IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

Postanowiłam, że przeniosę na to forum moje notatki-przemyślenia z Egiptu - z
czasu, gdy zakończyłam już pracę jako rezydentka, a mogłam podróżować po
kraju wchłaniając jego atmosferę. Teraz, gdy sama to czytam - widzę, że część
wrażeń jest zbyt górnolotnych, czasem za wiele jest zachwytów, lecz
postanowiłam nie edytować tego tekstu przynajmniej na razie - niech to będzie
zapis tego, w jaki czas wówczas widziałam to, co działo się wokół mnie. Mój
dziennik będziecie otrzymywać w odcinkach.

IMPRESJE Z EGIPTU, CZYLI 20-DNIOWY ODPOCZYNEK PO PRACY REZYDENTKI

13.09.2004 PONIEDZIAŁEK
Wyruszam na spotkanie z Egiptem. Nie będę już z nim flirtować z daleko, lecz
rzucę mu się głęboko w ramiona, wtulę się. Czuję jakbyśmy byli kochankami –
przez te ponad trzy miesiące podchodziliśmy do siebie coraz bliżej, lecz
jednak stale trzymaliśmy się na bezpieczny dystans. Dziś nadszedł czas
przekroczyć wszelkie granice, jesteśmy już na to gotowi i długo czekaliśmy na
tę chwilę. Nie będą to spokojne pocałunki i delikatne pieszczoty. Rzucimy się
na siebie z pełnym impetem namiętności.

Dziś w nocy zbyt wiele czasu by spać nie miałam. Wróciwszy z ostatnich
zakupów (i zostawiwszy niestety jedną z toreb na (znanym mi na szczęście)
stoisku (3 tygodnie później odbiorę ją bez problemów), wpadłam w wir
pakowania, który ustał dopiero ok. godz. 3:30. Wtedy zsunęłam się w objęcia
Orfeusza, w którego ramionach pozostałam jednak zaledwie półtorej godziny.
Wymeldowanie z pokoju, pozostawienie nadmiaru bagażu na tyłach recepcji,
pożegnanie z obsługą i spacerek do Romy. Wyruszamy.

Jadę… jadę na spotkanie z nieznanym – bo nigdy jeszcze w wielu z miejsc,
które planuję odwiedzić, jeszcze nie byłam, lecz jednocześnie wracam do
czegoś, co znam, do czego tęsknię – samotnych wędrówek z plecakiem i stertą
marzeń. A moje marzenia się spełniają. Plany wykreślone są w zakamarkach
mojej lewej półkuli (bo podobno tą częścią mózgu człowiek marzy) i na
papierze (a mianowicie na moich kartkach widnieje w skrócie taka trasa:
Hurghada – Luksor – Asjut - lub bezpośrednio Charga – Dachla – Bahriyya –
Siwa – Matruh – Aleksandria – Raszid (czyli Rosetta) – Kair – Fajum – Kair –
Tanta – Kair – Hurghada), więc nadszedł czas, by je zrealizować.

Autobus z turystami – jak zawsze mknie – przez Góry Morza Czerwonego
(skaliste, gołe, surowe), Pustynię Arabską i zielone poletka Doliny Nilu. A
moje myśli biegną do przodu. Stukają w głowie i obijają nutkę niepokoju, lecz
przede wszystkim potrącają i ciągną strunę ciekawości i chęci poznania.

Wysiadam z naszego autokaru przed Luksorem i to chyba ten moment, gdy
obserwuję inne pojazdy z konwoju, przypominające fragmenty olbrzymiej stonogi
i czekam na jakiś lokalny transport, uznaję za właściwy początek mojej
wyprawy. Wsiadam do pick-upa i dojeżdżam nim do miasta. Wśród pasażerów
wzbudzam życzliwy świergot.

Po Luksorze idę przez suk i jestem otoczona całym tym kolorytem, za którym
tak tęskniłam mieszkając w Hurghadzie. Najbardziej lubię kolorowe stoiska z
owocami czy przyprawami. Te ostatnie drażnią także mój zmysł węchu. Zostawiam
plecak w jednym ze sklepików. Na dworcach autobusowym oraz mikrobusów
potwierdzam moje podejrzenia i podpowiedzi życzliwych, że nie ma
bezpośredniego publicznego transportu do Chargi. Decyduję się na przejazd
koleją i wsiadam do pociągu o godz. 15:30. Bilet kupuję już od konduktora, na
moją nieważną już kartę EURO<26 dostaję zniżkę (wszystkie późniejsze zniżki
też będę dostawać z racji okazania tej karty). Mijamy po drodze morze
zieleni – pola czekające na żniwa, palmy obwieszone daktylami, drzewa
bananowe uginające się pod kiściami owoców. Morze to jest poprzecinane
żółtawymi wioskami, przypominającymi wysepki.
Zatrzymujemy się w miastach, miasteczkach i wioseczkach, m.in. w:
• Qus,
• Qift,
• Qina,
• Dishna,
• Far Szut,
• Abu Tiszt,
• Al-Balayana,
• Gerga,
• Mishabi,
• Al-Munsza,
• Suhak,
• Maraha,
• Tahta,
• Tema,
• Sefwa
i wiele innych, których nazw już mi się nie chciało notować.
W Qinie nagle na peron wbiegają uzbrojeni po zęby mężczyźni ubrani na czarno.
Ciąg dalszy nastąpi :)))))

[gajasirocco]

Początek jak romansidło- zakończenie jak horror! Co będzie dalej?
Czekamy z niecierpliwością!

[beduinka]

gajasirocco napisała:

> Początek jak romansidło- zakończenie jak horror! Co będzie dalej?

specjalnie ten odcinek zakończyłam w takim momencie

> Czekamy z niecierpliwością!

2 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

W Qinie nagle na peron wbiegają uzbrojeni po zęby mężczyźni ubrani na czarno.
Podjeżdżają opancerzone samochody. Podejrzani panowie ustawiają się w dwóch
rzędach z bronią skierowaną do wewnątrz. Między nich wchodzą policjanci ubrani
na biało, trzymający się za ręce, tworzący żywy łańcuch. Z tylnego wagonu
naszego pociągu zaczęto wyprowadzać ludzi skutych łańcuchami i kajdankami.
Sadzali ich na ziemi, popychali kolbami. Więźniowie nieśli ze sobą zwinięte
materacyki, maty i różne tobołki. Załadowano ich do wozów, a my pojechaliśmy
dalej.

Domy, które widzę z pociągu są brudne, zaniedbane, odrapane, a jednak widok
mijanych wioseczek działa na mnie uspokajająco. Ludzie żyją tam powolutku,
spokojniutko, biednie, ale szczęśliwie. Natomiast po tak długim pobycie w
Hurghadzie, gdzie dla wyrośnięcia i pielęgnowania każdej roślinki jest
niezbędne jej podlewanie i wyjątkowa o nią dbałość, ilość i bujność roślinności
w Dolinie Nilu robi wyjątkowe wrażenie.

Po pociągu chodzą sprzedawcy gazet, napojów, orzeszków, humusu, chusteczek,
krakersów czy skarpetek. Można także zakupić zimne czy gorące napoje. Dodatkowo
w czasie postojów na poszczególnych stacjach ludzie wyskakują, by coś kupić, a
potem biegiem wskakują do już jadącego pociągu. Ja też się już robię trochę
głodna, bo dzisiaj od śniadania nic nie jadłam, a w autokarze zapomniałam swój
breakfast box.

Rozmawiam w przedziale z sympatycznym policjantem oraz z innymi pasażerami.
Wszyscy są dla mnie bardzo życzliwie nastawieni i zainteresowani moją osobą.
Zadają mnóstwo pytań. Dosiada się do mnie nauczyciel religii. Recytuję mu Koran
oraz opowiadam sunnę proroka Muhammada. Teraz patrzą już na mnie z szacunkiem 

W pociągu zrobiło się zimno i marznę. A to dlatego, że klimatyzacja jest za
mocno ustawiona. Następnym razem zdecyduję się na przedział bez klimatyzacji,
by w lecie w Afryce nie trząść się z zimna.

Zrobiło się już ciemno, a w mijanych wioskach i miasteczkach świecą się
różnokolorowymi (lecz przeważa barwa zielona) światełkami minarety meczetów.
Mój policjant już wysiadł, natomiast zapowiedział już przekazanie mnie policji
turystycznej w Asjucie. Podobno będzie na mnie czekał Abd al.-Rahman. Docieram
do mojego portu docelowego dnia dzisiejszego. Przed wyjściem z dworca zostaję
zatrzymana przez policję i dalej już poruszam się po mieście z obstawą. Jednym
z nich jest Szarif. Okazuje się, że jestem jedyną dzisiaj turystką w całym
Asjucie. Najpierw przychodzimy do hotelu Akenaton, gdzie ceny są jednak zbyt
wysokie (schodzę z ceną z 75LE do 60LE). Idziemy więc do hotelu Nahr. Tam
decyduję się zatrzymać na noc. I wtedy zaczynają się problemy. Nie mogę pokazać
paszportu, bo nie mam już ważnej wizy. Przedstawiam xero, a mówię, że paszport
został w hotelu w Hurghadzie. Wzywa recepcjonista cały pick-up policjantów.
Dzwonię na pomoc do Mahmuda (a później także do Munsifa). On z nimi rozmawia.
Oni kontaktują się z moim hurghadzkim hotlem Moon Valley, recepcjonista którego
uprzedzony przez Munsifa potwierdza moją wersję.

Chociaż policjanci początkowo się temu sprzeciwiają i telefonują do swoich
dowódców, w końcu stawiam na tym, że wychodzę na spacerek po mieście sama, bez
obstawy. Ubrana jestem jednak w abaję i himar. Kupuję sobie winogrona i
ciasteczka, zjadam je, wracam do hotelu i idę spać, zmęczona dniem pełnym
wrażeń.

HURGHADA – LUKSOR – ASJUT

[o_sana]

no niezle ,niezle.. powiesc w odcinkach czyta sie fajnie :))

3 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

14.09.2004 WTOREK
Nocleg w tym hotelu nie okazał się zbyt energetyzujący. Samochody w nocy
trąbiły, dobiegały do mnie odgłosy ulicy. Wstaję rano i okazuje się, że 3
policjantów spało mi pod drzwiami. Decyduję się na kolejny spacer po mieście –
oczywiście znów w odpowiednim stroju. I także tym razem muszę się bardzo
stanowczo sprzeciwiać obstawie.

Wędruję uliczkami, sukiem. Asjut jest dużym miastem o przemysłowym charakterze,
brak mu uroku typowych arabskich miasteczek. Mijam dworzec kolejowy i
przechodzę na dworzec autobusowy, gdzie dowiaduję się o czas odjazdu autobusów
do Chargi. Łażę sobie troszkę bez celu i obserwuję życie miasta niezadeptanego
przez turystów.

Zauważam, że w Asjucie stosunkowo dużo ludzi ma włosy koloru rudego. Widzę tu
też sporo chrześcijan, którzy wyraźnie odróżniają się od muzułman krzyżami
powieszonymi na szyi, czy też kobiety zazwyczaj noszą spódnice sięgające
poniżej kolan lub do połowy łydki, do tego żakiet lub bluzkę z półkrótkim
rękawem.

Zjadam pyszny koktajl owocowy, wracam do hotelu, biorę prysznic, przebieram się
w spodnie (bo w abaji trochę niewygodnie by mi się z plecakiem wędrowało) i
taksówką jadę na dworzec autobusowy. Kupuję bilet do Chargi i wzywają policję,
by zezwoliła na mój wyjazd z miasta. Kupuję sobie koszeri, które zjadam w
autobusie. Ruszamy, lecz jeszcze zanim wyjedziemy poza miasto – autobus się
psuje i czekamy kilkadziesiąt minut na jego naprawę.

Gdy już opuszczamy Asjut, bardzo szybko zielone pola ustępują płowo-żółtej
pustyni. W autobusie grzmi puszczona na pełną regulację recytacja Koranu. Na
mijanych posterunkach zgłaszają moją obecność. Nagle szarość i monotonność
pustyni zostaje przerwana plamą zieleni. W miarę zbliżania się do niej,
rozpoznaję szczyty palm. Oaza ciągnie się dziesiątki kilometrów. Choć chyba
większości ludzi słowo oaza kojarzy się z 5 palmami na krzyż. Co jakiś czas
pojawiają się małe chatki, między którymi plączą się dzieci i zwierzęta.
Spostrzegam też znajomy widok – stada naszych kochanych łaciatych krów.

Docieram do miasta Charga i wysiadam na jednym ze skrzyżowań. Wyruszam w stronę
hotelu, lecz podjeżdża do mnie policja i to oni podwożą mnie radiowozem do
hotelu Dar al-Baida. Obsługa tutaj jest sympatyczna (Rami i Hana), a pokoje
choć skromnie urządzone są czyste. Mam pokój z łazienką, choć bez klimatyzacji
(pod sufitem jest „kręciołek”). Odświeżam się i planuję następny dzień.
Tymczasem wychodzę na spacer po mieście (choć powiedziałam policjantom, że
dzisiaj już się z hotelu ruszać nie będę). Piję sok z trzciny cukrowej.

Charga robi na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Jest bardzo przestrzenna,
niezatłoczona, troszkę jakby wyludniona. Ulice są czyste i szerokie, co jakiś
czas widać parki z placami zabaw dla dzieci. Ludzie witają się ze mną, są mili.
Niedługo jednak znajduje mnie policja i dalej zwiedzam miasto z obstawą:
najpierw radiowozem, a później wysiadam z Samim (jednym z policjantów) i
spacerujemy po starym mieście, suku i gajach palmowych. Wieczorem wracamy do
hotelu (on jest bardzo zmęczony – i mówi, że jutro pozwolą mi już samodzielnie
poruszać się po mieście i okolicy, bo on nie ma siły tak na piechotę), a ja po
koktajlu owocowym idę spać.
ASJUT – CHARGA

[bonia01]

Beduinko kiedy nastąpi ciąg dalszy? Nie mogę się doczekać. Fantastycznie
wszystko opisałaś.

Pozdrawiam
Bożena

[beduinka]

codziennie będzie jeden odcinek

4 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

15.09.2004 ŚRODA
Noc tę zaliczam do nieprzespanych. Cały czas budziłam się i było mi bardzo
gorąco. Rano mijam śpiących na fotelach policjantów – tak by ich nie obudzić.
Mają zdjęte buty i dziurawe skarpetki. Na recepcji umawiam się na zmianę
pokoju – następną noc chcę spędzić w klimatyzowanym pomieszczeniu.

Robię małe zakupy i wsiadam w autobus do Zaghoul, czyli przedmieść Chargi. W
końcu trafiają w moje ręce naprawdę drobne egipskie pieniądze, bowiem bilet
autobusowy kosztuje tutaj 15 piastrów, czyli 10 gr. Tam przesiadam się do pick-
up’a, który mnie dowozi do skrzyżowania z drogą odchodzącą do świątyni Hibis.
Wędruję tą drogą ok. 2-3 km – a tu niespodzianka – docieram nie do świątyni,
lecz do Al- Barawadżat. Jest to nekropolia składająca się z kilkuset grobowców
chrześcijańskich zbudowanych z cegły mułowej, pochodzących z IV-VI w. Wewnątrz
nich widoczne są ciekawe malowidła, przedstawiające sceny biblijne. Gdy oglądam
poszczególne groby, towarzyszy mi znów policyjna obstawa, jednak na moją prośbę
policjant trzyma się 50m ode mnie. Pojawiają się inni turyści, którzy
przyjechali tutaj autokarem i dwoma busikami.

Wychodzę i kieruję się w prawą stronę, gdzie przy źródle znajduje się
kafeteria. Tam spotykam „moich” policjantów, m.in. Samego. Poznaję troszkę
nowych ludzi z turystycznego światka, m.in. Sulejmana – organizującego safari
po pustyni. Zabiera on turystów z jednego z busików (dwoje Hiszpanów) na jedną
noc na pustynię, a następnego dnia wracać będzie pustym jeepem do Dachli.
Proponuje mi, że jeśli chcę to mogę się z nim zabrać. Chętnie się zgadzam na
taką propozycję, a tymczasem się żegnam i drugi busik podwozi mnie pod świątyni
Hibis.

Okazuje się, że jest ona poddawana renowacji, a w związku z tym jest zamknięta.
Okrążam ją, robię kilka zdjęć z zewnątrz, rozmawiam ze strażnikami i wychodzę
na drogę, by złapać jakiś transport. Staję przy drodze i stoję i stoję i stoję
i nic tą drogą przez ok. 20 min. nie jedzie. W związku z tym jeden ze
strażników podwozi mnie samochodem na przedmieścia, a stamtąd ja łapię busik,
którym podjeżdżam do muzeum.

Muzeum Al-Wadi Al-Gadid, czyli Muzeum Nowej Doliny mieści się w dużym
przestronnym budynku. Oprócz mnie w muzeum jest tylko jedna arabska para
zwiedzających. Na parterze po prawej stronie oglądam salę poświęconą
prehistorii tego regionu. Tutaj znajdują się przede wszystkim narzędzia z
tamtego okresu. Reszta części parterowej poświęcona jest czasom faraońskim,
greckim i rzymskim i zawiera różnego rodzaju figurki, fragmenty płaskorzeźb lub
tekstów, biżuterię itp. Wchodzę na pierwsze piętro, gdzie podziwiam ekspozycje
przedmiotów koptyjskich i muzułmańskich, m.in. monety, tkaniny, ubrania,
obuwie, zastawy stołowe, porcelanę, biżuterię, ozdoby itp. Podchodzi do mnie
dyrektor muzeum, przedstawia się i oferuje mi pomoc. Dziękuję mu jednak i
kontynuuję zwiedzanie samodzielnie. Gdy kończę i chcę opuścić budynek,
pracownicy muzeum wołają dyrektora, a ten zaprasza mnie do swojego gabinetu.
Rozmawiamy pijąc herbatę. Jest to człowiek z pasją, archeolog z wykształcenia,
chcący przekazać swą wiedzę, pragnący kontaktu z turystami. Pokazuje mi
broszurki, jakie tworzy. Są to składanki różnych artykułów, wycinków i zdjęć
wklejanych na kartki i pogrupowanych tematycznie w osobne książeczki na temat
Chargi, Dachli, Bahrijji, Asuanu (stamtąd pochodzi), Luksoru czy Gizy.

Żegnam się i wyruszam spacerkiem do hotelu, jednak podjeżdżają policjanci i
podwożą mnie radiowozem na miejsce. Coraz bardziej mi się ta troska i opieka
policji podoba. Mój żołądek tymczasem domaga się koktajlu owocowego – spełniam
więc jego życzenie. W hotelu rozpoczynają się problemy. Okazuje się, że
obiecany pokój z klimatyzacją w ogóle nie istnieje, czyli że obsługa z
właścicielem hotelu na czele rano mnie oszukiwała. Decyduję się zmienić hotel,
szczególnie że jestem naprawdę zmęczona po nieprzespanej nocy i nie chciałabym
spędzić kolejnej w dusznym pomieszczeniu. Pakuję się i opuszczam hotel,
wstępuję jeszcze do sklepiku z sokami i wzmacniam się sokiem z mango.
Przyjeżdża „moja” policja i zawozi mnie do hotelu Radwan, który okazuje się o
wiele przyjemniejszym. Dostaję duży pokój z klimatyzacją, łazienką i lodówką za
25LE. Gdy chcę wziąć prysznic – okazuje się, że z kranu nie leci woda.
Informuję o tym recepcjonistę, a on szybko i z uśmiechem rozwiązuje problem. Po
wypluskaniu się jadę w abaji i himarze na wieczorny spacerek po mieście.
Kolejny koktajl owocowy (jak ja będę do nich tęsknić po powrocie do zimnej
Polski). Rozmawiam z dziewczynami pracującymi w sąsiednich sklepikach, m.in. z
Wafa’ i Muną. Gadamy o głupotach, modzie, kosmetykach, życiu, podróży,
mężczyznach. Pokazują mi zdjęcia swoich narzeczonych. Kolejny soczek (tym razem
z daktyli), zakupy i wracam do hotelu.
Charga

5 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

16.09.2004 CZWARTEK
Wstaję rano – znów po nieprzespanej nocy. Nie wiem, co się ze mną dzieje, że
nie mogę spać już kolejną noc. Tym razem warunki miałam komfortowe, temperatura
przyjemnie chłodniutka… a jednak. Wychodząc z hotelu, prawie potykam się o
dwóch policjantów koczujących przy recepcji – podobno dla mojego
bezpieczeństwa. Dzwonię z pobliskiej budki do Sulejmana. Ja go słyszę, on mnie
niestety nie. Wracam do hotelu. On dodzwania się na moją komórkę – przyjedzie
pod hotel za 20 min. Nim wyjedziemy zostaje spisany przez policję – znów
podobno dla mojego bezpieczeństwa… a ja „super women” czuję się
ubezwłasnowolniana tym dbaniem o moje bezpieczeństwo . Wyruszamy, lecz gdy
przejeżdżamy przez miasto znów zatrzymuje nas policja – tym razem jest to tylko
Sami, który pragnie się ze mną pożegnać.

Kupujemy sobie na drogę kanapki z fulem i falafelem i opuszczamy Chargę. Przed
nami 190 km drogi przez pustynię do kolejnej oazy – Kachli. Po przejechaniu ok.
20 km opuszczamy asfaltową drogę i skręcamy w pustynię. Wspinamy się naszym
jeepem na wysoką wydmę, na której szczycie zatrzymujemy się. Widok jest
oszołamiający. Czuję, że właśnie na taki moment czekałam całe wakacje i że te
chwile będę długo przechowywać w sercu i pamięci. Bawię się w piasku, biegam,
skaczę i jestem szczęśliwa. Dzwonią do mnie na komórkę dziewczyny ze sklepików
w Chardze… fajne miejsce na pogawędkę.

Zjeżdżamy z wydmy, lecz nasz samochód zakopuje się w piasku. Zaczyna się ciężki
wysiłek… oj brakuje kondycji. Trzeba biegać między poszczególnymi kołami
samochodu i je cały czas odkopywać z piasku, a jego tyłem, gdzie pchamy z całej
siły. Samochód porusza się do przodu lecz cały czas zakopany – chciałoby się
rzec – po podbrzusze, a dokładniej mówiąc do połowy kół lub głębiej, bowiem w
tym miejscu piasek jest grząski i sypki. Decyduję się użyć traku. Jest to jakby
metalowa deska, którą podkłada się pod koła. Jednocześnie jest ona dziurawa jak
ser szwajcarski, tak by piasek na niej nie zalegał, lecz zsypywał się z niej w
dół. Tym razem udaje nam się wypchnąć samochód i wracamy na asfaltową drogę.

Po prawej stronie mijamy budowane od podstaw, od zupełnego zera, na pustyni
osiedle dla kilku tysięcy osób – robotników sprowadzanych do pobliskiej kopalni
fosforu. Miasteczko to wygląda jak szachownica z równoległymi-prostopadłymi
ulicami, przy których stoją piękne nowe latarnie oraz przyjemne domeczki.
Niestety zupełnie brak tu zieleni.

Jedziemy dalej, lecz po jakimś czasie kończy się asfalt. My zatrzymujemy się
przydrożnej kafejce Ziyad. Są tam jeepy z turystami, udającymi się w przeciwną
stronę. Kilkanaście młodych, głośnych i roześmianych Australijczyków jedzie do
Chargi i dalej do Luksoru. My po wypiciu herbaty podążamy do celu i docieramy
do Dachli.

Dzisiaj w drugim jeepie Suleimana przyjeżdżają do Dachli turyści ze swoim
pilotem i później wspólnie mamy wybrać się na pustynię i zostać tam na noc. W
związku z tym nie opłaca mi się brać pokoju hotelowego na całą noc, lecz udaje
się załatwić, bym mogła wziąć prysznic i odpocząć w hotelu Nugum (i nawet nie
chcą za to żadnej zapłaty) przez najbliższe trzy godzinki (14-17). Hotel jest
bardzo przyjemny, czysty i urządzony ze smakiem. Pokoje są urządzone ze
smakiem, wiele z nich z klimatyzacją. Jest też tu restauracyjka i kafeteria w
ogródku, a obsługa jest naprawdę bardzo miła (a recepcjonista ma tę samą datę
urodzenia, co ja).

Dopiero jak kładę się do łóżka, rozumiem jak strasznie byłam zmęczona. Decyduję
się, że jak Suleiman przyjedzie po mnie, powiem mu, że jednak rezygnuję z
wycieczki na pustynię. Jednak gdy schodzę, by mu o tym powiedzieć, nagle
oświadczam mu, że potrzebuję 10 min by dokończyć się pakować i przebrać się i
że za chwilę będę z powrotem. Tak też robię.

Jedziemy z Suleimanem do restauracji, gdzie tamci turyści właśnie kończą obiad.
Jest to para Anglików i dwie Japonki. Japonki muszą dzisiaj wracać autobusem do
Kairu, natomiast Anglicy i ich pilot wycieczek wybierają się z nami na
pustynię. Ich tour-leader jest niemiły, stary, gruby i łysy. Ma szorstki głos.
Ich kierowcą będzie Salim. Oni muszą poczekać na autobus do Kairu dla Japonek.
Tymczasem my już wyruszamy, mamy się spotkać już na miejscu na pustyni.
Zatrzymujemy się jeszcze by kupić wodę i jedzenie.

Gdy tylko opuszczamy Mut (czyli główne miasto w oazie Dachla), Suleiman
proponuje mi, żebym spróbowała jazdy na dachu samochodu. Wchodzę, zapieram się
wszelkimi posiadanymi kończynami (a żałuję, że brak mi jeszcze kilku macek):
nogi szeroko rozstawione i wsunięte pod metalowe oporządzenie jeepa, rękami
trzymam się po bokach i przypominam jakiegoś pajęczaka. Jednak ten stan szybko
się zmienia, łapię równowagę, uspokajam się i nie potrzebuję już takiej
trzymanki. Zatrzymujemy się, by zebrać chrust i drewno na opał i ładujemy
znalezione i urwane gałęzie na dach, a ja Sadowiem się wśród nich. Opuszczamy
trzęsące dróżki wśród gajów palmowych, wyjeżdżając na piaszczystą pustynię.
Dopiero tutaj czerpię ogromną przyjemność z wybranego siedziska. Suniemy po
mięciutkim piaseczku, czasem po płaskim terenie – a wtedy rozpędzamy samochód
do prędkości kosmicznej (oj chyba te 80 km/h kosmiczną prędkością nie jest,
lecz uwierzcie mi za taką można ją odczuć, gdy podróżuje się na dachu). Ja
tymczasem jestem już zupełnie wyluzowana. To chyba moja najszczęśliwsza chwila
od przyjazdu do Egiptu. Czuję się wolna jak ptak… rozpościeram skrzydła i lecę,
lecę w ramiona moich marzeń, tych już spełnionych i tych, które dopiero się
spełnią… a przede wszystkim tych, które dopiero wymyślę. Tylko, żeby nie
zlecieć . Suleiman włącza muzykę, a ja tańczę na dachu. W pewnym momencie
samochód zatrzymuje się w dosyć dziwnej pozycji, a mianowicie nasz jeep stoi w
pozie mocno wertykalnej na prawie pionowej wydmie. Suleiman czeka na mój znak,
czy zjeżdżać ze mną na dachu, czy schodzę. Mi tu jest na górze tak dobrze, że
ryzykuję i ...

6 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

Mi tu na górze jest tak dobrze, że ryzykuję i … i jest extra.

Dojeżdżamy do miejsca, gdzie rozłożymy obozowisko. Rozładowujemy drewno, sprzęt
biwakowy, materace, koce i wiele innych rzeczy. Wyruszamy w drogę powrotną do
naszej „pionowej wydmy”, bowiem Suleiman uważa, że Salim, który nie jest aż tak
doświadczonym kierowcą, może wywrócić na niej samochód. Znów jadę na dachu, tym
razem nie ma tam zbyt wiele rzeczy, wzięłam tylko jeden materac – i leżę sobie
na nim. W oczekiwaniu na drugi jeep, łażę sobie po wydmach. Z dachu jeepa
oglądam przepiękny zachód słońca… oj czemu słońce zachodzi tylko raz dziennie…
i wtedy przyjeżdżają nasi turyści. Jedziemy już wspólnie do naszego obozowiska.
Anglicy siedzą sobie Wedy na wydmie, a my rozkładamy cały sprzęt i zaczynamy
przygotowywać posiłek. Czuję się strasznie głodna, więc oczekiwanie na
jedzenie, strasznie mi się dłuży.

Gdy turyści schodzą do nas, ich tour-leader zaczyna im troszkę opowiadać, lecz
robi to w sposób nudny, lodowaty i beznamiętny, lecz przynajmniej słuchanie
tego ukróca mi czekanie. Posiłek jest już gotowy, a specjalnością szefa kuchni
są: zupa z soczewicy, ryż, kurczak i gotowane warzywa. Objadam się do syta.
Pijemy jeszcze herbatę, a potem ja z Suleimanem opuszczamy obozowisko i
odjeżdżamy dalej. Rozkładamy materace i śpiwory. Mój jest zbyt cienki na
pustynne noce, więc Suleiman odstępuje mi swój – będzie spał w środku w
samochodzie, gdzie nie jest aż tak zimno. Jednak wcześniej długo rozmawiamy.
Czasem jest tak dziwnie, że spotykamy obcego człowieka, a czujemy jakbyśmy
znali go od lat i możemy bez ograniczeń z nim o wszystkim rozmawiać. Otwieram
się przed Suleimanem, a on przede mną. Każdy z nas miał jakieś kłopoty spychane
do wewnątrz, o których chciał zapomnieć. Dzisiejsza rozmowa wyciągnęła je z
powrotem na wierzch, lecz chyba jednocześnie pozwoliła nam się oczyścić i
spojrzeć na nie oświetlone innym światłem. Może światłym tych milionów gwiazd
święcących nad naszymi głowami. Przepięknie wyróżnia się droga mleczna (a tour-
leader Anglików pytał się Suleimana, dlaczego niebo po tamtej stronie, jest
zawsze tak zachmurzone). Gwiazdy spadają… marzenia się spełniają… czas już spać.
Charga – Dachla

6 IMPRESJE Z EGIPTU - uzupełnienie

[beduinka]

Zapomniałam wspomnieć, że po obozowisku biegały białe myszki, czekając na
resztki naszego jedzenia. Mniej odważne były lisy pustynne – malutkie płochliwe
białe zwierzaczki z śmiesznymi ogromnymi uszami, jakby pożyczonymi od większego
stworzenia.

7 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

17.09.2004 PIĄTEK
W nocy niebo było naprawdę przepiękne – lecz czemu wpatrywałam się w nie aż
tyle godzin? Znowu spać nie mogłam . A gwiazdy robiły się coraz bledsze, aż na
wschodnim krańcu horyzontu pojawiła się różowa poświata…. A tuż potem wjechał
na nieboskłon słonecznym rydwanem Amon-Ra. A ja zasnęłam. Choć na zaledwie dwie
godzinki. Po wczorajszej kolacji mam problemy żołądkowe, więc planuję
wypoczynkowy dzień. Suleiman pakuje materace i śpiwory, ja znów wchodzę na dach
jeepa i jedziemy do głównego obozowiska. A tu niespodzianka – już jest tak
późno – godz. 8:00, a wszyscy śpią. Salim i tour-leader budzą się. Suleiman z
Salimem zaczynają przygotowywać śniadanie. Rozpalamy też ogień, by zagotować
wodę na herbatę. Po jakimś czasie budzą się też angielscy turyści. Czas na
śniadanie, lecz aj piję tylko herbatę.

Jedziemy z Suleimanem (ja oczywiście ponownie na dachu) do źródła wziąć kąpiel,
a ta okazuje się być kolejnym trudnym do opisania przeżyciem. Jest to małe
okrągłe bajorko o stromym wysokim na ok. 3 m brzegu z jednej strony (na nim
stoją kłaniające się nam palmy), z drugiej strony otwarte na kanał
odprowadzający wodę dalej w oazę. W źródle bulgocze gorąca (ok. 35 C) woda, a
pęcherze powietrza prą od dna ku powierzchni. Sulejman wchodzi pierwszy do
wody – ja najpierw spoglądam na nią podejrzliwym wzrokiem. Lecz niedługo też
wchodzę do mojej pustynnej łaźni.

Woda tutaj jest bogata w żelazo, które osadza się na dnie, brzegu, okolicznych
roślinach, mojej skórze czy kostiumie kąpielowym czerwono-brązową warstewką
(mój kostium kąpielowy – pierwotnie czarno-biały ma od czasu tej sławetnej
podróży barwę czarno-brunatną).

Dno jest mulisto-piaszczyste i grząskie, lecz największa frajda jest po środku
bajorka – w miejscu bulgotania. Jest tam bardzo głęboko, lecz utonąć się nie da
(a na pewno bardzo się by trzeba było natrudzić, by takiej sztuki dokonać) – bo
woda i piasek wypychają cię do góry. Nie dzieje się to z jakąś kosmiczną mocą,
lecz jest to delikatne, łaskoczące uczucie.

Po kąpieli Suleiman odwozi mnie do miasta Mut – jeszcze po drodze próbuje w
jakiejś kafeterii napoić mnie jakimś wywarem (jansun), który miałby sprawić, że
poczuję się lepiej. Następnie zostawia mnie w hotelu An-Nugum. Czuję się,
jakbym wróciła do domu – tak tutaj jestem witana. Dostaję pokój z łazienką,
klimatyzacją, lodówką, telewizorem, telefonem, czystą pościelą i śniadaniem za
30LE, czyli 18LE.

Przez dalszą część dnia odpoczywam, lenię się i nabieram sił przed jutrzejszą
wyprawą do Farafry i na Białą Pustynię, na którą Suleiman zaprosił mnie, bym
towarzyszła jemu i angielskim turystom.

Dachla

[maissa]

Beduinko, czekamy na ciąg dalszy - miał być codziennie jeden odcinek - i co????

[beduinka]

nie mam teraz dostępu do komputera - tylko do laptopa z niemiecką klawaturą
(czyli inną od naszej) i zbyt wolno by mi się pisało... choć mam ochotę i wenę,
by pisać... jutro może w Karawanseraju sobie siądę i potworzę

8 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

18.09.2004 SOBOTA
O 8:00 budzi mnie telefon Sulejmana. Jest już w hotelu. W ekspresowym tempie
myję się, ubieram, pakuję się i zbiegam na śniadanie. Jest smaczne, ale proste:
bułeczki, masełko, serek, dżemie i herbata lub kawa. Jedziemy do Bedouin Camp,
gdzie nocują nasi Anglicy. Prowadzą to miejsce starsi bracia Sulejmana (a jest
ich wszystkich kilkanaścioro rodzeństwa). Obóz składa się z glinianych domków
oraz chatek uplecionych bodajże z liści i gałęzi palmowych (czy też innych
roślin). Jest tu też osobny baraczek z prysznicami. Jest tu też przyjemne
miejsce pod gołym niebem z wymoszczonymi miejscami siedzącymi na ziemi, gdzie
wieczorem pali się ognisko i odbywają śpiewy i tańce. Tymczasem my siadamy w
otwartej w jedną stronę, lecz krytej salce, służącej za jadalnię i pijemy
herbatę. Czytam w tym czasie wypisane na ścianach i murkach złote myśli o
Beduinach, pustyni i przyglądam się naściennym malowidłom. Sulejman i Salim
przeładowują sprzęt biwakowe i inne bagaże z jednego jeepu do drugiego (w
tamtym pierwszym Salim złamał wczoraj podczas jazdy którąś część podwozia). W
końcu Anglicy się budzą – przepraszają nas, że musieliśmy tak długo czekać.
Jedzą śniadanie i wyruszamy w stronę Farafry.

Czeka nas 300 km drogi przez pustynię. Pokazuje nam ona swoje różne oblicza.
Najpierw z daleka przebłyskując za ciągnącą się jeszcze przez kilkadziesiąt
kilometrów oazą, jakby nieśmiało wychylając się zza jej pleców. Wpełza coraz
zuchwalej i po jakimś czasie ta zieloność pozostaje w mniejszości. Później
jedziemy już przez pustynię, a coraz rzadziej pojawiają się zielone kępy, lecz
i one prędko zanikają. Pustynia jest troszkę żwirowa, troszkę piaszczysta, lecz
płaska. Na horyzoncie po lewej stronie widać wydmy Wielkiego Morza Piasku, po
prawej górskie szczyty.

W pewnym momencie opuszczamy asfaltową drogę (skręcamy w prawą stronę) i
wjeżdżamy w piasek. Powierzchnia jest płaska jak blat stołu. Przede nami
rozciąga się tak wyrazista i sugestywna fatamorgana, jakiej jeszcze nigdy
wcześniej nie widziałam. Budzimy Anglików (nazywają się Tim i Sophie – może
czas ich w końcu przedstawię), którzy przespali dużą część trasy, i informujemy
ich, że dojechaliśmy nad morze . Widzimy jeepa sunącego przez „nasze morze”.
Zatrzymujemy się na herbatkę z termosu, w której maczamy suchary. Wchodzę na
dach i na życzenie Sulejmana proponuję tę atrakcję naszym Anglikom. Cieszą się
i z radością dołączają do mnie. Mówią, że już jak po raz pierwszy mnie
zobaczyli na dachu, bardzo mi tego zazdrościli i myśleli, że jest to takie
cool. Leżymy ściśnięci koło siebie na plecakach, kocach, materacach, kijkach,
sznurkach i innych piernikach i wiatrakach, podążając przez morze piasku, a
później drogą asfaltową. I w ten sposób mijamy ok. 100 km. Wsiadamy do środka
samochodu tuż przed Farfarą.

Tam na policyjnym checkpoincie piszę oświadczenie, że dziękujemy policji, ale
zrzekamy się ich ochrony i robimy to na własną odpowiedzialność, a następnie ja
i Anglicy podpisujemy to. Jeśli nie zrobilibyśmy tego, musielibyśmy wziąć ze
sobą policjanta.

Przyjeżdżamy do źródła, które ma formę wybetonowanego basenu zasilanego wodą
tryskającego pod ogromnym napięciem z rury wychodzącej spod ziemi. Silny
strumień gorącej wody (ok. 45 C) płynie dalej silnym strumieniem i nawadnia
okoliczne pola. Ja, Tim i Sophie przebieramy się w stroje kąpielowe w
okolicznych krzaczkach i okazuje się, że mnie i Sophie podglądał jakiś
miejscowy. Kąpiel jest przyjemna, choć trochę przypomina wskoczenie z patelni w
ukrop. Natomiast stanięcie pod rurą wyprowadzającą spod ziemi wodę oznacza
przyjemny masaż. Troszkę się czuję jak w jakimś SPA. W międzyczasie Salim
przygotowuje posiłek – kanapki z tuńczykiem, serem feta, pomidorami i ogórkami.
Troszkę karmi nas jak ptaszki, gdy jeszcze taplamy się w wodzie i podchodzimy
do brzegu otwierając dzióbki na pożywienie. Później wychodzimy z baseniku i w
cieniu pod drzewem kontynuujemy posiłek.

Podjeżdżamy pod muzeum Badra. Sulejman i Salim jadą po zakupy, ja z Anglikami
decydujemy się je obejrzeć. Już z zewnątrz budynek wygląda zachęcająco i
przyjemnie. Zbudowany jest z naturalnych materiałów, przede wszystkim z gliny i
ma formę przypominającą trochę forty pustynne jakie widziałam na pustyni w
Jordanii. Wchodzimy do środka i czujemy przyjemny chłód. Oprócz nas muzeum
zwiedza jeszcze 4 Niemców ze swoim tour-leaderem, lecz wkrótce wychodzą, a my
pozostajemy sami z pracami tego niesamowitego artysty. Badr Abd Al.-Moghni
urodził się w 1948 r. w Farafrze. Kocha swoje miasteczko i chciałby wszystko,
co go otacza uchronić od zapomnienia. Jest on utalentowanym artystą-samoukiem,
którego prace odzwierciedlają beduińskie życie, ludzi tego regionu czy też
piękno oazy i pustyni. Tworzy korzystając z różnorodnych technik. Przelewa
swoją wrażliwość na płótno bądź papier maluje farbami olejnymi i akwarelami
różne scenki rodzajowe, krajobrazy czy portrety. Robi kolaże z wykorzystaniem
piasku i kleju. Lepi postacie z gliny, którą później wypala. Przekazuje magię
swych dłoni kamieniom i pniom palmowym, wyczarowując z nich kształty ludzi,
zwierząt i przedmiotów. I właśnie wykorzystanie w pracy naturalnych materiałów,
sprawia, że jego dzieła są tak bardzo częścią tego małego-wielkiego świata oazy
i otaczającej ją pustyni. Dodatkowo w „ogródku” znajduje się miniatura Białej
Pustyni z jej dziwacznymi formami. Wejście do muzeum kosztuje 5 LE, a w cenie
otrzymuje się broszurę i 2 pocztówki. I jest to coś, co należy zobaczyć. Gorąco
polecam. Wchodzi sam Badr. Jest czarującym człowiekiem, pełnym pozytywnych
emocji, które promienieją z niego na każdego, kto znajdzie się w jego
otoczeniu. Ubrany jest w spodnie pomalowane w stonowane wzorki w wielbłądy i
palmy. Nawet jego samochód jest pięknie przyozdobiony i pomalowany. Wchodzi i
od razu mówi mi, że jestem Polką. Rozmawiamy po arabsku. Perfekcyjnie zna fuchę
(czyli arabski język literacki), co wśród Arabów niestety nie jest zbyt częstą
umiejętnością. Lecz on był nauczycielem języka arabskiego, historii i geografii
w miejscowej szkole. Zna dobrze swój kraj i go kocha. Kocha swoje miasteczko
Farafrę i rozsławia je swoją sztuką i stara się też uchronić od zapomnienia to,
co przemija. Opowiada o wszystkim z pasją i tak też żyje. Jego życie to
marzenia i pokonywanie kolejnych kroków do ich spełnienia. Mówi nad czym
pracuje, co jeszcze chce zrobić (bramy wjazdowe do Farafry). Sprzedał wczoraj
jakiś bardzo fajny obraz, za którym mocno tęskni. Ma już swoje muzeum,
stworzył też dom gościnny – urządzony w podobnym stylu, gdzie zamierza
prowadzić artystyczne. Jego dzieła podróżują po świecie rozsławiając malutką
Farafrę. Odwiedzają go stale ludzie z różnych zakątków świata. Opowiada mi o
ekspedycji naukowej z Wydziału Geografii Uniwersytetu Warszawskiego, która
przebywała w Farafrze i napisała o tej oazie książkę, poświęcając Badrowi 6
stron. Mam mu załatwić i wysłać kilka egzemplarzy, bo te 5, które mu
przekazano, jakoś się rozeszło. Żółta okładka, a z tyłu członkowie grupy
badawczej na dachu muzeum. Jeszcze wymieniamy się z Badrem numerami telefonów i
żegnamy się.

9 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

Opuszczamy Farafrę mijając jeszcze najpierw policyjny, a potem wojskowy
checkpoint. Tymczasem po obu stronach drogi rozpoczyna się Biała Pustynia.
Miejsce jest magiczne, pełne bajkowych stworów. Są to tak naprawdę kamienne
głazy o przeróżnych kształtach, lecz każdy odwiedzający to miejsce i
posiadający choć szczyptę wyobraźni, ujrzy słonie, wielbłądy, sfinksy,
krasnale, ryby, kwiaty, grzyby, ludzi, potwory… Nawet jedna skała oglądana z
dwóch różnych stron może pociągnąć różne strony naszej wyobraźni. Skręcamy w
pustynię po prawej stronie drogi. Ja i Tim przesiadamy się na dach. Jedziemy i
spotykamy jeep z Włoszkami prowadzony przez Abd al.-Hamida (brata Sulejmana).
Wszyscy wspólnie podziwiamy zachód słońca – wtedy przy zmieniającym się świetle
okolica staje się jeszcze bardziej bajkowa, a ostatnie promienie słońca malują
skały przepięknymi barwami – wyobraźnia działa na wyższych obrotach. Jeepy się
rozdzielają i zakładamy osobne obozowiska oddalone od siebie o mniej więcej 700-
1000 m. Organizujemy obozowisko, Salem przygotowuje kolację, a ja i Anglicy
wspinamy się po okolicznych skałkach. Schodzimy na dół, siadamy przy ognisku,
na którym gotuje się zupa z soczewicy, a w drugim garnku ziemniaki z warzywami.
Na specjalnej metalowej kratce rozłożone są kawałki kurczaka. By czas
oczekiwania minął nam szybciej, rozpoczynam rozmowę o Beduinach. Konfrontuję
wiedzę, którą posiadam z książek oraz moich poprzednich bytności w
społecznościach beduińskich (Syria, Jordania, Libia, wschodni Egipt) z
doświadczeniami Sulejmana. Jemy kolację, ja w związku z moimi przebojami
żołądkowymi ograniczam się do zupy.

Z drugiego obozowiska przychodzi do nas Adel. Wygłupiamy się wszyscy próbując
go związać tak, że nasze obozowisko wygląda jak pobojowisko. Raz my wygrywamy,
raz przegrywamy, a ja jestem całkowicie padnięta, a moje włosy są pełne piasku.
Nasypało się go też sporo w wszelkie zakamarki ubrania. Opłacam koncert
muzyczny, a mianowicie daję Adelowi 20 LE, a on gra wystukując rytm na misce i
śpiewa, a Salim i Sulejman mu wtórują. Są to typowe piosenki beduińskie, lecz
jako ostatnią śpiewają pewną sprośną pioseneczkę, której treści wam tu jednak
nie przytoczę.

Czas iść spać, lecz ja decyduję się na nocny spacer po pustyni. Wspinam się na
skałkę i stamtąd obserwuję gwiazdy. Nigdy chyba nie widziałam tak
rozgwieżdżonego nieba. Gwiazdy spadają. Panuje idealna cisza. To jest właśnie
jeden z momentów, za którymi będę tęsknić po powrocie do Polski. Kładę się w
spać niezwykle szczęśliwa.

Dachla – Farafra – Biała Pustynia

10 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

19.09.2004 NIEDZIELA
Wstaję późno, bo ok. godz. 8:00, ale po raz pierwszy od 4 nocy jestem wyspana –
normalnie spałam bez budzenia się co chwilkę. Pewnie wczorajszy wysiłek to
spowodował. Suleiman i Salim są już na nogach. Anglicy nadal śpią, lecz też
niedługo wstają. Myjemy ząbki i twarze wodą z butelek i kanistra, ubieramy się
i siadamy do śniadania. Ja piję tylko herbatę i ję maczane w niej suchary.

Anglicy dzisiaj nas opuszczają i pojadą autobusem do Kairu. Ja też chyba
opuszczę już Suleimana i Salima – zostanę trochę w Farafrze lub nawet
bezpośrednio pojadę do Bahrijji. Jednak Suleiman namawia mnie, bym wróciła
jeszcze do Dachli… niech będzie – bowiem z drugiej strony kiedy będę miała
kolejną szansę aż tyle pobyć na pustyni.

Pakujemy się i ruszamy dalej. Ja ponownie na dachu jeepa. Czuję, że wiatr
świszczący mi w uszach, chce wyjawić mi sekrety pustyni, opowiedzieć jej
historię – ja tylko muszę się nauczyć jego języka, a dowiem się wiele. O
poranku Biała Pustynia wygląda jeszcze inaczej niż po południu, wieczorem czy w
nocy. Dojeżdżamy do asfaltowej drogi, chwilę nią jedziemy, a potem ponownie
skręcamy w pustynię, lecz tym razem po przeciwnej stronie. Suleiman pokazuje
nam miejsce, gdzie są pozostałości skalne z okresu, gdy teren ten był dnem
morza – widać wciśnięte w skały muszelki i koralowce.

Jedziemy do wojskowego checkpointu. Jest godzina 10:15, autobus powinien być
tutaj o godz. 10:30. Żołnierze zapraszają mnie do siebie do jednostki. Odłączam
magazynek od leżącego na stole karabinka – i okazuje się całkiem pusty.
Pokazują mi, że mają też załadowany magazynek, jednak schowany w szufladzie i
zawinięty w jakieś szmatki. Także lufa magazynku zatkana jest korkiem – to taka
ochrona przed wszędobylskim piaskiem – tylko mam wątpliwości co do możliwość
prędkiego zareagowania. Rozkładam im też karabinek na części, a żołnierze
pytają się mnie jaki mam stopień i gdzie byłam szkolona. Autobus przyjeżdża
dopiero ok. godz. 11:10. Żegnamy się z Sophie i Timem. Zmienili się przez tych
kilka dni pobytu z nami. Stali się bardziej otwarci, zaczęli żartować i
wygłupiać się z nami. A w pierwszych dniach byli tacy sztywni i spięci, bali
się jeść palcami, siedzieli wyprostowani. Są jeszcze młodzi (mają po 19 lat),
właśnie skończyli I r. studiowania literatury angielskiej. Na pewno ta podróż –
bardzo ich wzbogaciła.

Jadę znowu na dachu, lecz przed checkpointem policyjnym przesiadam się
grzecznie do środka. Znowu muszę pisać oświadczenie o zrzeczeniu się opieki.

Przyjeżdżamy ponownie do „naszego” źródła. Jemy bułki z serkiem topionym.
Przebieram się (lecz tym razem w samochodzie) w strój kąpielowy i kąpiemy się.
Myję dokładnie włosy, by wypłukać z nich piasek – pamiątkę wczorajszych
wybryków.

Gdy mijamy muzeum Badra, widzę jego samochód. Zatrzymujemy się, bo chcę się
pożegnać. Gdy wchodzę, Badr od razu woła mnie do siebie do pracowni – mówi, że
czuł, że jeszcze dzisiaj do niego wrócę. Pokazuje mi swoją dzisiejszą pracę.
Namalował ponownie ten obraz, którego było mu tak żal, że go sprzedał.
Twierdzi, że teraz jest jeszcze piękniejszy. Szczególnie podoba mu się sposób,
w jaki osiołek spogląda na osobę oglądającą obraz. Sprawia mi wielką radość
słuchanie tego czarodzieja słowa i pędzla. Na pewno kiedyś tutaj wrócę.

Tuż za miastem przesiadam się na dach. Jechałam leżąc na materacach i zasnęłam.
Przespałam ok. 100 km. Zjechaliśmy znowu z drogi asfaltowej i podskoki mnie
rozbudziły. Zrobiliśmy sobie przerwę na herbatę z termosu. Droga jest długa
(ok. 300 km) i męcząca w gorącym letnim słońcu i suchym pustynnym wietrze.
Kolejną część trasy pokonuję śpiąc na dachu. Przesiadam się do środka, gdy
pojawiają się pierwsze plamy zieloności, pierwsze domki. Jest ich coraz więcej.
Zatrzymujemy się w Basr w przydrożnej kafeterii, by wypić coś zimnego.

Po przyjeździe do Mut w Dachli znów kwateruję się w hotelu Nugum. Odpoczywam.
Odkrywam, że mam twarz spaloną od słońca. Zbyt wiele dachu w ciągu ostatnich
dni. Robię pranie i wychodzę na wieczorny spacer po mieście. Krążę po uliczkach
najstarszej części oazy, które są brudne, pełne śmieci, śmierdzi tam, a domy
się rozlatują. Mają tutaj taką dziwną instytucję jak „Tourists friends
association” – członkowie tego towarzystwa mają legitymacje „partyjne” i wielką
ochotę, by bezinteresownie pomagać turystom.

Mijam jeszcze cmentarz, robię zakupy i wracam do hotelu. Przed snem uzupełniam
jeszcze zapiski.
Biała Pustynia - Farafra – Dachla

[bonia01]

Kiedy przeczytamy dalszy ciąg?

Pozdrawiam
Bożena

[beduinka]

ups
a kto za mnie przepisze to z notesu do komputerka :))))))
niedługo się zmobilizuje... postaram się
buziaki

11 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

20.09.2004 PONIEDZIAŁEK

Wstaję rano, pakuję się i idę zwiedzić muzeum. Jednak okazuje się być
nieczynne – a drewniane drzwi zamknięte na zasuwę i kłódkę gdzieś z boku
zrujnowanego budynku nie wyglądają zachęcająco. Już chcę zrezygnować, lecz
pojawia się chłopaczek (no przesadzam z tym określeniem – bo jest równo o rok
starszy ode mnie. Ta sama data urodzenia: 16 luty. Zresztą recepcjonista w
hotelu Nugum też urodził się tego samego dnia, co ja) – syn właściciela Hotelu
Anwar i dzwoni po Ibrahima – założyciela i dyrektora tego muzeum, który pracuje
też w miejscowym ośrodku kultury. Ten przyjeżdża na rowerze i otwiera drzwi, a
ja się czuję jakbym trafiając tu wypowiedziała „Sezamie otwórz się”, bowiem
miejsce z zewnątrz wyglądające nijako, jakby nie mieściło się tam nic
ciekawego, okazuje się skarbcem kultury tego regionu. Muzeum odzwierciedla
tradycyjny dom-gospodarstwo. Są jego poszczególne pomieszczenia, sprzęty
domowe, ubrania, biżuteria, a wszystko rozlokowane w bardzo naturalny sposób,
tak że czuję się, jakbym była naprawdę w domu z tego regionu sprzed wielu wielu
lat, choć wiele rzeczy pozostaje w tym oddalonym od świata małym miasteczku na
pustyni takimi samymi przez wieki. Docieram do salki, gdzie znajdują się
gliniane figurki ułożone w scenki rodzajowe: kupców na targi, rodzinę jedzącą
wspólny posiłek, radę plemienną, dzieci w szkole słuchające wykładu
nauczyciela. Zwiedzanie muzeum nie byłoby pełne bez bardzo dokładnego opisu
każdego przedmiotu, zdjęcia czy czynności dokonywanego przez Ibrahima. Robi to
z niezwykłą pasją. Daję mu jako bakszysz 10 LE (choć wcale się o to nie pyta).
Wychodzę bogatsza o nowe wiadomości.

Dzwonię do Suleimana i jadę z nim na dworzec. Kupuję bilet autobusowy do
Bahrijji. Jednak zdecydowałam się, że wsiądę do autobusu dopiero w następnej
miejscowości, czyli w Qasr. Podobno nie jest to żadnym problemem – muszę tylko
stać wówczas gdzieś przy drodze i zamachać na autobus. Machać mogłabym i bez
kupionego biletu, lecz wtedy wsiadając do autobusu i płacąc u kierowcy nie
miałabym zbyt wielkich szans na miejscówkę. Cena dla Europejczyków to 35LE, dla
Egipcjan 25LE. Jedziemy do hotelu, gdzie biorę prysznic i zabieram bagaż. W
międzyczasie Suleiman przywozi mi swoje dzieci: 2,5-letniego Ahmeda i 4-letnią
Radża’. Wyruszam na spacer z maluchami po okolicy. Po jakimś czasie niosę
zmęczonego Ahmeda na rękach. Rozmawiam z dziećmi po arabsku, jestem ubrana w
abaję, lecz jestem bez chusty – ludzie się więc troszkę dziwnie patrzą.
Ciekawe, co myślą? Wracamy i Suleiman odwozi mnie do miejsca, skąd będę miała
transport do Basr. Żegnamy się, a ja mu daję w prezencie koszulę z krawatem i
spinkami do mankietów i dziękuję za przyjemnie spędzone dni i piękne chwile na
pustyni. Jego rada dla mnie na przyszłość brzmi:
„DON’T SLEEP ON THE ROOF OF THE BUS.”

Do Qasr jadę pick-upem i zastanawiam się jak może on być pojemny – naliczyłam
się 18 pasażerów (+kierowcę): 13 na pace (tam m.in. ja)m 3 osoby wiszą na
zderzaku trzymając się jakiś elementów karoserii, 2 siedzą obok kierowcy. 30 km
za 0,75LE, czyli 45gr. Mijamy po drodze wiele malutkich wioseczek. Ludzie
wysiadają, wsiadają nowi pasażerowie. Miło mnie pozdrawiają i zadają różne
pytania. Dojeżdżam do Basr ok. godz. 14, czyli w największy upał. Zostawiam
bagaż w Al-Qasr Hotel. W kawiarence znajdującej się w tym samym budynku na
parterze i należącej do tego samego właściciela co hotel, wypijam fantę, a wraz
z spotkanymi Niemcami (najpierw natknęłam się na nich w Muzeum Badra w
Farafrze, później wspólnie nocowaliśmy i jedliśmy śniadanie w Nugum Hotel)
zjadam kanapki. Żegnam się i wyruszam zwiedzać średniowieczne miasto, którego
większość budowli pochodzi z czasów osmańskich, lecz wiele jest jeszcze
starszych. przykładem może być Ajjubidzki meczet (XII w.) o minarecie
wzniesionym także z mułu. Wszystko zbudowane jest gliny. Wiele domów jest już
opuszczonych, lecz w części nadal mieszkają ludzie. Przemykam wąskimi
uliczkami, staram się iść jak najbliżej ścian, w wąziutkim cieniu, chroniąc się
przed wyjątkowo ostrym dzisiaj słońcem. Na szczęście część przejść jest w
formie krytych tuneli, którymi błądząc czuję się troszkę jakbym trafiła do
jakiegoś labiryntu. Co jakiś czas wychodzę na zamknięty dziedziniec. Część
domów pochodzi jeszcze z X w. Charakterystyczną cechą wielu z nich są nadproża
wykonane z drewna akacjowego, na których wyryto nazwisko właściciela, datę
budowy oraz werset z Koranu. W mieście odkryto aż 54 takie nadproża. Najstarsze
z nich pochodzi z 924 r.

Z powodu upału nie mogę dalej zwiedzać miasteczka. Jest duszno i prawdziwy żar
się dzisiaj leje z nieba. Mam jednak ochotę powrócić to kiedyś – choć raczej
nie w porze letniej. Tymczasem wracam do kafeterii, gdzie wypijam fantę i
planuję spytać się właściciela za ile mogłabym wziąć pokój na te 2,5 godz.,
które pozostały mi do odjazdu autobusu. Ale on sam – nim jeszcze o cokolwiek
się zapytałam – proponuje mi, bym poszła na górę odpocząć w jednym z pokoi, co
oczywiście z chęcią robię. Jeszcze przynosi mi wiatraczek, by było mi trochę
chłodniej. Właściciel tego miejsca – Muhammad – jest przesympatycznym
człowiekiem, bardzo gościnnym, miłym, nienarzucającym się. Postanawiam, że jak
przyjadę ponownie do Al-wadi Al-jadid – to zatrzymam się właśnie w jego
hoteliku na noc lub nawet na kilka nocy, szczególnie, że okolica jest
przepiękna. Nocleg kosztuje tutaj 10LE ze śniadaniem.

Wychodzę kupić sobie kilka rzeczy na drogę (soczki mango, wodę, jakieś wafelki
czy chrupki) i wychodzę o 18:20 oczekiwać na autobus, który powinien tutaj
przejeżdżać o godz. 18:30. Muhammad przynosi mi jeszcze krzesło, więc siedzę
sobie wygodnie przy głównej drodze i czekam i czekam… i czekam, ale czymże jest
tutaj czas, czymś płynnym. Nie trzeba być w miejscu, do którego się jedzie o
określonej godzinie, można tam dojechać wcześniej czy później i to niczego nie
zmieni. Autobus przyjeżdża o godz. 19:10. Wsiadam do autobusu, który jest tak
zapełniony, że ledwo udaje mi się przedrzeć przez ludzi siedzących w przejściu
do mojego miejsca – którego oczywiście pilnuje Sameh (z hotelu Anwar), który ma
miejscówkę obok mnie. Po drodze jest postój w kafeterii, gdzie wypijam fantę i
wraz z innymi siadam przed telewizję i oglądam jakieś rozważania na temat
jednego z wersetów koranicznych.

12 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

c.d. 20.09.2004 PONIEDZIAŁEK

Wracamy do autobusu i oglądamy indyjski film z arabskimi i – na szczęście
także – angielskimi napisami, lecz z powodu osób stojących w przejściu widzę
tylko 2/3 ekranu, a więc także nie widzę początkowych wyrazów puszczanego
tekstu. Główny bohater – szczęśliwy mąż i ojciec (na początku filmu jesteśmy
zasypywani obrazkami szczęścia tej trójki, wspólnymi spacerami, karmieniem żony
smakołykami, czy też zabawą z synkiem), a także działacz polityczny, zostaje
oszukany przez swojego przywódcę, który aresztuje go, by w tym czasie zgwałcić
jego żonę. Ona nie mogąc znieść hańby na swoim honorze, popełnia samobójstwo.
Opisuje jednak wszystko, co jej się przytrafiło w liście. Główny bohater po
wyjściu z aresztu przyjeżdża do domu, znajduje martwą żonę, a w jej zaciśniętej
dłoni – list. On przynosi ten list do domu lidera partii, gdzie akurat odbywa
się przyjęcie, lecz okazuje się, że policja jest skorumpowana i staje po
stronie polityka, a nasz bohater trafia na długie lata do więzienia. Przed tym
przekazuje swojego małego synka pod opiekę swojemu przyjacielowi. Gdy po 24
latach wychodzi z więzienia na wolność, pragnie pomścić żonę. Odwiedza
przyjaciela, okazuje się, że ten wychowywał chłopca, jako swojego syna i nigdy
nic mu nie powiedział o prawdziwych rodzicach. Syn jest już dorosły i wstąpił
do policji – tak znienawidzonej przez jego ojca, bo jego niewinnego wtrąciła do
więzienia, pozwalając mordercy żony spokojnie żyć w luksusie na wolności.
Dodatkowo syn filtruje i spotyka się z córką jednego z tych skorumpowanych
policjantów. I nagle na prośbę niektórych policjantów wyłączają film.

Następnie leci film arabski – o podobnej treści – też jest o tym, że czyjaś
żona czy też córka zostaje zgwałcona i trzeba to pomścić. Tutaj już jednak
zasypiam i budzę się dopiero, gdy dojeżdżamy do Bahriyyi. Hotelik w mieście, w
którym zamierzałam nocować okazuje się zamknięty. Decyduję się na nocleg w
Sahara Camp – położonym kilka kilometrów za miastem. Jest to nowe, czyste
miejsce, ładnie i schludnie urządzone. Nocleg kosztuje tu 15LE bez śniadania
lub 20LE z śniadaniem. Cena obejmuje transport. Jest już późno w nocy (godz.
2), więc biorę prysznic i zmęczona zasypiam w moim domku.
Dachla – Qasr – Bahriyya

[beduinka]

dzisiaj po raz pierwszy czytam to, co napisałam... w całym tekście widzę
mnóstwo literówek, pojawiają się też powtórzenia i inne błędy. kiedyś je
ugładzę.

co jednak wydało mi się ważne - bo zamazuje sens

> Dodatkowo syn filtruje i spotyka się z córką jednego z tych skorumpowanych
> policjantów. I nagle na prośbę niektórych policjantów wyłączają film.
>
syn flirtuje, a film jest wyłączony na prośbę pasażerów

13 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

21.09.2004 WTOREK
Wstaję rano i wychodzę przed swój domek. Jestem oczarowana otaczającą mnie
scenerią. Dopiero teraz mogę docenić piękno miejsca, do którego trafiłam (w
nocy było zbyt ciemno na jakiekolwiek spostrzeżenia wizualne). Jest to
krajobraz pustynny otoczony jednak kwarcytowymi górami. Bliżej nas znajdują się
natomiast pola uprawne i gaje palmowe. Podobno tutejsza gleba jest wyśmienita i
niezwykle bogata we wszelkie potrzebne związki mineralne, a by nawadniać
uprawy, nie trzeba było budować studni, gdyż słodka woda sama wypływa z ziemi
poprzez liczne źródełka. Słyszę śpiew ptaków. Myję się i pakuję i już jestem
gotowa do dalszej drogi. A tu niespodzianka – nie ma dla mnie obiecanego
transportu. Okazało się, że inni turyści wykupili sobie całodniową wycieczkę po
okolicy… no cóż. Jestem troszkę rozczarowana taką postawą, prowadzącego
camping. Do miasteczka jest stąd ok. 10 km. Nie ma co jednak o tym rozmyślać.
Zamiast tego wychodzę na drogę, by złapać któryś z przejeżdżających samochodów.
Pracownik campingu postanawia się pojechać ze mną, by upewnić się, że dotrę do
miasteczka bezpiecznie.

Kupuję bilet, który obowiązuje na wszystkie zabytki w mieście i okolicy.
Zwiedzanie rozpoczynam od obejrzenia muzeum, gdzie zgromadzono kilka eksponatów
ze słynnej kolekcji złotych mumii. W pewnej dolinie niedaleko Bahriyyi
odnaleziono ponad 100 mumii. To spektakularne znalezisko wstrząsnęło w późnych
latach 90-tych światem archeologów. Były tam zmumifikowane ciała mężczyzn,
kobiet i dzieci – pochodzące już z okresu grecko-rzymskiego, czyli czasu
zmierzchu mumifikacji. Każda mumia jest inna, ma indywidualne cechy.
Przedstawia rysy twarzy, fryzurę czy też np. kolczyki. Sam Zali Hawass – jeden
z najsłynniejszych Egiptologów – który dokonał odkrycia, stwierdził, że jego
uwagę przykuła mumia małego dziecka, na którego mumii, ówczesny malarz na
twarzy namalował nawet łzy. Wspomniał także o dwóch mumiach – męskiej i
żeńskiej, które nie leżały na plecach, lecz na bokach przez dwa tysiąclecia
spoglądając na siebie.

Następnie udałam się do Qarat Basr Salim i obejrzałam tam typowe groby z czasów
26-dynastii. Wyglądają one tak, jak sobie wyobrażałam miejsce wykopalisk
archeologicznych w czystej formie. Schodzi się do nich po stromym rusztowaniu,
następnie schylonym należy przecisnąć się przez wąski, niski otwór. Także w
środku przejścia między poszczególnymi pomieszczeniami trzeba przemierzać w
postawie schylonej, bądź wręcz na kolanach. Zwiedza się tam grób Zed-Amunerankh
oraz grób Bannetiu. Obrazy namalowane na ścianach wskazują na regres w stosunku
do poziomu osiągniętego za czasów Starego, Średniego czy Nowego Państwa.
Rysunki posiadają mniej szczegółów, a proporcje są nieprawidłowo zachowane.

Poznałam tam egipską przewodniczkę Magdę, która ok. 30 Francuzów oprowadzała po
okolicy. Wszyscy oni podróżowali 10 jeepami. Zaprosili mnie, bym kolejne
zabytki zwiedzała już razem z nimi. Oczywiście chętnie się zgodziłam – jako że
nie można było do nich dotrzeć żadnym transportem publicznym.

Pojechaliśmy do Świątyni Aleksandra Wielkiego (IV w. p.n.e.) – jedynej w całym
Egipcie, gdzie zachowały się do czasów nowożytnych kartusze z jego imieniem.
Niestety od momentu jej odkopania na przełomie XIX i XX w. piasek nawiewany
przez pustynny wiatr zmazał te oznaki na zawsze. Świątynia nie jest duża ani
bogato zdobiona i gdyby nie powyższy fakt, niczym nie wyróżniałaby się z setek
bądź tysięcy podobnych ruin świątynnych rozrzuconych po całym Egipcie.

Następnie udaliśmy się do świątyni w Mufakkali, która zrobiła już na mnie
większe wrażenie. Była dosyć duża, a co ważne zachowała się w dobrym stanie i
posiadała bardzo ładne płaskorzeźby. Główna budowla składała się ona z długiego
korytarza oraz z szeregu pomieszczeń bocznych. Oprócz tego po najbliższej
okolicy rozsianych jest jeszcze sporo innych zabytków – te lepiej zachowane
zamknięte są na kłódkę i otwierane na prośbę zwiedzającego. A w środku czekają
na nas kolejne płaskorzeźby bądź malowidła.

Opiekuni Francuzów proponowali mi jeszcze bym wybrała się razem z nimi na
Czarną Pustynię i Białą Pustynie oraz w kilka innych miejsc, lecz jakoś
spędzanie czasu na pustyni w towarzystwie 30 rozkrzyczanych podstarzałych
Francuzów nie znajdowało się zbyt wysoko na mojej liście marzeń. Podwieźli mnie
więc jeszcze do miasta, a ja się z nimi pożegnałam dziękując za umożliwienie
zwiedzenia tych świątyń. zostawiłam bagaż w jednej z kafejek. Zostałam
zaproszona przez jednego Bahryjczyka (a może Bahrajnina) na wypicie czegoś
zimnego. Gdy sączyłam Fantę, wszedł jakiś człowiek ograniczony umysłowo. To co
zaobserwowałam, to było pozytywne, przyjazne nastawienie wszystkich, którzy
byli wtedy w kawiarni wobec niego. Podejmowali jego zabawy. Np. zabrał komuś
komórkę i podszedł do naszego stolika i zaczął udawać wydając tylko sobie
zrozumiały bełkot z „moim Bahryjczykiem”. Ten wziął swoją komórkę i kontynuował
zabawę w rozmowę telefoniczną, sprawiając widoczną radość przybyszowi. Podobnie
reagowali na niego inni, włączając młodzież, a ja pomyślałam, że w Polsce nie
byłoby pewnie aż tak kolorowo, a ten chory człowiek spotkałby się pewnie z
kpinami czy złośliwością, szczególnie w przypadku młodzieży. Nie jestem w
stanie sobie wyobrazić chamstwa ze strony młodych ludzi wobec osób starszych
czy nawet kobiet tak często widocznego w Polsce – przeniesionego na grunt
egipski lub ogólniej mówiąc arabski.

Spaceruję po miasteczku. Na dworcu autobusowym kupuję ostatni (!!!) bilet na
dzisiejszy autobus do Kairu o godz. 15. Robię zakupy spożywcze, by mieć coś do
picia i przekąszenie w czasie długiej drogi do stolicy. Między innymi
zaopatruję się w woreczek daktyli, z których do ta oaza słynie w całym Egipcie.
Wsiadam do autobusu i okazuje się, że moje miejsce jest totalnie zniszczone z
oderwanym siedzeniem. Nie wytrzymałabym chyba wielogodzinnej jazdy na czymś
takim. Na szczęście ktoś zamienia się ze mną miejscówką i ląduję na lepszym
miejscu. Autobus jest przepełniony i wiele osób siedzi lub w stoi w przejściu
między rzędami siedzeń. Jest to związane z tym, że za kilka dni rozpocznie się
nowy rok akademicki, więc studenci zjeżdżają się z oddalonych miasteczek i
wiosek na swoje uczelnie. Rok szkolny już się rozpoczął. Obserwowałam wówczas
szał zakupów zeszytów, kredek, podręczników, mundurków szkolnych, butów i
skarpetek.

14 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

W autobusie oprócz mnie jest jeszcze kilku obcokrajowców: Japończyków i
Australijki. Natomiast gdy egipscy współpasażerowie spostrzegają, że mówię po
arabsku, staję się atrakcją. Podczas postoju w połowie drogi zapraszają mnie do
stołu dwie kobiety w abajach i nikapach (siedzi z nimi jeszcze mężczyzna).
Myślałam, że to może siostry bądź koleżanki, lecz okazuje się, że mam przed
sobą matkę z córką. Cóż po samych oczach trudno jest ocenić wiek. Starsza
kobieta, by udowodnić mi, zsuwa nikap, natomiast młodsza pokazuje mi w portfelu
swoje zdjęcie bez zasłony na twarzy. Jedziemy dalej. Nagle jeden z pasażerów
stwierdza, że jestem przewodniczką turystyczną i pracuję przy piramidach w
Gizie. Jestem zdziwiona, skąd on o tym wie, jako że w czasie tej podróży po
oazach zachodniego Egiptu niewielu osobom wspominałam o swojej profesji.
Okazuje się, że mężczyzna ten należy do policji turystycznej (oglądam jego
odznakę) i pracuje na terenie Gizy i widywał mnie, oprowadzałam tam swoich
turystów. Tylko nie wiedziałam, że aż tak się rzucam w oczy. Przecież bywa tam
codziennie kilka tysięcy turystów, kilkudziesięciu lub więcej przewodników.

Zbliżamy się do Kairu, lecz nim jeszcze wjedziemy do miasta mijamy October
City – nowoczesne przedmieścia. Docieramy na dworzec w Gizie. Stamtąd jadę na
Midan Tahrir (stacja Sadat) metrem, a następnie krążę po okolicy szukając
taniego noclegu. Wybieram hotel Merami, znajdujący się na 5 i 6 piętrze
kamienicy jednej z ulic odchodzących od placu Talar Harb. Jest tu przyjemnie,
obsługa jest miła, a grono globtroterów tworzy przyjemne towarzystwo. Pokoje, a
także łazienki są schludne i czyste. Jedynka kosztuje 30 LE, dwójka 50 LE, a
nocleg w dormitorium 15 LE – wszystkie ceny obejmują także śniadanie. Można też
kupić napoje po przyzwoitych cenach, skorzystać z Internetu za 4 LE za godzinę
czy wyprać ubrania za 1 LE za sztukę. Oddaję swoje rzeczy do prania, biorę
łóżko w dormitorium. Mieszkam między innymi z Meksykanką – Gabrielą,
Amerykanką – Doną i Australijką – Sarah. Reszta osób przewija się przez pokój,
zostając w nim na 1 bądź 2 noce. Po kąpieli i krótkim odpoczynku wychodzę na
miasto. Wstępuję do księgarni Mutbali, gdzie będę częstym gościem. Dzisiaj
kupuję wiersze Miłosza i Szymborskiej oraz książkę o Palestynie.
Bahriyya – Kair

[kosmaj]

Beduinko, prosze o wiecej !! Sprawilas mi wielka radosc swoja relacja,
przypadkowo jestem w Egipcie i mam zamiar sobie zafundowac dodatkowy tydzien -
czesciowo twoja trasa. Czy znasz jakis niedrogi i czysty hotel w Aleksandrii ?
Pozdrowienia

[beduinka]

kosmaj napisała:

> Beduinko, prosze o wiecej !!

dobrze... zmobilizowałeś mnie... jutro wezmę znów mój magiczny notatnik z
podróży i przepiszę kolejny dzień

> Sprawilas mi wielka radosc swoja relacja,
> przypadkowo jestem w Egipcie

jak to przypadkowo?

> i mam zamiar sobie zafundowac dodatkowy tydzien -
> czesciowo twoja trasa.

wow... też bym chciała być z powrotem w tamtych miejscach

> Czy znasz jakis niedrogi i czysty hotel w Aleksandrii ?

nie... bo nie byłam jeszcze w Alex. Zawsze planuję odwiedzić to miasto, ale
jestem tak uzależniona od Kairu, że jak tam trafiam, to nie mam ochoty go
opuszczać... toć to najpiękniejsze miasto na świecie

> Pozdrowienia

pzdrw

[kosmaj]

Ej , myslalam, ze twoj numer jeden to Damaszek ? Wiem, trudno sie zdecydowac,
bylam w Kairze, wiele lat temu,w Damaszku w tym roku, moze jak sobie znow
odswieze obraz Kairu, to bede mogla sie zdecydowac co jest moim numerem jeden.
Zreszta czy to takie wazne ? W razie czego zawsze mozna jeszcze raz pojechac do
Damaszku , zeby sobie odswiezyc, potem znow do Kairu itd.
Jestem w Egipcie na statku - przypadkowo, bo mialam byc na innym statku,
zupelnie gdzie indziej. Ok 20 grudnia koncze prace i grzech byloby wracac do
slotnej Polski. Zaczne od Aleksandrii, potem moze udam sie w kierunku
zachodnim - twoja relacja spadla mi z nieba ! Jestem kompletnie
nieprzygotowana, nie mam przewodnika, spiworu, plecaka ( mozna gdzies kupic w
Egipcie??), na szczescie mam aparat fotograficzny.
Czekam na dalszy ciag relacji.
pozdr
Maja

[gajasirocco]

Szkoda,że wcześniej nie napisałaś o potrzebnym plecaku i śpiworze,
przekazałabym Ci przez znajomych, którzy dziś rano polecieli do Egiptu. To są
jednak niezbędniki podczas podróży. Pozdrawiam

[beduinka]

kosmaj napisała:

> Ej , myslalam, ze twoj numer jeden to Damaszek ? Wiem, trudno sie zdecydowac,
> bylam w Kairze, wiele lat temu,w Damaszku w tym roku, moze jak sobie znow
> odswieze obraz Kairu, to bede mogla sie zdecydowac co jest moim numerem
jeden.
> Zreszta czy to takie wazne ? W razie czego zawsze mozna jeszcze raz pojechac
do
>
> Damaszku , zeby sobie odswiezyc, potem znow do Kairu itd.

ja też się nie mogę zdecydować... teraz nr 1 jest Kair, bo tam byłam ostatnio,
lecz niedługo - bo na Sylwestra - będę znowu w Damaszku, więc obawiam się zmian
w rankingu. To są miasta magiczne, czarujące, niesamowite... nigdy stamtąd nie
chcę wyjeżdżać :)))

> Jestem w Egipcie na statku - przypadkowo, bo mialam byc na innym statku,
> zupelnie gdzie indziej. Ok 20 grudnia koncze prace i grzech byloby wracac do
> slotnej Polski.

jako kto ty pracujesz na tym statku??

> Zaczne od Aleksandrii, potem moze udam sie w kierunku
> zachodnim - twoja relacja spadla mi z nieba !

polecam odwiedzić te regiony... urzekające, a co ważne niezadeptane przez
chmary turystów... a ja uwielbiam pustynię i ciszę tam panującą (dlatego bez
chmary turystów)... widoki, rozgwieżdżone niebo, rozmowy z beduinami przy
ognisku, jazdę na jeepie na dachu

jeśli byś chciała wynająć jeepa na jakiś wypad na pustynię, to polecam właśnie
Suleimana, wyjątkowy człowiek. Podać ci jego numer telefonu?

> Jestem kompletnie
> nieprzygotowana, nie mam przewodnika, spiworu, plecaka ( mozna gdzies kupic w
> Egipcie??),

tak cię zastanawiam i nie kojarzę żadnego sklepu z takimi przyborami
moja rada: w jakimś hoteliku dla backpackersów w Kairze zagadać osoby, które
właśnie wylatują do swojego kraju. Plecaka ci na pewno nie odstąpią, lecz
śpiwór i przewodnik może odsprzedają

jako ciekawostkę powiem ci, że w Syrii ukradziono mi śpiwór... ale jak.... w
wielkim stylu... zostawiłam cały plecak w jednym ze sklepików i pojechałam na
całodzienną wycieczkę do Dar Simon. Gdy wróciłam do miasta, wzięłam plecak i
pojechałam autobusem do Damaszku. Dopiero w akademiku otworzyłam plecak i
okazało się, że brakuje śpiworu, a zamiast tego dostałam wyszywany obrus z
adamaszku, srebny naszyjnik z agatami, piękne poszewki i jeszcze jakieś
drobiazgi... wartość tego na pewno przewyższała cenę śpiworu, lecz bez tego
trudniej się później podróżowało po Syrii

> na szczescie mam aparat fotograficzny.
> Czekam na dalszy ciag relacji.

ciąg dalszy nastąpi

> pozdr
> Maja

[kosmaj]

No tak, do glowy mi nie przyszlo, zeby “sciagnac” ekwipunek z Polski, ze to
takie proste. Nic to, jakos sobie poradze, moj maz mi zaproponowal, zebym jako
prawdziwa Polka podrozowala z reklamowka…
Czesc bagazy zostawie w hotelu, mam torby pelne ksiazek i zupelnie
niepotrzebnych rzeczy, np zakupiona juz na wszelki wypadek shishe - na statku
nigdy nie mozna byc pewnym, gdzie sie bedzie schodzic.
Pracuje tutaj jako sekretarka, na statku , ktory w tej chwili tnie na kawalki
platforme po wybuchu,- nikomu sie nic nie stalo, tylko palila sie 3 tygodnie,
zanim zdolali ja ugasic.

Opowiesc o spiworze – cudna ! Kazdy by tak chcial…

Beduinko, jesli mozesz to podaj mi telefon do Suleimana, najlepiej z
orientacyjana cena, bo jestem ograniczona finansowo – dzien przed wyjazdem z
Polski zgubilam ( i zablokowalam) jedyna karte visa !
Jak widzicie jestem kompletnie nieprzygotowana, ale nawet mi sie to podoba -
niech zyje improwizacja.

Mam jeszcze pytanie, ktore mi dzisiaj przyszlo do glowy jak przegladalam w
Internecie czyjes zdjecia z Egiptu. Autor bez zenady sie chwalil, ze placil
dzieciom za robienie im zdjec. Wszystko sie we mnie burzy, bo to jest duzy
problem w miejscach turystycznych na calym swiecie, dzieci przestaja chodzic
do szkoly tylko wystaja pod atrakcjami turystycznymi i coraz natarczywej zadaja
pieniedzy, prawie zebrzac. Mozna co prawda je zastapic slodyczami, ale to
wlasciwie nie wiele zmienia ( byl z was ktos napadniety przez chmare dzieciakow
zadajacych slodyczy?).
A z drugiej strony, nie ma wdzieczniejszego tematu do zdjec i ciezko sie go tak
zupelnie wyrzec.
Jak wy to robicie? Moze to temat na osobny watek ?
Pozdrawiam
Maja

[beduinka]

właśnie przepisuję kolejny dzień pobytu w Egipcie :)))

kosmaj napisała:

> No tak, do glowy mi nie przyszlo, zeby “sciagnac” ekwipunek z Polsk
> i, ze to
> takie proste. Nic to, jakos sobie poradze, moj maz mi zaproponowal, zebym
jako
>
> prawdziwa Polka podrozowala z reklamowka…

w Kairze jest sporo miejsc, gdzie widziałam w sprzedaży torby turystyczne
(takie na ramię) bądź walizki... niestety nie plecaki... ale może taka torba
byłaby dla ciebie rozwiązaniem.

> Czesc bagazy zostawie w hotelu, mam torby pelne ksiazek i zupelnie
> niepotrzebnych rzeczy, np zakupiona juz na wszelki wypadek shishe - na
statku
> nigdy nie mozna byc pewnym, gdzie sie bedzie schodzic.

no z tym ekwipunkiem na pewno nie jedź na pustynię :)

> Pracuje tutaj jako sekretarka, na statku , ktory w tej chwili tnie na
kawalki
> platforme po wybuchu,- nikomu sie nic nie stalo, tylko palila sie 3 tygodnie,
> zanim zdolali ja ugasic.

i to polska firma się tym zajmuje??
>
> Opowiesc o spiworze – cudna ! Kazdy by tak chcial…

ja najpierw byłam oczywiście zła... miałam nawet ochotę jak wrócę robić temu
sklepikarzowi awanturę jak tylko wrócę do Aleppo. Jednak jak byłam z powrotem w
tym mieście, to zaprosił mnie on do swojej mamy do domu, potem nocowałam u żony
jego brata i jakoś nie byłam w stanie wytknąć mu tego

>
> Beduinko, jesli mozesz to podaj mi telefon do Suleimana, najlepiej z
> orientacyjana cena, bo jestem ograniczona finansowo

Nr tel. [phone] Nazywa się Suleiman. Ma 3 jeepy. Obsługuje przede wszystkim
turystów z Europy Zachodniej, także Japończyków.
Nie wiem, jakie ma ceny.

> – dzien przed wyjazde
> m z
> Polski zgubilam ( i zablokowalam) jedyna karte visa !
> Jak widzicie jestem kompletnie nieprzygotowana, ale nawet mi sie to podoba -
> niech zyje improwizacja.
>
podoba mi się takie podejście

> Mam jeszcze pytanie, ktore mi dzisiaj przyszlo do glowy jak przegladalam w
> Internecie czyjes zdjecia z Egiptu. Autor bez zenady sie chwalil, ze placil
> dzieciom za robienie im zdjec. Wszystko sie we mnie burzy, bo to jest duzy
> problem w miejscach turystycznych na calym swiecie, dzieci przestaja chodzic
> do szkoly tylko wystaja pod atrakcjami turystycznymi i coraz natarczywej
zadaja
>
> pieniedzy, prawie zebrzac. Mozna co prawda je zastapic slodyczami, ale to
> wlasciwie nie wiele zmienia ( byl z was ktos napadniety przez chmare
dzieciakow
>
> zadajacych slodyczy?).
> A z drugiej strony, nie ma wdzieczniejszego tematu do zdjec i ciezko sie go
tak
>
> zupelnie wyrzec.
> Jak wy to robicie? Moze to temat na osobny watek ?
> Pozdrawiam
> Maja

ja ludziom nie płacę za robienie im zdjęć. I prawie nigdy mnie o to nie proszą.
Albo powiem inaczej - widziałam jak dzieci (i nie tylko) w ten sposób się
zachowywały w turystycznych miejscach, ale w takich miejscah ja ewentualnie
robię zdjęcia zabytków etc., ale nie portrety ludzi, bo nie ma wtedy w takiej
fotografii naturalności. Tymczasem, gdy się jest w miejscach nienawiedzanych
przez turystów zazwyczaj takie sytuacje nie występują

[kosmaj]

Dzieki wielkie!!! Na pewno mi sie przyda - wydrukuje sobie caly watek.
Czy to juz koniec twojej podrozy po Egipcie?

[beduinka]

kosmaj napisała:

> Dzieki wielkie!!! Na pewno mi sie przyda - wydrukuje sobie caly watek.
> Czy to juz koniec twojej podrozy po Egipcie?

oj nie
w Kairze spędziłam 10 dni, czyli to dopiero początek kairskiej przygody

15 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

22.09.2004 ŚRODA
Dzisiaj porządnie się wyspałam, następnie leniwie zjadłam w hotelu śniadanie.
Jestem szczęśliwa, że jestem ponownie w Kairze. Pierwszy raz byłam w tym
mieście ponad 8 lat temu, lecz wciąż tutaj powracam. Niektóre miejsca się
dynamicznie rozwijają, lecz niketóre pozostają od stuleci niezmienne. Plączę
się po ulicach śródmieścia, wstępując na zakupy do przeróżnych księgarń.
Ponownie odwiedzam Madbuli, a także wpadam do księgarni Al-Ahram, lecz rónież
do wielu innych. Idę na Uniwersytet Amerykański i tam w księgarni wybieram
sobie różne książki, m.i.n. Natrafiam na album o uchodźcach. Gdy go oglądam,
wracają wspomnienia z obozów. Jest drogi – kosztuje mnie tyle, że wystarczyłoby
to na 10 dni noclegów ze śniadaniem w hotelu, w którym mieszkam, a na 20 dni w
jeszcze innym tanim hoteliku. Jednak dochodzę do wniosku, że takie przeliczenia
nie mają sensu i decyduję się go kupić, bowiem, gdy go oglądam wracają
wspomnienia z odwiedzanych przeze mnie obozów. Dzisiaj zakupiłam ok. 50 książek
i wydałam na nie mnóstwo kasy. Lecz po powrocie do Polski będę miała na pewno,
co czytać.

Po popołudniu idę pod muzeum by oddać książki, brudne ubrania (!), wypstrykane
filmy i trochę zbędnych drobiazgów komuś z firmy, by zawiózł to do Hurghady.
Spotykam Tamera, Mahmuda, Ahmeda F., Ahmeda, Basię i Agnieszkę. Witamy się
serdecznie, plotkujemy, rozmawiamy o tym, co wydarzyło się w czasie mojej
podróży u mnie, a co się działo w Hurghadzie. Autokar podwozi mnie pod
Cytadelę, bowiem postanowiłam dzisiaj obejrzeć tanurę, czyli egipską odmianę
tańca wirujących derwiszy. Mam jeszcze godzinę czasu (jest 19, przedstawienie
rozpocząć się ma o 20), więc idę zjeść falafel, a następnie – już po zmierzchu –
spaceruję po Mieście Umarłych.

O 19:40 przybywam do Cytadeli, gdzie jest już pełno ludzi – zarówno turystów,
jak i miejscowych. Pewna ok. 50-letnia egipska matrona dzwoni do kogoś z
komórki i rozemocjonowanym głosem opowiada, że wokół niej „siedzą wszystkie
rodzaje turystów – Europejczycy, Amerykanie, a nawet Chińczycy”.

Show zaczyna się od występu muzyków grających na różnych tradycyjnych
instrumentach, np. Rababie, tabli, bębenkach, fletach, dzwoneczkach itp.
Prezentują się grupowo i indywidualnie. Największy aplauz wśród widowni wzbudza
starszy (ok. 50-letni) jegomość grający na dzwoneczkach i poruszający się z
niezwykłą gracją. Jego ruchy przypominają lekkość, kojarzą się nawet z
lataniem, ma też bardzo rozbudowaną mimikę i dobry kontakt z publicznością.
Później wchodzi na scenę derwisz. Ubrany jest w specjalną galabiję, kubrak i
tanurę, czyli rodzaj kolorowej spódnicy. Kręci się i kręci i kręci i kręci bez
końca. Podczas występu ustawia w różne konfiguracje cztery (a potem trzy)
specjalne koła, ustawia je sobie na głowie, przed sobą. Później je oddaje. Na
jakiś czas zakłada sobie kubrak na głowie i przez kilka minut kręci się z
zasłoniętymi oczami. Jego wyraz twarzy wskazuje na jakieś wewnętrzne
uniesienie.

Później na scenę wchodzi jeszcze trzech derwiszy, których występ jest jeszcze
bardziej kolorowy i spektakularny. Mają na sobie trzy tanury (te specjalne
spódnice). Obracając się wokół własnej osi, wymieniają sie też wzajemnie
pozycjami. Są momenty gdy opuszczają spódnice aż do ziemi, albo też gdy
podnoszą je do góry i kręcą nimi nad głowami. Lecz największy zachwyt
wzbudzili, gdy...ufff jak to opisać... schowali się w swoich spódnicach, a
mianowicie okazało się, że składają sie one z dwóch warstw i da się zrobić coś
takiego: www.pbase.com/beduinka/image/35442385

Całe przedstawienie mi się brdzo podobało i zrobiło na mnie niezwykłe wrażenie.
Tradycyjnie derwisze wirowali, by zbliżyć się do Boga, by odłączyć się od tego
co przyziemne i wkroczyć na pewien wyższy stan duchowości.

Gdy wychodzę z cytadeli zostaję zaczepiona przez 3 chłopców. Dwóch z nich
dzisiaj wirowało na scenie. W ten sposób zyskuję sobie trzech wspaniałych
przyjaciół Hasana, Saida i Ismaila. Spytali się mnie skąd jestem.
Odpowiedziałam im jak to zazwyczaj robię: jestem z Szobry (jedna z dzielnic
Kairu). Uśmiechnęli się do siebie. Też byli z Szobry. Zaprosili mnie do domu
rodzinnego Hasana. Pojechaliśmy najpierw minibusikiem, potem metrem. Poznałam
mamę, siostrę i brata Hassaa. On sam mieszka troszkę dalej na przedmieściach (w
stronę Quneitru) z żoną (siostrą Saida) i 2-letnim synkiem Mahmudem.
Odwiedzamy jeszcze mieszkanie Saida, a następnie wracam do hotelu taksówką.
Jest godzina 2 w nocy.
Kair

[kosmaj]

No i na nic moje przygotowania, w Egipcie bylam tylko dwa dni, jeden w
Aleksandrii, jeden w Kairze i prosto stamtad wyslali mnie na inny statek w ...
Kongo. Musze odlozyc podroz po oazach. Teraz probuje skontakowac sie z kims kto
byl w Afryce Zachodniej, moze chociaz tutaj uda mi sie zostac pare dni po
skonczeniu kontraktu.
Pozdrowienia dla Beduinki, mam nadzieje, ze podzieli sie z namiu wrazeniami ze
swiatecznego pobytu na Bliskim Wschodzie ( ciekawa jestem tych wywiadow).
Maja

[gajasirocco]

A ja zazdroszczę Ci pobytu w Kongo, no i wyprawy do Afryki Zachodniej, bo to
moje wielkie marzenie- zobaczyć Timbuktu!!! Pzdr gorąco

16 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

Po zjedzeniu śniadania mam dzisiaj w planach obejrzenie Muzeum Sztuki Islamu,
jednak gdy tam przychodzę, okazuje się być zamknięte, a cały budynek jest
rozkopany. Ktoś z robotników mówi mi, że kolekcja została przeniesiona do
Pałacu Abidin. Idę tam, lecz od obsługi pałacu dowiaduję się, że to nieprawda.
Wracam pod gmach muezum, gdzie tym razem dowiaduję się, że muzeum będzie
zamknięte przez dwa lata, a zbiory z niego zostały złożone w magazynie. Czuję
się zła i rozgoryczona.

Idę do meczetu Al-Azhar, a tam wszystkie te uczucia odpływają. Jestem na
południowej, głównej modlitwie. Później rozmawiam z Gumu'a - studentem Al-
Azharu o islamie, o życiu. W międzyczasie, gdy po sali modlitw przechadzają się
koty - pytam się, czy zwierzęta są dozwolone w meczecie. Mówi, że tak, czemu by
nie. A więc pytam się, co by powiedział na psa. Pies to nie - bo to jest
zwierzę nieczyste. Bo w psie mieszka szatan. A poza tym koty są zwierzętami
domowymi, a psy mieszkają, jedzą i chodzą gdzie popadnie... no cóż...

Następnie spaceruję uliczkami starego islamskiego Kairu. Na ulicy Al-Nahaseen
spoglądam w górę na elementy dekoracyjne Madrasy i Mauzoleum Sadiha Ajjubiego,
są wspaniałe, misterne, gdy spuszczam wzrok w dół, okazuje się, że stoi przede
mną Amr, zwany też Amorkiem, mój kolega z pracy. Na ulicach
dwudziestomilionowej aglomeracji można wpaść na znajomego człowieka. Ja
sądziłam, że on jest w Hurghadzie, on myślał, że ja przebywam nadal na pustyni.
Padamy sobie w ramiona i idziemyna Midan Sayyidna Hussein, gdzie Amr czeka na
anszą grupę. Siedzimy i rozmawiamy. Dowiaduję się od niego, że A. jest w
Kairze. Żegnamy się, a ja idę do meczetu Husajna, gdzie spędzam trochę czasu.
Akurat wypada pora modlitwy. Wychodzę i ponownie spaceruję po okolicy, a gdy
znów pojawiam się na placu Husejna, spotykam tam nasz autokar, kierowcy łapią
mnie w ramiona, wciągają do środka i stwierdzają, że zabiorą mnie teraz do
Hurghady. Ale ja nie chcę, wolę Kair. Witam się tez z Khalidem i Agnieszką. Idę
się przejśćpo Chan al-Chalili. Kupuję ręcznik w staroegipskie motywy, dywanik
modlitewny i bluzkę. Dzwonię do A. i umawiamy się za pół godziny na Talat Harb.
Biorę taksówkę, lecz kierowca wiezie mnie w złą stronę. Zwracam mu na to uwagę,
a on łapie mnie za nogę,a potem za pierś. Uderzam go i wołam na niego policję.
Wysiadam i odchodzę. Inny policjant odwozi mnie na Talat Harb. Spotykam A. i
idziemy na długi spacer po Kairze. Wracam do hotelu o 1 w nocy.
Kair

[podroznik47]

Witaj.
Nie moge znalezc maila do Ciebie i Twojej mamy. Czy mozesz do mnie napisac:
[e-mail]
pozdrawiam
Małgosia

[beduinka]

ja - [e-mail]
Gaja - [e-mail]

17 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

24.09.2004 PIĄTEK
Wstajemy dzisiaj z Daną jeszcze przed godziną 5 rano. Jemy śniadanie. Łapiemy
taksówkę za 10LE do Imbeby, a tam bardzo długo krążymy, by znaleźć miejsce,
spod którego odjeżdzają minibusiki do Birqash, gdzie znajduje się drugi
największy w Egipcie suk wielbłądów. Wreszcie udaje nam się znaleźć kawiarnię,
slużącą za punkt zbioryczy dla udający się na ten bazar. Siadamy i pijemy
herbatę, podobnie jak ok. 10 mężczyzn w podniszczonych galabijach i z długimi
kijami. Są to poganiacze wielbłądów.

Pojawia się busik, a my i nasi bracia doli-niedoli sadowimy się w nim. Wkrótce
opuszczamy miasta, a droga wije się przez pola i wioseczki. Nasz kierowca
jechał swoim rozklekotanym busikiem dosyć wolno i ślamazarnie - i jak tylko
wyprzedzał nas jakiś podobny pojazd do naszego, nasi współtowarzysze
komentowali umiejętności kierowcy i narzekali, że jak dojadą na miejsce,
wszystkie najlepsze wielbłądy będą już sprzedane. Ja ze stoickim spokojem
znosiłam naszą powolną jazdę... jeśli dzisiaj nie znajdę mojego wymarzonego
wielbłąda, przyjadę na zakupy kiedy indziej. W każdym razie przejazd ten
kosztuje zawrotną sumę 1,25 LE (70 gr).

Po ok. 45 minutach jazdy, docieramy na miejsce, lecz ku mojemu zdziwieniu
okazuje się, że i tutaj wprowadzono bilety dla turystów - 20LE + 10 LE za
fotografowanie. Ja jednak zaczynam przekonywać owego pana, że ze mnie żadna
turystka nie jest, a ja tu przyjechałam sobie wielbłąda kupić, takie sztuczki
to on może sobie robić z Europejczykami, Amerykanami, ale ja? ja jestem
przecież Arabką, a on jako Arab moim bratem. A więc wchodzę bez biletu, baaa
słyszę, że jestem zawsze mile widziana bezbiletowo. Doona kupuje bilet i taksę
za fotografowanie.

Targ jest ogromny. Składa się z głównego, podłóżnego placu oraz licznych jego
odnóg, a także odzielnych zagród. Spacerujemy sobie powoli po jego
różnych "dzielnicach", zaglądając tu i ówdzie. Obserwujemy, w jaki sposób
dokonuje się transakcji. Jest przy tym wiele krzyku, odchodzenia, przyciągania
z powrotem sprzedającego bądź kupca, potrząsania kontrahentem, ciągnięcia za
rękawy, popychania. Dla osoby nie rozumiejącej języka arabskiego, może się to
wydawać kłótnią lub wręcz wstępem do poważniejszej draki.

Wszędzie przyjmują nas z uśmiechem, serdecznie pozdrawiają, chcą z nami
rozmawiać. Ludzie ci są bardzo otwarci i chętnie pokazują nam swoje stada,
prezentują najpiękniejsze zwierzęta, a wręcz proszą o zrobienie im zdjęć
(uprzedzę wasze pytania: bez domagania się o bakszysz), a potem mi za
sfotografowanie siebie, bądź swojego garbatego milusińskiego dziękują.

Wielbłądy są w różnym wieku, zarówno samice, jak i samce (te dorodne rozrodowe
są naprawdę muskularne, a na widok tylu wielbłądzich panienek rozochocone, a
więc czasem trochę agresywne i niektóre z nich mają na pyskach kagańce), w
większości o jasnym ubarwieniu sierści, choć zdarzają się też ciemniejsze.
Widzę też wielbłądzią młodzież - roczniaki, dwulatki, rozfiglane, radosne. Lecz
mi wpada w oko malutki kilkumiesięczny wielbłądzik. Biega między innymi
zwierzakami, płacząc jak dziecko. Tulę go do siebie, zaczyna ssać mój palec. Ma
mięciutką, grubą sierść, tak więc w dotyku jest troszkę jak puszowa
przytulanka. Gdy spotykam go ponownie, widzę, że znalazł już swoją mamę i
bezpieczeństwo. Przyssał swój pyszczek do maminich sutków i pije z nich mleko i
jej miłość.

Mi też się chce pić, lecz wybieram coś bardziej tradycyjnego, czyli herbatkę.
Jestem też częstowana sziszą.

Na suku robię ogromne wrażenie - nie tylko dlatego, że jestem blondyną mówiącą
po arabsku, lecz tym razem dlatego, że umię się z wielbłądami obchodzić, a one
słuchają moich poleceń. Wprawiam ich w osłupienie, gdy przeganiam stada,
wyłapuję odpowiednie osobniki, każę im się kłaść i wstawać... cóż moje
beduińskie pochodzenie jednak na coś się przydaje. Dostaję propozycję pracy i
od razu obietnicę, że będę zarabiać tyle samo, co oni, stare doświadczone wygi -
) 10 LE za dzień pracy... tymczasowo odmawiam, lecz w razie bezrobocia, będę
wiedziała, gdzie wrócić.

W ten sposób spędzamy kilka godzin - od 7 do 10 i dopiero wtedy na targ dociera
kilkoro innych turystów. Poruszają się dosyć dziwnie, byle dalej od wielbłądów,
z pwenej odległości je tylko obserwując. Za jakiś czas my decydujemy się już
skończyć naszą dzisiejszą wizytę w Birqesh i idziemy w stronę wyjścia, by
czekać na jakiś busik. Docieramy do Imbeby, tam pijemy po soku z mango i
wracamy taksówką do hotelu ok. godz. 11.

Biorę prysznic, trochę odpoczywam, przebieram sie, zakladam himar i wyruszam na
stare miasto. Zaplanowałam dziś być obecna na połoudniowej modlitwie w meczecie
Al-Azhar. Przyjeżdżam na miejsce taksówką, a meczet okazuje się byc otoczony
kordonami policji. Pytam się zdziwiona taksówkarza, co się dzieje, a on
odpowiada mi, że to są normalne środki ostrożności stosowane co piątek. Bez
preszkód wchodzę do środka. Siadam sobie pod arkadami na dziedzińcu i obserwuję
ludzi zbierających się na główną piątkową modlitwę. Jestem proszona o
opuszczenie dziedzińca i przejście do części sali modlitewnej przeznaczonej dla
kobiet.

Wchodzę tam i chcę sobie grzecznie usiąść z tyłu, by móc wszystko spokojnie
obserwować, lecz jest tam kobieta kierująca ruchem, która wszystkie wchodzące
osoby - więc także i mnie - ustawia w równiutkich rzędach. Ma w rękach kijek i
nim pokazuje każdej, gdzie ma usiąść. Po jakimś czasie teren wokół mnie
całkowicie się zapełnia, tak że - gdy odwracam się do tyłu, spostrzegam, że
odcięto mi wszelkie drogi ewentualnej ucieczki. Słuchamy chutby, czyli kazania.
Potem następuje modlitwa. Jedna z kobiet, znajdujących się w pobliżu mnie, pyta
się, czemu ja sie nie modlę. Odpowiadam, że nie jestem muzułmanką, ona uśmiecha
się i kontynuuje swoje modły. Ja w tym czasie wstaję i obserwuję kolorowy tłum
kobiecych ubrań. Dominują ciemne, stonowane barwy, lecz ich monotonność
przerywana jest przez wyraziste kolory: różowy, turkousowy, zielony i wiele
innych. Część dziewczyn wbiegała do meczetu w modnych ubraniach, obcisłych
dżinsach i koszulkach i dopiero tutaj w środku zakładała na nie luźne spódnice
czy sukienki, zasłaniały włosy hidżabami. Podobnie robiły buisneswomen,
zakrywające luźnymi szatami swoje dobrze skrojone kostiumy. Wchodzą też kobiety
zakryte od stóp do głów, spowite w czarne abaje, himary, nikapy, rękawiczki i
grupy rajtuzy i dopiero tutaj odsłaniają swoje oblicza. Widzę także
starusieńkie babeczki, które przynoszą tutaj ze sobą na modlitwę rozkładane
krzesełka, bądź korzystają w czasie modlitwnych pokłonów z tych znajdujących
się na wyposażeniu meczetu. Spoglądam przez parawan na część przeznaczoną dla
mężczyzn. Tam spostrzegam jeszcze większy tłum ludzi. Wszyscy wykonują te same
ruchy wywoływane dźwięcznym głosem imama. Słucham go zaczarowana. Barwa i
brzmienie jego głosu są bardzo ciepłe, dzwięczne i przyjemne dla ucha. Podobają
mi się. Modlitwa się kończy. Kobieta, która kierowała ruchem, podchodzi do
mnie. Pyta się mnie czy jestem nie-muzułmanką. Gdy potwierdzam jej, nagle łapie
mnie i zaczyna całować po policzkach i dziękuje za przyjście tutaj. Inne
kobiety też próbują mnie tulić i szczypać po policzkach.

Tymczasem żegnam się i opuszczam kobiecą salę modlitewną i udaję się na
dziedziniec, przez który przelewają się teraz krzyżujące się strumienie mas z
sali kobiecej i męskiej. Niektórzy śpiesznie opuszczają do miejsce, pędząc do
pracy, biur, warsztatów, sklepików. Inni siadają i rozmawiają ze znajomymi,
witają i żegnają.

18 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

Przechodzę do głównej części meczetu, gdzie rozpoczęła się demonstracja
polityczna. Mężczyzna mówiący przez megafon, zgromadził wokół siebie tłum, któy
chętnie podchwytuje to, o czym on akurat mówi. Nawołuje do dżihadu, opowiada o
cierpieniu Palestyńczyków i Irakijczyków, o westernizacji życia i zbyt
konsumpcyjnym do niego podejściu. Padają hasła antyamerykańskie i
antyizraelskie.Zbiera się coraz więcej policji. Są dziennikarze skrzętnie
notujący lub nagrywający padające słowa, pstrykający zdjęcia.


Spotykam Saida, z którym się tutaj umówiłam, lecz nim jeszcze opuścimy meczet,
zostajemy wylegitymowani przez tajną policję. Spacerujemy. W związku z
zbliżającym się Ramadanem - na wielu straganach sprzedawane są fannuzy -
specjalne lamki, z którymi dzieci wychodzą po zmroku na ulice. Said kupił mi
taką na pamiątkę. Dochodzimy do stacji metra i udajemy sie do Szobry.
Odwiedzamy starszą siostrę Saida - Iman. Ma 33 lata, wygląda na 25.
Uśmiechnięta, lekko puszysta dziewczyna w okularach o pyzatej buzi, matka 3
urwisów, m.in. mojej imienniczki Amiry. Częstuja mnie pysznym, dopiero co
przygotowanym, sokiem truskawkowym. Długo rozmawiamy. Said siada przed
komputerem i pokazuje mi filmiki z pokazami swojego tańca. Dołącza do nas mama
męża Iman. Później przychodzi też Hassan, któy zaprasza mnie do swojego domu,
bym poznała żonę i synka, lecz ja przekładam zaproszenie na jakiś inny dzień -
witam się jednak z jego mamą i siostrą. Jestem już zmęczęczona i chcę wracać do
hotelu. Said odprowadza mnie do metra i odjeżdżam na plac Tahrir, piję sok
mango i udaję się do hotelu i szybko zasypiam.
Kair - Birqash - Kair

19 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

25.09.2004 SOBOTA
Wstaję rano i udaję się taksówką pod meczet Al-Azhar. Wkraczam w plątaninę
uliczek na jego tyłach. Dochodzę do ulic Al-Mu'izzli Din, gdzie w jednym ze
sklepików kupuję sobie abaję. Na dalsze wędrówki wychodzę już w nią ubrana. W
jednym z meczetów siedzę i uzupełniam notatki. Dochodzę do bramy Zuewila i
wchodzę na Al... (nie mogę z notatek rozczytać nazwy - sprawdzę ją gdzieś
później), gdzie znajduje się suk, na którym sprzedawane są tkaniny, dywany,
makatki, poszewki i inne tekstylia. Kupuję sobie basmalę wykaligrafowaną na
kształt ptaka. Zamawiam też wykonanie dla mnie poszewek z wybranymi przeze mnie
słowami (np. Amira). Przechodzę dalej i tam robię większe zakupy. Kupuje sobie
między innymi beżową bawełnianą bluzeczkę wyszywaną brązową nicią, beżową
kurtkę, beżową torbę (czemu mnie tak naszło na ten beż??), dwa kolorowe
plecaczki oraz skórzane buty koloru czeronego. Te ostatnie okażą się później
niezwykle wygodne i bardzo będę zadowolona z tego zakupu (a dodam także, że
nawet teraz siedząc przed komputerem i przepisując tę relację - mam je na
stopach).

Idę dalej, piję sok z trzciny cukrowej i jem kanapkę z falafelem. Na deser
wybieram pyszny koktail owocowy.

Odwiedzam meczet Sułtana Hasana II. Wchodzę w abaji i hidżabie, więc nie
potrzebuję nawet biletu. Wybudowany za czasów Mameluków w XIV w. Budowla ta
jest uważana za jedną z najznakomitszych przykładów sztuki architektonicznej
islamu. Jest to zespół czterech szkół prawa muzułmańskiego: hanbalickiej,
hanafickiej, szafaickiej i malikickiej. Budowla ma więc formę dziedzińca (na
nim znajduje się fontanna do ablucji) otoczonego czteroma iwanami - czyli
wysokimi niszami - a w każdym z nich mieści się jedna ze szkół. Nad głowami
wiszą nam setki starusieńkich lampek. W bocznej sali znajduje się mauzoleum
sułtana Hasana II - założyciela tego miejsca - w tej salce muezzin prezentuje
nam wspanaiłe efekty echo. Następnie muezzin i imam siadają ze mną i rozmawiamy
o islamie. Później żegnam się z nimi, siadam w koncie, by spisać kilka słów do
mojego notatnika i obserwuję roześmiane kobiety, ich biegające i bawiące sie
dzieci, które gdy tylko wchodzą turyści z długimi obiektywami, zaczynają się
wygłupiać przez aparatami. Widzę też turystów wsłuchanych w słowa swoich
przewodników.

Przechodzę do meczetu Ar-Rifa'i - leżącego tuż obok i harmonijnie pasującego to
meczetu Sułatana Hasana II. Wyglądają jak rodzeństwo, a Meczet Ar-Rifa'i jest
tu młodszym brata, bowiem pochodzi z zaledwie 1912 r. Jest on wyjątkowy ze
względu na spoczywające tu prochy ostatniego króla Egiptu, a także szacha
perskiego. Siedzę, piszę i obserwuję, co dzieje się wokół mnie. Podchodzi do
mnie stra babeczka, która częstuje mnie ogórkiem. Czas mija mi tu tak szybko.
Prawdopodobnie dlatego, że jestem szczęśliwa, to, co mnie spotyka tutaj w
Kairze w ciągu tych kilku minionych dni, to, co robię, ludzie, którzy pojawiają
się na mojej drodze - jest tym, o czym marzyłam przez ostatnie miesiące.

Wracam taksówką do hotelu. Mam pół godziny czasu na prysznic i króciutki
odpoczynek i już wkrótce znpwu biorę taksówkę i jadę pod cytadelę - umówiłam
się z saidem, że będę w środku na godz. 19. Okazuje się jednak, że nie mogę
wejść - dopiero o 19:30 wszyscy oczekujący będą wpuszczani do środka. Dzisiaj
jest tu naprawdę sporo turystów, a także nerwowa atmosfera w stylu - ja byłem
tutaj pierwszy, niech pan ustawi się w kolejce, pan tu nie stał itp. Spotykam
tutaj Danę i Gabrielę. Said wychodzi do mnie, ale nie udaje się mu mnie do
środka przeszmuglować. Będę czekać - natomiast on obiecuje zająć nam trzy
miejsca w pierwszym rzędzie. Dotrzymuje słowa, z czego wszystkie trzy się
bardzo cieszymy, bo nie musimy uczestniczyć w wyścigu, jaki turyści
zorganizowali, by dopaść dobre miejsca - pędzą, popchając siebie nawzajem.
Tymczasem my sobie spokojnie dochodzimy i siadamy tam, gdzie Said zajął dla nas
miejsca. Said nie będzie dzisiaj tańczył - i musimy wyjść wcześniej.

Poznaję Libijczyka Ibrahima Swari, któy kończył studia u nas na warszawskiej
arabistyce, zna prof. Skarżyńską-Bocheńską, prof. Machut-Mendecką, mgr George'a
Yacouba. Mamy też wspólnych znajomych w Libii, np. dr Abul Gasima Gsudę.
Ibrahim pełni funkcję ambasadora Gamahirijji w Kenii. Tymczasem wykłóca się o
to, że nie ma dla niego miejsc siedzących - on jest Arabem, w kraju aranskim -
więc mu się należy. Show się rozpoczyna i znów artyści przekazują swoją
pozytywną energię przybyłym gościom. Znów patrzę się zaczarowana na wyczyny
muzyków i tancerzy.

Wkrótce jednak Said daje mi znak, że wychodzimy. Idziemy pod meczet Saidy
Aiszy, gdzie wsiadamy w busika jadącego do Gizy (żeby busik tam jadący się dla
nas zatrzymał - należy złożyć ręce na kształt piramidy). Wysiadamy przy
Gardenii - restauracji wyspecjalizowanej w obsłudze turystów hiszpańskich,
gdzie także odbywają się pokazy tanury. Siadamy w kawiarni, piję karkade i palę
sziszę. Później wchodzimy do Gardenii. Jestem przedstawiana reszcie zespołu.
Siadam sobie przy stoliku i ogląd rozpoczynające się show. Część instrumentalna
jest na niższym poziomie niż w cytadeli, ale moi derwisze tańczą jak zawsze
wspaniale. Przyniesiony zostaje mi talerz pysznego jedzenia - właściciel
restauracji mówi, że to ta egipska gościnność.

Po występie Said dzisiaj naprawdę źle się czuje. Odwożę go do Szobry. Jeszcze
potem rozmawiamy. Następnie ubieram tanurę i tańczę, wiruję, a wokół mnie
wiruje tanura, jej kolory mienią się. Przy pierwszych próbach mam zawroty
głowy, później moje zmysły coraz bardziej przyzwyczajają się do okrężnego ruchu
ciała.

Said odprowadza mnie do drogi, wsadza w busik, którym dojeżdżam na Midan
Tahrir, skąd biorę sobie taksówkę na Talat Harb, kupuję jeszcze w Supermarkecie
picie i Molto i idę do hotelu. Jest godzina 4 w nocy. Ashrafa - którego
spotykam na recepcji - proszę, by przekazał Abdowi, z którym mam jechac jutro o
świcie na 2 dni do Fajum, że niestety nie pojadę. W pokoju znajduję na łóżku
karteczkę, że Abdo będzie czekał na mnie przed hotelem o godz. 7. Żal mi go, że
tak go załatwiłam, ale nie dam rady wstać. Nie tylko dlatego, że pozostało mi
tak mało czasu snu, lecz raczej z powodu wirownia. W każdym razie szybko
zasypiam.

Kair

20 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

26.09.2004 NIEDZIELA

O 7 rano jestem budzona przez jakąś dziewczynę, że Abdo na mnie czeka. Całkiem
jeszcze zakręcona po wczorajszych lekcjach tańca, nie mam siły nigdzie jechać.
Tak też jej mówię, a o 7:30 wkracza do mnie do pokoju sam Abdo. Jest bardzo
zawiedziony moim postępowaniem, a ja no cóż - ponownie zasypiam.

O 12 po śniadaniu i zimnym prysznicu wychodzimy z Daną i Gabrielą, by udać się
do kairskiego ZOO. Wsiadamy do Metra na stacji Muhammad Nagib, wysiadamy przy
Cairo University. Uczelnia ta jest naprawdę ogromna i wygląda imponująco. Krążą
po niej tysiące mrówek, tj. studentów. Bierzemy taxi za 3 LE i podjeżdżamy pod
bramę ZOO, gdzie kupujemy bilety wejściowe, które kosztują 0,25 LE, czyli 15gr.

Spacerujemy po ogrodzie zoologicznym, który zajmuje ogromny teren. Jednak
miejsce to powstało i istnieje nie dla zwierząt, lecz dla ludzi i przygotowane
jest tak - by zwiedzający mogli jak najlepiej zobaczyć mieszkańców ogrodu, bez
dbania o komfort zwierzaków. Są tu ławki, obwoźni sprzedawcy popcornu i 1001
drobiazgów, kawiarnie, placyki zabaw dla dzieci. Natomiast zwierzęta są
zamknięte w małych klatkach. Można tutaj zwierzaki karmić – przed
poszczególnymi klatkami stoją sprzedawcy pokarmu, można je pogłaskać, zrobić
sobie z nimi zdjęcia – trzeba tylko dać pół funta czy funta opiekunowi
zwierzaka. Wchodzimy jeszcze do osobnej części dla słoni i wielbłądów
(dodatkowy bilet za 0,25 LE). Opłacam też możliwość dojścia do lwa, którego
głaszczę i drapię za uchę, a on przeciąga się jak mały kiciuś. W ten sposób
spędzamy miło kilka godzin.

Wsiadamy do taksówki i za 10 LE dojeżdżamy na Talaat Harb. Gabriela udaje się
do hotelu, a ja z Daną idziemy na podbój świata świeżych soków. Ja decyduję się
na truskawkowy, a później jeszcze na owoce z jogurtem. Wracamy do hotelu, lecz
ja tylko biorę prysznic i zaraz jadę do Szobry. Czas na kolejną lekcję tanury.
Tym razem Said ubiera mnie w specjalny strój – w galabiję, która na dole jest
bardzo szeroka – w takich to galabijach oni występują. Niestety nie zakładam
właściwej tanury, czyli spódnicy z ciężkiego sukna (?). Dzisiaj doskonalimy
technikę. Nie pozwala mi też pić wody w czasie treningu a gdy uzyskuję zgodę,
otrzymuję jedynie niewielki łyk. Po godzinnym treningu mogę założyć tanurę,
lecz wtedy jestem już niestety totalnie zmęczona. Odpoczywam więc, biorę
prysznic i wracam do pracy. Wirowanie sprawia mi coraz większą przyjemność,
choć nie odczuwam żadnego stanu uniesienia, odpływania do jakiejś wyższej siły.
Biorę ponowny prysznic.

Zaraz wraca do domu mama Saida z jego młodszym bratem. Rozmawiamy jeszcze
długo – jestem zaproszona na pojutrze na rodzinny obiad. Wracam do centrum
busikiem, a następnie taksówką na Talaat Harb. W hotelu jestem ok. 2 w nocy i
szybko zasypiam.

Kair