Mąż Arab!!!

[yubiri]

Wiem, że temat dziwnie brzmi ale mam pytanie do kobiet, które mają mężów z
krajów arabskich i mieszkają w Polsce, ponieważ chciałabym zamieszkać z moim
przyjacielem w Polsce, ale nie wiem czy jemu nie zrobie przykrości, że nie
bedzie wśród swoich przyjaciół, których ma w swoim kraju. Moje pytanie brzmi
jak Wasi mężowie radzą sobie właśnie w obcym dla nich kraju? Czy początek był
dla nich trudny, czy chcieli wracać do własnego kraju, czy zostali przy Was,
ponieważ tak mocno kochają? Pozdrawiam

[mune]

Witam!
Na samym początku przyznam, że nie jest łatwo. A to głównie ze względu na brak
pracy i trudności z nauką naszego ojczystego języka. Mój mąż jest ze mną w
Polsce od 6 miesięcy i naturalnie dopada go frustracja w związku z wyżej
wymienionymi powodami. Jednakże nie tracimy nadziei. W szkole językowej spotkał
ludzi z różnych krajów i dobrze się czuje w multikulturowym towarzystwie,a to z
pewnością pomaga. Oczywiście tęsknota za ojczystą Tunezją istnieje, lecz o
tym ,że kiedyś tutaj zamieszkamy wiedział od samego początku, czyli od prawie
sześciu lat, z tego też względu zdołał się z tą myślą oswoić. Nie jest jednak
tak, jak to sobie wyobrażaliśmy, bo jak wiadomo sielanka nie istnieje. A co się
tyczy przyjaciół, to zastąpili ich nowi znajomi, a dla mnie pocieszeniem jest
świadomość, że gdybyśmy wybrali życie w Tunezji, to prawdopodobnie codziennie
musiałabym go siłą wyciągać nocą z kawiarni:)))
PS. Nie odczuwaj przykrości, zważ na to, że gdybyś Ty chciała zamieszkać w
arabskim kraju, nawet tak zeuropeizowanym jak Tunezja, to byłabyś bardziej
nieszczęśliwa! Pamiętaj, że pomimo życzliwości arabskiej ludności, czułabyś na
gardle zaciskającą się pętlę tamtejszych konwenasów, ciężkich do zaakceptowania
przez europejkę.

[widzma]

mam pytanko.poznalam w polsce araba.nasze stosunki byly bardzo bliski wrecz
intymne.czy w islamie mozna od tak z kazda kobieta utrzymywac intymne stosunki?
czy grozi mu cos jesli dowie sie o tym ktos z jego otoczenia? on pracuje w
ambasadzie i powtarza ze jego szef nie jest zadowolony naszej znajomoscia czy
moze go oddelegowac do syrii?

[hajota]

Sądzę, że w żadnej ambasadzie żadnego państwa przełożeni, delikatnie mówiąc,
nie są zachwyceni, gdy pracownicy wchodzą w intymne kontakty z obywatelkami
kraju-gospodarza. Akurat islam nie ma tu nic do rzeczy. Tak, Twój znajomy może
zostać odwołany do Syrii.
Co do pierwszego pytania: a czy w chrześcijaństwie można cudzołożyć, mówić
fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu, pożądać rzeczy bliźnego swego itd.? Nie
można, ale jakie życie jest, każdy widzi.

[paolina24]

Moja rada: olej faceta, ktory decyzje o swoim zyciu osobistym (i zwiazku z
toba) uzaleznia od opinii swojego szefa (nawet jesli ten szef jest wysoko
postawionym dyplomata). Albo mu zalezy na tobie, albo na pracy (specyficznej
zreszta i wymagajacej roznych ograniczen, ale tez on zapewne doskonale zdaje
sobie z tego sprawe). Tym bardziej, ze moze wcale nie chodzi o jego zwiazek z
Polka czy niemuzulmanka, ale o fakt, iz ow pracownik ambasady moze byc po
prostu zonaty (a ujawnienie jego "romansu" czy zwiazku z inna kobieta, w tym
wypadku z toba, mogloby doprowadzic do malego skandalu - a skandale to jest
ostatnia rzecz, na jaka moze sobie pozwolic placowka dyplomatyczna).

Napisalam juz w innym watku, ze w przypadku zwiazkow pozamalzenskich teoria
moze znacznie roznic sie od praktyki. Jesli natrafisz na czlowieka naprawde
wierzacego i praktykujacego, to rzecz jasna - sprawa bedzie jasna (nie ma
slubu - nie ma wspolzycia). A inni beda do tego podchodzic nieco mniej
restrykcyjnie: jedni wcale nie beda uznawac tego za grzech i prowadzic normalne
zycie nieograniczone religijnymi nakazami, inni beda sie z poczatku troche
krygowac i mitygowac, ale kiedy juz poprobuja takiego a nie innego stylu zycia
(ktory nam, Europejczykom, wydaje sie czyms normalnym), to tez zwiazek z druga
osoba (i intymne relacje) nabiora w ich oczach innego wymiaru.
Znam muzulmanow, ktorzy zyja tak jak wiekszosc z nas (mowiac: "nas", mam na
mysli jakis ogol Europejczykow) i dla ktorych wlasne zycie intymne jest
wylacznie sprawa ich sumienia i przekonan, a nie obyczajowosci czy religii.