Papież Jan Paweł II - nasz PASTERZ

[aniouek1]

Pielgrzym...szukał drogi do serc naszych.

Cierpi, a jednak nie ma w Nim smutku i rozpaczy...jest pogodny i mówi nam:
NIE LĘKAJCIE SIĘ.

Niosąc swój cierpienia krzyż zwycięża... jesteśmy przy Nim... jednoczeni
serdeczną modlitwą w Jego intencji.

Wędrując przez ziemię, służył sobą WSZYSTKIM i teraz... wszyscy... bez
względu na to czy w kościołach, synagogach czy meczetach - RAZEM jesteśmy
przy Nim i z Nim blisko.

Powiedział: szukałem was, a wy teraz przyszliście do mnie i za to wam
dziękuję.

Padają w mediach pytania o sens Jego cierpienia...

Czy gdyby nie Jego krzyż, gdyby nie Jego cierpienie, bylibyśmy WSZYSCY -
wierzący i niewierzący - w tym samym czasie zjednoczeni wokół Niego?

Czy TEN CZAS nie zdaje Wam się wypełnianiem proroctwa o JEDNYM PASTERZU
i JEDNEJ OWCZARNI?

Świat w żałobie

[megxx]

A mnie owładnęła myśl o VIII stacji Drogi Krzyżowej:"Nie płaczcie nade mną, ale
nad synami waszymi".
I druga- teraz przyszła pora, byśmy samodzielnie zaczęli realizować to, o czym
nauczał nas Jan Paweł II.
Panie przymnóż nam wiary, byśmy nie poginęli.

;(

[rzulw]

affe.pl/pater/pater_noster.wmv

[kendo]

SMUTNO,SMUTNO ((((((((((((((

ODSZEDL WIELKI CZLOWIEK

polaczmy sie w wspolnej modlitwie.

wczoraj o 21:37 przemieniło się Jego życie

[aniouek1]

z doczesności w wieczność ... ostatecznie dokonało się.
Moje życie też się przemienia...słyszę jakby wyraziściej... "czas ucieka
wieczność czeka"...
A Wy?
Czy i Wy zauważacie, że świat ten w Was i wokół Was od wczoraj, od 21:37 jest
jakiś inny?

smutno mi... nic na ten smutek poradzić nie mogę

[aniouek1]

bardzo mi smutno

[kendo]

osobiscie ,czuje smutek ,
tu nawet ludziska nie dyskutuja,
niemniej w towarzystwie poloni panuje zal/smutek.

mysle,ze to co Papiez "zasial" ludzie beda dalej pielegnowali

[megxx]

Jego Świętość działa! W Krakowie na stadionie Cracovi była msza jednocząca
zwaśnione kluby (Wisła, Cracovia, Hutnik). Ludzie sa inni, zatrzymali się,
szkoda, że nie wszędzie

[kendo]

megxx napisała:

> Jego Świętość działa! W Krakowie na stadionie Cracovi była msza jednocząca
> zwaśnione kluby (Wisła, Cracovia, Hutnik). Ludzie sa inni, zatrzymali się,
> szkoda, że nie wszędzie

miejmy nadzieje,ze Nauki Papy,
ludzie zaczeli brac do serc swoich,
moze zacznie sie polepszac tok myslenia wielu.

[bohra]

> miejmy nadzieje,ze Nauki Papy,
> ludzie zaczeli brac do serc swoich,
> moze zacznie sie polepszac tok myslenia wielu.

Tutaj chyba jest miejsce na cud,
to co napisałeś byłoby zbyt piekne.
To niestety chwilowe, a...szkoda.
Jednak smutek ogromny...

[kendo]

bohra napisała:

> > miejmy nadzieje,ze Nauki Papy,
> > ludzie zaczeli brac do serc swoich,
> > moze zacznie sie polepszac tok myslenia wielu.
>
> Tutaj chyba jest miejsce na cud,
> to co napisałeś byłoby zbyt piekne.
> To niestety chwilowe, a...szkoda.
> Jednak smutek ogromny...

witaj bohra

nie tracmy jednak nadzieii
wystarczy niech garstka sie zmieni,
pozniej nastapi reakcja lancuchowa i............

[bohra]

Witaj kendo

Przywracasz mi wiarę w człowieka
To prawda, wystarczy garstaka,
jak widać w ostatanich dniach
nawet JEDNA OSOBA potrafi zmienić cały świat!

[kendo]

bohra napisała:

> Witaj kendo
>
> Przywracasz mi wiarę w człowieka
> To prawda, wystarczy garstaka,
> jak widać w ostatanich dniach
> nawet JEDNA OSOBA potrafi zmienić cały świat!

tak,to niesamowite,
dopiero po smierci sie okazuje ,
jak swiat jednak sluchal Jego przeslan i probowal isci tymi wskazowkami.

idę zapalić świecę

[aniouek1]

...gdybyż ona mogła rozjaśnić mrok w duszy mojej...

[kendo]

naszego Wielkiego Czlowieka o Wilkim Sercu

niech spoczywa spokojni
a Jego nauki nich wszycy dalej czynia.

Pokolenie JP2

[aniouek1]

Ich pierwszy raz

Po tym, jak setki tysięcy młodych ludzi wzięło udział w pożegnaniu papieża,
zaczęto mówić o pokoleniu JP2. To nowy twór medialny czy trwałe zjawisko?
Jednorazowy wybuch religijności czy konserwatywna rewolucja? Happening czy bunt
pod znakiem krzyża?

Ksiądz Sławomir Zaręba, socjolog z Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego,
próbuje skonfrontować to, co widział na własne oczy, z liczbami, które wychodzą
mu z wieloletnich badań.

– Byłem wzruszony i zadziwiony patrząc na rozświetlone ulice i tłumy młodych –
mówi.

– Zdaję sobie jednak sprawę, że motywacje były różne. Dla jednych było to
głębokie przeżycie religijne, dla innych potrzeba oddania hołdu czy
zintegrowania się. Jako statystyk wie, że między jednorazowym wzlotem a
twardymi liczbami jest duża różnica. A z liczb wynika, że spada liczba
wierzących, a młodzi dystansują się coraz bardziej od instytucjonalnego
Kościoła.

– Jest w nich potrzeba sacrum, ale ich wiara jest coraz bardziej selektywna i
prywatna. Narzucanie norm traktują jako zamach na swoją wolność. We
współczesnym społeczeństwie postindustrialnym i pluralistycznym młodzi bardziej
akcentują swoje prawa niż autorytety. Dylematy moralne chcą rozstrzygać sami we
własnym sumieniu. Jan Paweł II jest dla nich autorytetem, kochają go, ale
pomijają sporą część jego nauczania – wyjaśnia. Przyznaje, że nie wierzy w
konserwatywną rewolucję. Rozmawiając ze studentami Uniwersytetu Kardynała
Stefana Wyszyńskiego widzi, że młodzi są coraz bardziej liberalni. Nawet ci,
którzy deklarują się jako wierzący, akceptują antykoncepcję, związki
partnerskie, seks przedmałżeński.

– To rzeczywiście jest największy problem, pogodzić wiarę z etyką seksualną
narzucaną przez Kościół – potwierdza Marcin, student UKSW. W czasach liceum
problem stanowiła sama religia. – Ktoś, kto przyznawał, że jest katolikiem, był
traktowany jak parias. Na uczelni jest inaczej, ludzie są dojrzalsi i wiara nie
stanowi już tabu. Podczas kameralnych spotkań rozmawiamy o Bogu, jak go kto
pojmuje: jako bezosobową siłę wyższą czy stwórcę ziemskiego teatru. Niektórzy
komponują jakiś religijny miszmasz. Ja staram się trzymać doktryny katolickiej,
ale to nie oznacza cielęcej zgody na takie kwestie jak eutanazja,
antykoncepcja, rozwody czy homoseksualizm. O tym się dyskutuje. Dopóki żył
papież, postrzegaliśmy go jako wielką osobowość, pielgrzyma, pogromcę
komunizmu, a nie konserwatystę. Nikt by nie chciał innego papieża, ale dziś
czuje się duże oczekiwanie reform.

Test na powstanie

[aniouek1]

W 1989 r. byli za młodzi, żeby poczuć, jak dzieje się historia. Teraz to był
ich pierwszy raz, pierwsze przeżycie pokoleniowe, pierwsza szansa, żeby
publicznie zaistnieć. Marcin razem z grupą przyjaciół z uczelni pojechał na
pogrzeb Jana Pawła II do Rzymu. Spali w śpiworach pod Koloseum, choć
temperatura w nocy spadała do 4 st. C. Skupieni, wyciszeni, wierzący
i niewierzący razem.

– Chodziło o papieża, ale też o to, by pokazać, że jesteśmy gotowi wpisać się
w historię tak jak poprzednie pokolenia – mówi.

Dla Jacka, tegorocznego maturzysty z warszawskiego prywatnego liceum, temat
religii właściwie nie istnieje. Podobnie jak dla większości jego kolegów. W 200-
osobowej szkole na religię chodzi może 10 uczniów, a bywa, że katecheta siedzi
sam w pustej klasie. W piątek poszli dużą grupą na mszę.

– Atmosfera była taka, że po prostu nie wypadało w tym nie uczestniczyć.
Niektórzy szli, bo w tych dniach to było trendy, ale ten wybuch entuzjazmu
i solidarności był prawdziwy – opowiada. – Teraz wiem, że gdyby było potrzebne
drugie Powstanie Warszawskie, to by wybuchło. Może by nas wszystkich zabili,
ale byśmy poszli, bo to w nas jest.

Młodzi wspominają tamte dni także jako chwilę zatrzymania w życiowym pędzie.
Tresowani od dzieciństwa do sukcesu, do kariery, są po prostu zmęczeni. To był
czas, żeby w ciszy pomyśleć o rzeczach najważniejszych.

– Spotykam młodych, którzy osiągnęli sukces materialny, ale czują pustkę. Jest
w nich głód wspólnoty – opowiada o. Marcin Lisak, dominikanin, wiceprezes
Katolickiej Agencji Informacyjnej, który przez kilka lat był duszpasterzem
licealistów i studentów. – Dorastali w świecie rozbitych związków, porażek
emocjonalnych swoich rodziców. Pragną miłości i wierności, bo im tego brak.
Deklarują, że rodzina i odnalezienie jednego partnera na całe życie są dla nich
największą wartością. W tym sensie można mówić o konserwatyzmie młodego
pokolenia.

Według prof. Zbigniewa Mikołejki, filozofa religii z Polskiej Akademii Nauk,
pokolenie JP2 to w dużej mierze wymysł mediów, które szukają inności i
generacyjnych cezur. Jednak w fascynacji młodych postacią papieża jest pewien
element buntu przeciwko światu dorosłych – światu rozmytych wartości,
przekrętów, machlojek, podwójnej moralności. Jan Paweł II był kontrapunktem dla
tego świata. Nie uwikłany w żadne gry, autentyczny, stawiający wyraźne granice
między dobrem a złem.

– Dla pokolenia wychowanego przez nieobecnych, zapracowanych rodziców był
archetypem ojca. Miał dla nich czas, potrafił rozmawiać, a kiedy trzeba
pogroził palcem – tłumaczy Mikołejko. – Odreagowanie szoku sieroctwa musiało
znaleźć ujście w geście, rytuale. Na razie to tylko szereg symbolicznych
gestów. Pytanie, czy uczestnictwo we wspólnocie jest uczestnictwem w sacrum.
W Polsce wielu ludzi to myli. Tak jest łatwiej, bo to rozgrzesza z bezczynności
i braku pracy nad samym sobą.

Zdaniem dr Mirosławy Grabowskiej z Instytutu Socjologii Uniwersytetu
Warszawskiego masowe ruszenie młodych rozegrało się na trzech płaszczyznach:

osobistej – umiera ktoś znany, bliski,
narodowej – on był nasz i musimy się w tym odnaleźć jako zbiorowość i
religijnej – jako wielka lekcja o cierpieniu i śmierci.

– Pewnie w każdym te proporcje układały się w indywidualny sposób – twierdzi. –
To, co się stało, zadaje jednak kłam przekonaniom, że młodzież jest zblazowana,
bierna i nie potrafi współdziałać. Pokazali, że jak chcą, mogą zaciemnić czy
rozświetlić całe miasta, otworzyć kościoły. Poczuli swoją siłę. Uniesienie
minęło, ale takie doświadczenie musi się jakoś odłożyć.

Kasia i Tomek (zbieżność imion przypadkowa)

[aniouek1]

Kiedyś w klubie Park ochroniarz kontrolując plecak Kasi wyciągnął brewiarz. –
Co to jest? – spytał. – Liturgia godzin – odpowiedziała. Kasia ma zawsze
brewiarz przy sobie, bo wykorzystując czas jazdy autobusami czy tramwajami
odmawia jutrznię, różaniec, Anioł Pański. Codziennie stara się znaleźć czas na
mszę, bez tego czuje okropny niedosyt. Studiuje ekonomię i pedagogikę, pracuje
w trzech miejscach i działa w Stowarzyszeniu Katolickiej Młodzieży
Akademickiej. – Jest oczywiste, że bez pomocy Ducha Świętego nie dałabym rady –
deklaruje.

– Może się wydawać, że Kasia jest wyjątkowa, że się urwała z choinki, ale w
naszym środowisku, skupionym przy kościele św. Anny w Warszawie, wiele osób tak
żyje – mówi Tomek, student matematyki i informatyki na UKSW, obecny prezes
Stowarzyszenia. Oboje są wierzący od zawsze, bez kryzysów i zwątpień. Naukę
Kościoła przyjmują w całości, bez przebierania w zakazach i nakazach. – Wiem,
że większość postępuje inaczej, bo to jest trudne – przyznaje Tomek.
– Ale ja w tym widzę głębszy zamysł. Na przykład czystość przedmałżeńska, chcę
zachować siebie w całości dla tej jednej, wybranej osoby. Postępując inaczej,
szastałbym swoją godnością.

Kasia i Tomek przyznają, że wielu ich znajomych, podobnie jak ochroniarz
z klubu Park, nie ma pojęcia, co to brewiarz. W Polsce do ruchów i stowarzyszeń
katolickich należy około 3 proc. młodzieży. Z badań opinii wynika, że obok
tendencji do prywatyzacji norm moralnych, czyli rozdźwięku między etyką
a wiarą, wśród młodych rysuje się także tendencja do oddzielania duchowości od
instytucji Kościoła. Według analiz ks. Sławomira Zaręby ponad 60 proc.
młodzieży dystansuje się od poglądu, że bycie człowiekiem religijnym wymaga
przynależności do Kościoła. Jeszcze wyraźniej widać to w ankietach
przeprowadzonych przez Julię Tarnawską wśród studentów Uniwersytetu
Warszawskiego i Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej i Zarządzania.

Tylko 18 proc. wśród deklarujących się jako wierzący katolicy uważało, że
chodzenie do kościoła jest konieczne, by obcować z Bogiem, większość nie
nadawała temu znaczenia lub nie miała opinii, a 4 proc. uznało to wręcz
za „absolutnie niepotrzebne”. Co czwarty student nie modli się nigdy, 30 proc.
robi to rzadko, 24 proc. kilka razy na miesiąc lub kilka razy na tydzień,
a 21 proc. codziennie.

Pismo Święte czyta regularnie tylko 6 proc., a 31 proc. nie czytało go nigdy.
Jednocześnie wśród badanych przez Tarnawską 59 proc. deklarowało się jako
katolicy, 10 proc. jako chrześcijanie, 13 proc. jako wierzący, 2 proc. jako
wyznawcy innych niż katolicka religii, a 16 proc. jako niewierzący.
„Mamy tu do czynienia z postulowanym przez socjologa Thomasa Luckmana
zjawiskiem niewidzialnej religii. Polega ono na odejściu od religii w jej
tradycyjnym rozumieniu. Kościół jako instytucja społeczna traci istotną rolę
w życiu człowieka współczesnego. Wiara zaś przy tym, chociaż nie zanika,
zmienia swój charakter, przesuwając się ze sfery publicznej w sferę prywatną” –
pisze Tarnawska.

Wiara pogubiona

[aniouek1]

„Bardzo kochałam naszego papieża i nadal kocham, ale martwię się o jego duszę.
Początkowo myślałam, po co te modły za jego duszę, skoro my jesteśmy bardziej
grzeszni od niego. Potem jednak przyszła refleksja, przecież Kościół wie, co
robi. On nie wierzył w jednego Boga, jak nakazuje 10 przykazań, miał innych
bogów, jak Jezusa Chrystusa, w tym również Matkę Boską, z czego logicznie
wynikałoby, że Bóg nie jest początkiem wszystkiego. Jestem w tym wszystkim
zupełnie pogubiona. Samych Matek Boskich naliczyłam już około 20. Będę
wdzięczna, jeżeli ktoś mi to wszystko uporządkuje” – pisała jedna z internautek.

Katolicyzm od wieków jest dla Polaków religią życia, a nie religią wyboru;
czymś danym jak powietrze. Jednak w żaden sposób nie przekłada się to na poziom
wiedzy religijnej. Jak twierdził śp. ks. prof. Władysław Piwowarski, ponad 60
proc. Polaków to nieświadomi heretycy. Nie zmienił tego fakt, że od kilkunastu
lat religia obecna jest jako jeden ze szkolnych przedmiotów. Ks. Stanisław
Zaręba zastanawia się, czy wyszło to jej na korzyść. – Katecheza ma kształtować
świadomego katolika i od strony wiary, i od strony wiedzy. Badania pokazują, że
młodzi niewiele się nauczyli – mówi. – Gdy religia była w kościele, po
zajęciach szło się do świątyni, miało kontakt z sacrum, dziś jest po prostu
lekcją, gdzieś między chemią a geografią.

Kolejne badania pokazują, że istnieje grupa, która deklarując katolicyzm
odrzuca wiarę w Boga albo przyjmując istnienie Trójcy Świętej nie wierzy w Boga
osobowego.

– Religijność młodzieży jest niezwykle płytka – przyznaje prof. Mikołejko.
– Na zajęciach staram się czasem odwoływać do elementarnej wiedzy i skutki są
żałosne. Studenci często nie wiedzą, ilu było apostołów, albo twierdzą, że
Trójca Święta to Matka Boska, św. Józef i Dzieciątko Jezus. Kiedyś poprosiłem,
żeby przeczytali „Przekroczyć próg nadziei”, co jest najłatwiejszą w lekturze
książką papieża. Były straszne problemy.

Jednocześnie otwarcie na świat, kontakt z innymi kulturami i religiami sprawia,
że wiara młodych jest coraz bardziej eklektyczna. Łączy postawę chrześcijańską
z duchowością New Age, elementami magicznymi i okultystycznymi. Wśród
ankietowanych przez Julię Tarnawską 39 proc. deklarowało wiarę w reinkarnację,
35 proc. – w UFO, 41 proc. – w telepatię, 22 proc. – w przepowiednie astrologów.

Ks. dr Krzysztof Pawlina podczas zebrania krajowej rady Katolickiego
Stowarzyszenia Młodzieży wygłosił referat, w którym opisał m.in. warszawską
procesję ku czci św. Andrzeja Boboli. „Idą kanonicy, prałaci, delegacje parafii
niosą feretrony i chorągwie. Lud śpiewa... i tak idziemy na Nowe Miasto.
W maju, w ciepłe popołudnie właściciele kawiarni wystawiają stoliki na
zewnątrz. Młodzież siedząc przy stolikach pije piwo, je lody i patrzy na dość
liczną grupę modlących się w procesji. Modli się Kościół tradycyjny,
sprawdzony, Polonia semper fidelis... A młode pokolenie, młody Kościół siedzi
w kawiarni
i patrzy ze zdziwieniem pytając: Dlaczego oni tak chodzą? Czuć duże napięcie
istniejące pomiędzy ową procesją i młodą klientelą okolicznych barów. Ci
pierwsi patrzą na drugich ze zgorszeniem, ci drudzy odwzajemniają się
mieszaniną zdziwienia i litości”. Po powrocie do domu ks. Pawlina zastanawiał
się, skąd ten dystans. Dlaczego młodzi, którzy w sierpniu tłumnie ruszą na
pielgrzymkę, byli tak bierni. „Współczesna młodzież w życiu ceni sobie
najbardziej wolność, sprawiedliwość, miłość i uczciwość. To wszystko znajduje
się przecież w Ewangelii. Te tęsknoty młodzieży to pragnienie rodem z
Ewangelii. Dlaczego oni nie poszli dziś z nami w procesji. Nie poszli, bo ta
forma bycia, manifestacji Kościoła jest im obca i trudna do zaakceptowania.
Trzeba więc szukać innych sposobów wyrażania się Kościoła – takich, w których
młody Kościół będzie się czuł jak u siebie”.

Wariactwa Pana Boga

[aniouek1]

Na tle Europy Zachodniej religijność młodych Polaków i tak jest zjawiskiem
wyjątkowym. Jesteśmy na szczytach statystyk. Jednak, jak pokazuje przykład
Irlandii, w której w ciągu niespełna 10 lat odsetek młodych deklarujących się
jako wierzący i praktykujący spadł z 70 do 30 proc., nie musi to być zjawisko
trwałe. Powolną, ale stałą tendencję do laicyzacji widać także u nas. Pytanie,
czy wydarzenia wokół śmierci Jana Pawła II mogą ją zatrzymać.

– Papież był ikoną, która przesłaniała brak refleksji i stagnację w Kościele.
Gdy przestała pracować jego osobowość, odsłoniło się to, co się musiało
odsłonić: niezreformowany Kościół, kardynałowie starcy i brak innych niż Jan
Paweł II autorytetów – twierdzi prof. Mikołejko. ­– Religijność pokolenia JP2
jest wiotka i może się szybko „chybnąć”, jeśli nie pojawi się nikt
charyzmatyczny i ciepły zarazem.

Kluczem do młodych są duszpasterze z osobowością, którzy potrafią wyjść
z kruchty. Jedną z takich osób jest dominikanin ojciec Jan Góra, który od kilku
lat organizuje spotkania w Lednicy. Dziesiątki tysięcy młodych ludzi
przyjeżdżają co roku, aby przejść pod bramą w kształcie ryby i potwierdzić
swoją wiarę. Spotkania są gęste od symboli: gigantyczna sieć wyciągana z
jeziora przez dźwig, trzymetrowa monstrancja, przepisywana ręcznie przez
młodych Biblia ważąca pół tony, pierniki w kształcie Pisma Świętego, kopia Arki
Przymierza. Do tego przekazy satelitarne, kaskaderzy, tancerze,
spadochroniarze, podhalańskie owce. Ojciec Góra, nazywany przez
krytyków „Violettą Villas polskiego duszpasterstwa”, nie przejmuje się
opiniami, że organizuje duchowy show zamiast nabożeństwa. Sam mówi o
sobie „wariat Pana Boga”, a sceptykom odpowiada: „Nie mam czasu na długie
ględzenie. Nie mam czasu na kazanie, ludzie kazań już nie rozumieją. Mam czas
na wypowiedzenie pięciu zdań. I do tego mi potrzebne te wszystkie symbole.
Wykorzystuję je, bo szukam środków wyrazu na miarę tej epoki”.

Według o. Marcina Lisaka to właśnie dyskusja o stylu duszpasterstwa jest w tej
chwili najważniejsza. Szukanie drogi między drętwym moralizatorstwem a pokusą
luzu i zabawy, która łatwo obsuwa się w kicz.

– Najważniejsze, żeby nie zaczynać od listy zasad do spełnienia i reglamentacji
sakramentów – mówi. – Mniejsza z tym, czy młodzi zaakceptują katolicką etykę
seksualną. Najpierw potrzebna jest wiara w rzeczy podstawowe, zmartwychwstanie,
kontakt z Bogiem poprzez modlitwę, akceptacja osoby ludzkiej. Jeśli będziemy
ludźmi modlitwy i poszukiwania prawdy, a nie tylko organizatorami kultu, to uda
się przyciągnąć młodych. Ale tego nie da się zadekretować.

Chcąc dotrzeć do młodych ludzi, Kościół w krajach Europy Zachodniej musiał się
zmienić. Stał się bardziej otwarty, przyzwala na wątpliwości i indywidualną
refleksję. Stara się wychodzić naprzeciw tym, którzy szukają rozmowy, poczucia
wspólnoty. Czy polski Kościół jest na to gotowy?

– Jestem raczej sceptyczny – deklaruje o. Lisak. – Myślę, że młodych w Kościele
będzie ubywać. Będzie topnieć grupa wierzących z przyzwyczajenia, a świadomie,
głęboko przeżywany katolicyzm stanie się być może rodzajem diaspory.
I nie ma w tym nic złego, bo tu nie chodzi o sukces ilościowy. Myślę, że wiara
coraz bardziej będzie dla młodych kwestią wyboru. I to w sensie najprostszym.
Oni bardzo wcześnie muszą dbać o sukces, są zajęci, zabiegani, więc na wiarę
trzeba chcieć znaleźć czas.

[kendo]

poczytalam na wyrywki wszytkie "wywody"

doszlam do wniosku,ze nieprzymuszona wiara jest najlepsza,najglebsza i kazdy
stara sie zyc zgodnie z jej przekazem....
jak pomysle,jak w dziecinstwie byl przymus chodzenia na religie,
wiele szlo na wagary,lub bedac na naukach przeszkadzalo,
co doprowadzalo ksiedza do rekoczynow
i tu zapadal odwieczny konflikt....buntowali sie dzieciaki,ze musza
podporzadkowac sie czemus czego nie rozumieli.

nie tylko dzieciaki się buntują,

[aniouek1]

ale dorośli także i nie dotyczy to tylko nauki religii.

kendo napisała:

> doszlam do wniosku,ze nieprzymuszona wiara jest najlepsza,najglebsza
> i kazdy stara sie zyc zgodnie z jej przekazem....

Kendo...ja chyba nie rozumiem o czym Ty mówisz
Rozumiem, że można człowieka przymusić do...np. pozmywania naczyń,
czy głośnego czytania itp. itd., ale...to co prawdziwie jest w duszy człowieka
chyba jednak jest poza sferą przymuszenia.
Poza tym, piszesz, że "nieprzymuszona wiara jest najlepsza, najgłębsza".
To, że wiara NIE MOŻE BYĆ PRZYMUSZONA jest dla mnie zrozumiałe, jednakże
już wartościowania typu "najlepsza", "gorsza" czy "zła" ...nie rozumiem.
Piszesz, że "każdy stara się żyć zgodnie z jej przykazem".
W porządku, jednakże, aby żyć zgodnie z "przykazem" trzeba go najpierw poznać,
po czym przyjąć, zaakceptować we własnej duszy jako własny, osobisty i dla
samego siebie słuszny.
Jak można POZNAĆ nie poznając? Jak można znać, nie ucząc się?

> jak pomysle,jak w dziecinstwie byl przymus chodzenia na religie,
> wiele szlo na wagary,lub bedac na naukach przeszkadzalo,
> co doprowadzalo ksiedza do rekoczynow

Każda nauka wymaga m.in. czasu i wysiłku.
Czas można zapełniać na różne sposoby i bez wysiłku także mozna go wypełnić
np...lenistwem.
Wysiłek można skierować także na różne zadania, niekoniecznie na naukę,
ale np. na beztroską zabawę.

Myślę, że z nauką religii jest jednak inaczej niż z każdą inną nauką.
Religii uczy rodzina, w której rodzice modlą się, sami przestrzegają przykazań
i uczą tych przykazań oraz ich przestrzegania własne dzieci.
Katechezy poza rodziną mają rodziców wspierać, a nie zastępować.
Rodzice nie mogą uczyć dziecka w ten sam sposób matematyki, czy np. astronomii,
ale religijnego życia, na miarę własnej religijnej wiedzy i wiary - mogą
i...powinni, m.in. dlatego, że gdy przyjmowali sakrament małżeństwa
zobowiązali się także i do tego, że w wierze swojej wychowywać będą swoje
dzieci.

> i tu zapadal odwieczny konflikt....buntowali sie dzieciaki,ze musza
> podporzadkowac sie czemus czego nie rozumieli.

Dzieci buntują się także gdy mają umyć zęby, czy uszy. Buntują się w zasadzie
zawsze ilekroć jakikolwiek obowiązek odczuwaja jako zamach na swoje "robię co
chcę".
To nie tylko kwestia nauki, a już z całą pewnością nie tylko kwestia nauki
religii. Rodzice bardzo często mówią "ucz się" nie precyzując nawet czego
dokładnie dziecko ma się uczyć.

Myśli mi się, że w przypadku nauki religii, sprawa jest o tyle skomplikowana,
że to kwestia po prostu codziennego życia zgodnie z normami...lub...
w niezgodzie z przykazaniami.
Rodzicom dość niezręcznie przyznać się wobec swoich dzieci, że sami są
grzesznikami, że sami nie znają odpowiedzi na wszystkie pytania, że nawet jeśli
wiedzą jak należy żyć...trudniej przestrzegać niż wiedzieć jak należy.

Nie jest wstydem powiedzieć: "ja nie umiem matematyki, nie jestem matematykiem -
idź do nauczyciela i poproś by ci wytłumaczył", ale jak przyznać się, jak
powiedzieć swojemu dziecku: "jestem katolikiem, katoliczką, i wiem, że nie
należy oszukiwać, ale...oszukuję bo.. taki ze mnie katolik, katoliczka, że
zasady znam, ale ich nie przestrzegam"?

Problem polega chyba na tym, że...próbujemy iść wygodną DROGĄ, obchodzić
trudności, a przy tym ...sami przed sobą, a bywa, że nawet innymi ludźmi
potrafimy się wytłumaczyć z tego "obchodzenia"...
Wymyślamy więc musy, niemożności, choroby...wachlarz tłumaczeń jest wielobarwny
i...baaardzo bogaty...tyle, że... NICO Z TEGO CAŁEGO TŁUMACZENIA, które jakie
by nie było w naszym wymiarze doskonałe...nie zmieni faktu, że...zboczyliśmy
z DOBREJ DROGI.

Niestety - a może na szczęście - przykazania Boże są kategoryczne, niezmienne
i nie podlegające człowieczej perswazji.

Określają wartości UNIVERSALNE i...jako jedyne są po prostu stabilne, i mimo,
że człowiek stara się je zmieniać na miarę własnych potrzeb...one...nie
podlegają takim zmianom...jest TYLKO JEDNA JEDYNA DOBRA DROGA i...albo, albo...
tu kompromisów nie ma, jak każdy kto tu JEST musiał się narodzić by BYĆ i jak
każdy kto tu JEST...odejść stąd musi.

Powierzchowność w WIERZE, wręcz...obraźliwe asekuracyjne np. "chodzenie do
kościoła", czy "klepanie paciorków" ...to...nie jest wiara...to jej pozór...

Być KATOLICZKĄ ...trudna DROGA... nawet samo takie nasze rozmawianie trudne
jest, ale...to właśnie kwestia WYBORU...
To ...bezustanne poznawanie, uczenie się OBOWIĄZKÓW i PRAW...uczenie się
PRZESTRZEGANIA obowiązków i praw takimi jakimi one SĄ, nie zaś jakimi dla
przestrzegania byłyby wygodne, wygodniejsze, milsze, łatwiejsze, prostsze,
lżejsze...itd. itp.

[kendo]

Aniele Ty moj Kochany....
i po co ja wlazlam w ten temat ?? )))))))))
podobnie myslimy,jednak inaczej,
moze kiedys gdzies temata rostrzepiemy .....
ja wiem z wlasnych obserwacj,ze przymuszano wiare dziecku,
ktore dorastajac mialo inne bony myslenienia....a robilo niektore rzeczy tylko
dla rodzicow,by w domu nie bylo zwady.

[aniouek1]

voila.pl/huobs/?1

Bliskość, która przywraca ci kształt.
On odszedł.
Kiedy odchodzi człowiek, bliskość ulatuje jak ptak,
w nurcie serca zostaje wyrwa,
w którą się wdziera tęsknota.

Tęsknota - głód bliskości
Odkupienie - fragm. Jan Paweł II.


voila.pl/gfup5/index.php?get=1&f=1

Prosiłem Boga o wodę,

[aniouek1]

Prosiłem Boga o wodę,
Dał mi ocean.
Prosiłem Boga o kwiat,
Dał mi ogród.
Prosiłem Boga o drzewo,
Dał mi las.
Prosiłem Boga o przyjaciela,
Dał mi CIEBIE.

Jest we mnie kraina przeźroczysta

[aniouek1]

Jest we mnie kraina przeźroczysta
w blasku jeziora Genezaret -
i łódź... i rybacza przystań,
oparta o ciche fale...
i tłumy, tłumy serc
zgarnięte przez Jedno Serce,
przez Jedno Serce najprostsze,
przez najłagodniejsze -
Jan Paweł II

PIEŚŃ O BOGU UKRYTYM

[aniouek1]

PIEŚŃ O BOGU UKRYTYM

Wybrzeża pełne ciszy

***

Dalekie wybrzeża ciszy zaczynają się tuż za progiem.
Nie przefruniesz tamtędy jak ptak.
Musisz stanąć i patrzeć coraz głębiej i głębiej
aż nie zdołasz już odchylić duszy od dna.

Tam już spojrzeń żadna zieleń nie nasyci,
nie powrócą oczy uwięzione.
Myślałeś, że cię życie ukryje przed tamtym Życiem
w głębiny przechylonym.

Z nurtu tego - to wiedz - że nie ma powrotu.
Objęty tajemniczym pięknem wieczności!
Trwać i trwać. Nie przerywać odlotów
cieniom, tylko trwać
coraz jaśniej i prościej.

Tymczasem wciąż ustępujesz przed Kimś, co stamtąd nadchodzi
zamykając za sobą cicho drzwi izdebki maleńkiej -
a idąc krok łagodzi
- i tą ciszą trafia najgłębiej.

***

To Przyjaciel. Ciągle wracasz pamięcią
do tego poranka zimą.
Tyle lat już wierzyłeś, wiedziałeś na pewno,
a jednak nie możesz wyjść z podziwu.

Pochylony nad lampą, w snopie światła wysoko związanym,
nie podnosząc swej twarzy, bo po co -
- i już nie wiesz, czy tam, tam daleko widziany,
czy tu w głębi zamkniętych oczu -

Jest tam. A tutaj nie ma nic prócz drżenia,
oprócz słów odszukanych z nicości -
ach, zostaje ci jeszcze cząstka tego zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności.

***

Miłość mi wszystko wyjaśniła,
miłość wszystko rozwiązała -
dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała.

A, że się stałem równiną dla cichego otwartą przepływu,
w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie,
ale wiele jest z fali kojącej, która światło w głębinach odkrywa
i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie.

Więc w takiej ciszy ukryty ja - ja liść,
oswobodzony od wiatru,
już się nie troskam o żaden z upadających dni,
gdy wiem, że wszystkie upadną.


***

Ktoś się długo pochylał nade mną.
Cień nie ciążył na krawędziach brwi.
Jakby światło pełne zieleni,
jakby zieleń, lecz bez odcieni,
zieleń niewysłowiona, oparta na kroplach krwi.

To nachylenie dobre, pełne chłodu zarazem i żaru,
które się we mnie osuwa, a pozostaje nade mną,
chociaż przemija opodal - lecz wtedy staje się wiarą i pełnią.

To nachylenie dobre, pełne chłodu zarazem i żaru,
taka milcząca wzajemność.

Zamknięty w takim uścisku - jakby muśnięcie po twarzy,
po którym zapada zdziwienie i cisza, cisza bez słowa,
która nic nie pojmuje, niczego nie równoważy -
w tej ciszy unoszę nad sobą nachylenie Boga.


***

Pan, gdy się w sercu przyjmie, jest jak kwiat,
spragniony ciepła słonecznego.
Więc przypłyń, o światło z głębin niepojętego dnia
i oprzyj się na mym brzegu.

Płoń nie za blisko nieba
i nie za daleko.
Zapamiętaj, serce, to spojrzenie,
w którym wieczność cała ciebie czeka.

Schyl się, serce, schyl się, słońce przybrzeżne,
zamglone w głębinach ócz,
nad kwiatem niedosiężnym,
nad jedną z róż.


***

Stać tak przed Tobą i patrzeć tymi oczyma,
w których zbiegają się drogi gwiazd -
O oczy, nieświadome Tego, Kto w was przebywa,
odejmując Sobie i gwiazdom niezmierny blask.

Więc wiedzieć jeszcze mniej, a jeszcze więcej wierzyć.
Powieki powoli zamykać przed światłem pełnym drżeń,
potem wzrokiem odepchnąć przypływ gwieździstych wybrzeży,
nad którymi zawisa dzień.

Boże bliski, przemień zamknięte oczy
w oczy szeroko otwarte -
i nikły podmuch duszy drgającej w szczelinach róż
otocz ogromnym wiatrem.


***

Często myślę o tym dniu widzenia,
który pełen będzie zdziwienia
nad tą Prostotą,
z której świat jest ujęty,
w której przebywa nietknięty
aż dotąd
- i dalej niż dotąd.

A wtedy konieczność prosta coraz większą się staje tęsknotą
za owym dniem,
który wszystko obejmie taką niezmierną Prostotą,
miłosnym tchem.

Pieśń o słońcu niewyczerpanym

[aniouek1]

Pieśń o słońcu niewyczerpanym

***

Kiedy smutek się zmiesza z wieczorem -
- podobne do siebie są z barw -
razem stają się dziwnym napojem,
który z lękiem nachylam do warg.

Więc, ażeby w tym niepokoju
nie pozostawiać mnie samego,
odjąłeś grozę wieczoru,
dałeś wieczności smak chleba.

Gdy z bezmiaru wyłaniałeś czas
i opierałeś się na przeciwnym brzegu,
usłyszałeś daleki mój płacz,
i od wieków wiedziałeś, dlaczego.

Wiedziałeś, że takiej tęsknoty,
która raz się napiła z Twych ócz,
nie nasycą słoneczne zachwyty
lecz rozkrwawią jak brzegi róż.

***

Jest we mnie toń przeźroczysta,
dla mych oczu zasnuta mgłą -
kiedy, jak potok upływam zbyt bystro,
na tak głębokie nie zasługuję dno.

Tam Pan mój co dzień przychodzi i pozostaje -
smuga krwi gdy zatapia się w śnieg -
- i poznany wzajemnie poznaje
i wzajemną obfitością tchnie.

Gdyby wtedy ktoś toń przeźroczystą
potrafił odsnuć z mgły,
ujrzano by - w jakiej nędzy -
ujrzano by - w kim -

i ujrzano by - jaka światłość
zalewa przyćmioną toń,
ujrzano by - w sercu ludzkim,
najprostszym z słońc.

***

Uwielbiam cię siano wonne, bo nie znajduję w tobie
dumy dojrzałych kłosów.
Uwielbiam cię siano wonne, któreś tuliło w sobie
Dziecinę bosą.

Uwielbiam cię, drzewo surowe, bo nie znajduję skargi
w twoich opadłych liściach.
Uwielbiam cię, drzewo surowe, boś kryło Jego barki
w krwawych okiściach.

Uwielbiam cię, blade światło pszennego chleba,
w którym wieczność na chwilę zamieszka,
podpływając do naszego brzegu
tajemną ścieżką.

... - bo nie ma takiej wdzięczności, aby objęła nieskończoność,
żeby serce objęło Ciebie słoneczną smugą czerwoną -...

Każde życie, nawet najmniej znaczące dla ludzi,
ma wieczną wartość przed oczami Boga.

Każde życie określa się i wartościuje
poprzez wewnętrzny kształt miłości.
Powiedz mi, jak jest twoja miłość,
a powiem ci, kim jesteś.

Jan Paweł II

pomyśleć, że to było 20 lat temu...

[aniouek1]

A.D. 1987 - Pielgrzymka III – “Do końca nas umiłował”

Kraków, 10 czerwca
MSZA ŚW. W KATEDRZE WAWELSKIEJ

Ave Crux...
Bądź pozdrowiony Krzyżu Chrystusa!...
"Bądź pozdrowiony krzyżu wawelski, krzyżu Jadwigi!"...

Bądź pozdrowiony Krzyżu Chrystusa!
Bądź pozdrowiony Krzyżu, gdziekolwiek się znajdujesz, w polach, przy
drogach, na miejscach, gdzie ludzie cierpią i konają... na miejscach, gdzie
pracują, kształcą się i tworzą...
Na każdym miejscu, na piersi każdego człowieka, mężczyzny czy kobiety,
chłopca czy dziewczyny... i w każdym ludzkim sercu, tak jak w sercu Jadwigi,
Pani Wawelskiej.
Bądź pozdrowiony Krzyżu Chrystusa.
Ave Crux!

minęły dwa lata ...a pamiętanie żywe jakby to było

[aniouek1]

dzisiaj.
Palą się świece jak wówczas i ludzie dają sobą świadectwo,
że...nie przeszedłeś przez życie niezauważony choć...taki byłeś
...delikatny ...rozmodlony...skromny...tak uroczo prawdziwym Człowiekiem
byłeś i...wciąż jesteś żywy jak ...pamiętanie

[kendo]

piekny gest ludzie czynia,palac swiece i majac caly czas w sercu Jego.

[marucha1]

ocalmy od zapomnienia

mija kolejny rok...już trzeci...

[aniouek1]

za godzinkę z minutkami minie....ta pora w której
...wrócił do domu Ojca.
Pamiętam tamten wieczór tak wyraźnie, jakby to było ...wczoraj

minęło juz kilka lat...

[aniouek1]

wprost nie do uwierzenia...czas strasznie szybko mija

[marucha1]

Tak...Minelo juz kilka lat.I nie ma w tym nic niezwyklego.Ot...prawa
ustalone przez Stworce dla naszego swiata.Ja zastanawiam sie tylko
ile w nas zostalo z tamtych smutnych dni? Czy napewno smutnych? Czyz
nie byly to dni piekne? Jak napisalas.."zjednoczeni w modlitwach w
kosciolach,synagogach,meczetach.."..Czy nie tak wlasnie powinien
wygladac nasz swiat? Wszyscy ludzie sa dla siebie bracmi.Bez wzgledu
na to jaka religie wyznaja.Bog jest i tak tylko jeden.Czesto
zapomnamy o najwazniejszym przeslaniu Biblii: ".Kochaj blizniego
swego jak siebie samego.."

czym dłużej żyję

[aniouek1]

tym - zdaje mi się - częściej i wyraziściej dostrzegam brak miłości
tak siebie samego jak i bliźniego.

Niby powszechnie słyszy się "kocham", "pragnę miłości", a
jednak ...jest jak jest i niemalże zewsząd wieje chłodem.

Jan Paweł II...odszedł, przywoływany bywa w potrzebach ludzkiego
wymiaru, czasami ktoś przytoczy Jego słowa żeby sprowokować
refleksję nad wartością życia, ale chyba niestety cześciej -
by "załatwić" swoje ziemskie sprawy.

Ilu jest ludzi, którzy z pewnością oburzyliby się czytając co piszę,
a równocześnie ilu spośród nich zadało sobie trud by przebrnąć
z uwagą i w skupieniu rozważnym choć jedną Encyklikę?

to już 5 lat

[aniouek1]

od przejścia naszego Pasterza do Domu Ojca...trudno uwierzyć, że już
5 lat...

[aniouek1]

[marucha1]

Odszedl. Zamknela sie Ksiega Zycia. Co pozostalo? Dobro i sciezka, ktora powinnismy isc. Czemu wiec bladzimy?

lepiej niech się NAM nie zgubi ;-)

[aniouek1]