Służbowa kolacja z kobietą

[gucek_lbn]

Ostatnio coraz częściej jestem delegowany na kolacje w sprawach służbowych. Generalnie dotychczas były to spotkania z mężczyznami, a ponieważ to ja byłem stroną zapraszaną to rachunek regulował zapraszający (oczywiście w ramach kosztów firmowych). Za kilka dni jednak mam podobne spotkanie, ale z kobietą i tu pojawia się dylemat, bo oczywiście również spotkanie firmowe, ale nie umiem sobie wyobrazić, żeby kobieta miała za mnie płacić. Jak można z tego wybrnąć?

[bene_gesserit]

Jeśli reprezentujesz klienta, i zaprasza cię twój dostawca, to po prostu zamknij oczy i wyobraź sobie, ze ona płaci. A potem przeżyyyyj to sam.

[hybriska]

Jeśli wasze firmy dość ściśle ze sobą współpracują, (np. producent i wyłączny dystrybutor) i/lub jeśli jest perspektywa dalszych spotkań z członkami tej firmy, to zaproponowałabym uregulowanie rachunku tym razem przez twoją firmę a w razie sprzeciwu powiedziała, że Pani może się zrewanżować następnym razem.
Jeśli natomiast jest to jednorazowa sprawa to nie wiem...chyba pozwoliłabym zapłacić jej. Zależy jeszcze której stronie bardziej powinno zależeć na spotkaniu i ustaleniu czegoś na nim.

[nikodem137]

?

[nikodem137]

Mam nadzieję, że gucek nie zastosuje się do żadnej z tych porad, bo wyjdzie na osobę wyjątkowo nieobytą.

Płaci ten, który zaprasza. Zawsze.
Biznesowy s-v nie rozróżnia płci.

Proste? Proste.

[droch]

> Płaci ten, który zaprasza. Zawsze.
> Biznesowy s-v nie rozróżnia płci.

Płci nie rozróżnia, ale kodeksy etyczny niektórych firm nie dopuszczają opcji uczestniczenia pracowników w sponsorowanych kolacjach.

[kornel-1]

droch napisał:

> Płci nie rozróżnia, ale kodeksy etyczny niektórych firm nie dopuszczają opcji u
> czestniczenia pracowników w sponsorowanych kolacjach.

W tej najwyraźniej dopuszcza.

Kornel

[nchyb]

ten sam kodeks odróżnia również uczestnictwo w kolacjach sponsorowanych od spotkania służbowego przy posiłku...

[droch]

Doprawdy...?
Mimo wszystko nie sądzę, żebyśmy mówili o tym samym kodeksie w tej samej firmie
Po pierwsze, w co najmniej dwóch znanych mi przypadkach był bezwzględny zakaz uczestniczenia w spotkaniach służbowych, które opłacał kontrahent. A mimo to spotkania służbowe jak najbardziej miały miejsce, odpowiednie departamenty umiały to zorganizować w zgodzie z firmowymi zasadami.
Po drugie, ze "służbowym spotkaniem przy posiłku" raczej kojarzy się mi lunch, a nie kolacja.

[nchyb]

ano doprawdy
nie wiem o jakiej KONKRETNEJ firmie piszesz (i szczerze pisząc - specjalnie mnie to nie interesuje), ale w znanych mi firmach - czym innym bywa kolacyjka, często suto zakrapiana, mająca na celu he he integrację osób z firmy zapraszanej z dostawcami firmy zapraszającej. A całkiem czym innym bywa spotkanie, w najróżniejszych godzinach organizowane, podczas którego oprócz pracy - również spożywa się posiłek. I nie chodzi wyłącznie o spotkania nagrywane, w jednej ze znanych warszawskich restauracji...

Wracając zaś do godziny spotkania - Tobie kojarzy się z lanczem, a osobom dużo podróżującym po kraju bądź świecie - z czasem dostępnym. Gdy przylatuje się/dojeżdża do danego miasta w południe czy po południu, to spotyka się w dogodnym czasie, a nie poświęca kolejny dzień, by zgodnie z Twoimi skojarzeniami spotkać się dopiero następnego dnia w porze lanczowej, szczególnie jeżeli o tej porzema się pojawić w całkiem innym mieście/kraju...

[nikodem137]

Nie rozumiem waszej dyskusji.
W różnych firmach obowiązują różne zasady udzielania i przyjmowania gościnności.

Zgodnie z s-v można odmówić zaproszenia.
Zgodnie z s-v można uzgodnić szczegóły - formę płatności, na przykład.

Tyle,że trzeba to zrobić przed spotkaniem.
Odgrywanie scen w momencie płacenia rachunku jest mocno w złym guście.

[droch]

> Zgodnie z s-v można uzgodnić szczegóły - formę płatności, na przykład.

> Płaci ten, który zaprasza. Zawsze.

Właśnie powyższe stanowi dla mnie sprzeczność.
Ja wybieram opcję numer 1.

[nikodem137]

Teraz to już się tylko droczysz.

[turzyca]

No to masz okazje do cwiczen wyobrazni. I radzilabym ja cwiczyc dosc intensywnie, bo inaczej dasz plame. Placi ten, kto zaprasza. Takze w zyciu prywatnym, tak na marginesie. A tu masz zycie zawodowe, nie spotykasz sie z kobieta, ale z przedstawicielem kontrahenta.

[mallard]

turzyca napisała:

> nie spotykasz się z kobieta, ale z przedstawicielem kontrahenta.

Przedstawicielką Turzyca, przedstawicielką!
To tak oczywiste, jak psycholożka z pedagożką.

A tak w ogóle, to masz rację.

[turzyca]

Wiesz, skoro zalozycielowi watku tak bardzo przeszkadza fakt, ze spotyka sie z przedstawicielką, ze nie umie sie zachowywac profesjonalnie i traktowac przedstawicielki zgodnie z zasadami biznesowymi, to lepiej niech mysli o tej osobie jako o przedstawicielu. Moze w ten sposob przestanie sie skupiac na tak nieistotnych w kontaktach sluzbowych detalach jak plec tego przedstawiciela.

[gucek_lbn]

Absolutnie nie przeszkadza mi fakt spotkania sie przedstawicielką. Wychowany jednak jestem w sposób taki, że to mężczyzna zawsze powinien płacić przy spotkaniu, ale oczywiście wiem, ze to niby nie dotyczy takich sytuacji.

[turzyca]

> u, ale oczywiście wiem, ze to niby nie dotyczy takich sytuacji.

Ja sie chyba powinnam wypisac z tego watku, bo Twoje podejscie do sprawy jest w moim odczuciu niegrzeczne, wrecz obrazliwe. Bo sugeruje, ze obecnosc kobiety w zyciu zawodowym jest jakims wyjatkiem, czyms nienormalnym, co trzeba traktowac specjalnie. I gdzies tam brzmi echo, ze kobiety nie pasuja do tego zawodowego swiata, ze powinny byc gdzie indziej. A to jest redukowanie ich do plci, pomijanie kompetencji zawodowych. Bo serio jakie znaczenie ma plec kontrahenta dla Waszych negocjacji?
Dla mnie podstawowa kultura wymaga, zeby cechy nieistotne dla spraw zawodowych byly przemilczane. Dla spraw zawodowych jest wszystko jedno, czy rozmawiam z kobieta, mezczyzna czy osoba transplciowa, jaki ta osoba ma kolor skory i symbole jakiej religii nosi, wazne jest w jakim stosunku sluzbowym pozostajemy. I jak w reszczie sv o moim zachowaniu decyduje moje miejsce w hierarchii. W zyciu pozasluzbowym jestem ponizej osob starszych i powyzej mezczyzn, oczekuje wiec uklonu od mezczyzn i podaje reke, klaniam sie i czekam na podanie reki przez starszych. W zyciu zawodowym mam szefa, ktory stoi wyzej, i podwladnych, ktorzy stoja nizej, poza tym reguly kto kogo pozostaja takie same.

[bene_gesserit]

Najwyższa pora uznać, ze wychowanie jeszcze się nie skończyło. Skoro np nie wiesz, ze w życiu profesjonalnym płeć nie jest istotna.

Swoją drogą - warto w ramach emancypacji, abyś w trakcie i po wszystkim zanalizował uczucia, które ci towarzyszyły. Wstyd? Z powodu? Lęk? Przed czym? Co konkretnie powodować może twój dyskomfort?

Bo jak na razie, lekko dośpiewując sobie trochę do tego, co piszesz, wynika, ze ten kto funduje, jest facetem ('mężczyzna powinien płacić'), czyli ten zapraszany - kobietą, więc wychodzi na to, ze jako opłacony będziesz niemęski. Jeśli tak, to bardzo, bardzo niemądre.

[droch]

> Skoro np nie wiesz, ze w życiu profesjonalnym płeć nie jest istotna.

To jest słuszna obserwacja, ale tylko do poziomu "zaawansowany", czyli wystarczającego do 99% profesjonalnych zastosowań.
Eksperci od sztuki negocjacji są jednak w stanie zdefiniować pewne różnice, detale, które mogą stanowić o sukcesie lub niepowodzeniu biznesowym.
Zwróć uwagę na rozterki autora wątku - prawdopodobnie będzie czuł się nieswojo wiedząc, że kobieta zapłaci za kolację. A zatem, wytrącony z równowagi, jest już niedaleko do znalezienia się na starcie relacji w trudniejszej sytuacji.
Nie miałby tego dylematu, gdyby do drugiej strony stołu jego biznesowi partnerzy wydelegowali mężczyznę, czyż nie?

[turzyca]

Zwróć uwagę na rozterki autora wątku - prawdopodobnie będzie czuł się nieswojo
> wiedząc, że kobieta zapłaci za kolację. A zatem, wytrącony z równowagi, jest ju
> ż niedaleko do znalezienia się na starcie relacji w trudniejszej sytuacji.
> Nie miałby tego dylematu, gdyby do drugiej strony stołu jego biznesowi partnerz
> y wydelegowali mężczyznę, czyż nie?

Firma autora watku tez moglaby wydelegowac kobiete, autor watku zostalby pozbawiony dylematu.
Bo naprawde trudno zgadywac, ze partner biznesowy wysle kogos tak nieotrzaskanego, ze bedzie mial problem z przedstawicielem wiekszosci spolecznej.

[bene_gesserit]

No i?

Czy partnerka handlowa zamiast partnera handlowego jest ułomna, bo jest kobietą, czy ułomny społecznie jest ten, któremu przeszkadza jej płeć? Bo w zasadzie do tego problem się sprowadza. I do tego, ze takie zardzewiale konserwatywne, zeby nie powiedzieć: seksistowskie podejście, może autorowi wątku zaszkodzić w życiu (zawodowym i prywatnym) jeszcze setki razy. Zwłaszcza, ze autor wątku nie opiera się na refleksji i świadomości, a jedyne mechanicznym powtarzaniu 'bo tak mnie wychowano'.

Dorosłość polega między innymi na tym, że wpojone w dzieciństwie przekonania poddaje się krytycznemu osądowi - i albo odrzuca, albo modyfikuje, albo przyjmuje jako swoje ale już _świadomie_. Tak sie buduje siebie samego, a nie klona rodziców. I bez takiego działania świat stałby w miejscu, a kobiety nie miały prawa do kształcenia, głosowania i stanowienia o sobie, nie mówiac już o pracy i posiłkach w ramach relacji służbowch.

[droch]

> Czy partnerka handlowa zamiast partnera handlowego jest ułomna, bo jest kobietą
> , czy ułomny społecznie jest ten, któremu przeszkadza jej płeć?

Ani jedna, ani drugi! Skąd taki wniosek?
Zwracam tylko uwagę, że czasem to nie jest przypadkiem, kto jest przez firmę desygnowany do uczestnictwa w spotkaniu handlowym, bo, jak wiadomo, spotykają się ludzie, nie roboty.
O słabych stronach partnera biznesowego warto wiedzieć, żeby mieć możliwość ewentualnego ich wykorzystania w negocjacjach.

[bene_gesserit]

Równie dobrze handlowcy mogliby założyć, że właśniej lepiej wysłać kobietę, bo klient być może woli załatwiać sprawy z kobietami. Albo szukać na spotkanie niewysokiego pracownika, bo przedstawiciel klienta jest jest być może jest nieduży i nie może się poczuć nieswojo. Albo nie wysyłać rudego, bo klient może być uprzedzony. Ew osoby o semickich rysach, bo klient może jest antysemitą. Itd itd.

A moim zdaniem trzeba po prostu wysłać kogoś miłego, inteligentnego i z dobrą nawijką, po prostu. Nie 'kobietę', 'mężczyznę', 'szatyna', czy 'osobę o nordyckich rysach twarzy'. Człowieka. Inaczej wpuszczamy się w kanał o głębokości Rowu Mariańskiego.

Kobiety na różnych stanowiskach biurowych w Polsce istnieją od kilkudziesięciu lat - jeśli kto ma z tym problem, to, no coż, powinien wyjść już z mezozoiku. A jeśli zapraszająca kobieta wyczuje skrępowanie klienta z powodu tego, że płaci ona, to istotnie, może to (nie wiem jak, ale być może jakoś) w przyszłości wykorzystać. Ale będzie o tym wiedzieć tylko wtedy, jeśli to włąsnie ona się na tym lunchu pojawi.

[angazetka]

Kolacje służbowe nie mają płci I problem z głowy.

[gucek_lbn]

Na tą kolację/lunch - jak zwał, tak zwał., zapraszają oni, czyli firma której przedstawicielem będzie kobieta. Chyba faktycznie będę musiał potraktować to biznesowo i bezpłciowo, ale czuję, że już na miejscu będę sie czuł nieswojo.

[kora3]

No właśnie - ich FIRMA zaprasza Twoja FIRMĘ

[kora3]

Jakkolwiek rozumiem, ze nauczony pewnych zasad możesz czuć się niezręcznie, to jak słusznie ktoś tu zauważył służbowe spotkania różnią się od towarzyskich.
Płacić będzie za oboje nie jakaś pani, a FIRMA, którą pani reprezentuje i tu jest sedno. Ty też nie reprezentujesz siebie, jako kolegi, znajomego, adoratora pani, tylko FIRMĘ.

[bene_gesserit]

Wątek przypomniał mi historię mojego przyjaciela, niby to świadomego i wyemancypowanego - do tego stopnia, ze bywał na pierwszych manifach feministycznych i był bardzo aktywny na feministycznej liście dyskusyjnej. Kiedyś o coś sie założyliśmy i ja przegrałam, więc to ja miałam zabrać go na największe lody w naszym ulubionym lokalu. Ta perspektywa go przeraziła - wił się jak piskorz, ze okok, ja przegrałam, ale zaprosić to mnie może on, no bo co w końcu, haha, jednak nie wypada, wiesz, zastanów się... no może w przyszłym miesiącu albo nie wiem, za półtora roku... tak dało znać o sobie konserwatywne wychowanie w patriarchalnej rodzinie. Ale w końcu postawiłam na swoim (z dużym zapałem, jego opór był dla mnei bardzo intersujący) i zapłaciłam za niego. Przez cały wieczór był dziko skrępowany i milczący i nawet nie zjał porcji, mimo ze normalnie mógłby zjeść ze trzy, a wyluzował się dopiero pod koniec, kiedy uznał, ze to interesujący eksperyment także dla niego.

Czegoś się nauczył, czego życzę również autorowi wątku.