Po imieniu czy nie.

[ampolion]

W Stanach z zasady zwraca się do wszystkich po imieniu. Podobnie w środowisku
polonijnym. Ale mam znajomą w pracy, dużo młodszą, która mimo moich sugestii
upiera się mówić do mnie per pan. Z kolei mnie nie wychodzi ta "pani" bo to
jakoś nienaturalne. Omijam jak mogę zwracanie się osobowo do niej, ale bardzo
to trudne i wręcz razi mnie.
Co dalej z tym fantem towarzyskiej natury?

[kora3]

W zasadzie rozumiem Twoje dylematy, ale skoro kolezanka, zcy znajoma stanowczo
nie chce innej formy zwracania się do niej. Nie ma co naciskac - przystań na to
, jak jej pasuje, widać tak ma

[ampolion]

Nie, nie, nie chodzi o to co ona chce w stosunku do siebie! W tym właśnie
problem, że nigdy swoich preferencji odnośnie siebie nie wyraziła. Chodzi o to,
że mnie zowie "pan", "panie", pomimo moich sugestii by mówiła mi po imieniu. W
tej sytuacji (ona znacznie młodsza) nie bardzo w tutejszych warunkach pasuje
mi "pani". Ale po imieniu do niej podczas gdy ona "per pan"?...

Podtrzymuję :)

[kora3]

Skoro tak mówi, znaczy, ze takiej formy chce - nie naciskaj. Jesteś facetem, ona
kobietą, już próbowałeś, a ona nie reaguje na + - znaczy takie formy używa, jaka
jej pasuje

[e._]

Może tymczasem droga okrężna: "Aniu, czy Pani może..."

[bilala]

To nieprawda, że w Stanach wszyscy są na Ty. Pracowałam tam jako pomoc domowa.
Do mnie pracodawcy mówili po imieniu, ja do nich "You, mister Smith".