wgfc
10.06.04, 00:00
Szczególnie uroczysty przebieg obchody Bożego Ciała miały w czasach
kontrreformacji. Katolicy chcieli wówczas dobitnie pokazać swą wiarę w realną
obecność Chrystusa w Eucharystii. Świętu towarzyszyły wtedy nie tylko
procesje, ale nawet przedstawienia teatralne.
Boże Ciało wprowadzono do kalendarza liturgicznego w XIII wieku. Bezpośrednią
przyczyną ustanowienia święta były objawienia błogosławionej Julianny (1193 –
1258), przeoryszy augustianek z klasztoru Mont Cornillon, nieopodal Liège
(obecnie miasto w Belgii). Julianna wielokrotnie miała widzenia jaśniejącej
tarczy, jakby księżycowej, z ciemną plamą. W okolicach Liège interpretowano
jej wizje jako znak braku w kalendarzu liturgicznym specjalnego dnia
poświęconego uczczeniu Najświętszego Sakramentu. Pod wpływem tych objawień
biskup Robert ustanowił w 1246 r. takie święto dla diecezji w Liège. W
następnych latach święto zdobywało popularność w sąsiednich diecezjach. W
1261 r. kolejnym papieżem (pod imieniem Urban IV) został biskup Verdun
Jacques Pantaleon. W połowie XIII w. był on archidiakonem katedry w Liège. W
1264 r. wprowadził nowe święto jako festum Corporis Christi (święto Bożego
Ciała) w całym Kościele.
Wkrótce świętu zaczęły towarzyszyć uroczyste procesje. Prawdopodobnie
najpierw odbywały się one w latach 1265-1275 w Kolonii (Niemcy), a w XV w. w
całych Niemczech, Anglii, Francji, Polsce i północnych Włoszech.
W Polsce po raz pierwszy Boże Ciało świętowano w 1320 r. w diecezji
krakowskiej, na polecenie biskupa Nankera. W 1391 r. papież Bonifacy IX
nakazał obchodzić Boże Ciało wszędzie, gdzie dotąd tego nie czyniono.
W Uroczystość Bożego Ciała wychodzimy z Eucharystią na zewnątrz, na ulice i
place naszych miast i wsi, aby publicznie wyznać wiarę w prawdziwą obecność
Chrystusa pod postaciami chleba i wina. Każda Eucharystia, w której
uczestniczymy, winna być pełnym wzruszenia zdumieniem nad cudem Bożej miłości
i pieśnią uwielbienia za wielkie dzieła, jakie Bóg czyni pośród swego ludu.
Uroczystość Bożego Ciała przypada w pierwszy czwartek po niedzieli Trójcy
Przenajświętszej. Należy do jednej z dziesięciu najważniejszych uroczystości
Kościoła katolickiego. Dlatego od wieków obchodzi się oktawę tej
uroczystości. W czwartek po uroczystości Bożego Ciała kończą się ośmiodniowe
obchody ku czci Najświętszego Sakramentu. Po procesji i błogosławieństwie
eucharystycznym kapłan błogosławi przyniesione przez wiernych wianki
splecione z pierwszych kwiatów i ziół leczniczych. Lud wraz z kapłanem prosi
Boga, aby swą wszechmocną opieką otaczał pola, łąki i lasy, strzegł przed
zatruciem i zniszczeniem oraz pozwolił im wydać obfite owoce i plony. Nasz
udział w tych obchodach jest prawdziwym wyznaniem wiary i jeszcze bardziej
jednoczy nas z naszym Panem Jezusem Chrystusem. Przyniesione wianki są
symbolem ludzkiej pracy, którą uświęca zjednoczenie z Chrystusem
Eucharystycznym. Oktawa Bożego Ciała jest szczególnym czasem łaski. Dlatego
Kościół zachęca nas do tego, byśmy nie zmarnowali okazji do zdobycia tych
łask i jak najpełniej z nich korzystali.
Więcej