszukiwania swoich korzeni. Jej matka była
Francuską, mąz Francuzem. Nie wiem właściwie po co był jej potrzebny ten język
polski. Napewno nie z żadnych względów praktycznych.
A Twoje dzieci? Nigdy nie chciały żebyć nauczyła jej jakichś polskich słów?
Miłego dnia.

O bilingwizmie dzieci i nie tylko!

[smaggia]

Moja wspaniala trojka jest wlasnie w Polsce na wakacjach, jak co roku, z
babcia, dziadkiem, kuzynkami... Nie jest tak ze nie chca sie uczyc polskiego -
tym bardziej ze troche rozumieja, znaja sporo slow... Sa zreszta zachwycone ze
moga od czasu do czasu wtracic cos po polsku.

Z tym bilingwizmem jest tak : czesto, jezeli jeden z rodzicow mowi po polsku do
dzieci, to wprowadza sporo kontaktow z jezykiem i dzieci maja szanse nim mowic.
A u nas w domu nie mowi sie po polsku. Czyli moje dzieci "liznely" tylko ale
nie nauczyly sie polskiego. Jest to w pelni moja "wina" dlatego ze ja nie
mam "potrzeby" mowienia po polsku, wrecz latwiej mi sie mowi po francusku - mam
tak malo okazji mowienia po polsku (to forum jest fantastyczna dla mnie okazja
pogadania sobie! dzieki!)

Nie jest to problem akcentu - ja jako dziecko wyjechalam do kraju
frankofonskiego i jezeli mam akcent, to raczej mowiac po polsku (nie, to juz
kokieteria z mojej strony). Kombinowanie ze nie nalezy uczyc dzieci polskiego
zeby nie mialy akcentu to bzdura - maja wiekszy kontakt z jezykiem
(przedszkole, szkola, koledzy) - tak ze to nie problem, wiem z autopsji, z moim
bratem wolalam mowic w domu po francusku po roku pobytu. A po powrocie z Polski
natychmiast przerzucilismy sie na polski.
Dzieci maja niesamowite mozliwosci, ucza sie metoda "papugi" (to jest moj
osobisty wymysl, nic nie ma w tym naukowego !) - czyli powtarzaja to co slysza,
i przyswajaja w ten sposob cale zwroty w zaleznosci od sytuacji, zupelnie na
zasadzie nauki jezyka ojczystego. Nie tlumacza, nie przejmuja sie gramatyka, po
prostu moja tak jak tubylcy. Jest to genialna metoda. Ale oddalam sie od tematu.

Uwazam ze opanowanie kilku jezykow jest ogromnym atutem, jest to kwestia nie
tylko dodatkowej kompetencji ale tez niesamowitego rozszerzenia horyzontow -
mowic innym jezykiem to znaczy rozumiec i przyswoic inny sposob myslenia, nowe
kategorie jak to nazwac ? kulturowe ? Czy rozumiecie o co mi chodzi ? Nie tylko
o panowanie nad gramatyka. Samo powiedzenie ze zna sie jezyk obcy...ha! znaczy
jak obcy to znaczy ze sie go tak dobrze nie zna. Czyli vivat jezyki swojskie !

Mialo byc o dzieciach...
Pozdrawiam!

[janou]

Troche odpowiedz spozniona ,wybieramy sie na wakacje do Polski,wiec jestem
bardzo zajeta,i przyjechal do nas starszy syn z zona i synami,beda pilnowac dom.
Mam 2 synow ,2 wnukow i jedna wnuczke,13, 8 lat i 19 miesiecy,nikt nie mowi po
polsku ,maz Polak troche rozumie ale prawie nie mowi.
Dzieci trudno nauczyc jak w domu nie mowi sie po polsku,nawet ja duzo
zapomnialam ,teraz mowie lepiej od kiedy mam telewizje Polonia.
Mlodszy syn zaluje,starszy nie ,mowi ze zyje we Francji i jest Francuzem
Polskiego pochodzenia.
Bylismy z mlodszym synem i jego zona dwa lata temu w Polsce ,uczyl sie kilka
miesiecy polskiego ,ale mieszkal ( bo wyjechali na placowke do Namibi)200 km od
nas ,to nie latwo sie uczyc bez pomocy i pracowac i wlasnie urodzila sie im
corka
to byl koniec uczenia, moze naucze wnuczke jak wroca z Namibi.Pozdrawiam Janou

[smaggia]

Nie wiem kiedy wyjezdzacie, zycze milego urlopu !!
Moze pogadamy po powrocie (ja nie wyjezdzam), bardzo jestem ciekawa czy "nagle"
zaczelas tesknic za polskim ? czy tak od dawna ? W moim przypadku napatoczylam
sie na taki moment nostalgii, bardzo to mile wrazenie ! Pozdrawiam i gratuluje
licznej rodziny, ja jeszcze wnukow sie nie dorobilam.

[la_belle_au_bois_dormant]

Jak już mówiłam zastanawiałam się wielokrotnie nad bilingwizmem dzieci.
Myślę, że żeby dobrze zrozumieć ten problem trzeba na własnej skórze poznać
pewne mechanizmy myślowe jakim podlega osoba mieszkająca w obcym kraju.
Z obserwacji wydaje mi się, że nie ma co zanadto dzieci urodzonych w obcym
kraju, z ojca nie Polaka, wychowywać na Polaków. Konsekwencją może być tylko
to, że w kraju, w którym się urodzili będą się czuli jak obcy, jak emigranci,
mniejszość narodowościowa. To chyba nie jest dobre. Co o tym myślicie?

[smaggia]

Wlasnie dokladnie o to chodzi - sama nauka jezyka nie jest rowna "wychowaniu na
Polaka" - ale czy jest mozliwa ? To niemal tak jak z religia...

Jezeli jest w domu atmosfera francuska (we Francji) czyli podobne zasady i
WARTOSCI jakie "obowiazuja" w tym kraju, to dzieci moga moga mowic po angielsku
wegiersku i chinsku i to nie problem. Tylko zeby tymi jezykami mowily, rodzice
musza miec solidna motywacje, a solidna motywacja bierze sie z gleboko
zakorzenionej kultury, moze nostalgii, wrecz "ucieczki" w swoj macierzysty
jezyk.
Kto mi uwierzy ze inaczej mysle mowiac po polsku niz po fr ? Ze jestem ciut
inna osoba ? Dzieci chyba maja wiekszy luz z tym, nie staja sie inna osoba bo
prawdopodobnie maja bardziej intuicyjne podejscie do wyrazania sie. Takie mam
wspomnienia z dziecinstwa. Ale tez sporo wiaze sie z przezyciami - wolalam
opowiadac co bylo w szkole po francusku...
Pozdrawiam!

[smaggia]

Jeszcze jedno : a co z mechanizmami myslowymi jak sie mowi w jezyku kraju ktory
nie jest dla nas obcy ? Czy mozna miec dwa "swojskie" kraje ? TAK, nawet
wiecej. Jak juz sie ma dwa, to pada bariera i kwestia jezyka "obcego" i obcego
kraju staje sie bardzo relatywna. W jakim stopniu mamy opanowany jezyk polski ?
Wlasnie...

skad kto i gdzie teraz...

[liloom]

wygrzebalam ten watek, moze sie podopisujecie?

[nimeska]

no to moja kolej

mnie nosi pomiedzy Francja a Polska, co pol roku na miesiac jezdze do Polski,
glownie do Wawki.

od zawsze mieszkalam w Wawce, az do 11 lutego 2004 roku hihih

teraz Gironde, wczesniej Gard a jeszcze wczesniej Nord

[janka53]

Jak Wy to robicie??:
Ja- 19 lat w Suwałkach
3 lata w Krakowie
reszta życia- marzenie, że we Francji, al nie mma pojęcia jak to zrobic...:
(((
Pozdrawiam szczęśliwców z Francji !!!

[nimeska]

a dlaczeto tak bardzo chcesz mieszkac we Fracnji ?

[janka53]

Dlatego,że uwielbiam ten kraj, że ilekroć tam jestem, wiem że właśnie w tym
miejscu czulabym się swietnie, że lubie francuską kulture, ich mentalność, tych
ludzi, że jestem ciekawa wszystkiego co dotyczy Francji, chcę mówić w tym
języku.....poznac wszystko "od podszewki"
Mhmm...a co? Odradzasz mi czy pytasz się tak przez ciekawość??? Aż się boje
usłyszeć odpowiedź...
Pozdrawiam!!

[nimeska]

zapytalam z czystej ciekawosci, gdyz ja na przyklad wyjechalam do Fr bez
wiekszego entuzjazmu, wcale nie chcialam ale zycie tak chcialo
zyje tu, odkywam ciagle nowy swiat, pomimo ze mieszkam tu ponad dwa lata i tak
mnie ciagnie do PL. Co pol roku musze wrocic do PL zeby znow zasteknic za FR

znam kilka osob w PL ktore zatrudnily sie we FR firmach po to zeby moc mowic po
fr a poznije starac sie o przeniesienie stale -czasowe do FR

zycze ci powodzenia w spelnianiu Twojego marzenia i mozeki kiedys do zobaczenia
na ziemi fr ? ;D

[janka53]

Mhmmm...zaciekawił mnie Twój post. Jestem/ będę ekonomistką i interesuje mnie
sytuacja z pracą wlaśnie we francuskich firmach. Może wiesz cos więcej? Czy
chetnie zatrudniają obcokrajowców, jakie sa wobec nich wymagania? I wogóle jak
jest tak naprawde z rynkiem pracy we Francji, bo słysze róne opinie...często
pesymistyczne...
Ja tez mam nadzieje, że do zobaczenia na ziemi francuskiej

[nimeska]

przykro mi ale nie jestem wstanie odpowiedziec na Twoje pytania,
nie posiadam ani doswiadczenia w tej kwesti ani sie tym nigdy nie interesowalam.
a we Francji rynek pracy ? bezrobocie tez istnieje

[nimeska]

aha jeszcze jedno mi sie przypomnialo
mam znajomych ktorzy pracuja w grupie Agapes w PL i wlasnie w ten sposob
postarali sie o przeniesienie , po jakims czasie oczywiscie, na ziemie fr

moze bedzie ci lawiej jak podejmesz prace w PL w jakies duzej fr firmie? a z
czasem jakies wyjazdy, delegacje, i moze przeniesienia stanowiska do Fr ?

[janka53]

No tak, to jest najbardziej racjolany pomysl. Tez tak myslalam, bo szaleństwem
jest jechac do Francji od razu po studiac, bez niczego (no, chyba, ze nabiore
odwagiMam nadzieje, że więcej takich firm jak Agapes znajde Na razie
koncze studia i szlifuje francuski, marzenia dalej w głowie. Będę kombinować
jak je zrealizowac....aha..i dziekuje za nazwę tej firmy.... Może spróbuje
tam zaaplikować....!!!
Pozdrawiam gorąco!!

[nimeska]

Agapes to glownie restauracje, to baardzo duza grupa fr ale rowniez Leroy
Merlin, Auchan, Flunch, Pizza Pai.
ucz sie dobrze szlifuj jezyk i nie boj sie wysylac CV

jeszcze raz powodzonka
pozdrawiam

[rududu10]

a ja 7 lat na Slasku, 12 na Warmii, 3 w Gdansku, 2 w Nicei, rok w Gdansku, 10 miesiecy w Irlandii, od 6
misiecy w Tuluzie i juz za tydzien w Auxerre (Burgundia) na jakies 6 miesiecy, a potem...kto tam wie,
gdzie skonczy sie moja tulaczka, ale mam nadzieje, ze na zawsze we Francji

[cezar8]

27 lat w Krakowie, od ponad poltora roku w Paryskim regionie. Marze o powrocie
do Polski, poniewaz lepiej sie tam czuje, mam tam swoich bliskich, ulubione
miejsca i knajpki, spokojniejsze zycie! itd. Tutaj mi tego brakuje

[liloom]

janka poszukaj na rynku firm francuskich i aplikuj do znudzenia.
poszukaj przez internet firm ktor szukaja kogos z polskim we francji, sprobuj
nawiazac kontakt - tez do znudzenia.
bedac w Monte Carlo jezdzilam zawsze te sama taksowka, kierowca byla kobieta,
ktora opowiedziala mi, ze jej znajoma Polka marzyla zeby zamieszkac w MC i los
jej to umozliwil. Bedac na wakacjach jezdzac stopem po Francji poznala chlopaka
z MC, mieszkaja tam teraz juz blisko ... 40 lat.
Wszystkie marzenia sie spelaniaja, ale szczesciu trzeba troche pomoc.

[janka53]

liloom...dzieki Chcę i będę szukać do upadłego. Nawet nie pomyslalm o
ty, że firmy francuskie moga poszukiwać kogoś polskim...nastepna dobra
koncepcja!! Jakąś drogą, z wiekszymi lub mniejszymi zakretami, dojade do
Francji i tam zostane. Pzrecież jest tyle możliwości, a ja je zamierzam
wykorzystać!!
Mhmmmm Monte Carlo...nie bylam, ale to musi byc miasto!!! Pozdrawiam!!!

najlepsza rada

[la_belle_au_bois_dormant]

Chcesz usłyszeć jaka jest najlepsza metoda wyjazdu do Francji na stałe?
Jedzi na koniec studiów na stypendium na jakąś uczelnię francuską, znajdź sobie
tam męża i sprawa załatwiona.
Może rada ta brzmi źle, ale z tego co widzę naokoło (choćby historie z tego
forum) jest absolutnie najskuteczniejsza.
Polki mają we Francji bardzo duże wzięcie, bo ładne, biedne, mało wymagające,
przywiązane.Powodzenia

[janka53]

Hahhahaha... jesli wyjade na stypendium to mam szanse juz tylko na 5 roku
(skomplikowana sprawa z moja uczelnia). Kogoś tam juz znam bardzo bliska mi
osoba...wiec troche ubawil mnie twoj post, bo tak bardzo przypomina mi to moją
sytuację.
Mhmmm, mowisz, że taka mamy opinię we Francji??? To mi się nie podoba, chociaż
pewnie w wiekszości to prawda. ja mam nadzieje, ze ten, kogo znam nie postrzega
mnie w ten sposob...))
Wyjazd na 5 roku, dobry pomysl, ale z tym mężem to nigdy nic nie wiadomo...sami
egoiści w tej Francji
pozdr

[la_belle_au_bois_dormant]

Oczywiście, że z tym mężem to nigdy nic nie wiadomo. jak to w życiu...
Pomyśl, że we Francji jest kilkadziesiąt milionów mężczyzn, nie tylko ta osoba,
którą znasz. Zresztą nie wiadamo, czy akurat udałoby Ci się wyjechać do tego
miasta , w którym jest ta osoba. Z tym czasem jest ciężko, bo się często
okazuje, że akurat na danej uczelni nie możesz odbyć stażu, a możesz na innej.

Mnie się ta opinia też nie podoba, ale z tego co zauważyłam to trochę tak o nas
myślą. Oczywiście nie wszyscy.

Ale chyba chciała byś tak wogóle wyjść za mąż?
Ta rada to taka rzecz o które każdy wie i wiele osób w Twojej sytuacji się do
niej stosuje, ale nikt o niej nie mówi głośno...

[liloom]

Ach, jest jeszcze jeden sposob, o ktorym ma smierc zapomnialam!
masz jakas rodzine/znajomych we Francji z ktorymi moglabys korespondowac we
Francji po francusku?
Adresy mozna zdobyc:
- instytuty francuskie lub prowadzace kursy jezykowe w Polsce
- przez romanistow lub lingwistow
Jak nie masz zadnej mozliwosci daj mi znac, poszukamy ci znajomych we Francji

[janka53]

Dzieki ale o co chodzi z ta korespondencją po francusku we Francji?? Bo nie
rozumiem??Tak wogóle mam znajomych we Francji, z jednym z nich mam bardzo dobry
kontakt, ale nie wie do czego mi to na razie mialoby byc potrzebne???)))

[janka53]

No tak, ale ja nie chce jechac do Francji aby załapać tam męża. Chce tam po
prostu zyc, mowic w tym jezyku bo uwielbiam ten kraj....Mąż, rodzina-
oczywiście ale nie dla papierów. Wiem ze wiele osob jak juz kogos zna, troche
szybciej decyduja sie na slub, bo to im ułatwi wiele spraw. Ja na razie nie
biore takiej możliwości pod uwage, nie jestem na to gotowa.
Jasne ze biore pod uwage fakt, ze nie wyjadę od razu do Bordeaux, gdzie jest
mój "znajomy"Nie mam konkretnych miejsc docelowych Wiem tylko ,że
Francja...ale najpierw muszę jeszcze poduczyć sie francuskiego jesli mam zamiar
jechac na Socratesa...
pozdr

[liloom]

hihi, z tym mezem to sie tak nie zarzekaj bo zaczyna podejrzanie wygladac.
jak widac jestes w lepszej sytuacji niz myslalam, wyobrazalam sobie zero
kontaktow, zero jezyka i tylko milosc do Francji, a tu widze przygotowania pelna
para I dobrze, tak trzymaj. Trudno tez cos radzic jesli nie wiem ile masz lat,
a nie sadze zebys miala 53 (?) stad ten pomysl o korespondencji, nie
doczytalam wczesniej o Bordeaux
Pozdrowienia i powodzenia! Czekamy na Twoje posty z Francji

[janka53]

Haha, nie, nie mam az tyle lat. Studiuje, dopiero robie licencjat. W
poniedzialek stuknęło mi 22 latkaCzy az tak przygotowana?? Nie wiem,
najgorzej z jezykiem ale bede nad tym pracowac. Na razie licze na tego
Socratesa na 5 roku a jak bedzie mozna cos przyspieszyc z wyjazdem, nie bede
miec oporów. Bardzo boje się jechać w ciemno, więc najlepszym rozwiązaniem będą
studia w ramach programu i w międzyczasie szukanie tam konkretnej pracy....
Pewnie jeszcze poczekacie na moje posty z Francji, ale cierpliwości, nie
zAwiodę

[wojtech451]

janka53 napisała:
> Czy chetnie zatrudniają obcokrajowców, jakie sa wobec nich wymagania? I
>wogóle jak jest tak naprawde z rynkiem pracy we Francji, bo słysze róne
>opinie...często pesymistyczne...

Niestety tez mam wieści pesymistyczne. Nie chcą zatrudniać obcokrajowców, wolą
Francuzów nawet gdy ci sa mniej wykształceni lub z mniejszym doswiadczeniem.
Nie odmawiają od razu ale stwarzaja takie trudności aby im nie sprostać. Poza
tym aby zatrudnic obcokrajowca, firma musi najpierw zwrócić się do urzędu pracy
z zapotrzebowaniem na określonego pracownika i otrzymać odpowiedź negatywną.
Inaczej nie można.
Ale dzisiaj premier Francji wspomniał coś Marcinkiewiczowi o sukcesywnym
otwieraniu rynku dla Polaków. Jednak nie mam złudzeń - to tylko dyplomacja.

[janka53]

Mhm... no to trzeba będzie jakoś inaczej to zalatwic...mozna znaleźć w Polsce
firmy francusko- polskie i po jakims czasei przenieść się do placówki we
Francji. A to dziwne ze tak stronia od obcokrajowców. Miałam chociaż nadzieję,
że inaczej patrzą na nie Francuzów w firmach międzynarodowych...A co z
przedsiebiorstwami potrzebującymi ludzi ze znajomościa polskiego? czy ktoś może
podac mi nazwę konkretnej firmy?? osobiście znam dziewczyne, Polkę, która
pracuje we francuskiej firmie, którejś juz z kolei. Raczej nigdy nie miała
większych problemów z pracą...może edlatego , że tam przeniosła się na studia..
A tak z ciekawości wojtech...a Ty co robisz we Francji?? Można zapytac??

[wojtech451]

janka53 napisała:

> Polkę, która
> pracuje we francuskiej firmie, którejś juz z kolei. Raczej nigdy nie miała
> większych problemów z pracą...może edlatego , że tam przeniosła się na
studia..

Jeżeli TU skończysz np: kursy /szkołę / studia i wykażesz się francuskim
papierem, zmienia to całkowicie Twoją sytuację na plus oczywiście. Znam
dziewczynę, jest tu 6 lat, wyszła za mąż za Francuza. Na poczatek praca
pokojówki w hotelu prowadzonym przez Anglika (znała trochę angielski) i
intensywna nauka języka francuskiego. Później praca w dużym sklepie
perfumeryjnym + doskonalenie języka. Ukończyła dwuletnią jakby pomaturalną
szkołę i z francuskim dyplomem pracuje w dużej firmie ubezpieczeniowej.

> A tak z ciekawości wojtech...a Ty co robisz we Francji?? Można
zapytac??:
Reprezentuję polską firmę budowlaną. Budujemy, modernizujemy, remontujemy.
Problemów mnóstwo ponieważ mamy status rezydenta a to bardzo utrudnia normalne
funkcjonowanie. Postrzegaja nas dobrze, mamy dobrą opinię (fachowcy, dokładni,
szybcy, pracowici) ale....Ale jesteśmy skądś-tam i mimo że jestesmy tańsi i
lepsi od firm francuskich to zlecenie nam robót jest w ich mniemamiu ryzykowne
i może być w przyszłości kłopotliwe (gwarancja!). Nie maja takich oporów
inwestorzy zagraniczni, zwłaszcza Anglicy. Jeden nawet podkreślał: każda firma
byle nie francuska.

[janka53]

Dzieki wojtech za info! oj szkoda!! czyli jedyna szansa to skonczyc TAM
jakąs szkołe albo kurs...mhmm pomysle nad tym, ale pojawia się drugi klopot, bo
nawet jesli konczysz tam szkole to i tak ma sie statut rezydenta, a jak mowisz
są z tymi niemale klopoty...
Trochę pokrecony kraj: Bedę probowac, co wyjdzie, to wyjdzie..Mam jeszcze
dwa lata do magisterki (chyba ze strzeli mi juz po licencjacie w lipcu
wyjechacwiec sporo czasu. w miedzy czasie będę szukać, pytac...starac sie...
Jeszcze raz dzieki i pozdrawiam

[janka53]

P.S A w jakim mieście jesteś??

[wojtech451]

janka53 napisała:
> P.S A w jakim mieście jesteś??

Nicea.

[liloom]

Wszystko zalezy od sytuacji, od branzy, od obcokrajowca, od sytuacji
obcokrajowca, od pochodzenia obcokrajowca, od tego czy zna francuski i jakie ma
wyksztalcenie - nie uogolniajmy...

[brombeer]

28 lat w Katowicach, 2 lata w Bawarii i prawie 4 w Lille. Bardzo mi tu dobrze i
nie zamierzam sie stad ruszac.

A co do pracy we Francji, to mam wrazenie, zeczesto udaje sie nam, Polakom
sporo osiagnac. Ambitni jestesmy, pracowici i dosc elastyczni.
Sama nie mialam specjalnych klopotow z praca, bo w moim zawodzie praca jest i
uznaje sie dyplomy.
Mam tu tez sporo kolezanek Polek, po studiach ekonomicznych w Polsce (dwie z
nich maja tez polsko-francuskiego mastera zrobionego na polskich uczelniach
wspolpracujacych z uczelniami francuskimi) i wszystkie maja niezla prace, jedna
z nich zostanie wkrotce kontrolerem finansowym fabryki.
Nie ukrywam, ze wszystkie maja francuskich mezow i w zwiazku z tym pozwolenie
na prace lub obywatelstwo.

[janka53]

O, Lille!!! Jak ja lubie to miasto mhmmm. Bywałam w Dunkierce wiec do Lille tez
sie czasem wpadało...
Czy polsko - francuskeigo magistra można zrobic studiując w Polce? Zdziwiłas
mnie tym troche, ale pozytywnie!!Ale jak one to robiły? Czy było to w ramach
programu Socrates, czy poejchały na studia do francji na własną rekę?? Coraz
wiecej dobrych wiadomości dla mnie! No, tylko z tym pozwoleniem na prace troche
kłopotu, a męża na razie nie planuje. chociaż...kto wie...

[la_belle_au_bois_dormant]

Janka,
Oczywiście masz rację, że nie ma sensu łapać męża dla obywatelstwa, ale jest
ogromna róźnica pomiędzy wyjściem za mąż tylko dla obywatelstwa, a otworzeniem
się na kontakty z Francuzami, zwłaszcza jak już jesteś we Francji, i ułożeniem
sobie tam życia.
Zresztą może tego nigdy nie przeżyłaś, ale ciężko jest być samemu za granicą,
bez bliskiej osoby. W rzeczywistości kontakty koleżeńskie okazują się bardzo
powierzchowne i nie przeciwdziałają uczuciu samotności. Potrzebny jest ktoś
bliski.

[janka53]

Nie, no jasne. Nie mowię, ze nie chcialabym ułozyc sobie tam zycia! Jak
najbardziej Byłoby pieknie! na ludzi raczej jestem otwarta, szczególnie na
Francuzów i nie bede zapierać się rekami i nogami jesli kogoś bym tam
spotkała, wręcz przeciwnie. Ale nie chce liczyć TYLKO na kogoś innego. Nie ide
tez w zaparte , ze sama wszystko zrealizuje, bez niczyjej pomocy, bo mimo
wszystko spotykasz ludzi i oni z czasem pomagają ci.I mam nadzieję , ze tak
bedzie.Ale jak na razie zamieszkanie tam wydaje mi się tak trudne do
zrealizowania i dlatego boję sie. Ale uparcie będę dążyć.....potega
podswiadomości jest przecież tak wielka)))
P.S Widzę, że Ty jesteś mialas to szczęscie i ułozyłas juz sobie zycie we
Francji...z kims... Pozdrawiam

nie tak jest

[la_belle_au_bois_dormant]

>P.S Widzę, że Ty jesteś mialas to szczęscie i ułozyłas juz sobie zycie we
> Francji...z kims... Pozdrawiam

Nie ułożyłam sobie życia we Francji i nie mam takiego zamiaru.
Mieszkam w Warszawie.
Jednak jak czytam Twoje posty i widzę tą przemożną chęć zamieszkania we Francji
to jakbym widziała siebie z okresu studiów. Ja także marzyłam całą sobą o
emigracji do Francji. Jak ja tego pragnęłam! Nie układałam sobie nawet życia tu
w Polsce podczas studiów , no bo po co? Przecież chciałam wyjechać do Francji,
po co mi były jakieś ogony...
No i pojechałam na to stypendium na piątym roku... ... i jak zobaczyłam tą
druga stronę medalu: jak to jest być emigrantem we Francji w dodatku z Europy
Wschodniej, na jakie problemy się napotyka, jaka jest wrogość Fracuzów w
stosunku do cudzoziemców-emigrantów, jaka ksenofobia, jak na każdym kroku
trzeba się tłumaczyć dlaczego się jest we Francji, jak to jest być w obcym
kraju bez nikogo bliskiego...
Zupełnie mi się odechciało. Teraz nie ma takiej opcji żebym wogóle chciała
gdziekolwiek za granicę pojechać na stałe mimo , że ktoś tam bliski
i "zdeterminowany" mi się we Francji znalazł...

nie bierz jednak poważnie pod uwagę tego co mówię.
Pewnie jestem osobą, która ma małe zdolności adaptacyjne i dlatego nie było mi
we Francji dobrze.
Poza tym było mi pod względem materialnym dobrze w Polsce (Warszawa...) więc
Francja mi nie zaimponowała.
Nie żałuję swojej decyzji ani trochę.

[nimeska]

zgadzam sie z Toba, Francja nie dla kazdego jest pienka
Francja nie elegancja wsego czasu mialam taki opis na GG
ja w przeciwienswtie do was nigdy nie chcialam tu przyjechac ale zycie sie tak
potoczylo a nie inaczej

czsami jak sie czego bardzo pragnie, czasami jak sie na cos zabardzo nastawiamy
nie sprawia pozniej tak wielkiej przyjemnosci

[la_belle_au_bois_dormant]

Ależ dla mnie Francja wciąż jest PIĘKNA!
Kocham ten kraj, ale z daleka
Poprostu nie mam wystarczającej motywacji do emigracji.
To, że jakiś kraj jest piękny to nie jest wystarczający argument, żeby się tam
przeprowadzić z wszystkimi tego konsekwencjami.
Z mojego prywatnego punktu widzenia to była "skórka za wyprawkę".
Ale gdybym tą decyzję miała podjąć na początku lat dziewięćdziesiątych lub
wcześniej to myślę, że napewno bym została
Wtedy naprawdę warto było wszystko znieść, żeby tylko móc mieszkać w
wysokorozwiniętym kraju Europu Zachodniej.
Cóż czasy się zmieniły i ja to zauważyłam ;->>.

nachodzi mnie refleksja

[la_belle_au_bois_dormant]

Wiecie co, nachodzi mnie taka refleksja jak słucham, czy rozmawiam z osobami,
które w tej chwili chcą, pragną, porządają wyemigrować do Francji, że to musi
być naprawdę emigracja "z miłości do kraju i kultury".
Nie wiem, czy czujecie o co mi chodzi.
Od jakiegoś już czasu otwarte są w 100% rynki pracy w takich krajach jak Wielka
Brytania, Irlandia, Szwecja niedługo Hiszpania. Ludzie ta jadą i w większości
znajdują pracę. Często nawet w swoim zawodzie, bardzo dobrze płatną.
mimo to ktoś inny z "uporem maniaka" wskazuje na Francję jako miejsce docelowej
emigracji, mimo tego, że wcale nas tam nie chcą, a prawo legalnej pracy
będziemy tam miec nieprędko.
To musi być naprawdę emigracja "z miłości do kraju" w opozycji do emigracji
jaka uskuteczniali nasi np rodzice, która była emigracją polityczną lub
ekonomiczną.
Jak nazwalibyście taka emigrację? Emigracja "sentymantalna", "z miłości do
kraju i kultury", emigracja "frankofilska"?

[la_belle_au_bois_dormant]

Innymi słowy decyzja o emigracji do Francji w tej chwili wydaje mi się decyzją
z punktu widzenia egzystencjonalno-bytowego (i nie tylko)odrobinę
irracjonalną.
Chyba oczywiście, że są jakieś inne ważne powody jak np. powody rodzinne,
powody lingwistyczne.
Ach, ale się rozpędziłam!...;-> (fajnie, że są takie fora, można sobie
bezkarnie pofilozofować i ktoś to czyta ;->>.

[janka53]

Nooo, masz racje...to irracjonalne chciec emigrowac do Francji.Nawet nie
otworzyli nam rynku (( Ale ja i tak tylko o tym mysle..nie wiem, może ktos
kiedys wyleje na mnie kubel zimnej wody i sie otrząsne, ale nie teraz. Plany na
najbiższy czas- baaardzo intensywna nauka francuskiego(juz sie na zajęcia
filologią francuską pcham i kombinowanie wyjazdu na 5- tym roku. Ech, u mnie
to się chyba zowie "miłość lingwistyczno- kulturalna"...i nic na to nie
pradze.......

[la_belle_au_bois_dormant]

Intensywna nauka j. francuskiego to doskonały pomysł!
Będziesz z tego miała samy profity w przyszłości czy wyjedziesz, czy zostaniesz.
Miłość do Francji jest też dobrą rzeczą. Toż to zawsze jakaś pasja - motor
rozwoju...
Trzeba tylko uważasz żeby nie popaść w taki życiowy stan, który można
nazwać "siedzeniem na walizkach w kraju". Być w takim stanie można latami. Nie
buduje się wtedy życia w kraju, no bo przecież chce się wyjechać. Jednak ten
wyjazd na stałe do Francji nie następuje z jakichś tam powodów. Może to
spowodować pewną stagnację na różnych poziomach życia.
Znam takie osoby.
Trzeba szybko podjąć decyzję i ją realizować. Ty masz jeszcze na to trochę
czasu.
Życzę powodzenia.

[janka53]

No rzeczywiscie racja z tym prawdopodobienstwem stagnacji i ciaglego "niby juz"
wyjazdu. Ja tez nie wiem co z tego wyjdzie, nie jest latwo! Ale wiem, ze jesli
nie naucze sie tego jezyka tak naprawde, to bede zalowac do konca. Filologia i
sokrates to takie plany, które mi sprawia ogromna radość nawet, jesli zostane w
Polsce lub pojade gdzie indziej! Dobrze powiedziane, heh,- pasje trzeba
rozwijac...Do teraz po pobycie we Francji rozpływam sie jak sobie przypomne ten
kraj, ten język, ludzi...nawet na takie wspomnienia warto zapracować
pozdrawiam i nie dziękuję

[panna_z_polskiego_dworku]

10 lat w Polsce (kolo Legnicy), 2 i pół roku w Grecji (koło Aten), 16 lat w
Montrealu. Plus ostatnio 4 miesiące w Waszyngtonie. Moja babcia urodziła się we
Francji - gdzieś na północy - ale jej rodzina wróciła do Polski przed wojną.
Mamy we Francji jakąś bardzo daleką rodzinę ale nie utrzymujemy kontaktów.

[joaska777]

dzieD dobry,
ja jestem z radomia, spdziBam rok w paryzu, studia w polse a teraz pracuje w
firmiew radomiu z kapitalem francuskim, ktora jest filia grupy Eurodec, a do
tej pory scisle wspolpracowalismy z Dapta z Thiers, niedaleko Clermont Ferrand
pozdrawaim.

[janou]

a dokladnie 60 km od Clermont Ferrand,ja mieszkam 30 km od Thiers i 30 km od
Clermont Fd.Pozdrawiam Janou

[joaska777]

znasz tę firmę ?? albo raczej ludzi stamtąd ....

[janou]

nie,nie znam ale sprobuje sie poinformowac w tygodniu, bo dzisiaj we Francji
jest swieto ludzie nie pracuja ,czy w Polsce tez?
Znam miasto Thiers bo moje syny byli tam w liceum (ja mieszkam w malym
miasteczku i jest tylko collège) wiec dwa razy w tygodniu jezdzilam do liceum ,
no i czasem jade na zakupy do Carrefour'a.P

[nimeska]

8 maja jest dniem pracujacym w Polsce ale za to 3 maja byl dniem wolnym gdzie u
nas we Francji szlo sie normalnie do pracy

dni wolnych we Francji i w Polsce mamy mniej wiecej tyle samo

[janou]

merci

a Janou

[mischka49]

Marrant, mes beaux parents habitents en Auverne (pas tres loin de Sauxillanges)
Slts

[janou]

Dopiero dzisiaj zauwazylam twoj post,tak czasami przegapiamsorry
Sauxillanges pas très loin d'Issoire et sur la route vers Ambert,pas très loin
de l'A75 que nous prenons souvent pour descendre vers le sud ,et toi qu'elle
région (je ne demande pas la ville)habites-tu?
Pozdrawiam.Janou

[mischka49]

bonsoir Janou,
przepraszam ale dopiero ce soir mam dostep do Internetu. My mieszkalismy w
Angers ale rodzice mojego meza maja dom w Auvergne (St Quentin s/Sauxillanges)
& tam czasami jezdzimy (a raczej jezdzilismy) bo obecnie przeprowadzilismy sie
i kursujemy miedzy Polska, a Cezchami (praca) & prawde mowiac, wcale nam sie
ten powrot do Francji niespieszy...
Pozdrawiam
Mischka

[fuegoo]

witam wszystkich!!!
zaczne od tego, że bardzo załuje ze dopieor natrafiłamna ten wątek...ale coż
lepiej pozno niz wcale

ja całe swoje zycie mieszkam w Polsce - 19 lat w Legnicy, potem 5 lat na
studiach we Wrocławiu. W czasie kiedy uczyłam się w legnickim LO wyjezdzalam
na wymiany do Francji (niestety zaledwie 2-3 tygodniowe-ale najwazniejszeze
wogole jakies wyjazdy byly). Będac we Francji mieszkałamu rodzin francuskich,
dzieki czemu mialam okazje blizej poznać mentalnosc Francuzow, ich kulture oraz
jezykPodobnie jak niektore osoby na tym forum zafascynowalam się Francją, do
tego stopnia ze zaraz po maturze, zamiast pojechac zawiezc papiery na Polibude
(tak planowalam wczesniej) pojechalam na Uniwerek po papiery na filologie
romanska (smiesznie pewnie brzmi, bo to raczej dwaprzeciwne kierunki). jednak z
roznych powodow, min. takich że kilka osob mi to odradzilo ostatecznie
zlozylam papiery na Polibude (ktora ukonczylam w lipcu br).

no ale wracajac do tematu...bardzo czesto zastanawialam sie co by bylo gdybym
jednak zlozyla papiery na filologie...bardzo mi sie jezyk francuski podoba i
teraz bardzo ale to bardzo zaluje ze olalam sprawe i np nie zapisalam sie
dodatkowo do jakiejs szkoly jezykowej.bylam kiedys sie zapisac ale akurat albo
mialam za duzo zajec na studiach i nie mialam mozliwosci sie zapisac, albo mi
godziny nie pasowaly, wiec sie nie zapisalam...za kazdym semestrem bylo cos
innego i tak minelo 5 lat...aja zamiast szlifowac jezyk to troche go
zapomnialam i teraz tego bardzo zaluje...i szukam metody na jakies szybkie
przypomnnienie jezyka i dalsze szlifowanie)

[fuegoo]

zapomniałam wczoraj dodać, że jakjeżdziłam do Francji na wymiany to głównie na
południe. Docelowo to do Gap, a w miedzy czasie Marsylia, Cannes, Nicea,
Avignon, Lagnes itd...Wozili nas po roznych miastach Francji Byłam również na
kilka dni w Dijon