Starość....

[sloggi]

Czeka nas, no może nie wszystkich.
Dziś jeszcze sie nie boję, jeszcze mam trochę czasu - choć to szybko minie.
Kiedyś martwiło mnie, że nie mam dzieci i mieć nie będę.
To nie rozwiązuje problemu.

Z okien na drugim piętrze znikły firany, pojawiły się okna z PCV. Znikła z
kuchennego okna twarz pani Marii spod 126. Dzwonię i pytam, zmarła?, nie,
córka oddała ją do domu starców, a mieszkanie sprzedała.....

Już mogę spokojnie czekać na starość, a że bez dzieci? może to i lepiej....

[herbacianka]

Starość kojarzy mi się z samotnością... I to niezależnie od tego czy ma się
dzieci i wnuki czy nie. Najgorzej jak starsza osoba mieszka sama - że całymi
dniami nie ma do kogo ust otworzyć... Osobiście nie myślę jeszcze o starości -
ale nie wydaje mi się, żeby to było coś przyjemnego...

[natla]

Od wielu kat obserwuję starość. Jest okrutna! A najgorsze to chyba uzaleznienie
od innych.
Można sterość złagodzić własnym podejściem i nad tym powinniśmy juz pracować.

[reniatoja]

No niby tak, niby starosc jest okrutna i nikt nie chcialby byc na starosc zdany
na innych, ale jednak kazdy chcialby dozyc starosci. Ludzie, ktorzy zmarli
zanim zdążyli się zestarzec, nie chcieli umierac, moja Mama bedąc chora nie
bała się, że może ma raka, że może będzie do końca zycia leżec w łóżku w
pozycji półsiedzącej, ze bedzie potrzebowała basenu i nigdy normalnie nie
zaśnie ani nie weźmie głębszego oddechu, co ją niesamowicie męczyło, tylko
jedyne o co z nadzieja w głosie pytała to "renatka, ale ja chyba nie umrę, co?"
Tego pytania zadanego mi kilkakrotnie, z tą błagalną nadzieją w głosie, nigdy
nie zapomnę.

Tez nie chciałabym być niedołezna, bezradna, uzależniona od innych na starość.
Ale wiem, ze lepiej dożyć starości, jakiejkolwiek, niż odejsc za wcześnie, nie
załatwiwszy wszystkich ważnych spraw, bez przygotowania, nagle.

Chyba.....

P.S. Sloggi, naprawdę wszedłeś i zapytałeś czy zmarła? Nie nazbyt obcesowo?
Trzeba było zapytać po prostu co słychac u P. Marii.., że dawno jej nie
widziałeś, czy coś w tym stylu...

Dom Starców po Nadreńsku...

[chaladia]

Mieszkałem kiedyś w mieścince Gleuel pod Kolonią. Niewiele większe to było od
naszego Nieporętu. W zamku (większość takich miasteczek ma zamek) był
Alterheim. Starsi mieszkańcy miasteczka przenosili się tam, gdy uznawali, że w
domu jest im za ciężko. Młodzi ludzie "odrabiali" służbę wojskową pracując w
Alterheimie. Mieszkali w dobudowanym do starego zamku skrzydle, wyposażonym w
windy, pochylnie, łazienki dostosowane do kąpania osób nawet całkowicie
bezwładnych itd itp. A jednocześnie mieszkali "o krok" od swoich domów, gdzie
często zachodzili do młodszego pokolenia "w gości" albo pogadać z rówieśnikami
w Stadtparku. Cały podwórzec zamku zastawiony był starymi luksusowymi
samochodami tych ludzi, aczkolwiek wielu jeździło po miasteczku trzykołowymi
rowerami. Myślę, że byli szczęśliwi. Mnie tylko denerwowało, że zapewne ponad
połowa tych dostojnych starców w słomkowych kapelisikach miała hitlerowską
wojenną przeszłość.

a duńskie dziadki grały sobie...

[zenta1]

w kręgle. Byłem gościem małego, zaledwie kilkutysięcznego miasteczka duńskiego.
Mój pierwszy wyjazd na Zachód był w pierwszej połowie lat 90.tych i od tamtego
czasu znacznie lepiej rozumiałem, co starsi ludzie mieli na mysli mówiąc : -a
przed wojną, panie dzieju, tego...tam... było lepiej... W tym małym miasteczku
zobaczyłem staruszków, fajnie- jasno ubranych, grających w kręgle...,
miasteczko zafundowało sobie kręgielnie za kilka milionów dolarów z wszystkimi
bajerami (elekktronika, sauna, basen, barki, kafejki itd). Przed południem
bawili sie seniorzy a cała reszta młodzież i pracujacy przychodzili po południ,
wieczorem..
Widok staruszków objadajacych się lodami i dietetycznymi ciasteczkami,
zadowolonych z życia i własnej starości przesladuje mnie do dnia dzisiejszego.

[natla]

Byłam kilka razy w tzw "domu spokojnej starości" u ojca mojej znajomej. I w tym
momencie przestałam się martwic o swoją starość.
Staruszki miali wszystko, o czym mogli zamarzyć: przede wszystkim właściwe
towarzystwo, dobierali się "paczkami", nasz należał do grupy wesołych
optymistów: mieli wikt, opirunek, pomoc medyczną, obsługę, organizowane bardzo
różne wycieczki, imprezy. I tylko od ich nastawienia zależało, czy jest im
dobrze, czy źle. Większość przybyła tam z własnej ochoty, co jest chyba
najważniejsze.

[sliwka1977]

A ja myslę, że starość wcale nie musi byc smutna. Jeżeli jest się w miarę
zdrowym, to czemu ma byc smutno? To zależy od nastawienia człowieka, miałam
babcię, która miała tyle energii w sobie, humoru i pozytywnego myślenia, że
nawet ja jestem przy niej ponurakiem. A może chodzi tylko o uświadomienie
sobie, że każdego z nas to czeka i nic nie zrobimy i kiedy uświadomimy sobie to
w pełni, to może nie bedziemy się tym zamartwiać? )

[glonik]

Moja koleżanka powiedziała kiedyś: "wszyscy bedziemy starzy, o ile nam się to
uda". No to ja już młodo nie umrę . Potomstwa nie posiadam. Jestem
jedynaczką, chyba - bo co Ojciec nawyrabiał w młodości, to nie wiem, zatem geny
zdychają również. Ale dziwnie nie mam żalu, że nie zostaną, choć w części,
odtworzone.
Tak naprawdę, to szkoda...przykro...żal...zdjęjć.
Wyobrażam sobie, że ktoś szuflady opróżnia, wyrzuca zdjęcia, nic dla niego
nieznaczące...Zupełnie mnie nie obchodzi, co się ze mną po śmierci stanie, ale
zdjęcia są dla mnie ważne. Zawsze lubiłam i lubię, oglądać fotografie, nawet
nieznanych mi ludzi, więc jakoś bardziej sentymentalnie, jestem przywiązana do
nich, niż własnego, pośmiertnego, ciała.
Genetycznie jestem zaprogramowana na dość długie życie, i jeśli czymś się
martwię, oprócz zdjęć, to tylko niedołęstwem fizycznym, przy umysłowej
sprawności. Bo zależność jest paskudna.

[ewka5]

a ja bardzo lubie starych ludzi. Lubie z nimi gadac.

[tesunia]

i co dodac?????????????
glowne aspekty starosci wyczerpane....
najwazniejsze ?,wlasnie :zdrowie i klarowny umysl,
wtedy starosc jest piekna,
choc znam przypadki,gdzie zdrowie szwankuje
a staruszkowie pelni optymizmu
nie ulegaja depresjom starosci...staraja sie umilac zycie swym bliskim.