Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać - ♥ Kraje arabskie ♥ - Forum dyskusyjne

beduinka 2 Żydówka o Palestyńczykach 29.10.04, 19:27

Po to, by mówić o pokoju, nie można zaczynać od żądania rozbrojenia się
słabszego, lecz od rozbrojenia się silniejszego. Bierny opór jest bezskuteczny,
gdy tych, którzy go stawiają, zgniata się jak źdźbła zboża. To, co zdarzyło się
w Dżeninie, nie było częścią szerszej wojny między dwoma narodami – było
częścią permanentnej masakry słabszego i w większości nieuzbrojonego narodu,
który jest nieustannie oblegany. Jeśli chcemy skończyć z przestępstwami
terroryzmu, trzeba związać ręce głównym terrorystom – tym, którzy są u steru
państwa. Jeśli chcemy, aby ustały samobójcze zamachy bombowe, trzeba skończyć z
warunkami, które popychają ludzi do tak mściwych czynów. Już dawno Izrael
powinien był wynieść się z Palestyny. A przecież to dopiero początek. Dżenin
jest tylko symbolem całego tego konfliktu i świadczy, dokąd on doprowadzi,
jeśli nie dojdzie do protestów międzynarodowych, które właśnie zaczynają się
tu, w Stanach Zjednoczonych.

- Izrael hołubi się jako „jedyną demokrację na Bliskim Wschodzie”.
Niektórzy „mędrcy” na Zachodzie odrzucają (już i tak prawie przez wszystkich
zarzuconą) sugestię, że w Izraelu/Palestynie powinno powstać jedno dwunarodowe
państwo demokratyczne, bo twierdzą, że ani jedno państwo arabskie nie jest
demokracją. Jest w tym zawarta niemal rasistowska insynuacja, że Arabowie nie
są zdolni do zaprowadzenia demokracji. Co o tym myślisz?

- Gdy słyszę, że Izrael jest „jedyną demokracją na Bliskim Wschodzie”,
podziwiam po raz kolejny potęgą mitologii i dezinformacji. W naszej własnej
kulturze w niewielkim stopniu rozumie się, co to jest demokracja (czego skutki
widać dziś na całym świecie) i jak słusznie powiedziałeś, jest coś nieodłącznie
rasistowskiego w sugestii, że tylko białe narody pochodzenia europejskiego są
zdolne do przedsięwzięć „demokratycznych”. Zakrawa to na wręcz przerażającą
ironię – dowodzi, jak niewiele wie się tutaj o historii demokracji w Europie.
Nasze bratnie kraje, Anglia i Francja, mają krwawą, występną i (aż do dziś)
kruchą historię demokracji, co dowodzi, że utrzymanie instytucji
demokratycznych wymaga długiej i trudnej walki – faktycznie to walka bez końca.
Moim zdaniem natura państwa nowoczesnego sprawia, że ta walka staje się coraz
trudniejsza, ale to temat innej rozmowy.

Na mocy definicji Izrael jest państwem żydowskim. Jako taki, nie może być
jednocześnie demokratyczny. Nie jest państwem „rządzonym przez lud”, bo jedna
piąta jego ludności nie jest żydowska i dlatego prawo odmawia jej pełnoprawnego
obywatelstwa. Dodatkowo Izrael rządzi ponad 4 mln Palestyńczyków na Zachodnim
Brzegu Jordanu, w strefie Gazy i w zaanektowanej Wschodniej Jerozolimie. Nie
można zaprzeczyć, że tej ludności odmówiono nawet najbardziej powierzchownych
atrybutów rządów demokratycznych.

Jest wiele konkretnych przykładów antydemokratycznej natury ustawodawstwa
izraelskiego, jak np. zakaz posiadania ziemi przez nie-Żydów czy wystawiania
kandydatów w wyborach, gdy broni się pewnych poglądów – takich np., zgodnie z
którymi Izrael powinien stać się prawdziwie demokratycznym państwem wszystkich
swoich obywateli. Niesłychane, a mało znane jest to, że w samym Izraelu (nie na
terytoriach okupowanych) rząd nie uznaje istnienia 700 osad arabskich, wskutek
czego ich mieszkańcy nie korzystają ze służb municypalnych, nie są objęci
spisem powszechnym i – co ma kluczowe znaczenie – nie mają prawa głosu. Muszą
jednak płacić podatki. Z łatwością można się domyślić, że okolice, w których
znajdują się te osady, należą do najuboższych i najbardziej zacofanych, o czym
świadczy stopy analfabetyzmu, śmiertelności niemowląt itd.

Dyskryminacja Arabów jest bardzo rozpowszechniona i istnieje we wszystkich
zawodach i we wszystkich sferach życia społecznego. Arabowie są obecni poniżej
swojego ciężaru demograficznego na uniwersytetach, w świecie lekarskim,
adwokaturze, polityce, działalności gospodarczej. Arabowie izraelscy stanowią
najuboższą ludność kraju. Odmawia im się takich podstawowych świadczeń, jak
odpowiednik emerytury, bo nie odbywają służby wojskowej – faktycznie zaś nie są
do niej dopuszczani.

Dyskryminacja społeczno-gospodarcza jest, oczywiście, antydemokratyczna, ale
pod pewnym względem jest to najmniejszy problem. Z naszej własnej historii
wiemy, jak w naszym społeczeństwie traktowano (i w wielu przypadkach traktuje
się nadal) czarnych Amerykanów, nie mówiąc już o innych grupach etnicznych,
religijnych i politycznych. Faktycznie jednak istniały i istnieją mechanizmy
zmiany wewnętrznej. Do pewnego stopnia w Izraelu możliwe jest nieposłuszeństwo
obywatelskie. Dla Arabów izraelskich istnieje tam program w rodzaju „akcji
afirmatywnej”, ale dopóki państwo będzie żydowskie, osiągnięcia takiego
programu zawsze będą ograniczone. Co się stanie, gdy (co sugeruje obecna
tendencja demograficzna) ludność arabska w Izraelu i na terytoriach okupowanych
zacznie przewyższać liczebnie ludność żydowską? Jeśli utrzyma się panująca w
Izraelu ideologia, skutki takiej naturalnej zmiany dla Arabów izraelskich i
Palestyńczyków mogą być katastrofalne. Niektórzy pewnie powiedzą, że ten
komentarz jest alarmistyczny. Ci jednak, którzy znają bieżącą i długofalową
politykę zarówno na terytoriach okupowanych, jak i w Izraelu, bardzo dobrze
wiedzą, że takie programy, jak „przesiedlenie”, które przewidują, że ludność
arabska zostanie siłą wypędzona z regionu, nie są wcale uważane za skrajne ani
nie są niemożliwe do wdrożenia.

Pomysł utworzenia jednolitego, dwunarodowego państwa demokratycznego został,
jak powiedziałeś, zarzucony praktycznie przez wszystkich. Częściowo wynika to z
braku woli akceptacji prawdziwie demokratycznego państwa, a po części z braku
woli akceptacji państwa niewyznaniowego. Jak już powiedzieliśmy, Izrael jest
państwem żydowskim. Dla niektórych Żydzi to przynajmniej częściowo termin
religijny. Dla większości jest to jednak termin etniczny i ideologiczny, który
wyklucza zgodę na współistnienie z kulturą palestyńską, a co ważniejsze, zgodę
na wspólną suwerenność arabsko-żydowską. Uważam, że „świecki” i „demokratyczny”
to praktycznie synonimy, choć wiem, że są tacy, którzy by się ze mną w tej
sprawie nie zgodzili.

Rezygnacja z rozwiązania polegającego na utworzeniu jednego państwa to
częściowo również rezultat rasistowskiej wiary w niezdolność Arabów do
zaprowadzenia demokracji. „Udowadnianie” słuszności takiego poglądu poprzez
wskazywanie palcem na mapie świata arabskiego kolejnych państw mających
skorumpowane, autorytarne i brutalne reżimy jeszcze raz świadczy jedynie o
nieznajomości najnowszej historii Bliskiego Wschodu. Nasi eksperci mają również
skłonność do mówienia o „świecie arabskim” jako o czyś, co stanowi zwartą,
jednolitą całość. Wystarczy choćby krótko pobyć na Bliskim Wschodzie, by
zrewidować taki pogląd. Są tacy, którzy twierdzą, że znają się na sprawach tego
regionu, a nawet powierzchownie nie zdają sobie sprawy z ogromnych różnic
między realiami społeczno-gospodarczymi takich krajów – wymienię tylko
niektóre – jak Arabia Saudyjska i Syria czy Algiera i Kuwejt. To coś
zdumiewającego i deprymującego.

Jednak wielu Arabów, w tym Arabów palestyńskich, również zrezygnowało z pomysłu
utworzenia jednego państwa jako rozwiązania problemu lub od razu go odrzuciło
(niektórzy, w tym Chomsky, uważają, że nigdy nie brano go na serio). Wraz z
ekspansją islamu politycznego i narastającą siłą „fundamentalistycznych” ruchów
islamskich w Iranie, Arabii Saudyjskiej, Libanie, Palestynie, Egipcie, Sudanie,
Turcji i innych krajach, rezygnuje się z wartości demokratycznych i zastępuje
się je wartościami „islamskimi” (w cudzy

beduinka 3 Żydówka o Palestyńczykach 29.10.04, 19:28

Jednak wielu Arabów, w tym Arabów palestyńskich, również zrezygnowało z pomysłu
utworzenia jednego państwa jako rozwiązania problemu lub od razu go odrzuciło
(niektórzy, w tym Chomsky, uważają, że nigdy nie brano go na serio). Wraz z
ekspansją islamu politycznego i narastającą siłą „fundamentalistycznych” ruchów
islamskich w Iranie, Arabii Saudyjskiej, Libanie, Palestynie, Egipcie, Sudanie,
Turcji i innych krajach, rezygnuje się z wartości demokratycznych i zastępuje
się je wartościami „islamskimi” (w cudzysłowie, ponieważ wielu ludzi stwierdza,
że „islamizm” jako siła polityczna ma bardzo niewiele wspólnego z islamem jako
wiarą).

Przebywając w Bejrucie, w strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, byłam świadkiem
nieufności wobec instytucji demokratycznych i pogardy do nich. Na terytoriach
okupowanych członkowie Hamasu (Islamskiego Ruchu Oporu) i Dżihadu Islamskiego
otwarcie potępiają i odrzucają instytucje „zachodnie”. Inni wskazują na totalne
bankructwo takich instytucji, jak ONZ, Trybunał Międzynarodowy (i jego
poprzednicy), Unia Europejska itd., dowodząc nieskuteczności tych instytucji
wobec prowadzonej przez USA tyrańskiej polityki supermocarstwowej i ich
przewagi wojskowej i technologicznej. Dogłębnie antydemokratyczne zachowanie
USA w polityce zagranicznej bardziej odstraszyło tych, którzy mogli nawrócić
się na ideę świeckiego społeczeństwa demokratycznego, niż jakakolwiek ideologia
antydemokratyczna. Dobrze byłoby, gdyby Amerykanie zdali sobie z tego sprawę,
ale mam wrażenie, że jesteśmy od tego dalej niż kiedykolwiek – zwłaszcza teraz,
gdy przygotowujemy naszą przodującą machinę wojenną do kolejnej ogromnej rzezi
Irakijczyków.

Wygląda na to, że zupełnie nie potrafimy zdać sobie sprawy, iż „przeciętny”
Palestyńczyk, Libańczyk, Syryjczyk czy Egipcjanin jest absolutnie świadomy
motywów i stymulatorów amerykańskiej polityki zagranicznej. Chyba nie jesteśmy
świadomi skutków naszej kampanii przeciwko „terroryzmowi” wśród narodów świata
arabskiego i muzułmańskiego – a przecież one widzą, co kryje się za retoryką i
apologetyką naszej najnowszej wojny imperialnej. Nie pamiętam już ile razy w
obozach uchodźców w Bejrucie, Gazie i na Zachodnim Brzegu podchodziły do mnie
dzieci i gdy dowiedziały się, że jestem Amerykanką, krzyczały: „Myślisz, że
wszyscy jesteśmy terrorystami” czy „Bush chce nas wszystkich zabić”. Nigdy nie
zapomnę, jako chodziłam po ruinach bloku mieszkalnego, który w lipcu ub.r.
zbombardowano w Gazie. Celem nalotu był Salah Szehada, jeden z przywódców
wojskowego skrzydła Hamasu, ale w ataku zginęło również jedenaścioro dzieci i
pięć osób dorosłych. Cała dzielnica tak ucierpiała, że wiele rodzin musiało
szukać nowych mieszkań, a na skutek strat spowodowanych przez tysiąckilogramową
bombę zrzuconą tuz przed północą przez F-16, dziesiątki osób straciły swoje
interesy i środki utrzymania. Gdy oglądałam ruiny, robiłam zdjęcia i
wypytywałam ludzi, szła za mną grupa chłopców. Ten, który szedł na ich czele,
niósł kosz pełen odłamków bomby, którymi wymachiwał, ilekroć się za nim
oglądałam. „Made in America”, powtarzał.

Najbardziej deprymujące jest to, jak często to powtarza się na terytoriach
okupowanych – bombardowania, strzelaniny, niszczenie domów i działalności
gospodarczej, mordowanie na oślep dzieci i starców, wszechobecne punkty
kontrolne, które arbitralnie ograniczają wszelkie ruchy, mury „odgradzające”,
zasieki z elektrycznego drutu kolczastego, nocna wojna pod oknami budynków
mieszkalnych, całodobowe godziny policyjne, nie kończące się przerwy w dostawie
prądu, niedobory wody i żywności, narastająca zależność od międzynarodowej
pomocy żywnościowej, spowodowana przez rozkład gospodarki, podczas gdy stopa
ubóstwa osiąga 80%, podobnie jak stopa bezrobocia. Zaskakuje mnie rozmach
przywiązania do ideałów demokratycznych, to, jak czynnie ludzie dążą do ich
realizacji i jak w obliczu tych wszystkich zbrodni masowo, choć w sposób
niezorganizowany, stawiają opór.

- Jak to jest, że utożsamiasz się z tą walką będąc Żydówką?

- Utożsamiam się z tą walką głównie jako istota ludzka. Brzydzę się podziałami
religijnymi, etnicznymi i narodowymi, które kaleczą naszą zdolność odczuwania
cudzego cierpienia. Nie widzę potrzeby trzymania się tych podziałów po to, aby
mieć poczucie tożsamości. Dla mnie taka tożsamość jest czysto negatywna i może
być pozytywna tylko wtedy, gdy ludzie rozmaitego pochodzenia potrafią
przezwyciężyć swoje różnice zamiast się za nimi chować (przy czym te różnice
częściej są sfabrykowane niż realne).

Oczywiście, moje żydowskie pochodzenie sprawiło, że zaczęłam głębiej badać
konflikt arabsko-izraelski. Chciałam zrozumieć, co się dzieje, żeby
inteligentnie bronić działań Izraela. Jak widzisz, lata badań doprowadziły mnie
do wniosku, że wymierzone w Palestyńczyków działania Izraela nie dają się
usprawiedliwić i że ponadto na dłuższą metę są one niesłychanie
samoniszczycielskie. Choć myślę, że zarówno w łonie amerykańskiej społeczności
żydowskiej, jak i w ogóle w społeczeństwie amerykańskim pojawiają się budzące
nadzieję oznaki, uważam, że jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia i że trzeba
to robić bezzwłocznie.

- Media kładą nacisk na zbrojne ataki Palestyńczyków, a w szczególności na
samobójcze zamachy bombowe. Jednak w Palestynie stosuje się również inne formy
oporu. Co zaobserwowałaś na tym polu?

- Jest dużo tego, co dla mnie stanowi „bierny opór”, ale nie powiedziałabym, że
jest on zorganizowany. Chcę przez to powiedzieć, że nie widzi się wielu akcji
bezpośrednich (strajków siedzących, nieposłuszeństwa obywatelskiego itd.)
przeciwko Izraelczykom – a to z jednego ważnego powodu: Palestyńczycy cenią
swoje życie.

W końcu marca ub.r. wracałam z obozu uchodźców w Rafah do miasta Gaza, dokąd
zaprosił mnie kolega – miałam spędzić weekend z jego rodziną. Trzeba było
przejechać przez punkt kontrolny w Dejr al-Balah. To główny punkt kontrolny,
dzielący strefę Gazy na dwie części i praktycznie uniemożliwia on normalne
życie każdemu, kto udaje się do szkoły, do pracy czy w odwiedziny do przyjaciół
i krewnych w innej części strefy. Nigdy nie wiadomo, czy punkt kontrolny będzie
w danym dniu otwarty. Jeśli jest otwarty, nigdy nie wiadomo, czy będzie otwarty
przez pół godziny, czy przez osiem godzin. Siedząc w swoim samochodzie czy w
taksówce możesz czekać 20 minut lub 72 godziny, dopóki władze izraelskie nie
postanowią, że cię przepuszczą. Dlatego często na punkcie kontrolnym stoją
setki taksówek, samochodów, ciężarówek i innych pojazdów, a pasażerowie snują
się wokół, bo jest za gorąco, aby w nich siedzieć, a produkty gniją na słońcu –
często nawet zdychają zwierzęta. Pewnego dnia 11 godzin czekałam na punkcie
kontrolnym i widziałam, jak z godziny na godzinę człowiek, który przyjechał
ciężarówką pełną klatek z kurczętami, najpierw usiłował je „nawadniać”, a
następnie zaczął pozbywać się tych, które zdechły wskutek upału i odwodnienia,
wyrzucając je na szosę.

Warto opowiedzieć o moim pierwszym doświadczeniu na tym punkcie kontrolnym.
Czekaliśmy już pół godziny, a ja nie rozumiałam, dlaczego stoimy. Poszłam na
czoło skupiska ludzi i pojazdów i ujrzałam dwa czołgi; na wieżyczce każdego z
nich siedział uzbrojony żołnierz i trzymał tłum „w ryzach”. Nikt nie potrafił
wytłumaczyć mi, dlaczego punkt kontrolny nie jest otwarty; gdy pytałam po
arabsku, często uśmiechano się do mnie przyjaźnie, ale pobłażliwie.
Uśmiechający się do mnie ludzie zdawali się mówić: „Widać, że nowicjuszka”, a
gdy odpowiadali, zawsze mówili: „Nigdy nic nie wiadomo” lub „Chcielibyśmy móc
pani powiedzieć”. Czasami uzyski
- beduinka 4 Żydówka o Palestyńczykach 29.10.04, 19:29
  
  Warto opowiedzieć o moim pierwszym doświadczeniu na tym punkcie kontrolnym.
  Czekaliśmy już pół godziny, a ja nie rozumiałam, dlaczego stoimy. Poszłam na
  czoło skupiska ludzi i pojazdów i ujrzałam dwa czołgi; na wieżyczce każdego z
  nich siedział uzbrojony żołnierz i trzymał tłum „w ryzach”. Nikt nie potrafił
  wytłumaczyć mi, dlaczego punkt kontrolny nie jest otwarty; gdy pytałam po
  arabsku, często uśmiechano się do mnie przyjaźnie, ale pobłażliwie.
  Uśmiechający się do mnie ludzie zdawali się mówić: „Widać, że nowicjuszka”, a
  gdy odpowiadali, zawsze mówili: „Nigdy nic nie wiadomo” lub „Chcielibyśmy móc
  pani powiedzieć”. Czasami uzyskiwałam bardziej bezpośrednią odpowiedź w
  rodzaju: „Lubią tak z nami igrać, bo chcą, byśmy zwariowali.”
  
  Wróciłam do przyjaciela, który czekał na mnie przy taksówce, i wzruszyłam
  ramionami. Na pewno wydałam mu się zabawna. Odwróciłam się na pięcie i starałam
  się dojrzeć, co się dzieje na czele tłumu, ale niewiele było widać. Wtedy
  usłyszałem strzały i ujrzałam, jak wokół mnie setki ludzi rzucają się na
  ziemię. Ja też rzuciłam się twarzą do ziemi; patrzyłam w piach i słuchałam
  wystrzałów. Strzelano do nas z ostrej amunicji. W końcu ogień ustał i ludzie
  powoli się podnieśli. Powtórzyło się to w kilka minut później. Przyjaciel
  postanowił zabrać mnie stamtąd, toteż poszliśmy do położonej w odległości ok.
  800 m osady, aby usiąść i się napić. Mieliśmy telefony komórkowe, więc wkrótce
  dowiedzieliśmy się, że Izraelczycy zranili trzy osoby, że nic nie sprowokowało
  otwarcia ognia i że z najbliższego szpitala wysłano karetkę. Wzięłam aparat i
  poszłam na punkt kontrolny, by zrobić zdjęcia karetek usiłujących zabrać
  rannych. Nie pozwolono im dojechać do punktu kontrolnego i ekipy medyczne z
  noszami musiały pójść pieszo po rannych. Pamiętam, jak straszne wrażenie
  zrobiło na mnie to wszystko i zadzwoniłam do przyjaciela w mieście Gaza
  pracującego dla agencji prasowej Ramattan. Wydawał się zniecierpliwiony, gdy
  krzyczałam przez telefon co się dzieje. „Jennifer”, powiedział, „dziś jestem
  bardzo zajęty i nie mogę rozmawiać.” „Ale...!”, zaczęłam na nowo opowiadać tę
  historię, lecz przerwał mi tak uprzejmie, jak to tylko było możliwe: „Do takich
  incydentów dochodzi codziennie. To nie nius.”
  
  Teraz opowiadam o tym, aby zilustrować coś, co rozumie niewiele osób, które nie
  odwiedziły punktów kontrolnych – na tych punktach nie potrzeba żadnej
  prowokacji, by stać się obiektem gniewu izraelskiego personelu wojskowego.
  Żołnierze izraelscy strzelają do tłumu tylko po to, by „pokazać, kto tu
  rządzi”, lub tylko dlatego, że są uzbrojeni i znudzeni czy dlatego, że jest
  upał i łatwo się irytują. Nigdy nie ma racjonalnego motywu. W ciągu prawie 5
  miesięcy, które spędziłam w Gazie lub podróżując po Zachodnim Brzegu,
  wielokrotnie działy się rzeczy podobne do tych, o których opowiedziałam.
  Bezwzględnie rewidowali lub rozbierali do naga ludzi, maltretowali i obrzucali
  wyzwiskami, strzelali w powietrze lub prosto w tłum. W nielicznych przypadkach,
  w których na punktach kontrolnych (zazwyczaj na punkcie Kalandia po drodze do
  Ram Allah) rozmawiałam z żołnierzami, byli znudzeni, sarkastyczni i ordynarni.
  Było to tak oczywiste, że gdy jakiś żołnierz zachowywał się uprzejmie, zwracał
  tym uwagę jako na coś wyjątkowego.
  
  Wielu ludzi pyta mnie, dlaczego Palestyńczycy nie mają zorganizowanego ruchu
  biernego oporu. Faktycznie jest wiele takich pokojowych demonstracji i aktów
  biernego oporu, jak zbiory, choć armia izraelska ich zakazała, odbudowa domów
  bez pozwolenia nawet wtedy, gdy zniszczono je po raz trzeci, wychodzenie
  podczas godziny policyjnej po żywność, choć wokół osady stoją czołgi. Wyobraź
  sobie jednak grupę Palestyńczyków, która, nie bacząc na rozkazy, idzie
  spokojnie w stronę, powiedzmy, punktu kontrolnego w Dejr al.-Balah. Co, twoim
  zdaniem, stałoby się, gdyby okazało się, że mają zamiar przejść przez punkt
  kontrolny bez względu na to, czy będą mieli pozwolenie, czy nie? Żołnierze
  otworzyliby do nich bezlitośnie ogień i urządziliby masakrę. Nie mam co do tego
  najmniejszej wątpliwości. Po to, aby prawdziwe nieposłuszeństwo obywatelskie
  było skuteczne, musimy mieć takiego antagonistę, który w pewnej chwili nie jest
  gotów przekroczyć pewnej linii – np. w odpowiedzi na akty nieposłuszeństwa nie
  jest gotów zabijać bez wahania. Armia izraelska nie jest takim antagonistą, o
  czym świadczy jej zachowanie w ciągu długich lat. To częściowo tłumaczy
  nieobecność zorganizowanego biernego oporu.
  
  Trzeba jednak zdać sobie sprawę z tego, do jakiego stopnia indywidualne
  zachowania rzucają wyzwanie reżimowi okupacyjnemu na Zachodnim Brzegu i w
  Gazie – z tego, że po pięciu dekadach brutalności i kolejnych prób czystki
  etnicznej na wielką skalę, ludzie nadal chodzą do pracy, do szkoły czy na
  uczelnię, protestują, wypowiadają się, piszą, budują domy i gospodarstwa rolne,
  przekazują dzieciom swoje dziedzictwo, żyją i odmawiają porzucenia swojej
  ziemi. To ten aspekt walki Palestyńczyków, który napawa mnie nadzieją nawet
  wtedy, gdy po powrocie do domu dzień po dniu czytam deprymujące wiadomości.
  
  - Jaka jest w Palestynie dynamika stosunków między płciami? Czy między płciami
  istnieje nierówność?
  
  - Istnieje i nie ma sensu jej usprawiedliwiać ani minimalizować. W strefie
  Gazy, ale również na Zachodnim Brzegu, tradycyjne modele zachowań mężczyzn i
  kobiet są oczywiste i nie chciałabym być kobietą palestyńską i zawsze tam żyć.
  Dla mnie jako cudzoziemki wszystko było dużo łatwiejsze. Jednak zarówno
  przyjaciele, jak i przyjaciółki często sugerowały mi uprzejmie, że powinnam
  zakrywać głowę. (Próbowałam dwukrotnie i było mi tak gorąco w chustce na
  głowie, że myślałam, iż umrę. Potem odmawiałam i tylko musiałam znosić
  spojrzenia i uwodzenie. Szczerze mówiąc, nie miałam prawie żadnych kłopotów z
  powodu odkrytej głowy i chodzenia w spodniach. Z bardzo, bardzo nielicznymi
  wyjątkami traktowano mnie uprzejmie i wspaniałomyślnie.)
  
  W mieście Gaza kobiety muzułmańskie nie muszą nosić tradycyjnej abaja (togi
  zasłaniającej ubranie). Niektóre chodzą bez zasłon, ale to jeszcze rzadkość. W
  jakiejkolwiek innej części strefy Gazy dwudziestokilkuletnia nie osłonięta i
  niezamężna kobieta z trojgiem czy czworgiem dzieci to nieznane zjawisko.
  Pewnego razu zapytałam kolegę, dlaczego więcej kobiet nie protestuje przeciwko
  swojej drugorzędnej roli. Opowiedział mi, jak kilka lat temu niektóre kobiety z
  uniwersytetu Al-Azhar w mieście Gaza postanowiły zaprotestować przeciwko
  zasłanianiu twarzy. Wychodziły bez zasłony, dopóki miejscowe kierownictwo
  Islamskiego Ruchu Oporu (Hamasu) nie napiętnowało ich jako kobiet nikczemnych i
  prostytutek i nie poradziło ludziom, by przestali zadawać się z nimi i ich
  rodzinami. W regionie, w którym komórką społeczeństwa jest rozszerzona rodzina,
  było nie do pomyślenia, by te kobiety nadal zachowywały się tak wyzywająco. Tak
  to wygląda.
  
  Jednocześnie coraz więcej zamężnych i samotnych kobiet pracuje (gdy to możliwe,
  bo bezrobocie osiąga w Gazie 75%) i studiuje. Wykształcenie bardzo się ceni,
  zarówno w przypadku mężczyzn, jak i kobiet, i zachęca się kobiety, aby
  studiowały, jeśli mają takie możliwości materialne. Zaobserwowałam, że
  najbardziej tradycyjne modele zachowań występują głównie wśród ludzi
  najbiedniejszych i najbardziej religijnych.
  
  Tam, gdzie pracowałam (Ośrodek Mezan na rzecz Praw Człowieka) pracowało jeszcze
  pięć innych kobiet. Jedna z nich była na wyższym stanowisku, tzn. nie pracowała
  jako sekretarka. Była niezamężna i bezdzietna, choć miała 30 lat. Była na
  wyższym od przeciętnego poziomie kulturalnym, co może wyjaśniać takie różnice.
  Mieszkała oczywiście z rodzicami i rodzina wywierała na nią presję, aby wyszła
  - beduinka 5 Żydówka o Palestyńczykach 29.10.04, 19:30
    
    Tam, gdzie pracowałam (Ośrodek Mezan na rzecz Praw Człowieka) pracowało jeszcze
    pięć innych kobiet. Jedna z nich była na wyższym stanowisku, tzn. nie pracowała
    jako sekretarka. Była niezamężna i bezdzietna, choć miała 30 lat. Była na
    wyższym od przeciętnego poziomie kulturalnym, co może wyjaśniać takie różnice.
    Mieszkała oczywiście z rodzicami i rodzina wywierała na nią presję, aby wyszła
    za mąż.
    
    Ogólnie odniosłam wrażenie, że kobiety pracujące są coraz bardziej akceptowane
    jako część społeczeństwa Gazy. Na Zachodnim Brzegu wiele kobiet, zarówno
    muzułmanek, jak i chrześcijanek, pracuje i prowadzi bardzo „zachodni” tryb
    życia – mają chłopaków, studiują, działają, są względnie
    niezależne, „nowocześnie” się ubierają itd. Na wsi i w najuboższych
    społecznościach jest to rzadsze.
    
    - W Libanie mieszka dużo uchodźców palestyńskich. Spędziłaś sporo czasu w
    Libanie i w okupowanej Palestynie. Jak widzisz sytuację Palestyńczyków w
    Libanie w porównaniu z ich sytuacją na terytoriach okupowanych?
    
    - Pisałam o tym w eseju pt. „Wygnanie: Uchodźcy palestyńscy w Libanie”,
    opublikowanym w książce pod redakcją Roane Careya pt. „Nowa Intifada”, która
    ukazała się we wrześniu 2001 r. nakładem Verso. Nadal koresponduję z niektórymi
    uczniami z obozu uchodźców w Burdż al-Baradżna na południu Bejrutu i latem mam
    zamiar tam wrócić. Listy, jakie od nich otrzymuję, są pełne ogromnej trwogi.
    Warunki w obozach uchodźców są fatalne – mieszkania bez wentylacji, w których
    roi się od szczurów i karaluchów, chaty z falistej blachy, woda pełna bakterii,
    służby komunalne nie wywożą stamtąd śmieci ani nie oczyszczają ścieków,
    niebezpiecznie zwisające druty elektryczne, budynki zbombardowane podczas wojny
    domowej, brak zieleni i placów zabaw, zatłoczone izby lekcyjne (czasami po
    dwóch uczniów przy jednoosobowym stoliku szkolnym – o ile w ogóle są takie
    stoliki) z ubogim materiałem dydaktycznym, nieprzygotowani i źle opłacani
    nauczyciele – lista jest nieskończona.
    
    Poczucie beznadziejności, jakie widziałam w obozach uchodźców w Libanie, często
    przewyższało poczucie beznadziejności, jakie widziałam w Palestynie. Uważam, że
    to dlatego, iż Palestyńczycy w Libanie bezpośrednio nie biorą udziału w
    intifadzie, a więc nie dodaje im nawet otuchy walka. Dla rządu libańskiego nie
    są nawet obywatelami drugiej kategorii. Są bezpaństwowcami bez paszportów. W
    wielu częściach kraju nie są dobrze widziani i poza obozami nie mogą znaleźć
    pracy, chyba że jako niewykwalifikowani pracownicy budowlani lub drogowi.
    Zakazuje im się wykonywania co najmniej 70 zawodów, toteż np. lekarz
    palestyński może pracować jedynie w nędznych szpitalach na terenie obozów
    uchodźców, a szpitale te dysponują bardzo ograniczonymi zasobami i pensja w
    wysokości 200 dolarów miesięcznie to normalka. Latem 2000 r. uczyłam
    angielskiego lekarzy szpitala Hajfa w Burdż al-Baradżna i mogę tylko
    powiedzieć, że panujące w takich szpitalach warunki są przerażające. Jest w
    nich niewiele technologii, w obozie i w szpitalach ciągle gaśnie światło, pod
    względem wyżywienia i odzieży pacjenci zależą od krewnych, w małych salach
    człowiek dusi się od upału, nie ma poczekalni ani recepcji. Połowa pacjentów,
    którzy zgłaszają się codziennie, nie może zapłacić za leczenie. Przy tym
    warunki medyczne i inne w Burdż al-Baradżna są dużo lepsze niż w wielu innych
    obozach, takich jak na południu Ejn al-Hilwa z 70 tys. mieszkańców ściśniętych
    na przestrzeni 2 km˛ czy pobliska Szatila.
    
    Życie w tych obozach jest przygnębiające i często beznadziejne, chyba, że ma
    się niezwykły fart. Prawie każdy, kto ma pieniądze, opuszcza je, gdy tylko
    nadarzy się okazja, często rezygnując z prawa powrotu do obozu nawet jako gość.
    W uchwalonej latem 2001 r. ustawie zakazano Palestyńczykom kupowania domów poza
    obozami, a tym, którzy mieli kiedyś szczęście i wynieśli się z obozów,
    przekazywania dzieciom w spadku swoich domów, mieszkań i gruntów. Wielu spośród
    setek tysięcy uchodźców nigdy nie wychodziło poza obozy, bo (całkiem słusznie)
    czują się niechciani w głównym nurcie życia społeczeństwa libańskiego. Można
    sobie tylko wyobrazić, jaka izolacja i opresja cechuje ich życie w obozach i do
    jakiego stopnia, z powodu swojego faktycznego uwięzienia, wielu uchodźców nie
    potrafi zintegrować się ze społeczeństwem zewnętrznym.
    
    Podobnie jak we wszystkich kulturach, są od tego wyjątki. Niektórym
    Palestyńczykom udało się zintegrować ze społeczeństwem libańskim (kobieta
    palestyńska, która wychodzi za mąż za Libańczyka, wyzwala się z obozowych okow;
    kobieta libańska, która wychodzi za Palestyńczyka, traci wiele ze swoich
    przywilejów, a jej dzieci uważa się za Palestyńczyków). Ogólnie rzecz biorąc,
    kwestia uchodźców palestyńskich, zwłaszcza w Libanie, wymaga od nas dużo
    większej uwagi. Niewielu ludzi jest świadomych okrutnych i rozpaczliwych
    warunków panujących w obozach uchodźców.
    
    Tłum. Zbigniew Marcin Kowalewski
    
    źródło: free.ngo.pl/stowarzyszenie_wolnomyslicieli/

kaka_da_parada A gdzie solidarność arabska? 29.10.04, 20:18

W dniu ogłoszenia przez Izrael niepodległości 14 maja 1948 roku państwo to
zostało zaatakowane przez armie czterech arabskich sąsiadów i Iraku. Agresja
zakończyła się klęską agresorów, a Izrael poszerzył swoje granice. Z terytorium
nowego Izraela uciekło lub zostało wypędzonych ok. 730 tys. ludzi, których
państwa arabskie traktują, jak najgorzej.

Gdyby nie było tej wojny Palestyna byłaby teraz państwem wolnym i miała
terytorium o wiele większe niż Zachodni Brzeg i Gaza.

Z drugiej strony Izrael przyjął ok. 600 tys. Żydów wypędzonych z państw
arabskich i uczynił zadaniem narodowym integrację tych ludzi.

Nie będzie pokoju bez rozstrzygnięcia, które zapewni godziwe życie
Palestyńczykom. Takiego rozwiązania jednak nie będzie bez udziału państw
arabskich, szczególnie tych które są za to odpowiedzialne i zaatakowały wtedy
Izrael. One jednak się na Palestyńczyków wypinają i traktują ich gorzej niż
chyba nawet Izrael.

beduinka Żyd o Palestyńczykach - warto przeczytać 22.09.05, 01:26

Israel Shamir
Historia Żydów niczego nie uczy

W październiku 2000 izraelska policja otworzyła ogień w kierunku demonstracji
arabskich Izraelczyków z Nazaretu manifestujących solidarność z Palestyńczykami
z terytoriów okupowanych: kilkudziesięciu rannych, trzynastu zabitych. We
wrześniu 2005 izraelski wymiar sprawiedliwości postanowił ostatecznie, że żaden
policjant nie będzie oskarżony w tej sprawie.

Zagubiony w kolorowym, rozbawionym tłumie ulicy Allenby, wśród pełnych
restauracji tej upojnej nocy w Tel Avivie, miałem widzenie: anioła w wojskowym
mundurze piszącego wielkimi literami trzy słowa na murze: „Mane, Tekel, Fares”.
Mój słownik anielsko-angielski on-line zaproponował następujące
tłumaczenie: „Wypróbowaliśmy was: ponieśliście porażkę”.

Przeżywamy najciemniejsze dni w historii ludu Izraela. Są szczególnie smutne bo
okazuje się, że płacz i skargi nasze i naszych przodków - są prawdziwe jak
trzydolarowy banknot.

W 1968 jako młody rosyjski Żyd pisałem na murach mego rodzinnego miasta „Łapy
precz od Czechosłowacji”. Podniósł się wtedy piękny i głęboki głos żydowskiego
poety rosyjskiego Aleksandra Galicza „Obywatele , nasza matka-ojczyzna jest w
niebezpieczeństwie, nasze czołgi są na obcej ziemi!” . Niektórzy rosyjscy
Żydzi, którzy na Placu Czerwonym manifestowali przeciwko inwazji, zostali
pobici przez milicję.

Jako rosyjscy obywatele, którzy stawiali honor wyżej niż źle rozumianą
lojalność a humanizm wyżej niż więzy krwi, protestowaliśmy przeciwko
interwencji rosyjskich czołgów w Budapeszcie, Pradze i Kabulu. W tym samym
momencie młodzi amerykańscy Żydzi manifestowali przeciwko interwencji ich kraju
w Wietnamie, a żydowscy chłopcy i dziewczęta walczyli przeciwko rasizmowi w
Europie.

Minęły lata i teraz to nasze żydowskie czołgi stoją na obcej ziemi. Nasza
żydowska armia zabija cywilów, burzy domy i okupuje palestyńskie wioski. Nasze
zbrodnie są gorsze niż rosyjskie w Czeczenii i Afganistanie, gorsze od tego co
zrobili Amerykanie w Wietnamie i gorsze od serbskich zbrodni w Bośni.
Oczywiście powinni znaleźć się izraelscy intelektualiści, którzy będą
manifestować na naszym odpowiedniku Pennsylvania Avenue czy Trafalgar Square…
Żydzi amerykańscy powinni potępić morderców Palestyńczyków wyekwipowanych w
broń wyprodukowaną przez USA, a Żydzi z Rosji powinni bronić praw zniewolonych
gojów Ziemi Świętej.

Ale nic... nasi intelektualiści chwalą odwagę żydowskich żołnierzy, podziwiają
pewną rękę naszych żydowskich snajperów i gloryfikują niezmierzoną
humanitarność narodu żydowskiego, który mógłby co prawda jednym ruchem pozbyć
się wszystkich gojów Palestyny, ale się powstrzymuje, by pozostać przy
kilkudziesięciu rannych i trwale okaleczonych dziennie.

Mój dziadek w książce „Obozowy płot” protestował przeciwko obostrzeniom
nałożonym na wolność podróży Żydów w carskiej Rosji, a Żyd naszego pokolenia
Anatolij Szczarański** stał się symbolem walki o prawa człowieka.

Tymczasem w naszym własnym kraju goje są zamknięci w rezerwatach i obozach
koncentracyjnych, przy których obóz mojego dziadka wypada bardzo blado.
Palestyńczyk nie może udać się do wioski obok bez ausweissu w żydowskiej
wersji, jest zapisany do końca życia na naszych listach kontrolnych. Może
najwyżej pomarzyć o morzu, które faluje u brzegów jego odwiecznej ziemi: nie
pozwalamy Palestyńczykom zabrudzić żydowskiej czystości plaż.

Żydzi przez lata protestowali przeciwko dyskryminacji w zatrudnieniu i
edukacji.

W naszym własnym państwie stworzyliśmy Doskonały System Dyskryminacji
Narodowościowej. W naszej krajowej energetyce na 13 tysięcy zatrudnionych
pracuje sześciu gojów: 0,0004%. Goje stanowią 40 procent populacji regionu
rozciągającego się między morzem a Jordanem, ale tylko co czwarty ma prawo
głosować. Nie ma ani jednego goja w Sądzie Najwyższym, żadnego w rządzie,
żadnego w lotnictwie i żadnego w służbach specjalnych. Nie ma ani jednego goja
wśród personelu głównego izraelskiego dziennika liberalnego Ha’aretz.

Dlatego na wszystkie protesty Żydów w czasach Diaspory trzeba spojrzeć w
świetle ostatnich wydarzeń. Nie biliśmy się o prawa człowieka, tylko o prawa
Żydów. Byliśmy za wolnością przemieszczania się i wolnością wyboru, ale tylko
dla Żydów. Nie mamy nic przeciwko inwazji i okupacji, jeśli to my podbijamy i
my okupujemy.

Widok dziecka podnoszącego ramiona przed brutalem z karabinem poraża nas pod
warunkiem, że chodzi o dziecko żydowskie. Dziecko goja może być spokojnie
zabite. Kiedy Bialik pisał „nawet diabeł nie mógłby wymyślić wystarczającej
kary dla zabójcy dziecka” chciał w rzeczywistości powiedzieć „dla zabójcy
żydowskiego dziecka”. Kiedy był przerażony scenami pogromów najbardziej
uderzyło go, że ofiarami tej przemocy są Żydzi. Inaczej mówiąc nie miał nic do
powiedzenia o pogromie jako takim.

Żydzi dokonali właśnie pogromu gojów z Nazaretu, ale żaden z uczestników nie
stanął przed sądem***. Policja nawet im pomogła mordując kilka ofiar pogromu.
Pogromy w Ramalli i Beit Dżala są jeszcze gorsze, bo dokonane czołgami i
karabinami maszynowymi z helikopterów.

Rosja - „ziemia pogromów” – była przeklęta przez naszych przodków, ale to oni
zwyciężyli. Zresztą, co to ma za znaczenie? Wieki antyżydowskich pogromów
spowodowały mniej ofiar niż to, do czego jesteśmy zdolni w jeden tydzień.
Najstraszniejszy pogrom, kiszyniowski, to 45 zabitych i ok. 600 rannych. Po tym
wydarzeniu niemal wszyscy pisarze i intelektualiści carskiej Rosji potępili
katów. W państwie żydowskim manifestacja potępiająca pogromy ledwo zebrała
kilkadziesiąt osób, a Związek Pisarzy Żydowskich właściwie poparł antygojowski
pogrom.

W 1991 roku większość rosyjskich Żydów sprzeciwiała się komunizmowi i
opowiedziała się za własnością prywatną. Jednak to, co mieli na myśli, to
żydowska własność prywatna. W Izraelu bez problemu, z charakterystyczną
łatwością konfiskujemy własność prywatną gojów.

Przejdźcie się do pięknych dzielnic Jerozolimy - Talbieh, Stary Katamon,
Kolonii Greckiej i Niemieckiej - i spójrzcie na te cudowne pałace. Należały do
gojów: Niemców, Ormian, Greków, Anglików, Rosjan i Palestyńczyków – chrześcijan
i muzułmanów. Wszystkie te wspaniałe budowle zostały skonfiskowane i rozdane
Żydom. W ciągu ostatnich tygodni skonfiskowano setki gojowskich hektarów,
zajęto bądź zburzono setki domów.

Na krótko przed aresztowaniem pan Gusinski – rosyjski Żyd, miliarder i magnat
prasowy - przyjechał do nas by wyrazić Izraelowi swoje nieograniczone poparcie.
Skorzystał z okazji by zwrócić się do wszystkich o pomoc w jego walce z rządem
rosyjskim, który próbuje wyrwać telewizję z jego rąk. Jego poparcie dla Izraela
wskazuje, że akceptuje on konfiskaty z powodów etnicznych. Jest on jedynie
przeciwko konfiskatom mienia żydowskiego, tak jak jest przeciwko aresztowaniu
Żydów. I tylko Żydów: goje mogą iść do paki do końca życia, co się dzieje w
państwie żydowskim. Udało nam się zmarnować zdobycze ciężkiej walki Żydów o
demokrację, prawa człowieka i równość wobec prawa w czasie krótszym niż
potrzeba na przeczytanie tego zdania.

Co nas właściwie denerwowało w postępowaniu niemieckich nazistów? Ich rasizm?
Nasz rasizm nie jest mniej rozpowszechniony ani mniej śmiercionośny.
Rosyjskojęzyczny, publikowany w Jerozolimie dziennik „Wprost” zwrócił się do
setek rosyjskich Żydów by wybadać ich odczucia względem Palestyńczyków.
Najbardziej charakterystyczne odpowiedzi: „chciałbym zabić wszystkich
Arabów”, „należy wyrzucić Arabów”, bądź „wyeliminować”.

Nie dałbym sobie ręki uciąć czy w Niemczech roku 1938 otrzymalibyśmy lepsze
rezultaty. Do roku 1941 nawet naziści nie mieli zamiaru zgładzić wszystkich.

Nie ma co owijać

beduinka 2 Żyd o Palestyńczykach - warto przeczytać 22.09.05, 01:27

Nie ma co owijać w bawełnę: byliśmy przeciwko rasizmowi, ale tylko gdy chodziło
o cudzy rasizm. Sprzeciwialiśmy się batalionom śmierci i Sonderkommando, ale
tylko dlatego, że były skierowane przeciwko nam.

Nasi mordercy, nasze własne żydowskie Sonderkommando są obiektem naszej czułej
atencji. Nasze państwo żydowskie, jako jedyne na świecie, ma oficjalne
bataliony śmierci, które realizują politykę planowanych zabójstw i praktykują
tortury na średniowieczną skalę. Jednak nie martwicie się drodzy żydowscy
czytelnicy: oczywiście mordujemy i torturujemy, ale tylko gojów.

Byliśmy przeciwko gettom, ale tylko wtedy, gdy sami zostaliśmy w nie
wepchnięci. Teraz najbardziej liberalny żydowski plan proponuje stworzenie
szeregu gett dla gojów, ogrodzonych drutem kolczastym, otoczonych przez
żydowskie czołgi, z żydowskimi fabrykami u wejścia. W nich Arbeit uczyni gojów
Frei. Oczywiście damy temu gettu pełną niepodległość, odcinając mu najpierw
wszelkie źródła zarobku i utrzymania.

Izraelczycy są poddani praniu mózgów już od najmłodszych lat. Wmawia się im, że
należą do Narodu Wybranego, że jesteśmy Uber Alles. Tłumaczy się im, że goje
nie są w pełni ludźmi, więc w konsekwencji można ich zabijać lub wywłaszczać
kiedy się nam zechce. Właściwie Izraelowi udało się wprowadzić w życie jedyną z
oenzetowskich rezolucji: tę, która nazywa syjonizm odmianą rasizmu. Najbardziej
w tym rozbrajające, że nawet internacjonalistyczna edukacja Związku Sowieckiego
nie dała rady truciźnie syjonistycznej propagandy, czyli tezie o żydowskiej
wyższości. Mogę tylko wyrazić żal z upadku moralnego społeczności rosyjskiej w
Ziemi Świętej.

I teraz, gdy anioł napisał swe ogniste słowa niczym prorok wzywający lud do
żalu za grzechy, stoimy przed wyborem. Możemy wybrać drogę Niniwy, przyznać się
do winy i oddać skradzioną własność, zapewnić gojom równość praw, zaprzestać
dyskryminacji i morderstw i pokładać nadzieję, że Bóg nam wybaczy. Jeśli nie
będzie mógł nam wybaczyć, to może przynajmniej wybaczy naszym psom i kotom?
Możemy również robić to, co dotychczas i niczym dawny lud Sodomy czekać aż
płonące obłoki i kipiąca siarka spadną nam na głowy z gniewnego nieba
Palestyny.

Israel Shamir
Tel Aviv Jaffa

tłum: j.s.a

26 styczeń 2001

* izraelski tłumacz literatury klasycznej, pisarz, publicysta polityczny; jego
reakcja na tamte wydarzenia stała się obiektem dyskusji w Izraelu i za granicą

** dziś członek władz izraelskich A. Sharansky

*** rząd Ehuda Baraka wszczął śledztwo dopiero po gwałtownej reakcji Amnesty
International; we wrześniu 2005 prokuratorzy z ministerstwa sprawiedliwości
zdecydowali ostatecznie, że nie oskarżą podejrzanych, którzy byli wówczas na
służbie; stwierdzili jednocześnie, że „nie było sytuacji, która
usprawiedliwiałaby strzelanie”. W związku ze sprawą oskarżono dotąd dwie osoby:
Abdel Mun’im Abu Saleh, ojciec jednej z ofiar, podczas czynności śledczych
kopnął izraelskiego policjanta, który przyznał, że strzelał wtedy do tłumu, a
Bilal Lawabne, brat zabitego Iyada, ujawnił w izraelskiej telewizji nazwisko
jednego z podejrzanych policjantów.

źródło: viva.palestyna.pl/news/felieton.php?news=felietony/000185.info

youmou Re: Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać 09.11.05, 09:50

Polecam "Between the Lines" - o żydowskiej dziennikarce, Amirze Hass.
W chwili kręcenia filmu mieszkała w Ramallah (jak jedyna Żydówka).

youmou Amira Hass 09.11.05, 09:51

Przepraszam, od razu powinnam zmienić nagłówek
- absztyfikant Re: Amira Hass 18.11.06, 20:33
  
  Stosunek Amiry Hass do Izraela mozna latwo ustalic wpisujac slowo 'hass' do
  slownika niemiecko-polskiego. Rzeczywiscie autorytet...
  - blazar Absztyfikant 02.06.07, 01:43
    
    Twoje judzenie tutaj na tym forum, a przesledzilem bardzo wiele twoich wpisow, jest wlasnie takim
    hasseniem. Twoje poglady byly az nazbyt widoczne na Forum Swiat, gdzie byles poplecznikiem i
    przytakujacym ratlerkiem niejakiej dany33, ktora piszac z iSSraela wyrazala poglady ze arabusow
    nalezy humanitarnie rozstrzeliwac. Ty tez wyrazasz takie poglady, czego dowiodles w swoich wpisach.
    Tu musisz sie nieco tonowac , bo Beduinka wykopalaby cie na zbity pysk. To caly czas z twoimi
    wpisami na forum Swiat robila administratorka kropka. Jestes podlym szowinistycznym, syjonista, na co
    mam dowody. Wasza zydowska grupa, piszaca z isSraela i Polski, na forum swiat caly czas
    deprecjonowala walke Palestynczykow o wolna ojczyzne. Obrazaliscie Allacha, religie poprzez
    wyrazanie syjonistycznych, faszystowskich i rasistowskich pogladow. Ukrywasz sie tu pod plaszczykiem
    niewiniatka, najlepiej wiec byloby , abys tu nie pisywal. Znamy na forum Swiat wasze antypolskie,
    antyarabskie i rasistowskie poglady.

beduinka 'My crime was to protest at Israeli assassinations 02.07.07, 20:56

'My crime was to protest at Israeli assassinations'

In her first interview, Tali Fahima talks of life in jail
· Activist says she refused to work for secret service

Conal Urquhart in Tel Aviv
Friday January 5, 2007
The Guardian

They said they wanted to teach her to be a "good Jew" as she sat with her arms
handcuffed to the legs of her chair for 16 hours a day.
But if Tali Fahima was not prepared to be a good Jew then Shin Bet, the Israeli
secret service, was determined to put her in jail for as long as possible
regardless of what she did.

Ms Fahima, 30, was released from jail on Wednesday after serving almost 30
months in jail for travelling to the West Bank, meeting an enemy agent and
translating a simple army document.

"My first crime was that I refused to work with Shin Bet, the second was that I
insisted on going to see the Palestinians and the third was that I protested
against the Israeli policy of assassination," Ms Fahima told the Guardian in
her first interview since her release.
For nine months of her incarceration she was kept in isolation, without access
to any distractions such as books or television. "I used to lie on my bed and
think about Jenin, the people I met and wonder how things were going there. I
never get bored on my own," she said.

Eventually, Ms Fahima was persuaded by her lawyer to agree to a plea bargain
which would mean her serving only 10 months more than the 19 she had already
served. It could take as long as a year to be found innocent, she was advised.

She is unbowed by her experience. "I learnt about the nature of Shin Bet, how
they terrorise us, both the Israelis and Palestinians. I learnt about the
nature of the government, how they do not want us to see what is going on in
our name," she said.

Ms Fahima had been an apathetic legal secretary who voted for the rightwing
Likud party and carried Israeli prejudices about Palestinians until in 2003 she
decided she wanted to understand why the Palestinians were attacking Israel.

She began making regular visits to Jenin, which had been devastated in an
Israeli raid earlier that year. She talked to hundreds of people including
Palestinian militants and for the first time heard the Palestinian view of the
intifada and the difficulty of life under Israeli occupation.

Her meetings with one militant, Zakaria Zubeidi, stood out. Zubeidi was the
leader of the al-Aqsa Martyrs Brigade in Jenin whose mother and brother had
been killed by the Israelis that year. In countless interviews with
journalists, including Israelis, he described how he and his mother had been
involved in an Israeli-Palestinian theatre project which was the basis of an
internationally-acclaimed Israeli documentary, Arna's Children.

A week before Ms Fahima was arrested in August 2004 she received a phone call
from a Shin Bet agent who inquired how she was finding life without work before
inviting her to a meeting at her local police station in Kiryat Gat in the
south of Israel. She decided not to go. In the month-long interrogation that
followed her arrest she was questioned about the people she had met and asked
for information which Ms Fahima said she did not have. During this period Shin
Bet agents briefed Israeli journalists she had been having an affair with
Zubeidi, who was well known to Israelis from newspaper interviews.

"It was a Shin Bet tactic to make me and him seem bad and to delegitimise us
both," she said, adding that while it was obvious to some that it was
malicious, many, including friends, believed it.

When she was finally charged she was accused of translating an army document
which apparently detailed an arrest operation that was due to take place.

"In the wake of the explanations of the accused," read the charge
sheet, "Zubeidi later ordered the wanted persons to hide until the conclusion
of the military operation and the wanted persons, who carried out Zubeidi's
directive and hid, were not detained."

The document contains three aerial maps of Jenin, and four photographs of
wanted men, including Zubeidi, with a short description of each. Zubeidi speaks
and reads Hebrew after years of work and imprisonment in Israel.

źródło: www.guardian.co.uk/international/story/0,,1983247,00.html

beduinka Leftist lights torch for Al-Aqsa commander 02.07.07, 21:10

Leftist lights torch for Al-Aqsa commander

Published: 04.23.07, 21:09 / Israel News

Lefist Tali Fahima lit a torch in honor of Zakaria Zubeidi, the commander of Al-
Aqsa Martyrs' Brigades (Fatah's military wing). "I light this for my friend
Zakaria Zubeidi, with whom I have demolished fortresses. True friendship does
not fall apart in a storm, she said.

Fahima, along with some 1,500 other people, was participating in an alternative
torch-lighting ceremony for Independence Day led by the 'There's a line'
movement, in front of the prime minister's office in Jerusalem. (Roi Mandel)

www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3391371,00.html

gajasirocco Dziś w GW Palestyńczyk o Zydach i krowach:S.KASZUA 26.04.08, 14:25

Reportaż P.Smoleńskiego: "Pokaż, Arabie, dokumenty"
"W POlsce połowa krów wabi się Mućka. W Izraelu-Hawa. A pośród
izraleskich Arabów ponoć przyjęło się, że co druga owca nazywa się
Aisza.
Jeszcze doniedawna nikt by się nie przejmował owczymi imionami. Ale
sprawy dotknął pisarz Said Kaszua..."

Zresztą poczytajcie sami w dzisiejszej GW, a teraz wzrucę Wam
starusieńki link z tańczących Arabów:
www.gazetawyborcza.pl/1,75517,3093795.html

gajasirocco "Pokaż, Arabie, dokumenty" P.Smoleński GW 26-04 28.04.08, 13:48

www.gazetawyborcza.pl/1,76498,5157277.html
- yallamark Re: "Pokaż, Arabie, dokumenty" P.Smoleński GW 26- 29.08.08, 10:22
  
  Włos się jeży jak sie czyta to wszystko. Uczeń przerósł mistrza,
  mozna skwitować jednym zdaniem, wręcz słychac chichot historii,
  jakiego "psikusa" zrobiła.
  Dalej nie pisze nawet, nie mam melisy w domu ............
  - yallamark Re: "Pokaż, Arabie, dokumenty" P.Smoleński GW 26- 29.08.08, 10:24
    
    To do wcześniejszych postów, artykułu z GW, jeszcze nie przeczytałem

aisza5 Re: Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać 29.08.09, 09:31

up

polani Re: Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać 11.01.10, 21:02

Odwrotnie Zdy pod arabskich terror od 624.r., okupanci wybudowali
nielegalnie swoj Meczeta na naszych gruzy.
Ja osobiscie cerpie arabskich Terror od czasu wypedzenia gomulki z
Polski do Erec Israel.
Pytanko do Aarbow w polsce w jakim prawie jestecie tutaj? macie 23
panstw arabskich zostancie tam

aisza5 Re: Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać 06.01.11, 21:42

up

aisza5 Re: Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać 27.05.12, 18:06

up

Żydówka o Palestyńczykach - warto przeczytać

Najnowsze z forum &#9829 Kraje arabskie &#9829

Zaloguj się